Χαλυβουργία: Ένας υποδειγματικός αγώνας

Είναι παλιά και τετριμμένη ιστορία η πολιτική της κάθε εργοδοσίας, όταν επιλέγει να κάνει απολύσεις και να μειώσει εισοδήματα. Πράγμα πολύ αναμενόμενο ότι θα συνέβαινε πιο έντονα τώρα, στην κρίση, ιδιαίτερα μετά τις φοβερές μειώσεις των αποδοχών στο Δημόσιο από τις κυβερνήσεις και τις τρόικες. Μετά το δημόσιο τομέα είναι βέβαιο ότι ακολουθεί ο ιδιωτικός τομέας. Η πολιτική αυτή της εργοδοσίας, με την υποστήριξη της κυβέρνησης, λέει: «έχουμε κρίση, δεν έχουμε λεφτά, δεν έχουμε κέρδη, τι να κάνουμε;», «πρέπει ή να μειωθούν οι μισθοί ή να απολυθούν οι εργαζόμενοι για να μη σταματήσει η ανάπτυξη στον τόπο».

Αυτό επιχειρείται να περάσει και σε μεγάλες και πολύ κερδοφόρες βιομηχανίες, όπως η χαλυβουργία του κ. Μάνεση, μια βιομηχανία με πολλά – πολλά κέρδη. Όποια/ος διαβάσει τα δημοσιεύματα και τα στοιχεία, θα καταλάβει εύκολα ότι τα κέρδη είναι πολλά, αλλά όχι όσα θα ήθελαν. Κι αυτό, εξαιτίας της πολιτικής των διοικήσεων (λάθη, υψηλά δάνεια). Καθαρά λάθη της διοίκησης από μια αδηφάγα διάθεση αύξησης κερδών, παρόλο που θησαύρισαν κατά την Ολυμπιάδα. Περιττό να πούμε ότι δεν μοιράστηκαν ποτέ αυτά τα κέρδη με τους εργάτες τους, θέλουν όμως φυσικά να μοιραστούν τη “ζημιά”. Διότι έχει έρθει η ώρα κανείς εργαζόμενος/η να μην παίρνει πάνω από 400 με 500 ευρώ, έχει έρθει η ώρα ο νεοφιλελευθερισμός να επιβάλλει δραματική μείωση εισοδημάτων και δικαιωμάτων, στη μεγαλύτερη επίθεση που έγινε στην εργασία τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια και δεκαετίες. Έχει έρθει η ώρα οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι κι οι φτωχοί φτωχότεροι. Αυτή είναι η επιδίωξη του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του εδώ κι αλλού στην Ευρώπη.

Επειδή όμως τα σχέδια των “από κάτω” πρέπει να είναι διαφορετικά και ανταγωνιστικά με αυτά των “από πάνω”, γι’ αυτό ο αγώνας των εργατών της Χαλυβουργίας και η, σχεδόν δίμηνη, απεργία τους έχει τόση σημασία. Γι’ αυτό είναι αγώνας όλων μας. Γιατί επιλέγει το δρόμο της αντίστασης, της διεκδίκησης και της αξιοπρέπειας. Γιατί δεν δέχεται τον εκβιασμό της εργοδοσίας, δεν δέχεται τις εκβιαστικές απολύσεις που έγιναν, δεν δέχεται να υποκύψει σ’ αυτή την προσπάθεια του κεφαλαίου να ισοπεδώσει, (επί τη ευκαιρία και τη δικαιολογία της κρίσης), κάθε αξιοπρεπές εισόδημα, ώστε να μη χάσει αυτό ούτε πεντάρα από τα δικά του κέρδη. Δεν δέχονται οι εργάτες της Χαλυβουργίας το ψέμα που λέει η εργοδοσία, ότι τα μέτρα είναι προσωρινά, για να μη χαθούν θέσεις εργασίας. Όλοι ξέρουν ότι τα μέτρα είναι μόνιμα κι οι χαλυβουργοί, σε μια τόσο βαριά και επικίνδυνη δουλειά, καλούνται να δουλέψουν σε συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς.

Τέτοια απεργία δεν έχει ξαναγίνει, όσο θυμόμαστε, τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτό έχει γεννηθεί δίπλα της ένα τόσο μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης. Όσοι και όσες μπλεχτήκαμε σ’ αυτό και πήγαμε στο εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο, ήταν πράγματι συγκλονιστικό αυτό που διαπιστώσαμε. Πόσο πείσμα και μαχητικότητα έχει αυτός ο δίκαιος αγώνας και πόσο πολλές συλλογικότητες και άνθρωποι βρέθηκαν δίπλα σ’ αυτό τον αγώνα. Όχι μόνο συνδικάτα ή σωματεία, αλλά στέκια, συλλογικές κουζίνες, συνελεύσεις γειτονιάς, blogs, πολιτικές οργανώσεις, άνθρωποι από κάθε γειτονιά και πόλη έχουν κατέβει στη Χαλυβουργία κι έχουν δώσει την αλληλεγγύη τους με κάθε τρόπο. Με κουβέντες, με κείμενα, με φαγητό, με μουσική, με τραγούδια, με χορό, με χρήματα, με προμήθειες, με διάδοση της πληροφορίας για την απεργία παντού (διότι από τα επίσημα ΜΜΕ είναι κομμένη), με εξορμήσεις και γλέντια σε γειτονιές της Αθήνας, αλλά και σ’ άλλες πόλεις.

Άνθρωποι με διαφορετικές αντιλήψεις και πολιτικές διαδρομές βρέθηκαν μαζί, δίπλα στον αγώνα αυτών των ανθρώπων, που σηκώνουν το βάρος για όλους/ες τους υπόλοιπους και τις υπόλοιπες. Αν αυτή η επίθεση δεν αναχαιτιστεί, και εδώ και στην Ευρώπη, θέλουν να μας γυρίσουν αιώνες πίσω, όταν οι άνθρωποι δούλευαν εξαντλητικά για ένα πιάτο φαγητό και ήταν όλοι πολύ φτωχοί και φτωχές και σχεδόν ποινικοποιημένοι, επειδή ακριβώς ήταν φτωχοί και φτωχές. Η ιστορία όμως γυρνά πίσω; Ο αγώνας των εργατών της Χαλυβουργίας και η αλληλεγγύη που στήθηκε δίπλα σ’ αυτόν δείχνουν το δρόμο να μην φτάσουμε εκεί, αλλά να πάρουμε την οδό της χειραφέτησης προς μια κοινωνία, που θα μοιράζεται δίκαια ο πλούτος (που πρώτα ανήκει σ’ αυτούς που τον παράγουν).

Ο αγώνας της Χαλυβουργίας μπορεί και πρέπει να είναι νικηφόρος.

Κυριακή Κλοκίτη

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Φύλλο 49. Της Σύνταξης

Οι δυνάμεις της αστικής νομιμοφροσύνης, με αιχμή το σε διατεταγμένη υπηρεσία μιντιακό κατεστημένο, έδωσαν τα ρέστα τους να μας πείσουν, ότι μια κυβέρνηση “εθνικής σωτηρίας”, που θα στηρίζεται σε όλους τους “υπεύθυνους” πολιτικούς σχηματισμούς, αναλαμβάνει να οδηγήσει τη χώρα σε υπήνεμα λιμάνια. Ο Λ. Παπαδήμος περιεβλήθη με το φωτοστέφανο της προσωπικότητας κύρους, των “διεθνών διασυνδέσεων”, του “αποτελεσματικού τεχνοκράτη”. Έγινε βέβαια φανερό, ακόμη και στους πιο καλόπιστους, ότι όλη αυτή η επικοινωνιακή επίθεση –πως επιτέλους η χώρα αποκτά κυβέρνηση ευρείας στήριξης, προκειμένου να αποτρέψει τη χρεωκοπία, να υπογράψει τη νέα δανειακή σύμβαση και το νέο Μνημόνιο– απευθυνόταν στο εσωτερικό, προς υφαρπαγή κοινωνικής συναίνεσης ή τουλάχιστον ανοχής –“προ των αδιεξόδων της χώρας”–, και όχι προς το εξωτερικό, καθώς εκεί τα πράγματα έχουν άλλο μέτρο.

Το πείραμα Παπαδήμου καταγγέλθηκε από την αριστερά ως θεσμική εκτροπή, παραχάραξη της λαϊκής ετυμηγορίας και βέβαια ως κολυμβήθρα εξαγνισμού της ακροδεξιάς.

Ήταν τέτοια η αρχική ευφορία, όπως αποτυπώθηκε και στις σχετικές έρευνες της κοινωνικής γνώμης, που δημιούργησε τον πειρασμό στους “εθνικώς δρώντες” και στο μιντιακό σύστημα, να προπαγανδίζουν για την επέκταση του χρόνους ζωής αυτής της κυβέρνησης, ακόμη και μέχρι την εξάντληση της τετραετίας· χωρίς να αισθάνονται την ανάγκη να εξηγήσουν ότι η εντολή από το εκλογικό σώμα δόθηκε σε άλλον πρωθυπουργό και για άλλη πολιτική. Οι πιο θαρραλέοι μιλούσαν για πείραμα, που ανοίγει το δρόμο για μετεκλογικές κυβερνήσεις ευρείας στήριξης, στα μνημονιακά – νεοφιλελεύθερα πεδία, χωρίς τις άσκοπες “μικροπολιτικές” αντιπαλότητες. Το θαύμα βέβαια κράτησε μία εβδομάδα και η πραγματικότητα ήρθε να σαρώσει την ευφορία και τους σχεδιασμούς, αφού τίποτα δεν άλλαξε ως προς την ένταση της οικονομικής κρίσης και τη σκληρή επίδραση στη ζωή των ανθρώπων: απολύσεις, ανεργία, χαράτσια, ανέχεια, ματαίωση των οικογενειακών προγραμματισμών, ούτε σταμάτησαν, ούτε επέτρεπαν αυταπάτες για το μέλλον.

Έτσι, το κλίμα στην κοινωνία άρχισε να αλλάζει, η δημοτικότητα του “ικανού” και “τεχνοκράτη” με τις διεθνείς “επιρροές” πρωθυπουργού άλλαξε ραγδαία και οι ανταγωνισμοί, τόσο των κομμάτων που συνέπραξαν, όσο και των δελφίνων για την αρχηγία με τις επιμέρους στρατηγικές, βγήκαν στην επιφάνεια, δημιουργώντας συνθήκες παραπέρα αποδόμησης. Για να μην καταρρεύσει η χρήσιμη για τον αστισμό ιδέα του συναινετικού εγχειρήματος, άρχισαν να δίνονται βολικές εξηγήσεις. Δε φταίει δηλαδή για την κάθετη πτώση της δημοτικότητας το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση εφαρμόζει, ως ομάδα των τριών, την ίδια αντικοινωνική πολιτική, που υλοποιούσε η αμιγής Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά οι “διαφορετικές φωνές” στο εσωτερικό της, το “πολυπληθές σχήμα” κ.λπ.· έτσι πιέζουν τα πράγματα για παραπέρα αυτονόμηση από τη λαϊκή ετυμηγορία και την εξέλιξη της κυβέρνησης Παπαδήμου σε κυβέρνηση τεχνοκρατών, τύπου Μόντι Ιταλίας.

Δεδομένων των επιλογών των δυνάμεων του κεφαλαίου, η αριστερά δε μπορεί να περιορίζεται στην περιγραφή και την καταγγελία. Δεν είναι, ακόμα, αρκετό το ασφαλώς αναγκαίο: η στήριξη και η συμμετοχή σε δράσεις αντίστασης και αλληλεγγύης που αναπτύσσονται στην κοινωνία. Κι ασφαλώς στην αριστερά δεν έχουν όλοι την ίδια πολιτική ευθύνη, για την εικόνα των παράλληλων – ασύμπτωτων δρόμων. Οι συστηματικές και επίμονες ενωτικές πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ προς το χώρο της αριστεράς και όσων δυνάμεων κόβουν φερέγγυα τους δεσμούς με το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ των μνημονίων και του κεφαλαίου, η κοινή συνέντευξη Αλέξη Τσίπρα και Σοφίας Σακοράφα και η ανακοίνωση της συμπόρευσης με στόχο την ήττα της εσωτερικής και εξωτερικής τρόικας και την οικοδόμηση του συνασπισμού εξουσίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, είναι βήματα συναίσθησης της ιστορικής ευθύνης, δίνουν ελπίδα στον αγωνιζόμενο λαό και προοπτική νίκης.

Όσες ηγεσίες επιμένουν αυτάρεσκα και εν τέλει διασπαστικά σε μοναχικούς δρόμους, δεν παρέχουν αποτελεσματική εκπροσώπηση στις πολλαπλά δοκιμαζόμενες κοινωνικές τάξεις και οπωσδήποτε δημιουργούν πολιτικό χάσμα με το κοινωνικό σώμα της αριστεράς, που σε ποσοστό 60% περίπου, απαιτεί κοινές πρωτοβουλίες.

Ποίηση. Κατερίνας Γώγου, Απόντες

ΣΠΟΝΔΗ

 

Στο Σημείο

που όσο πλησιάζω

απομακρύνεται

Στο Σημείο

που όσο σκοτεινιάζει

αναδύεται

Στο Σημείο

που κρατάω στη χούφτα μου

κι άμα πάω να σ’ το δείξω

υδρατμός αγάπης γίνεται

και εξανεμίζεται

Στο Σημείο που ονομάζω

– Εσύ – Εγώ –

εγγράφω όλους τους φόνους

ποδοπατημένων χορταριών.

Ν’ ανθίσει.

Χ. Λάσκου – Ε. Τσακαλώτου “Από τον Κέυνς στη Θάτσερ. Χωρίς επιστροφή”. Η παρουσίαση του βιβλίου

Στις 17 Δεκεμβρίου το βιβλιοπωλείο “Ατραπός”, οι εκδόσεις “ΚΨΜ” κι η εφημερίδα μας διοργάνωσαν την παρουσίαση στην πόλη μας, στην αίθουσα της πρώην Δημοτικής Αγοράς, του βιβλίου τού Χρήστου Λάσκου και του Ευκλείδη Τσακαλώτου “Από τον Κέυνς στη Θάτσερ. Χωρίς επιστροφή”. Στον πολύ κόσμο, που ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση, παρουσίασαν το βιβλίο οι ίδιοι οι συγγραφείς του, που τους προλόγισαν η Μάρη Αράπη, από το βιβλιοπωλείο “Ατραπός”, κι ο Μιλτιάδης Μπάλκος, από την εφημερίδα μας.

