Τρεις εβδομάδες πριν από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, όταν οι “προσπάθειες” διαφόρων παραγόντων –προσώπων και νοοτροπιών– εντός Συ.Ριζ.Α. να… αποτρέψουν την είσοδό του στη Βουλή φαίνονταν ακόμη ικανές να ευδοκιμήσουν, στον έγκυρο πολιτικό επιστήμονα Χριστόφορο Βερναρδάκη τέθηκε εναγωνίως το σχετικό ερώτημα. Η απάντηση: «Το θέμα δεν είναι αν θα μπει απλώς στη Βουλή. Από το 2007 έως το 2009 είχαμε τεράστιες κοινωνικές διεργασίες, ανατροπές και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά, είχαμε την άνοδο μιας υπερσυντηρητικής δεξιάς, είχαμε την άνοδο μιας νέας αριστεράς, είχαμε την εμφάνιση νέων κοινωνικών υποκειμένων χωρίς σαφή πολιτική ταυτότητα, είχαμε την εξέγερση του Δεκέμβρη, έχουμε μπροστά μας μια τεράστια οικονομική κρίση, αποτυχία τής διακυβέρνησης κ.λπ. Αν μετά απ’ αυτή την κοσμογονία δεν καταφέρει μια νέα αριστερά να εδραιώσει την πολιτική της παρουσία, τότε προφανώς κάποιο πολιτικό υποκείμενο φταίει, που δεν διαβάζει σωστά την κοινωνία.»
Δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές, εκτιμώντας ψύχραιμα και νηφάλια, τι πιστεύουμε; Τα καταφέραμε; Το “καταστροφικό” και “ταπεινωτικό” και “αναντίστοιχο” 4,7% των ευρωεκλογών αντικαταστάθηκε από το μικρότερο “θετικό” και “ελπιδοφόρο” 4,6% των βουλευτικών εκλογών. Δείχνει αυτό εδραίωση της πολιτικής παρουσίας τού Συ.Ριζ.Α.;
Μόνο του, όχι. Όμως, εμείς αισιοδοξούμε. Όχι εξαιτίας τού εκλογικού αποτελέσματος καθαυτού, αλλά επειδή αυτό προέκυψε εν μέσω μιας διαλυτικής εσωτερικής κρίσης∙ και προέκυψε όχι κατόπιν ενεργειών φωτισμένων ηγεσιών, αλλά κατόπιν παρέμβασης, απαίτησης και πίεσης της βάσης τού Συ.Ριζ.Α., της “κοινωνικής αριστεράς”, που φαίνεται να αποκτά “συνείδηση Συ.Ριζ.Α.”, να προσλαμβάνει το Συ.Ριζ.Α. –σύμφωνα με το Γιάννη Μπανιά– ως δύναμη όχι απλώς διακριτή, αλλά αναντικατάστατη, και να μη θεωρεί την πολιτική ως προσωπικό άθλημα –για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του Άλκη Ρήγου.
«Η αριστερά για να ξαναγεννηθεί, πρέπει να πεθάνει», δήλωσε ο ήδη βουλευτής επικρατείας τού Συ.Ριζ.Α. Βασίλης Μουλόπουλος. «Πρέπει να κάνουμε υπέρβαση του εαυτού μας, να δώσουμε χώρο στους νέους ανθρώπους να εκφράσουν τις νέες ιδέες.» Αυτή είναι η καινούργια ευκαιρία τού Συ.Ριζ.Α. Στο χέρι του είναι να την αξιοποιήσει. Να αντιμετωπίσει πρώτα απ’ όλα ενωτικά τα εσωτερικά του προβλήματα και να αναδείξει τη στρατηγική τής ενότητας σ’ ό,τι πράγματι αυτή είναι: ελπίδα για την αριστερά. Κι ακόμα, να απαντήσει στην επίθεση της κυβέρνησης, που για μια ακόμα φορά κηρύσσει τη χώρα σε “κατάσταση έκτακτης ανάγκης”, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα “ιδιοτελή” και “συντεχνιακά” λαϊκά συμφέροντα.
Της Σύνταξης
Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ λαμβάνοντας το 43,92% των έγκυρων ψηφοδελτίων, με μόλις 11.453 ψήφους περισσότερες από το 2004, που τότε αντιστοιχούσαν στο 40,51% και μετά το 38,10% του 2007, αναδείχθηκε πρώτη κοινοβουλευτική δύναμη. Η ΝΔ έλαβε το μικρότερο ποσοστό 33,48% από ιδρύσεώς της και με απώλειες την τελευταία 5ετία 1.064.539 ψηφοφόρους.