Δημοσιεύουμε αποσπάσματα των ομιλιών τους. Για τους τίτλους και τους μεσότιτλους η ευθύνη δική μας.

Η Σύνταξη

Η ελπίδα είναι στους δρόμους

Εκτεταμένη περίληψη της ομιλίας τού Χρήστου Λάσκου

 

Κρίση λόγω υπερσυσσώρευσης

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων είναι χαρακτηριστικά. Ξεκινώντας με το χθεσινό, όπου ένας οίκος αξιολόγησης υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα σε επτά τράπεζες, από τις μεγαλύτερες στο κόσμο: Goldman Sachs, Deutsche Bank, Paribas, Credit Suisse, Citigroup κλπ. Στα ψιλά πέρασε και η υποβάθμιση δέκα εκ των σημαντικότερων γερμανικών τραπεζών πριν ένα μήνα. Από τον Ιούλιο μέχρι σήμερα η ευρωζώνη έχει σωθεί τρεις φορές και, πολύ πιθανόν, αρχές Ιανουαρίου θα έχουμε και άλλη επιχείρηση διάσωσης.

Πέρα από τις επιπτώσεις στη δική μας ζωή, βρισκόμαστε σε ένα συστημικό αδιέξοδο. Με όσα συμβαίνουν στις τράπεζες και με βάση τις παρεμβάσεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης, το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι δημοσιονομικό, αλλά των ίδιων των τραπεζών. Ενδεχομένως το πρόβλημα είναι το σύστημα καθαυτό. Παράδοξο είναι το ότι μέχρι το 2008-2009 η ανθρωπότητα διέθετε ένα τεράστιο πλήθος από εργατικό δυναμικό, βιομηχανίες, αγροτικές παραγωγές, μεταποιητικές επιχειρήσεις κ.λπ., οι οποίες δεν είχαν υποστεί καταστροφές. Όμως δεν μπορούν τώρα να ανταποκριθούν στις ανάγκες της κοινωνίας. Ίσως γιατί στόχος του συστήματος είναι το κέρδος και, χωρίς αυτό, μπλοκάρει. Μια ιδιομορφία της σημερινής κρίσης, συγκριτικά με παλιότερες, είναι ότι οφείλεται σε υπερσυσσώρευση του προϊόντος, του οποίου υπάρχει πρόβλημα διάθεσης, και όχι σε έλλειψη, όπως συνέβαινε σε παλιότερες κοινωνίες, κυρίως αγροτικές. Οι υπεύθυνοι της κρίσης ωστόσο δεν εξηγούν την κατάσταση ως έχει.

Μετατόπιση της κρίσης με το δανεισμό

Στη χώρα μας η κυβέρνηση συνεχίζει να υποστηρίζει ότι το πρόβλημα είναι ελληνικό, “μαζί τα φάγαμε”. Στην Ιταλία κυριότερος υπαίτιος θεωρήθηκε ο Μπερλουσκόνι. Στην Ιρλανδία υποστηρίχτηκε κάτι αλλιώτικο. Κοινό στοιχείο είναι ότι 178 κράτη βρέθηκαν να έχουν πρόβλημα. Εμείς προσπαθούμε να εξηγήσουμε την όλη κατάσταση, ξεκινώντας από την κρίση του 1970, η οποία έχει χαρακτηριστεί κρίση κερδοφορίας.

Η “κρίση” έχει τρόπο να λύσει το πρόβλημα: μειώνει τους μισθούς, αυξάνοντας την κερδοφορία και, από την άλλη, την υπερσυσσώρευση· δηλαδή η καταστροφή είναι στοιχείο της λύσης. Θυμηθείτε πώς κατέληξε η κρίση του ’30, με μια τεράστια καταστροφή, του 2ου παγκοσμίου πολέμου, δίνοντας απεριόριστες δυνατότητες να δημιουργηθούν νέα κέρδη. Στην περίπτωση του ’70, μείωσαν τους μισθούς, αλλά εδώ υπήρχε πρόβλημα για αγορά και κατανάλωση των παραγόμενων προϊόντων. Έτσι πραγματοποιήθηκε μετατόπιση της κρίσης με το δανεισμό της κοινωνίας από τις τράπεζες, φτάνοντας το 2008 τα δάνεια σ’ αυτούς που δεν μπορούσαν να τα αποπληρώσουν.

Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και περιβαλλοντική – οικολογική, η οποία τώρα μπαίνει στο περιθώριο λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης, δημιουργεί πρόβλημα στις αγροτικές παραγωγές και οδηγεί σε διατροφκή κρίση, προκαλώντας κοινωνικές εξεγέρσεις. Όπως επίσης και ενεργειακή. Έχουμε λοιπόν τέσσερις διαστάσεις στη σημερινή κρίση, οι οποίες συγκλίνουν δημιουργώντας αδιέξοδο.

Η “εθνική σωτηρία” έναντι της ταξικής

Επανερχόμαστε στην κρίση του ’70. Στην Ιταλία, με ένα κομμουνιστικό κόμμα, το μεγαλύτερο της Ευρώπης, σε ρήξη με τη Σοβιετική Ένωση, επιλέγεται ο ιστορικός συμβιβασμός, δηλαδή μια συνεργασία από τους αριστερούς έως τους χριστιανοδημοκράτες, με κύριους γνώμονες την οικονομική σωτηρία της πατρίδας, την πολιτική της λιτότητας και την εθνική σωτηρία έναντι της ταξικής. Έγιναν τότε μεγάλες απεργίες, όπως με την FIAT, που το Κ.Κ. Ιταλίας καταδίκαζε. Τα κείμενα και οι τοποθετήσεις του Ενρίκο Μπερλίγκουερ για τη λιτότητα και τη στάση ζωής γενικότερα, που ήταν εξαιρετικά και παραμένουν επίκαιρα, δεν υιοθετήθηκαν ως κυβερνητική πολιτική, αντιθέτως περνούσαν τα νομοσχέδια της χριστανοδημοκρατίας και της σοσιαλδημοκρατίας των Αντρεότι και Κοσίγκα. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε τι έγινε στην δεκαετία του ’70, ειδικά σε μας, την αριστερά, που γίνεται πολύ κουβέντα για το νόμισμα και τα οικονομικά μοντέλα.

Να πείσουμε τον κόσμο

Τελειώνοντας θα ήθελα ν’ αναφέρω ότι σε φοιτητικά κοινά, που παρουσιάσαμε το βιβλίο, μου τέθηκε συχνά το ερώτημα: «Η λέξη σοσιαλισμός, που βρίσκεται στο εξώφυλλο, και η λέξη κομμουνισμός, που βρίσκεται, στο οπισθόφυλλο, δεν βρίσκονται συχνά στο περιεχόμενο του βιβλίου. Είναι μήπως ρεφορμιστική μόλυνση ή διαχειριστική κλίση;»

Στο τελευταίο κεφάλαιο, με τίτλο “Τι να κάνουμε”, τοποθετούμαστε με κάποια μεταβατικά αιτήματα. Μπορεί να φαίνονται ήπια κι όχι τόσο ριζοσπαστικά. Για μάς είναι αναγκαίο να τα βάλουμε μπροστά και να παλέψουμε γι’ αυτά. Οι λόγοι είναι δύο : Ο ένας είναι ότι μπορείς να συνθηματολογείς όσο θέλεις, αλλά στο τέλος να μη μπορεί να σε καταλάβει κανείς. Για την αριστερά το μέλλον είναι η πτώση του καπιταλισμού και η μετάβαση στον σοσιαλισμό, όμως αυτό εξαρτάται από το να πειστεί ο κόσμος, ο οποίος πια με τα λόγια δεν πείθεται, παρά μόνο με προσπάθειες που κάνει για να λύσει τα προβλήματα. Ο δεύτερος, εξίσου σημαντικός, έχει να κάνει με τους συντρόφους μας από το Συ.Ριζ.Α. ή από άλλες πτέρυγες της αριστεράς, που λένε ότι οι προτάσεις που κάνουμε είναι πολύ συστημικές και τείνουν στο τίποτα. Για παράδειγμα: η Ε.Κ.Τ. να τυπώσει χρήμα και να δανείζει χαμηλότοκα. Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι πρόταση της αριστεράς για την επίλυση της κρίσης· απλώς αναφερόμαστε στις πολιτικές ελίτ της Ευρώπης: Αν θέλανε να ανασχέσουν –όχι να λύσουν– το πρόβλημα της κρίσης, θα έπρεπε να κάνουν αυτό. Είναι συστημικό, αλλά δεν το επιλέγουν, γιατί, αν ανοίξει κάποια μικρή ρωγμή, μπορεί να περάσει ολόκληρο ποτάμι από μέσα· μπορεί τότε κάποιοι να ζητήσουν τα αντίστοιχα μέτρα για να ενισχύσουν την υγεία κ.λπ. Μπορεί στο μέλλον να το κάνουν, αν βρεθούν σε αδιέξοδο. Άρα, για μάς έχει μεγάλη σημασία να διατυπώνουμε πράγματα, που μπορεί ο καθένας να τα καταλάβει και να μετάσχει στη διεκδίκησή τους.

Να κρατήσουμε το καλύτερο

Καταλήγοντας, μπορούμε να πούμε πως βρισκόμαστε σε μία φάση, που ανοίγονται οι δρόμοι για το χειρότερο αλλά και το καλύτερο· και θα κρατήσουμε το καλύτερο. Ο κόσμος για πρώτη φορά αναρωτάται, πράγμα που δεν το έκανε καθόλου. Ρωγμές στην ηγεμονία δημιουργούνται καθημερινά, η ελπίδα είναι στους δρόμους –όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη και στην Αμερική. Αυτό είναι το θετικό κι αυτό πρέπει να αξιοποιούμε σαν αριστερά.

Σας ευχαριστώ .

Επιστροφή τής πολιτικής

Εκτεταμένη περίληψη της ομιλίας τού Ευκλείδη Τσακαλώτου

 

1ος παγκόσμιος πόλεμος

Θέλω ν’ αρχίσω με τρία προσωπικά στοιχεία που με κάνανε να γράψω αυτό το βιβλίο.

Πρώτο. Μεγάλωσα στην Αγγλία κι αρχίζω με τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο. Ποτέ δεν έχει ξεπεράσει ο βρετανικός λαός πόσοι άνθρωποι πεθάνανε χωρίς το γιατί. Γιατί έγινε; Η αριστερά έχει ένα ιδιαίτερο λόγο να σκέφτεται τον πόλεμο: τον Αύγουστο του 1914 τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα –δηλαδή όλη η αριστερά πριν απ’ τις διασπάσεις– ψηφίσανε τις στρατιωτικές δαπάνες. Δηλαδή στο κυρίαρχο ζήτημα “το ταξικό ή το εθνικό;” η αριστερά πήγε με το έθνος. Πολλά τα προβλήματα της αριστεράς απ’ αυτή την απόφαση. Άρα για μάς ο διεθνισμός είναι κυρίαρχο ζήτημα.

Γιατί αποτύχαμε τότε;

Δεύτερο, πενήντα χρόνια μετά. Το Εργατικό Κόμμα στη Βρετανία προτάσσει το εναλλακτικό οικονομικό σχέδιο, που είχε πολλά αριστερά στοιχεία: κρατικοποιήσεις, κοινωνικοποιήσεις τραπεζών, περιορισμό στην κίνηση κεφαλαίων, βιομηχανική πολιτική. Το ’76 γίνεται μια χρηματοπιστωτική κρίση. Ο Υπουργός Οικονομίας, του Εργατικού Κόμματος, ανακοινώνει ότι είναι το τέλος τού κεϋνσιανισμού.

Μετά είναι το κοινό πρόγραμμα της αριστεράς. Κομμουνιστές και σοσιαλιστές κερδίζουν τις εκλογές τού 1981· πάλι αριστερό πρόγραμμα. Το ’83 γίνεται μια κρίση, επιθέσεις από τις χρηματαγορές και ο Μιτεράν ανακοινώνει την αλλαγή τής πολιτικής.

Γιατί αποτύχαμε τότε; Ότι διάφορες εθνικές στρατηγικές αποτύχανε, βοήθησε την ηγεμονία τού νεοφιλελευθερισμού και η αριστερά δεν μπόρεσε να επηρεάσει την παγκοσμιοποίηση. Η αριστερά είχε ήδη ηττηθεί.

Οικονομία και πολιτική

Τρίτο και τελευταίο. Τι διαφορετικό φέρνει ένας αριστερός διανοούμενος; Ο αριστερός οικονομολόγος δεν θεωρεί την οικονομία ξεχωριστό πράγμα από την κοινωνία, την πολιτική, την ιδεολογία, τις αξίες. Προσπαθούμε να δούμε τους συνδετικούς κρίκους. Να δώσω ένα παράδειγμα.

Ο καπιταλισμός επιδίωξε ένα συμβιβασμό. Πρώτα είχε το κοινωνικό κράτος, μια προσπάθεια στα αγαθά του να έχουν πρόσβαση μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες. Αυτό ήρθε σε κρίση το ’73-’74. Αλλά και ο νεοφιλελευθερισμός χρησιμοποίησε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, ακριβώς για να συνεχιστεί αυτός ο συμβιβασμός. Έδινε δάνεια και σε φτωχά και μεσαία στρώματα. Η κρίση το 2008 έχει τη ρίζα σε δάνεια στους πιο φτωχούς αμερικάνους. Υπήρχε και άλλη λύση: το πελατειακό κράτος· με το δημόσιο τομέα, με το να κλείνουμε το μάτι στους μικρομεσαίους όταν δεν πληρώνανε τους φόρους, με μια σειρά από παρεμβάσεις.

Τι θα κάνει ο καπιταλισμός από ’δώ και πέρα; Υπάρχουν τρία ενδεχόμενα. Πρώτο: το σύστημα θα βρει μια νέα λύση, πώς τα καλά τού καπιταλισμού να πάνε σε ευρύτερα στρώματα, και έτσι να έχει μια νομιμοποίηση. Δεύτερο: ο συμβιβασμός δε χρειάζεται πια. Θα έχουμε έναν καπιταλισμό τής καταστολής, με συρρίκνωση της δημοκρατίας, μια κινεζοποίηση ίσως. Και η τρίτη εκδοχή: τα λαϊκά στρώματα να ’ρθούνε στα πράγματα και να ξεπεράσουνε το μοντέλο τού καπιταλισμού. Βλέπετε ότι το πολιτικό, το οικονομικό και το κοινωνικό συνδέονται.

Οι αριστεροί οικονομολόγοι δεν θεωρούνε ότι δίνουνε λύσεις για όλη τη χώρα, που λύνουν τεχνοκρατικά προβλήματα, σαν να αναφερόμαστε σε ένα εθνικό ακροατήριο. Είχε πει ο Γκράμσι ότι οι διανοούμενοι της αριστεράς δεν κάνουν θεωρία μέσα στα γραφεία τους, προσεγγίσεις μακριά από την κοινωνία. Συστηματοποιούνε, θεωρητικοποιούνε, κάνουν πιο προσιτή την εμπειρία τού εργατικού κινήματος. Έχουν μια αμφίδρομη σχέση μ’ αυτό.

Να επιστρέψει η πολιτική

Τι μαθήματα υπάρχουν από τις αποτυχημένες προσπάθειες της αριστεράς, από τα κοινωνικά κινήματα;

Φάνηκε ότι ο εθνικός δρόμος για το σοσιαλισμό είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Δεν κατανοώ πώς μια χώρα μόνη της μπορεί να αντιμετωπίσει τις χρηματαγορές. Γι’ αυτό επιμένουμε για υπερεθνικές λύσεις. Μπορούμε να συζητήσουμε για μέσα ή έξω απ’ το ευρώ, αλλά το κυρίαρχο για μάς είναι να υπάρχουνε λύσεις ενάντια στις χρηματαγορές και στις πολυεθνικές και, άρα, να δημιουργήσουμε χώρο για τη δημοκρατία. Μας είπανε κι οι πλατείες ότι το κυρίαρχο είναι η επιστροφή τής πολιτικής, να μπορεί να κυριαρχεί πάνω από τις αγορές. Για να επιστρέψει η πολιτική, πρέπει να περιοριστούν οι αγορές, για να υπάρχει χώρος για εναλλακτικές προτάσεις, για να αποφύγουμε το μονόδρομο που μας παρουσιάζουνε οι κυρίαρχες δυνάμεις.

Περί ανταγωνισμού

Όταν έχεις εθνική στρατηγική, μπαίνεις στο καλούπι τού ανταγωνισμού: θα μας φάνε οι κινέζοι, οι πορτογάλοι, οι ισπανοί· πρέπει να κάνουμε ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, για να πολεμήσουμε τους κακούς. Ο ανταγωνισμός κρατάει τους λαούς κάτω από μια πολύ περιορισμένη πολιτική. Γι’ αυτό υποφέρουν, είτε έχουν το ευρώ, είτε δεν το έχουν. Στη Βρετανία είχαμε τον τελευταίο μήνα τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις, απεργίες, γιατί τα εισοδήματα πέφτουνε. Πρέπει κι αυτοί να μειώσουν τους μισθούς, παρ’ όλο που έχουν τη λίρα τους, και πρέπει να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί… Αν δεν σταματήσεις αυτό το παιγνίδι, δεν έχεις καμιά ελπίδα.

Η ιδεολογία τού ανταγωνισμού μετράει και για τα μικρά ζητήματα. Είναι φυσικό να θέλει ο καθένας να είναι το σχολείο των παιδιών καλύτερο απ’ ό,τι ήτανε πέρυσι, να είναι το νοσοκομείο καλύτερο, το τμήμα τού πανεπιστημίου, η δουλειά μας, η γειτονιά μας. Αλλά είναι άλλο να θες να πας καλύτερα από τον άλλο: το δικό σου νοσοκομείο να είναι καλύτερο από το άλλο νοσοκομείο. Η αριστερά δεν μπορεί να έχει σαν μέριμνα την ανταγωνιστικότητα. Έχουμε άλλες αξίες, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, που μπορούμε να τις βάλουμε σε μια οικονομία.

Οι ανάγκες των πολλών

Χρειάζεται μια αριστερά, επειδή ακριβώς έχει την αυτοπεποίθηση ότι δεν είμαστε με την αγορά, ούτε με τον ανταγωνισμό. Αρχίζουμε με τις ανάγκες των πολλών, τις κοινωνικές ανάγκες· μπορούμε να βρούμε πολλές λύσεις γι’ αυτά τα προβλήματα. Κι αυτά είναι τα ουσιώδη.

Ρωτήστε, τώρα, ποια είναι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή. Θα σας πούνε: Να έχουμε ένα καλό σχολείο. Να έχουμε ένα καλό νοσοκομείο. Να ξέρει ο κόσμος τι προϊόντα τρώει και αν μπορεί να τα φάει με ασφάλεια. Να μπορούνε τα παιδιά μας να μεγαλώνουνε σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια. Να μας φέρονται σαν ανθρώπους στις εργασιακές μας σχέσεις. Αυτές είναι οι “ανάγκες” τής αριστεράς. Αυτό σημαίνει “οικονομία των αναγκών”: ότι αρχίζεις ούτε με την ανταγωνιστικότητα, ούτε με το κέρδος, αρχίζεις με τι είναι οι ανάγκες και λες τι λύσεις μπορώ να βρω.

Ενεργή συμμετοχή

Αυτό δεν είναι μόνο θέμα προγράμματος. Το πρόταγμα της αριστεράς είναι δημοκρατικό και συμμετοχικό. Χρειαζόμαστε ανθρώπους να τρέξουν. Έχω συζητήσει για το συμμετοχικό προϋπολογισμό, αν είναι μια λύση για την αριστερά στην τοπική αυτοδιοίκηση. Και βγαίνει ένας από μάς υπουργός και κάνει ένα νομοσχέδιο, που λέει ότι 30%, 40% από τις δαπάνες τού δήμου θα είναι μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, ο κόσμος θα αποφασίζει άμα θέλει περισσότερες δαπάνες για νερό, για καθαριότητα, για την παιδεία. Έχουμε τον κόσμο, που θα έχει μια ενεργή συμμετοχή σ’ αυτή τη διαδικασία; Να συζητάει, να κάνει εναλλακτικά προγράμματα, να μπορεί να συγκρίνει και να παίρνει σωστές αποφάσεις; Έχουμε κινήματα και συνδικαλιστές που μπορούν να διαχειριστούν αυτά τα πράγματα; Αυτό σημαίνει ενεργή συμμετοχή, μια διαδικασία που αλλάζουμε τα πράγματα οι πολλοί –ούτε τα κομματικά στελέχη, ούτε οι πεφωτισμένοι. Η πολιτική είναι για όλους και για όλες.

Ο σοσιαλισμός δεν είναι κάτι που θα ’ρθεί με τη λαϊκή εξουσία, μετά από σαράντα χρόνια. Τον χτίζεις τώρα. Όταν κάνετε στην Πρέβεζα το κοινωνικό ιατρείο, είναι ένα πρώτο στίγμα. Όταν υπάρχουνε πειράματα κοινωνικής οικονομίας, είναι μέρος τού δικού μας σχεδίου. Γιατί ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες των ανθρώπων τώρα, φτιάχνεις μια αριστερά που όχι μόνο λέει, αλλά κάνει διαφορετικά πράγματα. Οι παρεμβάσεις αυτές έχουνε το στίγμα τού διαφορετικού· που δεν είναι ανταγωνιστικό, δεν είναι αγοραίο, αλλά έχει όλες αυτές τις αξίες τής αριστεράς. Αυτή η αριστερά το κάνει αυτό στην καθημερινότητά της. Κι αυτό, νομίζω, είναι το μεγάλο στοίχημα.

Ευχαριστώ πολύ.

Η εφημερίδα της αριστεράς.Τέσσερα χρόνια Φόρουμ στην πόλη μας

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τη στιγμή που βγήκε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας Φόρουμ Πρέβεζας, της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας. Είχαν προηγηθεί συναντήσεις μιας ομάδας συντρόφων, οι οποίοι βλέπαμε ότι στην πόλη της Πρέβεζας δεν υπήρχε έντυπο με αναφορά στην αριστερά. Ήταν ένα μεγάλο κενό, που εντοπίσαμε εξαρχής. Υπήρξε αμέσως ομοφωνία στην έκδοση μιας εφημερίδας μαχητικής, η οποία να προβάλλει τις θέσεις της ριζοσπαστικής και, αν είναι δυνατόν, ολόκληρης της αριστεράς. Απευθυνθήκαμε και ήμασταν ανοιχτοί σε όλο το φάσμα της αριστεράς. Δε δημιουργήσαμε κομματική εφημερίδα και το αποδείξαμε.

Πολλοί από μάς, που κάναμε την πρώτη συντακτική επιτροπή, δε γνωρίζαμε πολλά για την έκδοση μιας εφημερίδας. Τα μάθαμε. Στα χρόνια που πέρασαν το Φόρουμ έδωσε μεγάλες και μικρότερες μάχες, με ιδιαίτερη σημασία. Υπερασπίστηκε την εξέγερση των νέων το Δεκέμβρη του 2008, έδωσε τις μάχες των εκλογών, προέβαλε την αντιμνημονιακή πολιτική και την ανατροπή αυτού του πολιτικού σκηνικού, προέβαλε θέματα όπως τον Αμβρακικό, την κίνηση ποδηλατών, θέματα πολιτιστικά. Στάθηκε δίπλα στα προβλήματα των εργαζομένων της πόλης μας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Με λίγα λόγια η παρουσία του έγινε αισθητή και ο κόσμος άρχισε να το αγκαλιάζει από τα σημεία, στα οποία διατίθεται δωρεάν. Πολύ περισσότερο, η εφημερίδα άρχισε να κάνει αισθητή την παρουσία της και σε άλλες πόλεις της Ηπείρου και στη Λευκάδα. Πολλές φορές γράφτηκαν άρθρα που αφορούσαν τις άλλες πόλεις. Ακόμη περισσότερο, αποκτήσαμε και blog και η εφημερίδα έγινε γνωστή σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Διοργανώθηκαν αξιοσημείωτες εκδηλώσεις. Όλα αυτά έγιναν με ιδιαίτερο κόπο από τους συντρόφους που συμμετείχαν στη συντακτική επιτροπή. Το Φόρουμ δε χαρίστηκε σε κανέναν. Πήρε θέση και για σοβαρά ζητήματα και στα εντός της αριστεράς και έκανε δριμεία κριτική. Πολεμήθηκε –και το περιμέναμε αυτό. Αυτή η πολεμική μάς ατσάλωσε περισσότερο. Η ζωή απέδειξε ότι είχαμε δίκιο για πολλά θέματα.

Στα τέσσερα χρόνια βιώνουμε μια πολύ δύσκολη κατάσταση για τους πολίτες της χώρας και για την ίδια τη χώρα. Τα δυο τελευταία χρόνια η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, αλλά και τώρα τελευταία η κυβερνητική τρόικα, και η τοκογλυφική τρόικα επιβάλλουν επαχθείς όρους για τη διαβίωση των πολιτών. Κι αυτό γίνεται με τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ιδίως την τηλεόραση. Οι πολίτες – οι εργαζόμενοι, αναζητούν στηρίγματα. Οι εφημερίδες που είχαν έναν μίνιμουμ αντιμνημονιακό λόγο κλείνουν. Το Φόρουμ Πρέβεζας είναι αναγκαίο περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Απευθύνεται στους πολίτες. Να το αγκαλιάσουν, να το διαδώσουν, να συμμετάσχουν στην προσπάθεια. Δεν εξαιρείται κανείς. Ο αγώνας θα είναι δύσκολος, αλλά θα είναι νικηφόρος, γιατί είμαστε πολλοί. Φοβούνται την ενότητά της αριστεράς, αλλά αυτό θα γίνει, θέλουν δε θέλουν κάποιοι. Το Φόρουμ θα είναι μπροστά ανανεωμένο και μαχητικό.

Απ. Παπαδημητρίου

____________________________

Ο Απόστολος Παπαδημητρίου ήταν η ψυχή της προσπάθειας για το στήσιμο του Φόρουμ, καθώς, εκτός από τη θέληση για την κάλυψη του κενού, που γράφει στο σημερινό του κείμενο, ήταν ο μόνος από τη συντακτική που είχε συμμετάσχει σε ανάλογες πρωτοβουλίες, είτε κατά τη διάρκεια των σπουδών του, είτε αργότερα, στο Χαϊδάρι και, βέβαια, ως σκιτσογράφος του “Οδηγητή”. Τον ευχαριστούμε και για το ήθος και το πνεύμα συλλογικότητας, που έδειξε αυτά τα χρόνια, και, βέβαια, για τις συνεργασίες με κείμενα ή με τα σκίτσα το, κατά διαστήματα, παρότι δε ζει πλέον στην Πρέβεζα.

Είμαστε σίγουροι ότι η συνεργασία δε σταματάει εδώ.