Δεν προσήλθαν στις κάλπες 530.621 πολίτες περισσότεροι από το 2004 και ο δικομματισμός λαμβάνοντας το 77,40% των ψήφων, από το 85,87% του 2004, σημείωσε τη χειρότερή του επίδοση κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.
Το ΚΚΕ έλαβε το 7,54% από το 8,15% του 2007, ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τις παρούσες συνθήκες, εμφανίζοντας αξιοσημείωτη αντοχή έλαβε ποσοστό 4,6% από 5,04% το 2007, ο ΛΑΟΣ 5,63% από 3,8% και οι Οικολόγοι Πράσινοι το 2,53% από το 1,05% το 2004.
Η εκλογική κατάρρευση της ΝΔ δεν οφείλεται μόνο και κυρίως στην ανικανότητα και στην αβελτηρία του τέως πρωθυπουργού και του ηγετικού πυρήνα, ούτε στην εμπλοκή στελεχών της σε υποθέσεις διαφθοράς και απομύζησης του κοινωνικού πλούτου: δομημένα ομόλογα, κουμπάροι και καρτέλ στο χώρο του γάλακτος, Ζαχόπουλος, Βατοπέδιο, Ζήμενς.
Είναι επειδή όλα αυτά συνέβησαν στο έδαφος μιας ταξικής πολιτικής, που εκποιεί το δημόσιο πλούτο –ΟΤΕ, Ολυμπιακή, Εταιρεία Ύδρευσης Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, λιμάνια – Cosco–, ανοίγει χώρο, στα δημόσια νοσοκομεία και τη δημόσια παιδεία, στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο, θρυμματίζει τις εργασιακές σχέσεις, απαξιώνει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και παρέχει έτσι ακόμη πιο φθηνό και ευάλωτο προς εκμετάλλευση εργατικό δυναμικό στις επιχειρήσεις.
Είναι επειδή η βόμβα της κρίσης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και η καθίζηση της οικονομίας, με άμεσες συνέπειες στη ζωή των ανθρώπων, από την υπερχρέωση και τα ψηλά σε πρώτη φάση επιτόκια, την επέκταση της ανεργίας, της εργασιακής ανασφάλειας και τη γενική επιδείνωση των όρων ζωής, έσκασε στα δικά της χέρια και επέτεινε τις συνέπειες της αντικοινωνικής πολιτικής της.
Σ’ αυτό το έδαφος λοιπόν η Κυβέρνηση της ΝΔ και ο μέχρι τότε «καταλληλότερος» για πρωθυπουργός, δεν ήταν δυνατόν ν’ αντέξουν, το σύστημα χρειαζόταν την εναλλαγή μέσω της ομαλής και ανώδυνης γι’ αυτό μετάβασης της αυτοδύναμης κυβερνητικής εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ του Γ. Α. Παπανδρέου, αφού βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «τσίμπησε» για κυβερνητικός συνεταίρος.
Ο μέχρι χθες «Γιωργάκης» έγινε ΓΙΩΡΓΟΣ, ικανός να κυβερνήσει, απέκτησε «διοικητική ικανότητα», «ευχέρεια» στο λόγο, λάνσαρε την ασάφεια, τη γενικολογία, τη μη δέσμευση. Ο Κ. Καραμανλής τον διευκόλυνε στο έργο του, με τη σκληρή ταξική πολιτική που εφάρμοσε και την πολιτική των μηδενικών αυξήσεων που εξήγγειλε ακόμη και προεκλογικά.
Τα πρώτα κυβερνητικά βήματα: «αναθεώρηση» με επέκταση αντί για καταγγελία της σύμβασης για την παράδοση του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων του λιμανιού του Πειραιά στην Cosco, «επαναδιαπραγμάτευση» με Γερμανούς για ΟΤΕ χωρίς να τίθεται σε αμφισβήτηση παρά τα λεχθέντα προεκλογικά η ιδιωτικοποίηση, η αλλαγή του εκλογικού νόμου με επιμονή στον καλπονοθευτικό του χαρακτήρα (πριμοδότηση πρώτου κόμματος με σαράντα ξένες έδρες) και με ενίσχυση του ελέγχου των βουλευτών από τον ΑΡΧΗΓΟ, δείχνουν ότι η περίοδος της ασάφειας και των όποιων αυταπατών θα έχει σύντομο βίο, καθώς η κυβέρνηση θα υποχρεώνεται να παίρνει συγκεκριμένες θέσεις.