Αριθμητικός απολογισμός των τεσσάρων χρόνων: 49 φύλλα και 56.000 επισκέψεις στο ιστολόγιο της εφημερίδας. Δεν είναι και άσχημα… Μπορούμε να μη συνεχίσουμε;

 

Φόρουμ

Εκλογές Ε.Λ.Μ.Ε. Νομού Πρέβεζας

Βασική πηγή: http://elmeprevezas.wordpress.com/:
Απ’ τις αρχαιρεσίες της 14ης Δεκεμβρίου για την ανάδειξη νέου Δ.Σ. της Ε.Λ.Μ.Ε. Πρέβεζας και εκπροσώπων στο τοπικό παράρτημα της Α.Δ.Ε.Δ.Υ., προέκυψαν τα ακόλουθα αποτελέσματα:
Ι. Για το Δ.Σ. της Ε.Λ.Μ.Ε.:
Ψήφισαν 427, άκυρα 8, λευκά 33.
Έλαβαν:
1. Μέτωπο Δράσης και Αλληλεγγύης Εκπαιδευτικών στην Πρέβεζα (ανεξάρτητοι καθηγητές – Αριστερή Παρέμβαση Εκπαιδευτικών – εκπαιδευτικοί του Ε.ΠΑ.Μ. – Κίνηση Καθηγητών Πρέβεζας)
ψήφους: 176,
έδρες: 3 (Δημήτρης Ντάγγας – 1ο ΕΠΑ.Λ. Πρέβεζας, Θανάσης Στράντζαλος – 1ο ΓΕ.Λ. Πρέβεζας, Γιάννης Θεοφάνους – ΕΠΑ.Σ. Πρέβεζας),
2. Δ.Α.Κ.Ε. – Δ.Ε.
ψήφους: 102,
έδρες: 2 (Απόστολος Κατσανάκης – ΓΕ.Λ. Καναλακίου, Δημήτριος Μπάκος – 1ο ΕΠΑ.Λ. Φιλιππιάδας),
3. Ε.Σ.Α.Κ. – Δ.Ε.Ε. (το ψηφοδέλτιο που υποστηρίζει το Κ.Κ.Ε./ΠΑ.Μ.Ε.)
ψήφους: 75,
έδρες: 2 (Πέτρος Τσεκούρας – 4ο Γυμνάσιο Πρέβεζας, Πέτρος Δέσκας – 1ο ΓΕ.Λ. Φιλιππιάδας),
4. Π.Α.Σ.Κ. Καθηγητών
ψήφους: 33,
έδρες: 0.
ΙΙ. Για το τοπικό παράρτημα της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.:
Ψήφισαν 425, άκυρα 9, λευκά 41.
Έλαβαν:
Μέτωπο Δράσης και Αλληλεγγύης Εκπαιδευτικών στην Πρέβεζα: 151 ψήφους, 8 έδρες,
Δ.Α.Κ.Ε. – Δ.Ε.: 105 ψήφους, 5 έδρες,
Ε.Σ.Α.Κ. – Δ.Ε.Ε.: 89 ψήφους, 5 έδρες,
Π.Α.Σ.Κ. Καθηγητών: 30 ψήφους, 2 έδρες.

Σχόλια του “Φόρουμ”:
Στα αξιοσημείωτα:
-Η επιτυχία του ενωτικού ψηφοδελτίου “Μέτωπο Δράσης και Αλληλεγγύης Εκπαιδευτικών στην Πρέβεζα”, που αντανακλά τις ενωτικές προσδοκίες, αλλά και τις διεργασίες, στον κοινωνικό –τουλάχιστον– χώρο της αριστεράς, και
-Η τέταρτη θέση –και μάλιστα χωρίς έδρα– της μόλις προ δύο ετών πρώτης δύναμης Π.Α.Σ.Κ. Καθηγητών… Αυτές οι δόξες, προ μνημονίων!

Εκλογές Υπηρεσιακού Συμβουλίου Ο.Τ.Α. Νομού Πρέβεζας

 Ανακοίνωση της Α.Σ.Κ.-Ο.Τ.Α. Νομού Πρέβεζας:

Στις 13-12-2011 διεξήχθησαν οι εκλογές στους ΟΤΑ για την εκλογή των αιρετών μελών του Υ.Σ. του νομού μας. θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους συναδέλφους που συντάχθηκαν με τις θέσεις μας για το Υ.Σ. αλλά και τα γενικότερα ζητήματα και υπερψήφισαν το ψηφοδέλτιό μας. Θέλουμε να συγχαρούμε τους συναδέλφους που συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια της Αυτόνομης Συνδικαλιστικής Κίνησης και συνέβαλαν στη μεγάλη αύξηση της δύναμής της.

Η συμμετοχή στις εκλογές αυτές ήταν ιδιαίτερα αυξημένη, γεγονός που δείχνει τη διάθεση των συναδέλφων για συμμετοχή, αλλά και τις ευθύνες των συναδέλφων, που τελικά εκλέχθηκαν και θα μας εκπροσωπήσουν στο Υ.Σ. Η Α.Σ.Κ.-ΟΤΑ κατάφερε να υπερδιπλασιάσει τις δυνάμεις της και μάλιστα παρουσιάζοντας ισορροπία στη σταυροδοσία, επιβεβαιώνοντας ότι αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν είναι τα πρόσωπα και οι ατομικές τους επιδιώξεις, αλλά οι συλλογικές απόψεις που πρεσβεύουν. Έτσι, παρά τις προεκλογικές εντάσεις και τις διαχωριστικές γραμμές, οι συνάδελφοι επέλεξαν ενότητα και αγώνα. Αν και δεν υπήρξε ανανέωση στα πρόσωπα που θα μας εκπροσωπήσουν, η δύναμη της Α.Σ.Κ.-ΟΤΑ ενισχύθηκε και αναδείχθηκε η άποψή της για ισότητα και ισονομία μεταξύ των συναδέλφων ως κυρίαρχη άποψη, καθώς επίσης και η ανάγκη απαλλαγής από τα φαινόμενα παραγοντισμού και συνδιοίκησης.

Τα προβλήματα που έχουμε μπροστά μας είναι μεγάλα. Αφορούν την γενικότερη πολιτική των κυβερνήσεων που έχουν ισοπεδώσει τη ζωή μας, αλλά και τα τοπικά προβλήματα που σχετίζονται με τον εργασιακό μας χώρο. Καλούμε τις παρατάξεις που συμμετέχουν στο Δ.Σ. του συλλόγου μας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να επαναδραστηριοποιηθεί ο σύλλογος στη βάση των προβλημάτων και επανασυσπείρωσης των συναδέλφων, μακριά από διχαστικές λογικές.

Τα αποτελέσματα των εκλογών και συγκριτικά στοιχεία:

*   Στις εκλογές του 2007 τα μέλη του Δ.Σ. ήταν 7.
**  Προσκείμενη στην ΠΑΣΚΕ, με άλλη ονομασία στο Δ.Σ.
*** Ανεξάρτητη κίνηση μόνο στο Υ.Σ.

Σχόλια του “Φόρουμ”:
-Αξιοσημείωτη η επιρροή της Ανεξάρτητης Κίνησης, σε ένα ανοιχτό ψηφοδέλτιο συνεργασίας.
-ΔΑΣ (KKE/ΠΑΜΕ): Το 2010, σε σύνολο ψηφισάντων 257, έλαβε για το Δ.Σ. 93 ψήφους. Το 2011, σε σύνολο ψηφισάντων 363 (301 μόνιμοι + 62 αορίστου χρόνου), έλαβε για το Υ.Σ. 45 (24+21).
-ΑΝΑΝΕΩΣΗ (προσκείμενη στην ΠΑΣΚΕ): 113 ψήφους το 2010, 92 το 2011.
-Η Α.Σ.Κ. (συμμετέχουν και συνδικαλιστές ριζοσπαστικής αριστεράς), το 2010 έλαβε 35 ψήφους και το 2011 80 (62+18).

Θράσος; Και νέα μήνυση από τους παρανομούντες!

Λίγες μέρες μετά την αναβολή της πρώτης δίκης και την επανενεργοποίηση του κινήματος κατά των παράνομων κεραιών στην πόλη ήρθε και νέα μήνυση εταιρίας κινητής τηλεφωνίας κατά των φορέων για το ξήλωμα της παράνομης κεραίας στα Καμαρινιώτικα!

Η συγκεκριμένη κεραία ήταν τοποθετημένη μέσα σε ηλιακό θερμοσίφωνα και “κατέβηκε” μετά από την απαίτηση σύσσωμης της τοπικής κοινωνίας, αλλά και ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Η μήνυση κατατέθηκε από την ίδια την εταιρία κινητής τηλεφωνίας, η οποία ισχυρίζεται ότι η κεραία απομακρύνθηκε χωρίς να γίνουν οι προβλεπόμενες διαδικασίες, ενώ η δίκη θα πραγματοποιηθεί στις 18 Γενάρη στην Πρέβεζα. Τόσο η κεραία της Κρόκου όσο και η κεραία στην περιοχή του Νοσοκομείου ήταν “καμουφλαρισμένες” μέσα σε ηλιακό θερμοσίφωνα η μία και σε καμινάδα η άλλη. Η απομάκρυνσή τους έγινε παρουσία πολλών φορέων και κατοίκων της πόλης. Η εταιρία μάλιστα ισχυρίζεται ότι κατέβασε μόνη της την κεραία. Εάν αυτό αληθεύει –που δεν…–, να ρωτήσουμε τότε: Προς τι η νέα μήνυση;

Να θυμίσουμε μόνο ότι σύμφωνα με την επιτροπή κατά των παράνομων κεραιών στην πόλη υπολογίζεται ότι βρίσκονται εγκατεστημένες περίπου 30 κεραίες, ενώ έχουν δοθεί άδειες μόνο για 6!

Όπως καταλαβαίνετε, πολλή δουλειά ακόμη περιμένει το κίνημα κατά των κεραιών, αλλά και το κίνημα αλληλεγγύης που ξαναφούντωσε.

ΔιΠ

Υγ. Από μήνυμα αναγνώστη του Φόρουμ : «Τις προηγούμενες μέρες συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες υπογραφές υποστήριξης από φορείς και πολίτες της περιοχής, οι οποίοι εξέφρασαν τη συμπαράσταση τους, ενώ ψήφισμα εξέδωσε και το Δημοτικό Συμβούλιο. Ακούστηκαν πάντως και αηδίες του στυλ “υπάλληλος της τάδε εταιρείας μετείχε στο κατέβασμα της κεραίας”, υπονοώντας ότι ήταν βαλτός από τον εργοδότη του. Αυτοί βέβαια που τα είπαν ίσως γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα μας παρόμοιες πρακτικές και εξ ιδίων ίσως κρίνουν και τα αλλότρια».

Κοινό δελτίο τύπου ΕΚΠΑΖ (Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Αγρίων Ζώων) και ΠΕΠ (Περιβαλλοντικής Εταιρείας Πρέβεζας)

Το Σάββατο, 24/12/11, δεχτήκαμε μια κλήση ότι βρέθηκε στο θαλάσσιο χώρο του αεροδρομίου μια γερακίνα πετρελαιωμένη. Πράγματι, λίγο μετά, πήγαμε να παραλάβουμε το ζώο και βρεθήκαμε μπροστά σ’ αυτή την τραγική διαπίστωση. Να επισημάνουμε εδώ ότι το δείγμα είναι ενδεικτικό, μιας και δεν πρόκειται για θαλασσοπούλι ή υδρόβιο πτηνό. Μας προκαλεί λοιπόν τεράστια ανησυχία το γεγονός αυτό.

Παρότι κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να γλυτώσουμε το ζώο, δεν τα καταφέραμε. Είναι από τις δυσκολότερες διασώσεις.

Όλοι γνωρίζουμε το συμβάν με το ρωσικό εμπορικό πλοίο Byokca, που έπεσε πάνω σε ξέρες στον Παντοκράτορα (εκεί που κάποιοι επιμένουν να θέλουν να κατασκευαστεί μαρίνα – καταφύγιο), και γίναμε μάρτυρες της κινηματογραφικής διάσωσης του πληρώματος. Πήραμε και επισήμως διαβεβαιώσεις ότι δεν υπήρχε διαρροή καυσίμων, κάτι που μας προξένησε μεγάλη έκπληξη, δεδομένων των συνθηκών και της σφοδρής θαλασσοταραχής, όταν βλέπαμε από το πρωί του Σαββάτου, 17/12/11, το πλοίο σχεδόν να βυθίζεται και να χτυπιέται πάνω στα βράχια.

Δυστυχώς οι διαβεβαιώσεις έπειτα από το περιστατικό που προαναφέραμε χρειάζεται να επαναδιατυπωθούν έπειτα από νέα διερεύνηση. Επιπλέον, στις 25/12/2011 και περί το μεσημέρι, στην παραλία του Παντοκράτορα και γύρω από αναποδογυρισμένη πορτοκαλί σωσίβια λέμβο επέπλεε μικρή ποσότητα πετρελαιοειδών ή άλλου παρόμοιου υλικού. Ζητάμε λοιπόν από τη Λιμενική Αρχή και οποιαδήποτε αρμόδια υπηρεσία να διεξαγάγει έρευνα στον ευρύτερο θαλάσσιο και παράκτιο χώρο, προκειμένου να διαπιστωθεί αν και σε ποια σημεία βρίσκονται πετρελαιοκηλίδες κ.λπ., ώστε να αντιμετωπιστούν άμεσα.

Η Περιβαλλοντική Εταιρεία Πρέβεζας για χρόνια και κατ’ επανάληψη έχει θέσει το θέμα της διακίνησης εμπορικών και πετρελαιοφόρων πλοίων στον Αμβρακικό κόλπο. Ποτέ όμως δεν δόθηκε η δέουσα σημασία στους προβληματισμούς μας, παρότι επισημαίναμε ότι με μαθηματική ακρίβεια κάποια στιγμή το κακό θα συνέβαινε. Θεωρούμε εγκληματική την έλλειψη σε τεχνογνωσία και μέσα προστασίας και απορρύπανσης, σε μια περιοχή που συνδέεται με ένα τόσο σπουδαίο οικοσύστημα όπως ο Αμβρακικός κόλπος. Καταγγέλλουμε ακόμη μια φορά την ύπαρξη μιας ελλιπέστατης Κ.Υ.Α. “προστασίας” του Αμβρακικού, που για το στόμιό του, αλλά και το ζήτημα των θαλάσσιων μεταφορών, δεν προβλέπει κανένα μέτρο!