Το ΚΚΕ είδε τα ποσοστά του να μειώνονται, σε μια περίοδο μάλιστα οικονομικής κρίσης και με σοβαρά προβλήματα συνοχής στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Η «αναντιστοιχία» του ποσοστού με την «πολιτική του επιρροή» και η «σωστή γραμμή, που δεν αλλάζει» κατά την Α. Παπαρήγα, ίσως είναι προσπάθειες να ελέγξει ερωτήματα και αμφισβητήσεις τουλάχιστον στη βάση και τα μεσαία στελέχη, για τα όρια μιας «γραμμής», που βλέπει ως εχθρούς τις άλλες αριστερές δυνάμεις, κραδαίνει το ευαγγέλιο της απόλυτης αλήθειας, διασπώντας ακόμη και την κοινωνική αριστερά στον αγώνα της ενάντια στην ταξική πολιτική του δικομματισμού.
Ο ΛΑΟΣ, παρότι δεν καταφέρνει να εισπράξει τη μερίδα του λέοντος της καταρρέουσας εκλογικής δύναμης της ΝΔ, ανεβάζει τη δύναμή του και αποτελεί ανησυχητική πραγματικότητα, καθώς σπέρνει στην κοινωνία το μίσος για το διαφορετικό και το μετανάστη, ψαρεύει στα νερά του λαϊκισμού και της πατριδοκαπηλίας και γενικότερα πλασάρει στην πολιτική ζωή ακροδεξιά θεματολογία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε αναγκαίος και απαραίτητος για την κοινωνία. Το «3% και την ψήφο σου» λειτούργησε ως καταλύτης της προσωπικής ευθύνης της κοινωνικής βάσης της αριστεράς, για να πάρει την υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ στα δικά της χέρια.
Το 4μηνο της αποσυσπείρωσης και των διχασμών δε μπορούσε και δεν ήταν ικανό για να ματαιώσει την υπόθεση της πολιτικής ενότητας της νέας αριστεράς. Δε μπορούσε ν’ ακυρώσει τις εικόνες και τις αναφορές της δράσης του ΣΥΡΙΖΑ από το 2004 μέχρι το «Δεκέμβρη». Ο μήνας της προεκλογικής δραστηριότητας ανέδειξε τις αρετές της συλλογικής αριστεράς, τις αρετές της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας. Οι 13 θεματικές συνεντεύξεις, με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση και την έξοδο απ’ αυτήν με βάση τις ανάγκες των πολλών, το ασφαλιστικό, την ανεργία, το αγροτικό εισόδημα, την οικολογική κρίση, η παρουσία του απελευθερωμένου από την εσωκομματική γκρίνια Αλ. Τσίπρα στο debate και η δράση των μελών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ σ’ όλη την Ελλάδα αποδείχτηκαν ικανή προϋπόθεση για μια δεύτερη ευκαιρία.
Η δεύτερη ευκαιρία, εδραιωμένη στις κατακτήσεις και στα λάθη, με όπλο την συλλογική μας ωριμότητα και δίνοντας λόγο στην βάση του εγχειρήματος θα κάνει τα μεγάλα της βήματα το 3μερο 27, 28 και 29 Νοέμβρη στην πανελλαδική οργανωτική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ.
Για να αποκτήσει η βάση φωνή, να γίνουν οι συνελεύσεις των μελών κύτταρα πολιτικοποίησης και συντροφικότητας, ανάδειξης στελεχών και συγκρότησης των πανελλαδικών σωμάτων στα οποία θα λογοδοτεί η ηγεσία και θα επιλύονται ζητήματα που προκαλούν αντιθέσεις και διχασμούς.
Στο νομό μας, παρά της δομικές υστερήσεις της τελευταίας δεκαετίας, αναφορικά με χαμηλότερες επιδόσεις από το πανελλαδικό μας ποσοστό και με αναλογικά μικρότερο μερίδιο στο ποσοστό των αριστερών ψηφοφόρων στο νομό μας, στη δύσκολη αυτή γενική πολιτική συγκυρία συγκρατήσαμε τις δυνάμεις μας και καταγράψαμε μικρή άνοδο στο 3,87% από 3,83% το 2007.
Είναι στο χέρι μας οι δομικές μας υστερήσεις στον νομό να ξεπεραστούν, κινούμενοι με βάση τις αρετές και το πνεύμα που εκδηλώσαμε κατά την εκλογική περίοδο. Οι διαφορές απόψεων δεν είναι πρόβλημα· αρκεί να συνομολογήσουμε ότι «τοπική ιδιαιτερότητα» σημαίνει δημιουργική εφαρμογή στο χώρο ευθύνης μας των στρατηγικών επιλογών του εγχειρήματός μας· αρκεί να μη μπούμε στον πειρασμό, στο όνομα των όποιων ατομικών «φιλοδοξιών», να προβάλλουμε «τοπικές ιδιαιτερότητες», που θολώνουν το εναλλακτικό σχέδιο της δικής μας αριστεράς και μεταγγίζουν δυνάμεις στο δικομματισμό· αρκεί να γειωθούμε στα προβλήματα των αγροτών, των νέων της επισφάλειας, των ανέργων, των μεταναστών, της υπεράσπισης του δημόσιου χώρου (με ανοιχτό και το νέο δημόσιο νοσοκομείο χωρίς ΣΔΙΤ) και του περιβάλλοντος.