 

26/12/2011

 

Για το ΕΚΠΑΖ                                    Για την ΠΕΠ

ekpaz.aigina@gmail.com          perivallonpreveza@gmail.com

Η εκπρόσωπος                          Η Διαχειριστική Επιτροπή

 

Λύματα από αγωγό μέσα στο λιμάνι της Πρέβεζας

Παρασκευή μεσημέρι, ώρα 13:30΄, της 9ης Δεκεμβρίου, την ώρα που πρόκειται να κλείσουν οι δημόσιες υπηρεσίες, κάποιος επιτήδειος σκέφθηκε να αδειάσει τα υγρά του απόβλητα σε αγωγό που καταλήγει στο λιμάνι της Πρέβεζας, μεταξύ δημαρχείου και δικαστηρίων, ακριβώς εκεί που το καλοκαίρι δένουν τα τουριστικά ιστιοφόρα, κάτω μάλιστα από το υπ’ αρ. 856 αγκυροβόλιο.

Για όσους έτυχε να περνάμε την ώρα αυτή από το σημείο, μια υπέροχη μπόχα βοθρολυμάτων αναδυόταν από τη θάλασσα και λόγω του αέρα θα έπρεπε να έφθανε μέχρι το γραφείο του δημάρχου, αν είχε κάποιο παράθυρο ανοιχτό. Αμέσως καταγγείλαμε το συμβάν εγγράφως στο λιμεναρχείο Πρέβεζας, όπου μας είπαν ότι θα ερευνήσουν για το συμβάν, αλλά μας υπέδειξαν πως αρμόδια υπηρεσία να ελέγξει και να διαπιστώσει από πού προέρχεται η ρύπανση είναι η Διεύθυνση Υγιεινής.

Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που λύματα από αγωγούς της πόλης χύνονται μέσα στο λιμάνι και τον Αμβρακικό, αλλά, όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα κάτω από τα πόδια και τα μάτια των υπηρεσιών, φανταστείτε τι γίνεται στις τάφρους και τα ποτάμια από βιολογικούς που δεν λειτουργούν! Καημένε Αμβρακικέ, τι σου ’μελλε να πάθεις!

Σύλλογος Ενεργών Πολιτών Περιοχής Αμβρακικού

(http://amvrakikos-sos.blogspot.com/2011/12/blog-post_09.html)

Σ.σ.: Η ΔΕΥΑΠ ανακοίνωσε ότι βρέθηκε η βλάβη (φράξιμο αγωγού), για τη διόρθωση της οποίας χρειάζεται περιορισμένη εκσκαφή στην παραλία, οπότε τη μετέθεσαν για μετά τις γιορτές.

 

 

Η Έλλη Πασπαλά κι ο Τάκης Φαραζής στις 30 Δεκεμβρίου στην Πρέβεζα

Οι ψυχικά πάσχοντες στον Καιάδα, οι χρήστες ουσιών στα Τάρταρα και, όσο για τα παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας, υπάρχει κι ο Ηρώδης…

Για σκληρή πολιτική απέναντι στα χρονίως πάσχοντα παιδιά κατηγορεί η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας. Σε συνέντευξη Τύπου, που πραγματοποιήθηκε στις 7/12, ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ Δημήτρης Βαρνάβας, παρουσία πολλών γονέων με παιδί που πάσχει από καρδιοπάθεια, διαμαρτυρομένων για την αναστολή λειτουργίας της Καρδιοχειρουργικής Εντατικής Μονάδας, αλλά και της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων “Αγία Σοφία”, μίλησε χαρακτηριστικά για πολιτική… Ηρώδη.

Οι γονείς διαμαρτύρονται, επειδή, με το κλείσιμο των μονάδων αυτών και με την αναστολή όλων των καθετηριασμών καρδιάς στο νοσοκομείο, το παιδοκαρδιοχειρουργικό κέντρο του “Αγία Σοφία” –Ειδικό Κέντρο Αντιμετώπισης Συγγενών Καρδιοπαθειών στα Παιδιά (ΕΚΑΣΚΑΠ)–, το μοναδικό δημόσιο σε ολόκληρη τη χώρα, έχει γίνει πλέον παρελθόν, γεγονός που πρώτα απ’ όλα τούς προξενεί τεράστια ανασφάλεια για την υγεία των παιδιών τους και, βεβαίως, τούς οδηγεί σε ταλαιπωρία και επιπλέον οικονομική επιβάρυνση, που δε μπορούν να αντέξουν.

Εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα στη λειτουργία της αντιμετωπίζει και η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Παίδων στο πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας, η οποία αποτελεί τη μοναδική ΜΕΘ για παιδιά για όλη τη νοτιοδυτική Ελλάδα και τα Ιόνια νησιά.

Παρόμοια θέματα υπάρχουν και με το Κέντρο Κυστικής Ίνωσης του νοσοκομείου “Αγία Σοφία”, όπου τελευταία στιγμή ανεστάλη το κλείσιμό της, χωρίς ωστόσο να είναι σίγουρο, ότι αποφεύχθηκε οριστικά.

Προσπάθησαν να διώξουν από τα νοσοκομεία παίδων τους πολυμεταγγιζόμενους, πάσχοντες από αιμολυτικές αναιμίες ή αιμορραγικές παθήσεις, και να κλείσουν τις αντίστοιχες κλινικές, συναντώντας και εδώ την αντίδραση των συλλόγων τους.

Δεν ανανέωσαν τον τεχνολογικό εξοπλισμό διαφόρων τμημάτων, π.χ. του μαγνητικού τομογράφου ηλικίας 13 ετών, του καρδιοαγγειογράφου ηλικίας 17 ετών, κ.λπ. Δεν προχώρησαν για τόσα χρόνια τα αναμενόμενα μηχανήματα του ΡΕΤ-CT και της τομογραφικής γ-camera, ούτε μέσω του ΕΣΠΑ κ.λπ., μηχανήματα που προορίζονται να εξυπηρετήσουν όλα τα παιδιά της Ελλάδας.

Στα πλαίσια μιας δήθεν συλλειτουργίας των νοσοκομείων ταλαιπώρησαν επί χρόνια τα παθολογοανατομικά τμήματα –τα πιο υποστελεχωμένα τμήματα των νοσοκομείων– με υπό μετακόμιση στελέχη. Το ίδιο και με το νεφρολογικό τμήμα –που ήταν και δωρεά– του “Αγία Σοφία” και τη μονάδα εγκαυμάτων στο “Αγλαΐα Κυριακού”.

Υποβίβασαν τη μέχρι προ τινος διευθύντρια του παιδοδερματολογικού τμήματος σε επιμελήτρια Β, επειδή… ήταν η προκήρυξη λάθος.

Και τελευταία σταμάτησαν τη λειτουργία του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, δωρεά του αείμνηστου Δοξιάδη, λόγω… κρίσης.

Κ.Μ.

 

Κεντροαριστερά

Στο απώτερο παρελθόν τοποθέτησε τις διαφωνίες του με την “κυβερνητική” πολιτική του ΠΑΣΟΚ ο κ. Νίκος Μπίστης. Και αφού τις κράτησε (με το στανιό) κρυφές μέχρι τώρα, ήρθε η ώρα να μας τις κοινοποιήσει δικαιολογώντας και την (νέα) μεταπήδησή του σε άλλο κόμμα, τη ΔΗΜΑΡ. Το οποίο θα στηρίξει χωρίς να είναι υποψήφιος στις μετά το PSI εκλογές. (Αλήθεια, έχει εκλεγεί ποτέ στη Βουλή ο πρώην σύντροφος;). Ο κ. Μπίστης στην επιστολή παραίτησής του από το ΠΑΣΟΚ ασκεί έντονη κριτική στο Γιώργο Παπανδρέου, τονίζοντας ότι με αντιφατικές πολιτικές και μοναρχικές συμπεριφορές στο εσωτερικό του κόμματος ήταν αναπόφευκτη η αδυναμία της ηγεσίας να ανταποκριθεί στο έργο της ανόρθωσης της χώρας. Παράλληλα, αφήνει αιχμές για τους “δελφίνους”, σημειώνοντας ότι «η ευθύνη για την πορεία που ακολουθήθηκε δεν βαρύνει μόνο το Γ. Παπανδρέου και τους προσωπικούς του φίλους. Βαρύνει και τα στελέχη που δεν αντιτάχθηκαν, αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, σιωπούσαν, όταν δεν επικροτούσαν». Αυτοκριτική; Είναι αλήθεια ότι ο καθένας μπορεί να βρει μια αξιοσημείωτη σταθερότητα τόσο στις απόψεις και πεποιθήσεις του πρώην συντρόφου, όσο και στις πολιτικές – κομματικές του τοποθετήσεις. Τώρα βρίσκεται παρέα με τον Κουρή κ.λπ. Καλώς.

***

Για περιοδεία “θιάσου της κακιάς ώρας” έγραψε περιφερειακό ιστολόγιο. Ο λόγος για την τρόικα των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, Θ. Οικονόμου, Ο. Βουδούρη και Φ. Παρασύρη, που παρουσίασαν στα Γιάννενα τις προτάσεις τους για μια νέα πορεία. Restart. Του ΠΑΣΟΚ; Της κεντροαριστεράς; Δεν το πολυκατάλαβα. Στα Γιάννενα, μετά το άγριο κράξιμο που τους επιφυλάχθηκε στην Καλαμάτα. Πριν μέρες ο κ. Οικονόμου είχε εντρυφήσει με άρθρο του στην ανάγκη μιας νέας κεντροαριστεράς, με σαφή και καθαρή επανατοποθέτηση και μας διαβεβαίωσε ότι πάσχουμε από τη δικτατορία απουσίας εναλλακτικών (λύσεων;). Έτσι ησύχασα κάπως. Τώρα τουλάχιστον ξέρω από τι πάσχουμε. Γιατί νόμιζα ότι μας φταίγανε τα μνημόνια, η τρόικα, οι τράπεζες, ο νεοφιλελευθερισμός κ.ο.κ.

***

Επίσης, λίγο πριν και η κ. Α. Διαμαντοπούλου είχε στείλει ανά την Ήπειρο τη συνεργάτιδά της Ε. Λόκανα, για να εξηγήσει σε κλειστές διήμερες μαζώξεις πώς βλέπει το pasok plus. Και… να ανιχνεύσει το υπάρχον κλίμα, ενόψει διεργασιών και εξελίξεων. Ακούστηκε ότι επέστρεψε άρον – άρον.

Κάτι γίνεται στην Ήπειρο πάντως.

ΔιΠ

 

Πώς οι πολυεθνικές απαξιώνουν το νερό της βρύσης

 

Τις τελευταίες δεκαετίες το νερό, από ένα φυσικό και ευρέως διαθέσιμο αγαθό, έχει μετατραπεί σε ένα εμπορεύσιμο και συχνά ιδιαίτερα ακριβό προϊόν. Σήμερα στον πλανήτη 1,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πηγές καθαρού νερού και η υπερκατανάλωση του δυτικού κόσμου οξύνει το πρόβλημα ακόμα περισσότερο. Η κρίση του νερού κι η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι και ένας από τους λόγους που οι καταναλωτές στρέφονται όλο και περισσότερο στο εμφιαλωμένο νερό, οι πωλήσεις του οποίου έχουν τετραπλασιαστεί την τελευταία εικοσαετία.

Υπολογίζεται πως 200 δισεκατομμύρια μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού το χρόνο πωλούνται παγκοσμίως. Τα άδεια μπουκάλια, το πλαστικό των οποίων διαθέτει μια αξιοσημείωτη μακροβιότητα, γεμίζουν ρυπαίνοντας ολόκληρο τον πλανήτη. Τα κέρδη της βιομηχανίας μεταλλικού νερού αγγίζουν τα 60 δισεκατομμύρια, ενώ τη μερίδα του λέοντος κατέχουν εταιρείες κολοσσοί, όπως η Nestlé, η Coca Cola και η Pepsi.

Το 2008 η Παγκόσμια Ομάδας Εργασίας για το Περιβάλλον ανακοίνωσε, ύστερα από πολυετή έρευνα, πως το εμφιαλωμένο νερό δεν διαφοροποιείται ως προς τη σύσταση και την καθαρότητα από το νερό της βρύσης. Και όμως, σήμερα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ καταναλώνεται 2 φορές περισσότερο εμφιαλωμένο νερό από ό,τι πριν δέκα χρόνια.

Πώς δικαιολογείται λοιπόν αυτή η αύξηση, όταν το 90% των πολιτών της ΕΕ και των ΗΠΑ έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό; Σύμφωνα με την έκθεση της οργάνωσης Corporate Accountability International, η Nestlé, η Coca Cola και η Pepsi κατάφεραν τα τελευταία 20 χρόνια να χτίσουν μια αγορά εμφιαλωμένου νερού αξίας 15 δισεκατομμυρίων, μέσω μιας μεθοδικής και πολύ αποτελεσματικής δυσφήμησης του δημόσιου συστήματος ύδρευσης. Σκορπίζοντας αμφιβολίες στους καταναλωτές για την ποιότητα του δικτύου ύδρευσης και με τη βοήθεια μιας επιθετικής διαφημιστικής εκστρατείας, έστρεψαν τους καταναλωτές προς την αγορά του εμφιαλωμένου, αυξάνοντας τα κέρδη τους κατακόρυφα.

Στις ΗΠΑ η διαφημιστική αυτή καμπάνια στόχευε αποκλειστικά τις μητέρες και τις μειονότητες. Η Nestlé North America προωθούσε το Nestlé Pure Life ως το ιδανικό νερό για έγκυες και μητέρες σε γαλουχία, λόγω της προέλευσής του από “ορεινές αγνές πηγές”. Στην πραγματικότητα το νερό προερχόταν από το δημόσιο δίκτυο ύδρευσης και είχε υποστεί περαιτέρω επεξεργασία. Στην ουσία, αγοράζοντας το μεταλλικό νερό της εταιρείας, ο καταναλωτής αγόραζε το νερό της βρύσης, που πλέον είχε υποστεί περισσότερη χημική επεξεργασία και στοίχιζε 1.900 φορές ακριβότερα από την τιμή του δικτύου.

Μπορεί η περίπτωση αυτή να είναι σχετικά ανώδυνη, η βιομηχανία όμως είναι υπόλογη για σοβαρές παραλείψεις, που θέτουν ακόμη και σε κίνδυνο την δημόσια υγεία.

Σε σειρά ελέγχων –τυχαίων ή όχι– πολλές είναι οι περιπτώσεις των εμφιαλωμένων νερών, που κρίνονται επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις εντοπισμού καρκινογόνων ουσιών (τριαλομεθάνιο, ρυπαντές, βαρέα μέταλλα, ραδιενεργά ισότοπα, βρώμιο, ακόμη και βακτήρια)· στις ΗΠΑ, στη Μεγάλη Βρετανία, στην Ινδία, στην Ιρλανδία αλλά και στη χώρα μας. Το πιο πρόσφατο και κοντινό μας κρούσμα, η περίπτωση εταιρείας στα ορεινά της Άρτας.

Η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού κρύβει ακόμα έναν περιβαλλοντικό και κοινωνικό κίνδυνο. Η εμπορική εκμετάλλευση των πηγών και των ποταμών από τις εταιρείες στερεί πολύτιμο νερό, που θα μπορούσε να διανεμηθεί δωρεάν για ύδρευση μέσα από το δημόσιο δίκτυο ή να χρησιμοποιηθεί για άρδευση. Το νερό ιδιωτικοποιείται, γίνεται εμπορεύσιμο αγαθό και κοστολογείται, ενώ τα αποθέματα μειώνονται παγκοσμίως. Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, για το κέρδος των οποίων γινόμαστε όλοι τα εξιλαστήρια θύματα.

ΔιΠ (Βασική πηγή: tvxs.gr/node/77004, 24 Νοε 2011, Φραγκίσκα Μεγαλούδη)

Γρεβενίτι ανατολικού Ζαγορίου: Ένα χωριό υπερασπίζεται το νερό του

Στη συνέλευση στο Γρεβενίτι

Σαββατοκύριακο, αρχές του Δεκέμβρη, βρέθηκα στο Γρεβενίτι, μετά από πρόσκληση, να παρακολουθήσω τη συνέλευση των κατοίκων για το θέμα της παραχώρησης των πηγών του χωριού σε “επενδυτές”.

Το Γρεβενίτι είναι ένα όμορφο βλαχοχώρι του ανατολικού Ζαγορίου, που παλιότερα έσφυζε από ζωή και σήμερα είναι ζήτημα αν έχει 100 κατοίκους. Ανήκει στα μαρτυρικά χωριά που αντιστάθηκαν στον κατακτητή και για το λόγο αυτό οι Γερμανοί το έκαψαν ολοσχερώς.

Τα πλούσια νερά του και η ξυλεία του αποτελούν σημαντικές πηγές εισοδήματος για τους κατοίκους του, αλλά και για τις διάφορες εταιρείες που θέλουν να εμφιαλώσουν το νερό για κέρδος. Υπόσχονται, όπως κάνουν παντού και σε κάθε ευκαιρία, ανάπτυξη, θέσεις εργασίας κ.λπ. Οι κάτοικοι καταρχήν πείστηκαν από τις υποσχέσεις και παραχώρησαν μια πηγή στη θέση Μπορτζόι. Δύο χρόνια μετά η εταιρία Θύαμις ΑΕ δεν έχει κατασκευάσει τίποτα, αλλά με το πρόσχημα ότι δεν φτάνει το νερό ζητά και τη δεύτερη πηγή στη θέση Κεφαλόβρυσο, το νερό της οποίας χρησιμοποιούν αρκετές οικογένειες στο χωριό για πότισμα. Στη συνέλευσή τους, παρουσία του Δήμαρχου των Ζαγοροχωρίων, αντιστάθηκαν στις πιέσεις της εταιρείας, ανέδειξαν τη σημασία του νερού ως κοινωνικού αγαθού και είπαν ότι η εταιρεία ποτέ δεν θα είναι ικανοποιημένη και θα ζητά όλο και περισσότερα –πόσο μάλλον, αφού πίσω από την εταιρεία κατά δήλωση του μηχανικού κρύβεται η ΑΕ Βασιλόπουλος.

Παρακολουθώντας τη λαϊκή συνέλευση σκεφτόμουν ότι ο επόμενος πόλεμος θα γίνει για το νερό και οι πολυεθνικές παίρνουν έγκαιρα θέσεις. Κάπως έτσι έγινε στην Κορπή, στο Μοναστηράκι. Ο ντόπιος επενδυτής πούλησε το εργοστάσιο εμφιαλώσεως στη Nestlé και ένα κοινωνικό αγαθό ανήκει πια στις πολυεθνικές. Μήπως η ΕΥΔΑΠ δεν επιχειρεί να αγοράσει τη διαχείριση του νερού από τους δήμους με σκοπό να την πουλήσει, όπως επιχείρησε στη Λευκάδα, αλλά δεν μπόρεσε λόγω των λαϊκών κινητοποιήσεων;

Νομίζω ότι η πρώτη μάχη των κατοίκων του Γρεβενιτίου κερδήθηκε –αλλά όχι ο πόλεμος, που προβλέπεται μακροχρόνιος.

Ο Θερσίτης

Σημείωση ΔιΠ: Με ανακοίνωση του ο ΣΥΝ Λευκάδας χαιρετίζει τη μεγάλη νίκη του λευκαδίτικου λαού (πολίτες, φορείς, ΟΤΑ κλπ.) ενάντια στα σχέδια της δημοτικής πλειοψηφίας για ιδιωτικοποίηση (μέσω ΕΥΔΑΠ) της ύδρευσης και της αποχέτευσης του νησιού.

 

Ανοικτή επιστολή προς το Δήμαρχο Βόλου

[Την επιστολή αυτή, δημοσιευμένη την 12/12 στη στήλη τού συλλόγου “Ιντιφάντα” στην εφημερίδα “Δρόμος της Αριστεράς”, μας έστειλε για αναδημοσίευση, δηλώνοντας ότι την προσυπογράφει, η Επιτροπή Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Ν. Πρέβεζας.]

Καλά Χριστούγεννα απ’ το γκέτο τής Βηθλεέμ

Αγαπητέ κύριε δήμαρχε,

Με μεγάλη σας χαρά μάς ανακοινώσατε, πριν από λίγες μέρες, τα αποτελέσματα της επίσημης επίσκεψης αντιπροσωπείας του Δήμου Βόλου στο Ισραήλ «για άνοιγμα σε νέες τουριστικές αγορές».

Τα μέλη της αποστολής επέστρεψαν και δήλωσαν απόλυτα ικανοποιημένα, ενώ τα τοπικά ΜΜΕ ανάφεραν ότι η επίσκεψη στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία…

Αναρωτιόμαστε, κ. δήμαρχε, εάν κατά τη διάρκεια της επίσκεψή σας στο Ισραήλ είδατε το “Τείχος του Απαρτχάιντ” (520 χλμ. μέχρι στιγμής από τα συνολικά 810 χλμ.) το οποίο δημιουργεί μια τεράστια φυλακή, έχει ως αποτέλεσμα την εξόντωση των Παλαιστινίων, την καταστροφή μεγάλων εκτάσεων καλλιεργήσιμης γης, το σφετερισμό των αποθεμάτων νερού. Αναρωτιόμαστε, κ. δήμαρχε, εάν προσέξατε ότι στα εδάφη που έχουν προσαρτηθεί παράνομα κατασκευάζονται συνεχώς νέοι εποικισμοί, μια πράξη κατάφωρης παραβίασης του διεθνούς δικαίου που επιδεικτικά αγνοεί και παραβιάζει, δεκαετίες τώρα, το Ισραήλ.

Στη συνέντευξη που δώσατε μετά την επιστροφή σας, κ. δήμαρχε, ζητάτε «να ανοίξουμε τους διεθνείς μας ορίζοντες». Εμείς σας επισημαίνουμε ότι το άνοιγμα προς το Ισραήλ θα κλείσει άλλους ορίζοντες. Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα ηθικές αξίες και άνθρωποι που δεν προτάσσουν το χρήμα πάνω από όλα. Για του λόγου μας το αληθές, να σας θυμίσουμε ότι το καλοκαίρι που μας πέρασε, η προκλητική φιλοϊσραηλινή στάση της ελληνικής κυβέρνησης και η παράνομη απαγόρευση απόπλου του Στολίσκου της Ελευθερίας με εκατοντάδες διεθνείς ακτιβιστές –ανάμεσά τους ευρωβουλευτές και βουλευτές– ξεσήκωσε κύμα διεθνούς δυσαρέσκειας και οδήγησε –ως έμπρακτη έκφραση διαμαρτυρίας– στην ακύρωση χιλιάδων αφίξεων τουριστών από ευρωπαϊκές, κυρίως Σκανδιναβικές, χώρες.

Εκφράσατε, κ. δήμαρχε, την επιθυμία για ανάπτυξη ιδιαίτερων διμερών σχέσεων ανάμεσα στον Βόλο και τη Χάιφα, δύο πόλεις με λιμάνια, και συγκεκριμένα στον τομέα του τουρισμού και ειδικότερα στις κρουαζιέρες. Επιτρέψτε μας να σας υπενθυμίσουμε ότι τρία ελληνικά σκάφη κρατούνται παράνομα από τους Ισραηλινούς στο λιμάνι της Χάιφα, αφότου –επίσης παράνομα– συνελήφθησαν από Ισραηλινούς κομάντο σε διεθνή ύδατα όταν συμμετείχαν σε πολυεθνική αποστολή αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.

Κανείς μας δεν ξεχνάει, κ. δήμαρχε, ότι εδώ και 62 χρόνια, ο παλαιστινιακός λαός ζει υπό καθεστώς βάρβαρης κατοχής, ότι εκατομμύρια Παλαιστίνιοι εκδιώχτηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες και οδηγήθηκαν στην προσφυγιά, ότι χιλιάδες Παλαιστίνιοι άντρες, γυναίκες και παιδιά βρίσκονται σήμερα στις ισραηλινές φυλακές, ότι δεκάδες χιλιάδες βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τον ισραηλινό στρατό κατοχής.

Η πόλη μας και η ευρύτερη περιοχή μας, κ. δήμαρχε, υφίστανται –όπως όλη η χώρα– τις συνέπειες της κρίσης που δημιούργησαν οι λίγοι και μετακυλίουν στις πλάτες των πολλών. Την οικονομική κρίση, όμως, δεν είμαστε διατεθειμένοι να την αντιμετωπίσουμε με κρίση αξιών. Στην Παλαιστίνη συντελείται ένα διαρκές έγκλημα και ο θύτης έχει όνομα: Ισραήλ. Εάν η σιωπή είναι συνενοχή, τότε η συνεργασία με αυτόν που διαπράττει το έγκλημα τι είναι;

Σύλλογος Ιντιφάντα

http://intifadagr.wordpress.com

 

Χαμένοι στη “μακεδονική” μετάφραση. Republika Makedonija αντί Republic of Macedonia

Του Γιάννη Ρέντζου

 Σε ένα υποτιθέμενο χωριό του Νομού Πρέβεζας οι κάτοικοί του είχαν πρόβλημα με το όνομά του. Πότε άκουγαν πως το χωριό τους είχε

Gerry Charm, Ένας άνθρωπος των γραμμάτων

τούρκικο όνομα, πότε σλάβικο και πότε πως ήταν παραφθορά άγνωστου αρχαίου ελληνικού. Αποφάσισαν λοιπόν να το μετονομάσουν σε «Λονδίνο». Δικαίωμά τους βέβαια.

Πώς θα το λένε στα αγγλικά οι Άγγλοι; London; Όχι βέβαια. Πώς θα το λένε ιταλικά οι Ιταλοί; Londra; Με μετάφραση, όπως λένε και την πρωτεύουσα της Αγγλίας στα ιταλικά; Πάλι όχι. Όλοι οι ξένοι θα λένε “Londino” το πρεβεζάνικο χωριό, όπως το λένε οι ντόπιοι, με μεταγραφή των επτά χαρακτήρων χωρίς καμιά μετάφραση.

Το άρθρο αυτό αποσκοπεί να αναδείξει μια ιδιαίτερη πλευρά του ζητήματος του ονόματος της πΓΔΜ (FYROM) που σπάνια θίγεται. Σχετίζεται με την απόδοση “Μακεδονία” και “Δημοκρατία της Μακεδονίας” που υιοθετήθηκε από πολλές γλώσσες / χώρες με μετάφραση στην κάθε γλώσσα αντί για το μεταγραμματισμό «Makedonska» ή «Makedonija» σε όλες, σύμφωνα με την επίσημη σλαβική εκδοχή.

Ποια είναι τώρα η παγκόσμια κατά χώρα κατάσταση;

Προ καιρού, σε έκθεση βιβλίων γεωγραφίας ξεφύλλιζα ένα γαλλικό βιβλίο οικονομικής γεωγραφίας της Ευρώπης. Όχι μόνο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και των υπολοίπων χωρών. Το βιβλίο προέτασσε μια μικρή ιστορική και πολιτισμική εισαγωγή για κάθε μια χώρα και μετά περνούσε στις οικονομικές λεπτομέρειες ανά χώρα, περιφέρεια καθώς και στις διευρωπαϊκές και διεθνείς τους σχέσεις. Το μάτι μου έπεσε, με την αλφαβητική σειρά, στα λήμματα Grèce, Italie και Macédoine αντίστοιχα για τις χώρες Ελλάδα, Ιταλία και Σκόπια (FYROM). Για την Ελλάδα έλεγε «…Περικλής, Ε΄ αιώνας, 1821 κ.λπ.», για την Ιταλία σημείωνε «…Ρωμαίοι, Αναγέννηση, Βατικανό, κ.λπ.» και τέλος για τη FYROM είχε «…Μέγας Αλέξανδρος, Αλεξάνδρεια, Τίτο, κ.λπ.».