Ηλίας Χάιδας
Απ’ τις αρχές τού μήνα η πόλη ασχολείται γι’ άλλη μια φορά με το κάστρο του Αγίου Ανδρέα και, μαζί μ’ αυτό, με όλα τα πρώην στρατόπεδα, που βρίσκονται στα όρια του δήμου. Αφορμή μια κλήση σε απολογία προς το δήμαρχο, γιατί, σύμφωνα με αναφορά τής 8ης Μεραρχίας, ο δήμος χρησιμοποίησε το κάστρο τον Αύγουστο, για να κάνει στο χώρο του τη γνωστή “Γιορτή τής Σαρδέλας”, χωρίς να της ζητήσει την άδεια. Ο Δήμος Πρέβεζας απ’ τη μεριά του δηλώνει διά τού δημάρχου του ότι θα εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί το κάστρο –για την επόμενη γιορτή τής σαρδέλας, υποθέτουμε∙ ή, ίσως, ως πάρκινγκ;– και μέμφεται τις κατά καιρούς κυβερνήσεις, επειδή, αν και από πολύ καιρό έχει συμφωνηθεί η παραχώρηση των στρατοπέδων στο δήμο, τα συναρμόδια υπουργεία δεν προχωρούν τη διαδικασία. Παράλληλα ο δήμος σε συνεργασία με φορείς τής πόλης –Εργατικό Κέντρο, Τεχνικό Επιμελητήριο, Θεατρικό Εργαστήρι, Θεατρική Σκηνή, παράρτημα της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρίας, Ε.Λ.Μ.Ε., Σωματείο Εργαζομένων στους Δήμους τού Νομού κ.ά.– διοργανώνει εκδήλωση διαμαρτυρίας με πολιτιστικές δράσεις –έκθεση φωτογραφίας, μουσικό πρόγραμμα– στο χώρο τού κάστρου την Κυριακή, 25 του μήνα, ενώ ο δήμαρχος σε συνεργασία με τον τοπικό βουλευτή τής συμπολίτευσης πρόκειται να παρασταθεί στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας –ή άλλαξε όνομα;–, για να τον ενημερώσει.
«Το αίτημα της κοινωνίας για την απόδοση των κάστρων στο δήμο είναι υπερώριμο», δήλωσε, όπως διαβάζω, ο δήμαρχος στις εφημερίδες, χαρακτηρίζοντας συγχρόνως τον τρόπο που επέλεξε, για να φέρει σε πέρας τη διαδικασία παραχώρησης, “μοντέλο” για την τοπική αυτοδιοίκηση.
Απ’ την άλλη μεριά ο στρατός ισχυρίζεται ότι η αναφορά προς τον εισαγγελέα έγινε υποχρεωτικά και τυπικά, γιατί ο δήμος δεν ζήτησε, όπως είχε συμφωνήσει να κάνει, άδεια για την κατασκευή οποιασδήποτε εγκατάστασης για οποιαδήποτε χρήση τού χώρου.
Στο μεταξύ, εδώ και δυο χρόνια περίπου, οι άνθρωποι του Θεατρικού Εργαστηριού Πρέβεζας κατέλαβαν ένα από τα μισοερειπωμένα στρατιωτικά κτίρια τού κάστρου –κτίριο που δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μνημείο– και με προσωπική δουλειά, μεράκι και κόστος έστησαν ένα θαυμάσιο θεατράκι. Η συμπαράσταση του Δήμαρχου και του Νομάρχη Πρέβεζας σε απόπειρα του στρατού να τους αποβάλει ήταν γενναία και κρίσιμη. Το παράδειγμά τους ακολούθησαν πρόσφατα η Θεατρική Σκηνή Πρέβεζας και το τοπικό παράρτημα της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρίας.
Δεν θα μας απασχολήσει εδώ και τώρα αν η πολιτική «να κάνουμε μικρά ή μεγαλύτερα βήματα για την ενσωμάτωση των στρατοπέδων στη λειτουργία τής πόλης» με στόχο «να γίνει συνείδηση στους συμπολίτες μας μέσα από την καθημερινότητά τους ότι τα στρατόπεδα μας ανήκουν, είναι δημόσιος χώρος», όπως δήλωσε ο δήμαρχος σε ημερίδα τής δημοτικής κίνησης “Νέα Πόλη” της Καβάλας, είναι αποτελεσματική, και μάλιστα τόσο, ώστε να χαρακτηριστεί “μοντέλο” για την τοπική αυτοδιοίκηση, ή αν, ως «αντίληψη της διαχείρισης και της διεκπεραίωσης εκφυλίζει κάθε προσπάθεια διεκδίκησης του δίκαιου αιτήματος της απόδοσης χωρίς όρους των στρατοπέδων στο δήμο», όπως ισχυρίζεται η ελάσσων αντιπολίτευση στο δημοτικό μας συμβούλιο. Αυτά, άλλη φορά.