Όπως καταλαβαίνουμε η (όποια) “Μακεδονία” έχει κατοχυρώσει σε κάθε επιμέρους γλώσσα μακεδονικό όνομα – μακεδονικό παρελθόν – μακεδονική ιστορία. Πρόκειται εδώ για μια μεγάλη πολιτική νίκη της γειτονικής χώρας που βασίστηκε σε μια μεγάλη δική της εκπαιδευτική και πολιτισμική νίκη. Έχω στην κατοχή μου τόμο της περίφημης σειράς της Εγκυκλοπαίδειας της Πλειάδας, υπό τη διεύθυνση του κορυφαίου γλωσσολόγου του 20ού αιώνα Αντρέ Μαρτινέ (που είχα τη χαρά να τον έχω καθηγητή), με έτος έκδοσης 1968, όπου η γλώσσα της γείτονος χώρας αναφέρεται και αναλύεται σκέτα ως “μακεδονικά”. Ούτε “σύγχρονα μακεδονικά”, ούτε “σλαβικά μακεδονικά”, ούτε “βόρεια μακεδονικά”, ούτε τίποτα. Και μάλιστα τη στιγμή που η δική μας γλώσσα δεν αναφέρεται στο ίδιο βιβλίο, ούτε πουθενά αλλού, ως “ελληνικά” αλλά ως “σύγχρονα ελληνικά”, με προσδιοριστικό εποχής! Όμως προσοχή: Το 1968 η χώρα μας, οι γλωσσολόγοι της και οι κρατικοί διανοούμενοί της δεν αναγνώριζαν ως ελληνική γλώσσα την πραγματική καθομιλούμενη γλώσσα μας. Ούτε η εκπαίδευση, καθώς ξέρουμε, την αναγνώριζε τη γλώσσα μας τότε. Άρα…

Βυζάντιο, Κωνσταντινούπολη και Ισταμπούλ

Για να προχωρήσουμε πιο κάτω στο άρθρο μας χρειάζεται να παρουσιάσουμε τη σύγχρονη γαλλική εκδοχή της λέξης / έννοιας “Κωνσταντινούπολη”.

Είναι γνωστό πως στα ελληνικά, η αρχαία ελληνική αστική οντότητα (πόλη) με το όνομα “Βυζάντιο”, αποικία των Μεγαρέων, επικράτησε να λέγεται με το ρωμαιο-χριστιανικό όνομά της “Κωνσταντινούπολη”. Αυτό άλλωστε υιοθετήθηκε και από πολλές άλλες γλώσσες (αγγλικά – γαλλικά Constantinople, γερμανικά Konstantinopel) που το αντικατέστησαν στον 20ό αιώνα με το όνομα Istanbul. Όσον αφορά τη χώρα μας, χρησιμοποιείται το δίγλωσσο σχήμα Κωνσταντινούπολη / Istanbul: Κωνσταντινούπολη για το εσωτερικό (Τύπος, εκπαίδευση) και Istanbul σε διεθνή συμφραζόμενα (εμπόριο, μεταφορές, διακρατικές σχέσεις).

Ας υπενθυμίσουμε πως η χρήση “Κωνσταντινούπολη” αποτελεί επίσημη και υποστηριζόμενη εκδοχή απέναντι στη γνησιότατη απλούστερη χρήση “Πόλη”, που ήταν / είναι συνηθέστερη σε ελληνόφωνα, ελλαδικά και ελληνικά γλωσσικά περιβάλλοντα, που κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα είχαν σχέση με την πόλη αυτή (καταγωγή, σπουδές, ελλαδικές περιφέρειες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, χρήση της λέξης στα τραγούδια). Συμπερασματικά: Στην Ελλάδα, για ιστορικούς λόγους, σε σχέση με την επίσημη διεθνοποιημένη τουρκική εκδοχή Istanbul, που χρησιμοποιεί το κράτος, στο οποίο τώρα βρίσκεται η πόλη αυτή (η Τουρκία), χρησιμοποιούμε τη λέξη “Κωνσταντινούπολη”, που …μοιάζει με μεταφραστικό ισοδύναμο, δηλαδή “εξωνύμιο”. Δεν αποτελεί δηλαδή απόδοση με φωνητικό μεταγραμματισμό, που θα έδινε “Ισταμπούλ” ή “Σταμπούλ”. Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει και στις ονομασίες “Νέα Υόρκη”, “Βερολίνο” και “Λονδίνο”, όπου η τεχνική του μεταγραμματισμού θα οδηγούσε στις αποδόσεις “Νιου Γιορκ” (για το New York), “Μπερλίν” (για το Berlin) και “Λόντον” (για το London).

Στα γαλλικά, που υπήρξε και παραμένει μια σημαντικότατη διεθνής γλώσσα, η Κωνσταντινούπολη, ως σύγχρονη τουρκική πόλη, αποδίδεται ως Istanbul καθώς και, σπάνια, Stambul, ενώ ως ιστορική οντότητα, πάντα, ως Constantinople, με ιδιαίτερη λεξικογράφηση της λέξης αυτής σε άλλο λήμμα και σε άλλη σελίδα των λεξικών. Η αθώα αυτή χρήση, Istanbul, που δεν αποτελεί παρά μια κατευθείαν μεταφορά της λατινόγραπτης τουρκικής λέξης στη γαλλική γλώσσα, κρύβει μια σημαντική ιδιαιτερότητα υπέρ της τουρκικής εκδοχής. Ο γαλλικός φθόγγος [u], όπως είναι γνωστό σε όποιον έχει έστω και μια μικρή συνάφεια με την εκμάθηση και τη γνώση της γαλλικής γλώσσας, δεν αποδίδει το «ου» της Ισταμπούλ αλλά είναι ένας ιδιάζων γαλλικός φθόγγος. Ωστόσο, στη λέξη αυτή, που θα έπρεπε σύμφωνα με τους κανόνες της γαλλικής γλώσσας να αναγνωσθεί και να προφερθεί, στα γαλλικά, περίπου ως Ισταμπύλ, εφαρμόζεται ειδική εξαίρεση ώστε 1) και το “ίνδαλμα” (η γραπτή εικόνα) της τουρκικής λέξης να παραμένει αμετάβλητα τουρκικό (Istanbul) 2) και να διατηρείται επίσης και η προφορά αμετάβλητα τουρκική (Ισταμπούλ). Συμπερασματικά: Στη Γαλλία δεν γίνεται χρήση της ιστορικής εκδοχής (Constantinople), που θα αποτελούσε κατά “μετάφραση” ιστορικό “εξωνύμιο”, αλλά μια γραφική μεταφορά με ακριβή τουρκικό μεταγραμματισμό και τουρκική προφορά.

Γιατί να μεταφράζεται η Republika Makedonska;

Το ερώτημα είναι διπλό: Έχει δικαίωμα η Republika Makedonska ή (σωστότερα) Republika Makedonija να λέγεται στη γλώσσα της έτσι; Και βέβαια. Όπως το πρεβεζάνικο χωριό Λονδίνο, που λέγαμε στην αρχή. Έχουν υποχρέωση και μάλιστα δικαίωμα οι διάφορες γλώσσες να το μεταφράζουν αντί να το μεταγραμματίζουν ή να το μεταγράφουν; Η θέση μας είναι όχι στην παγκόσμια μετάφραση Makedonija = Μακεδονία, Macedonia, Macédoine κ.λπ. Ναι στη μεταγραφή. Τι κερδίζουμε με αυτό; Αποφεύγουμε και απορρίπτουμε τη δημιουργία μιας παγκόσμιας υποχρεωτικής ονοματολογικής ιστορικής ανά τους αιώνες συνέχειας (Μακεδονία – Μέγας Αλέξανδρος – Σκόπια). Συμπερασματικά, αν η τελευταία γραμμή διπλωματικής άμυνας είναι για τη χώρα μας να γίνει δεκτή η ρίζα “Μακεδονία”, αυτή να γίνει δεκτή αμετάφραστη, αλλά με μεταγραφή. Στα ελληνικά να λέμε και να γράφουμε “Ρεπούμπλικα Μακεντόνσκα” ή “Μακεντόνσκα” ή απλά “Ρεπούμπλικα” και βέβαια όχι “Σκόπια”.

Νέες κυκλοφορίες

Εκτός από το βιβλίο των Ευκλ. Τσακαλώτου και Χρ. Λάσκου “Από τον Κέυνς στη Θάτσερ. Χωρίς επιστροφή” που με επιτυχία παρουσιάστηκε στην Ήπειρο (στην Πρέβεζα από το βιβλιοπωλείο “Ατραπός” και το “Φόρουμ”), πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Εξάρχεια” και το βιβλίο της γνωστής σε πολλούς Ινδής ακτιβίστριας Βαντάνα Σίβα με τίτλο “Πόλεμοι για το νερό”.

Στο βιβλίο υπάρχει και επίμετρο του δικού μας Γιάννη Παπαδημητρίου, όπου παρουσιάζονται τα κινήματα ενάντια σε φράγματα και εκτροπές ποταμών, με ειδική αναφορά στον αγώνα για τον Άραχθο.

Άλλες προτάσεις για τις γιορτές:

- Το νουάρ μυθιστόρημα του φίλου μας Γιάννη Καραγιάννη από τα Γιάννενα “Η ομίχλη έπεσε νωρίς στην Οδησσό”, από τις εκδόσεις “ΚΨΜ”.

- Το μυθιστόρημα του φίλου μας από την Άρτα Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη με τίτλο “Κάποτε στην Άρτα”, από τις εκδόσεις “Στοχαστής”.

ΔιΠ

 

Είναι παράνομο να μας κόψουν το ρεύμα αν δεν πληρώσουμε το “τέλος”

Το κίνημα κατά του νέου χαρατσιού με το όνομα “έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών”, που κλήθηκαν να πληρώσουν οι πολίτες μέσω ΔΕΗ, με απειλή διακοπής τής παροχής τού ηλεκτρικού ρεύματος αν δεν το πληρώσουν, πήρε τεράστιες διαστάσεις και η άρνηση χιλιάδων πολιτών να συμμορφωθούν στο αντισυνταγματικό και βάρβαρο μέτρο εξελίχθηκε σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Στην αυθόρμητη αντίδραση συλλόγων, πρωτοβουλιών, κινήσεων πολιτών, ιστολογίων, δημοτικών κινήσεων ανταποκρίθηκαν αμέσως καθηγητές νομικών σχολών, συνδικαλιστές τής ΔΕΗ, κόμματα, δικηγορικοί σύλλογοι, δήμοι. Και ήδη το παλλαϊκό αυτό κίνημα μετράει τις πρώτες του νίκες.

Η ερώτηση του Ν. Χουντή και η απάντηση της Επιτροπής τής Ε.Ε.

Ο ευρωβουλευτής τού Συ.Ριζ.Α. Νίκος Χουντής είχε υποβάλει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ερώτηση σχετικά με τη συμβατότητα του χαρατσιού και της διαδικασίας είσπραξής του προς την κοινοτική νομοθεσία. Η απάντηση, που δόθηκε διά του κ. G. Oettinger, Επιτρόπου αρμόδιου για θέματα ενέργειας, συνιστά μια σημαντική νίκη τού κινήματος. Οι κυβερνήσεις, λέει ο Επίτροπος, οφείλουν να συμμορφώνονται με τις διατάξεις τής οδηγίας 2009/72/ΕΚ για την καθολική παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στους πολίτες και για την προστασία των ευάλωτων καταναλωτών. Συγκεκριμένα: «Οι διατάξεις σχετικά με την καθολική υπηρεσία γεννούν σαφή υποχρέωση των κρατών – μελών και παρέχουν στους οικιακούς καταναλωτές το δικαίωμα να προμηθεύονται ηλεκτρική ενέργεια. Η οδηγία δεν περιέχει διατάξεις που να εξαρτούν το δικαίωμα αυτό από την κατάσταση του νοικοκυριού ή των μεμονωμένων μελών του όσον αφορά τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. … Ως προς την προστασία των ευάλωτων καταναλωτών, η οδηγία υποχρεώνει τα κράτη – μέλη να διασφαλίζουν την τήρηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που συνδέονται με τους ευάλωτους καταναλωτές». Δηλαδή:

1. Η ΔΕΗ δεν μπορεί να υποχρεωθεί να κόψει το ρεύμα σ’ όσους πληρώνουν την αξία του, αλλά αρνούνται να πληρώσουν το “τέλος” και

2. δεν μπορεί να κόψει το ρεύμα στις ευάλωτες ομάδες, όπως αυτές προσδιορίζονται από τους νόμους, οι οποίες δεν πλήρωσαν ούτε την αξία τού ρεύματος.

Ο προσδιορισμός, λοιπόν, των ευάλωτων ομάδων ενδιαφέρει μόνον όσους δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε καν την αξία τού ηλεκτρικού, ενώ είναι απολύτως αδιάφορος για όσους δεν μπορούν ή δεν θέλουν να πληρώσουν το χαράτσι.

Προσφυγές στην ελληνική δικαιοσύνη

Από την πρώτη στιγμή σύλλογοι (“Έλληνες Φορολογούμενοι” – http://www.forologoumenos.gr/permalink/11708.html) και ιστολόγια (“Μηχανή”, - http://www.mhxanh.org/reyma, “Αγιοβασίλεμα” – http://agiovasilema.blogspot.com/2011/10/blog-post_3281.html κ.ά.) κυκλοφόρησαν αναλυτικές οδηγίες για τη νομική αντιμετώπιση του χαρατσιού με ατομικές προσφυγές, αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων, εξώδικες δηλώσεις επιφύλαξης κ.ά. Ακόμη, ο σύλλογος “Έλληνες Φορολογούμενοι” άσκησε την πρώτη αίτηση ακύρωσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας, για να κριθεί η συνταγματικότητα των διατάξεων για την επιβολή και την είσπραξη του “τέλους”. Ακολούθησαν όμοιες αιτήσεις ακύρωσης από τέσσερες δικηγορικούς συλλόγους τής χώρας –Αθηνών, Καλαμάτας, Θεσσαλονίκης και Λάρισας– ενώ κι άλλοι δικηγορικοί σύλλογοι έσπευσαν να δηλώσουν τη σύμφωνη γνώμη τους. Οι διατάξεις αυτές κρίνονται αντίθετες στο Σύνταγμα της Ελλάδας και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων τού Ανθρώπου, επειδή, όπως διαβάζουμε στην ανακοίνωση του Δικηγορικού Συλλόγου Πρέβεζας, προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την αρχή της ανάλογης με τις δυνάμεις καθενός συμμετοχής στα δημόσια βάρη και το δικαίωμα παροχής δικαστικής προστασίας, επιβαρύνουν υπέρμετρα την ιδιοκτησία, παρεμβαίνουν στη σύμβαση μεταξύ καταναλωτή και προμηθευτή ηλεκτρικού ρεύματος κ.ά. Οι αιτήσεις, όπως ζητήθηκε, θα συζητηθούν στις 2 Δεκεμβρίου στην ολομέλεια του ΣτΕ.