Με το Ν. 2745/1999 με τίτλο “Σύσταση προσωρινής υπηρεσίας για την αξιοποίηση και μετεγκατάσταση στρατοπέδων και άλλες διατάξεις” συστάθηκε στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας μια υπηρεσία, με διακηρυγμένο σκοπό την αναδιάρθρωση των στρατοπέδων. Η υπηρεσία αυτή, μεταξύ άλλων, προτείνει τη χωροθέτηση νέων στρατοπέδων, μελετά τον τρόπο αξιοποίησης των αποδεσμευόμενων και εισηγείται στον υπουργό τη μεταβίβαση της κυριότητάς τους και τη διαχείριση των πόρων από τη μεταβίβαση αυτή, με αποκλειστικό σκοπό τη χρηματοδότηση των νέων στρατοπέδων. Ακόμη, προτείνει, μαζί με τον οικείο δήμο ή κοινότητα, στον Υπουργό Πε.Χω.Δ.Ε. –ή όπως τον λένε– την πολεοδόμηση των αποδεσμευόμενων στρατοπέδων χωρίς την τήρηση των όρων δόμησης της περιοχής. Ποσοστό 50% τουλάχιστον αυτών των στρατοπέδων πρέπει να καλύπτει ανάγκες πράσινου και κοινωφελών εξυπηρετήσεων, ενώ το ποσοστό, που αφήνεται στο στρατό για οικοδόμηση, μπορεί να βρίσκεται και σε άλλο δημόσιο κτήμα. Μ’ άλλα λόγια, έκταση μέχρι το μισό τού στρατοπέδου οικοδομείται από το στρατό, χωρίς μάλιστα να τηρούνται οι όροι δόμησης της περιοχής.
Πρώτα απ’ όλα, αυτός ο αποικιοκρατικός, όπως έχει χαρακτηριστεί από την κίνηση “Διάβαση Πεζών” των Σερρών, νόμος, που, επί πλέον, μετατρέπει το στρατό σε εργολάβο οικοδομών επί αντιπαροχή, πρέπει να καταργηθεί. Αλλά και για όσο ακόμη ισχύει, μπορούμε και οφείλουμε να διεκδικούμε την απόδοση των στρατοπέδων χωρίς κανένα αντάλλαγμα.
Σύμφωνα με το νόμο, οι πρόσοδοι του στρατού από τη μεταβίβαση των αποδεσμευόμενων στρατοπέδων χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη χρηματοδότηση των νέων, δηλαδή για τη μετεγκατάσταση από το παλιό στο νέο στρατόπεδο. Το κάστρο, όμως, του Αγίου Ανδρέα, όπως και το κάστρο του Αγίου Γεωργίου και η “Βάση” (στρατόπεδο Σολωμού), έχουν ήδη εκκενωθεί. Ποιο κόστος μετεγκατάστασης, λοιπόν, έχει να καλύψει ο στρατός, ώστε να απαιτεί, για να το καλύψει, γη προς οικοδόμηση;
Ακόμα, τα κάστρα του Αγίου Ανδρέα και του Αγίου Γεωργίου είναι ιστορικά μνημεία, τουρκικά οχυρωματικά έργα, που περιήλθαν στην κυριότητα του Ελληνικού Κράτους με την ενσωμάτωση της Πρέβεζας σ’ αυτό και που τα χρησιμοποίησε στη συνέχεια ο Ελληνικός Στρατός ακριβώς ως οχυρά∙ και κάτω από το στρατόπεδο Σολωμού βρίσκονται τα ερείπια του κάστρου τής Μπούκας, του πρώτου οχυρωματικού έργου τής πόλης, που κατασκεύασαν οι ενετοί, και που στη συνέχεια, στα ερείπιά του έφτιαξε ο Αλής τα “Παλιοσάραγα”. Ως ιστορικά μνημεία τα ακίνητα αυτά δεν μπορούν να οικοδομηθούν. Με ποια, λοιπόν, λογική ο στρατός, όταν εγκαταλείπει αυτά τα μνημεία, που για κάποιο διάστημα τα χρησιμοποίησε ως στρατόπεδα, απαιτεί αντιπαροχή για τη μεταβίβαση της κυριότητάς τους σ’ άλλο ελληνικό νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, το Δήμο Πρέβεζας; Δεν θυμίζει αυτό συμπεριφορά στρατού κατοχής;
Αυτό, λοιπόν, που τελικά χρειάζεται και ενδιαφέρει, είναι να αναπτυχθεί από τους δημότες ένα κίνημα, που, όπως οι πρωτοπόροι καταληψίες των θεατρικών σχημάτων και της Φωτογραφικής Εταιρίας, θα διεκδικήσει τη χωρίς αντάλλαγμα παραχώρηση των στρατοπέδων για την εξυπηρέτηση δημόσιων σκοπών –πολιτισμό, πράσινο κ.λπ.–, με την αντίληψη ότι οι χώροι αυτοί είναι δημόσιοι, ανήκουν στην πόλη και τους κατοίκους της.
Μιλτιάδης Μπάλκος
Μ’ ενός Χαράλδου αέρα, με του ζάρλου
την περηφάνια που ζητά ένα θρόνο,
παλιών και νέων απαρνητή και αντάρτη,
να με πλευρώνη απόκοτα, τον είδα.
“Βάρβαρε, του είπα,
ποιος είσαι και τι θέλεις; Από σέναν’
άμαθη. Μου είσαι ξένος. Μέσα σου όλοι
των Κιμμερίων οι ζόφοι στοιβασμένοι,
με σκυθικούς χειμώνες φοβερίζουν
το καλοκαίρι
των τρισμακαρισμένω μου Ηλυσίων·
το δρόμο μού γυρεύεις που ίσα φέρνει
προς την κορφή των τραγικών ηρώων·
τράβα όθεν ήρθες· τίποτε δεν έχω
μ’ εσένα. Εγώ είμαι
η Μούσα, και το φως πατέρας μου είναι”.
Και μου αποκρίθη: “Το παιδί κ’ εγώ ειμαι
της αστραπής και της βροντής τ’ αγγόνι·
αν αστράψω, σε καίω κ’ εσέ· κ’ εγώ ειμαι
απ’ την Ελλάδα.
Κ’ εγώ ειμαι από το αίμα των Αισχύλων,
της μυστικής λαχτάρας ο προφήτης
και το πουλί τής μπόρας· κληρονόμος
τού σκοτεινού Ηρακλείτου που σωπαίνει
νόημα γιομάτος”.
Κωστής Παλαμάς, Ηρωική τριλογία
Β΄. Ωδή στο θάνατο του Ibsen
To “go home αμερικάνοι” από το λιμάνι, που ακούγονταν στα τέλη του ’70, έγινε “go home κινέζοι” το 2009 και πρωτοστατούν σε αυτό τα μέλη του ΠΑΜΕ. Πώς αλλάζουν οι καιροί! Το μόνο που δεν αλλάζει είναι η Παπαρήγα, που είπε το αμίμητο “με βαρέθηκα κι εγώ”.
Ν.Λ
Ανακάμπτουν τα χρηματιστήρια, ανακάμπτουν τα κέρδη των τραπεζών. Αρκετοί βλέπουν φως στο τούνελ.
Μια ανάκαμψη που στηρίζεται στην ανεργία, που περιθωριοποιεί τους νέους, τις γυναίκες, τους πτυχιούχους, που δημιουργεί το νέο πνευματικό προλεταριάτο.
Ευχαριστούμε, αλλά τέτοια ανάπτυξη σας τη χαρίζουμε. Δεν θα πάρουμε.
Ν.Λ
Σύμφωνα με νέο γκάλοπ, το 95% των Ελλήνων συμφωνεί με τη νέα κυβέρνηση.
Πότε πρόλαβε να την κρίνει; Ούτε μια εβδομάδα δεν έχει στην εξουσία. Άρχισε η χειραγώγηση του λαού, δείγμα γραφής για το τι θα επακολουθήσει. Η κυβέρνηση αποφάσισε να κυβερνήσει με δημοσκοπήσεις. Πάντως, τέτοια ποσοστά μόνο ο Τσαουσέσκου έπαιρνε.
Ν.Λ
Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη*
Οι 100 πρώτες ημέρες του Ανδρέα Παπανδρέου, οι 100 πρώτες ημέρες του Μπάρακ Ομπάμα, οι 100 πρώτες ημέρες του Γιώργου Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου (ΓΑΓΠ). Και γιατί 100 ημέρες και όχι 99 ή 101, θα απορήσει ο καλοπροαίρετος αναγνώστης / καλοπροαίρετη αναγνώστρια, ιδίως εκείνος / εκείνη που έχει ζήσει τις 100 πρώτες ημέρες του Ανδρέα, από τις οποίες θυμάται κυρίως τις νεοείσακτες φάτσες του Μένιου Κουτσόγιωργα και του Άκη Τσοχατζόπουλου;
Οι μέρες, καλοπροαίρετε / καλοπροαίρετη, πρέπει να είναι απαξάπαντος 100, διότι μόνο έτσι θα περάσει στο λαό το μήνυμα ότι δεν πρόκειται 
απλώς για πολιτική δέσμευση, αλλά για δραστηριότητα συμβολική, σχεδόν μεταφυσική, που την αποδέχεσαι ως έχει, αλλιώς θα έρθει στον ύπνο σου το φάντασμα του Αντρέα και θα σου γαργαλάει τις πατούσες με το συμβόλαιο με το λαό.
Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, έχουν περάσει μόνο 10 από τις 100 πρώτες ημέρες, οι οποίες, όπως το νυχάκι του λέοντα αποκαλύπτει το λιοντάρι στο σύνολό του, έτσι κι αυτές οι 10 ψωροημέρες αποκαλύπτουν τις 100, μη σου πω και τις 1461 ημέρες της τετραετίας. Ας δούμε τι συνέβη σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα:
Στην αρχή ο Γιώργος ονομάτισε τα υπουργεία, όπως ο Αδάμ και η Εύα ονομάτισαν, κατόπιν Θεϊκής αδείας, τα ζώα του Παραδείσου. Ο κ. Παπανδρέου λοιπόν ονομάτισε τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Κλιματικών Αλλαγών (το αν θα είναι υπέρ ή κατά των κλιματικών αλλαγών δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη), Παιδείας Θρησκευμάτων (σιγά μην το βγάζανε) και δια Βίου Μάθησης (είναι αυτό που λένε ότι “ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις γράμματα”, γι’ αυτό και οι περισσότεροι πεθαίνουνε αγράμματοι) και άλλα πολλά. Κρίμα που λείπουν από το Υπουργικό Συμβούλιο προσωπικότητες όπως ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Κίμων Κουλούρης, οι οποίοι θα μπορούσαν να αναλάβουν από κοινού το “Υπουργείο του Παλαιού Πασόκου που θα Σταθεί Εμπόδιο στους Φλώρους από τη Βοστώνη που θα μας Κάνουν Όλους να Τρώμε Σούσι και να Πίνουμε Περιέ”.
- Το κορυφαίο όλων είναι το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (ΥΠΡΟΠΟ), με επικεφαλής το βραβευθέντα από το FBI Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και υφυπουργό τον βραβευθέντα από τα MARX & SPENCER Σπύρο Βούγια. Το ΥΠΡΟΠΟ ξεκίνησε το έργο του προστατεύοντας τους πολίτες των Εξαρχείων από τον κακό τους εαυτό. Συγκεκριμένα, ένστολοι και άστολοι αστυνομικοί μπούκαραν κατά ριπάς στα Εξάρχεια, έβγαλαν από τις καφετερίες και τα εστιατόρια διάφορους ανυποψίαστους και τους έβαλαν να γονατίσουν και να αποτάξουν το σατανά που κρύβουν μέσα τους. Καμιά ογδονταριά από τους γονατισμένους αρνήθηκαν να αποτάξουν το σατανά, τους κουβάλησαν λοιπόν στην Ασφάλεια, για να τους προστατεύσουν εκ του σύνεγγυς.
- Αφού τελείωσαν με την προστασία των πολιτών των Εξαρχείων, ο Χρυσοχοΐδης με τον Βούγια έσπευσαν να προστατεύσουν τον Ανδρέα Λοβέρδο, ο οποίος μπορεί να είναι μεν υπουργός Απασχόλησης, δεν παύει όμως να είναι και πολίτης. Πήγανε που λέτε κάτι αγροίκοι από τα Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά να διαμαρτυρηθούνε που χάνουνε τη δουλειά τους και αντί να δούνε, όπως ζητήσανε, τον πολίτη Λοβέρδο, είδανε τους προστάτες του, που τους πλακώσανε στις γκλομπιές και τα χημικά. Χημικά προφανώς βιολογικά, φτιαγμένα από τα χεράκια της Τίνας Μπιρμπίλη, με βασιλικό, γιαρέμ, γιαρέμ, και δυόσμο. Κι όλα αυτά βέβαια με διαφάνεια, αξιοκρατία, σεβασμό στον πολίτη και προπαντός στην πράσινη ανάπτυξη.
- Πριν πέσει το ξύλο στους λιμανίσιους, το ΠΑΣΟΚ είχε συγκρουστεί κατά μέτωπον με την κομμουνιστική Κίνα, που μέσω της COSCO είχε εισβάλει στο λιμάνι του Πειραιά. Η κυβέρνηση Παπανδρέου στρίμωξε τους Κινέζους στο καναβάτσο, τους πλάκωσε στην επαναδιαπραγμάτευση και κατήγαγε νίκη μεγαλειώδη ή μεγαλειώδης, που θα ’λεγε και ο ΓΑΓΠ: Εκεί που η ΝΔ τους είχε πουλήσει μία προβλήτα, το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να τους πουλήσει και δεύτερη, έτσι για να έχουνε, οι Κινέζοι, περισσότερα εμπορεύματα να φορτώνουν, να ιδρώσουν, να αρρωστήσουν και να τσακιστούν να γυρίσουν στην πατρίδα τους να κάνουν βελονισμό.
- Τις μισές από τις δέκα πρώτες ημέρες, το ΠΑΣΟΚ τις πέρασε με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γεώργιο Προβόπουλο, ο οποίος από το Μαξίμου έβγαινε στο Οικονομικών έμπαινε και από το Οικονομικών έβγαινε στο Οικονομικών, Ανταγωνιστικότητας και Καλλιτεχνικού Πατινάζ έμπαινε. Από αυτό το μπες – βγες προέκυψαν τα εξής: Ο κ. Προβόπουλος παραμένει στη θέση του και δεύτερον, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει, όπως δηλώθηκε αρμοδίως, “συναντίληψη” με τον διοικητή της ΤτΕ, οι αντιλήψεις του οποίου συνοψίζονται στη φράση “Στάχτη και μπούρμπερη!”.
Οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον Γιώργο.
___________________________________________________________________________
*Ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης είναι συντάκτης τής στήλης “Muppet TV Show” της “Αυγής” και Διευθυντής τού ραδιοσταθμού “Στο Κόκκινο”. Το άρθρο γράφτηκε αποκλειστικά για το “Φόρουμ”.
- Η αποχή είναι 29,51% (26,74% το 2007) με τη μεγαλύτερη στο Φανάρι, όπου έφτασε το 38,72%.
- Η Ν.Δ. έχασε 4.214 ψήφους σε σύγκριση με το 2007 ή ποσοστό -7,09%. Βγάζει 38,89% ή 18.161 ψήφους. Το μικρότερο ποσοστό της το πήρε στο Δήμο Πρέβεζας (30,45%), όπου έχασε 999 ψήφους. Το μεγαλύτερο ποσοστό το παίρνει παραδοσιακά στο Ανώι, όπου κι εκεί έχασε 121 ψήφους ή 6,92%.
- Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε 735 ψήφους (+3,21%). Από αυτούς οι 502 στο Δήμο Πρέβεζας. Βγάζει 42,09% ή 19.564 ψήφους. Το μικρότερο ποσοστό στο Ανώι (25,38%) και μεγαλύτερο στην Πάργα (50,74%).
- Το ΛΑΟΣ κέρδισε 578 ψήφους (+1,31%). Βγάζει 3,09% ή 1.442 ψήφους. Είχε 864 ή 1,78%. Η μεγαλύτερη αύξηση σημειώνεται στο Ζάλογγο, κατά 1,81%.
- Το ΚΚΕ σημειώνει μια αύξηση 19 ψήφων (+0,36%) με τα μεγαλύτερα ποσοστά του στην Κρανιά (15,38%) και στο Λούρο (13,15% ή +85 ψήφους). Πήρε 3.749 ψήφους και ποσοστό 8,03% (το 2007 είχε 3.730 ή 7,66%).
- Οι Πράσινοι ανέβηκαν 344 ψήφους ή +0,76%. Πήραν 622 ψήφους ή 1,33%. Η μεγαλύτερη αύξηση τους στην Πάργα +46 ψήφοι ή +1,61%. Στο Δήμο Πρέβεζας πήραν 192 ψήφους (1,81%).
- Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε 279 ψήφους (0,60%). Στο Δήμο Πρέβεζας πήρε 118 (1,07%).
- Ο ΣΥΡΙΖΑ στο νομό έχασε συνολικά 53 ψήφους, αν και στο ποσοστό λόγω αποχής ανέβηκε (+0,05%). Πήρε 1.808 ψήφους (3,87%) ενώ το 2007 είχε 1.862 (3,83%). Τοπικά ανέβηκε στο Φανάρι (+12 ψήφοι), στο Ανώι (+6 ψήφοι), στη Φιλιππιάδα (+5 ψήφοι) και στη Κρανιά (+2 ψήφοι). Έχασε στο Λούρο (-26 ψήφοι), στην Πρέβεζα (-15 ψήφοι), στην Πάργα (-12 ψήφοι), στο Ζάλογγο (-4 ψήφοι), στο Θεσπρωτικό (-2 ψήφοι) και στους ετεροδημότες (-19 ψήφοι).
ΔιΠ