Μεγάλος αριθμός ατομικών αιτήσεων για λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατατίθεται στα δικαστήρια τής χώρας, ενώ έχουν ήδη εκδοθεί προσωρινές διαταγές για απαγόρευση της διακοπής τού ρεύματος μέχρι τη συζήτησή τους. Πρώτη, πιστεύουμε, του Ειρηνοδικείου Αθηνών, αλλά πιο γνωστή, μιας κι έκανε το γύρο τής Ελλάδας και προκάλεσε την αντισυνταγματική παρέμβαση του συνταγματολόγου Υπουργού Οικονομικών στη δουλειά τής δικαιοσύνης, εκείνη του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, στις 16 Νοεμβρίου. Ακολούθησε κι άλλη από την Καλαμάτα –όπου, καθώς φαίνεται, προτιμούν να υπηρετήσουν το Σύνταγμα κι όχι το συνταγματολόγο– στις 24 του μήνα κι απ’ την Αλεξανδρούπολη, επί αιτήσεων 34 πολιτών, με την υποστήριξη του Δήμου τους, στις 25.

Το κίνημα φουντώνει: οι δήμοι στο πλευρό των δημοτών τους

Η μεγάλη δυναμική που ανέπτυξε το κίνημα έδωσε την αναγκαία ώθηση σε δεκάδες δήμους τής χώρας να πάρουν θέση στο πλευρό των δημοτών τους. Με πρώτο το Δήμο Νέας Ιωνίας (Αττικής), από τα τέλη τού περασμένου Οκτωβρίου, η αντίδραση των δήμων εξαπλώθηκε από το λεκανοπέδιο στην περιοχή τής Θεσσαλονίκης, στην Αλεξανδρούπολη, το Ηράκλειο Κρήτης, τη Λαμία, τα Τρίκαλα, το Μεσολόγγι, την Πάτρα, τη Χαλκίδα… Οι δήμοι, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο, στήνουν υπηρεσίες ενημέρωσης κι εξυπηρέτησης των κατοίκων τους, μαζεύουν τα παραστατικά των αυτόματων μηχανημάτων των τραπεζών για την εξόφληση της αξίας μόνον τού ρεύματος, συγκεντρώνουν και διαβιβάζουν προς τη ΔΕΗ εξώδικες επιστολές, υποστηρίζουν νομικά τους πολίτες στις ατομικές προσφυγές τους προς τα δικαστήρια, με τη συμπαράσταση των κατά τόπους δικηγορικών συλλόγων.

Οι πολίτες ενθαρρύνονται, η παντοδυναμία τού μνημονίου, των εμπνευστών και των οπαδών του αμφισβητείται. Εξορμούν στις γειτονιές, προκαλούν συνελεύσεις πολυκατοικιών, μοιράζουν φυλλάδια, ενημερώνουν για τους τρόπους αντίστασης, περιφρουρούν τα ρολόγια τής ΔΕΗ· αυτοοργανώνονται. Οι τοπικές κινήσεις συντονίζονται, οργανώνονται πανελλαδικές δράσεις. Κορύφωση: η εξαγγελία συγκέντρωσης έξω από το ΣτΕ στις 2 Δεκεμβρίου, όταν συζητούνται οι αιτήσεις ακύρωσης, και πανελλήνιας συνέλευσης το απόγευμα της ίδιας ημέρας.

Σημαντική για την ανάπτυξη του κινήματος ήταν η στάση των εργαζομένων στη ΔΕΗ, τόσο με τις πρώτες ανακοινώσεις τους, που διαβεβαίωναν τους πολίτες ότι δεν θα αφήσουν να κοπεί το ρεύμα, όσο και με την τελευταία τους κίνηση, την κατάληψη με απόφαση της ομοσπονδίας τους του κέντρου έκδοσης εντολών διακοπής ρεύματος, που είχε ως αποτέλεσμα την επέμβαση των ΜΑΤ και τη σύλληψη του Προέδρου τής ΓΕΝΟΠ Ν. Φωτόπουλου κι άλλων συνδικαλιστών.

Στην Πρέβεζα

Με πρωτοβουλία τής Λαϊκής Συνέλευσης Πολιτών Πρέβεζας, που κάλεσε για το σκοπό αυτό σωματεία και φορείς τής πόλης σε κοινή σύσκεψη τις 6 Νοεμβρίου, κυκλοφόρησε κείμενο συλλογής υπογραφών για την άρνηση πληρωμής τού χαρατσιού και για υποβολή αιτήματος προς το Δήμο Πρέβεζας για την υποστήριξη της απόφασης αυτής, κατά το παράδειγμα άλλων δήμων. Στις 16 Νοεμβρίου συζητήθηκε παρουσία δεκάδων πολιτών η πρόταση της Λαϊκής Συνέλευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο, όπου κατατέθηκαν και οι πάνω από 1.000 συγκεντρωμένες υπογραφές. Τις απόψεις τής Συνέλευσης και των φορέων, που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή της, παρουσίασαν η Πέλα Καλογήρου και ο Κώστας Λογοθέτης. Επικράτησε συναινετικό κλίμα και το Δημοτικό Συμβούλιο εξέδωσε ομόφωνα σημαντικό ψήφισμα, με το οποίο «εκφράζει την αντίθεσή του στα νέα φοροχαράτσια που αποστέλλονται με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Αποφασίζει να στηρίξει με κάθε τρόπο κάθε εργαζόμενο, άνεργο, συνταξιούχο, μικρό επαγγελματία, σπουδαστή, που αρνείται να πληρώσει τα φοροχαράτσια, είτε επειδή δεν μπορεί είτε επειδή δε συμφωνεί». Για το σκοπό αυτό ενεργοποιεί τις υπηρεσίες του για τη στήριξη όσων υποστούν τις συνέπειες της άρνησης πληρωμής, υποστηρίζει κάθε συλλογική δράση και συγκροτεί επιτροπή συμπαράστασης και νομικής υποστήριξης, με τη συνεργασία τού Δικηγορικού Συλλόγου.

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Πρέβεζας από την πλευρά του ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της τοπικής κοινωνίας και αποφάσισε να συνδράμει το Δήμο Πρέβεζας κι όποιον άλλο δήμο τής περιφέρειάς του τού το ζητήσει.

Δεν δικαιολογείται εφησυχασμός

Ούτε η ανακοίνωση του Επιτρόπου τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτε η μερική αναδίπλωση της κυβέρνησης (αναστολή διακοπών, τροποποιήσεις τού νόμου, αμφίσημες δηλώσεις) δικαιολογούν εφησυχασμό. Ο νόμος δεν καταργήθηκε με κανένα τρόπο. Μέχρι να γίνει αυτό οι δράσεις μας κι ο συντονισμός τους δεν πρέπει να ανακοπούν.

Μιλτιάδης Μπάλκος

Φύλλο 48. Της σύνταξης

Το τελευταίο διάστημα από πολλές μεριές, περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά, εκπέμπεται ένας δημόσιος λόγος, που τείνει να αφήνει στο απυρόβλητο τον ταξικό χαρακτήρα των κοινωνικών αναδιαρθρώσεων, ότι δηλαδή αυτές στοχεύουν στην υποτίμηση της αξίας της εργασίας, ώστε να ανέβει η κερδοφορία του κεφαλαίου. Η όλη υπόθεση επιχειρείται να εμφανισθεί είτε ως συνωμοσία μυστικών οργανώσεων (λεσχών κ.λπ.) σε βάρος της χώρας, είτε ως αποτέλεσμα κατοχής, στην οποία βρισκόμαστε ως έθνος και ως λαός· ό,τι, συνεπώς, κατ’ αυτούς προέχει, είναι το ενιαίο (εθνικό) απελευθερωτικό μέτωπο ή όπως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί.

Γίνεται επίσης προσπάθεια η κρίση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος –ειδικότερα της δυνατότητας του δικομματισμού να ενσωματώνει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού στις κυρίαρχες πολιτικές– να εμφανιστεί ως κρίση γενικά της πολιτικής και της δημοκρατικής διαδικασίας: φταίνε “τα κόμματα”, “οι τριακόσιοι”, “οι συνδικαλιστές” κ.λπ. Απαιτούν από την αριστερά κινήσεις εντυπωσιασμού, προκειμένου να πείσει για τις προθέσεις της –παραίτηση από τη βουλευτική ιδιότητα των βουλευτών της κ.ά.–, την ίδια στιγμή, που κατηγορείται η ίδια και άλλοι βουλευτές της αντιπολίτευσης ότι δεν κάνουν χρήση των διαδικασιών που προβλέπονται στο Σύνταγμα, προκειμένου να αναζητηθούν ποινικές ευθύνες του κ. Παπανδρέου. Αρκούν τριάντα βουλευτές, κατά τον αλήστου μνήμης κ. Β. Κόκκινο (http://anti-ntp.blogspot.com/2011/10/blog-post_5942.html?spref=fb) –αλλά κι όχι μόνο αυτόν– «…να ζητήσουν με έγγραφό τους την άσκηση της νομίμου ποινικής διώξεως κατά του υπαιτίου… αντί να φλυαρούν ασκόπως προς παραμυθίαν του πενομένου ελληνικού λαού…».

Έτσι λοιπόν· οι βουλευτές της αριστεράς απλώς φλυαρούν· κι εμείς είχαμε την εντύπωση ότι το σφυροκόπημα της πολιτικής των μνημονίων, το ιδεολογικό και πολιτικό ξεσκέπασμα των ταξικών επιλογών και του υποτιθέμενου μονόδρομου της προσφυγής στο ΔΝΤ και την τρόικα της κυβέρνησης Παπανδρέου –και της σημερινής– τροφοδοτούν την κοινωνική σύγκρουση και τροφοδοτούνται απ’ αυτήν, με στόχο την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, για ένα νέο συνασπισμό εξουσίας, που θα θέσει ως προτεραιότητα τις κοινωνικές ανάγκες και όχι την κερδοφορία του κεφαλαίου… Ενώ είναι εύκολο να απαντήσει κανείς σ’ αυτές τις απόψεις –αντλώντας από το ίδιο το Σύνταγμα (άρθρο 86 § 3) που επικαλούνται– ότι η όλη διαδικασία άσκησης δίωξης από τη Βουλή είναι απολύτως εξαρτημένη από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ, το μυστήριο και η συνωμοσιολογία παραμένουν.

Όμως, η αλήθεια που πρεσβεύει η αριστερά, δυστυχώς είναι η δύσκολη αλήθεια: Για να ανακοπεί η όλη επίθεση κοινωνικής κατεδάφισης και της συνακόλουθης αυταρχικοποίησης της πολιτικής εξουσίας, απαιτείται κινητοποίηση των από κάτω, ενότητα δράσης, ανυπακοή (που θα αγκαλιάζει πολύ κόσμο), αλλαγή συσχετισμών και σε κοινωνικό και σε πολιτικό επίπεδο, να αλλάξει συνήθειες ο πολύς κόσμος και, σιγά-σιγά, πολιτική συνείδηση. Δυστυχώς δεν αναμένονται λύσεις από κάποιον μάγο οικονομολόγο, είτε από κάποιον πατερούλη, ούτε από κάποιον αδέκαστο, με την κοινωνία στον καναπέ, σε κατάθλιψη ή βρίζοντας απολιτικά τους 300.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρησιμοποιείται και το όπλο των δικαστικών προσφυγών, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που καταφανώς παραβιάζεται το Σύνταγμα και συγκεκριμένοι νόμοι, όπως, για παράδειγμα, για το χαράτσι της ΔΕΗ· έχοντας επίγνωση όμως των ορίων αυτής της διαδικασίας, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να ακυρώσουν το δρόμο της μαζικής δράσης. Να θυμηθούμε απλώς εδώ ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας με απόφαση της Ολομέλειας αποφάνθηκε ότι το μνημόνιο 1 είναι «…συνταγματικό, νόμιμο και σύμφωνο με τις διεθνείς συμβάσεις και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου … και λόγοι δημοσίου συμφέροντος δικαιολογούν αυτές τις περικοπές στις αποδοχές και συντάξεις, οι οποίες είναι μέσα σε βιώσιμα επίπεδα…».

Ως προς τα περί κατοχής, που παραπέμπει σε πόλεμο των εθνών, θα θυμίσουμε τα λόγια του Ευτύχη Μπιτσάκη (“Η Εποχή”, 20.11.2011): «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ξένος κατακτητής. Σήμερα η ιστορικά ξεπερασμένη ελληνική αστική τάξη, από “κοινού συμφέροντος” με την ΕΕ, έχει συγκροτήσει ένα ιστορικά ανέκδοτο καθεστώς υποτέλειας. Σήμερα, λοιπόν, ο αγώνας είναι βασικά ταξικός. Κύρια πλευρά της αντίθεσης είναι η ταξική. Το στοιχείο του πατριωτισμού είναι παράγωγο και δευτερεύον. Υποτάσσεται και υπηρετεί το ταξικό… Ένας νέος, διεθνιστικός πατριωτισμός, που θα απορρίπτει και τον αντιδραστικό εθνικισμό και την κοσμοπολίτικη άρνηση ενός αυθεντικού πατριωτισμού, (είναι) ανάγκη της ιστορικής στιγμής».

Και ο Ανδρέας Καρίτζης την ίδια ημέρα στην ίδια εφημερίδα σημείωνε, για τη συγκυρία: «Η περίοδος ενέχει κινδύνους. Θα αυξηθούν τα φαινόμενα αντιδημοκρατικής εκτροπής και ο αυταρχισμός απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Η αριστερά θα βρεθεί στο στόχαστρο και θα χτυπηθεί με όλους τους τρόπους. Απαιτείται εγρήγορση και ετοιμότητα. Χρειάζεται η μέγιστη δυνατή ενότητα και εμπιστοσύνη στο εσωτερικό μας, αλλά και έμφαση στην κινητοποίηση των ίδιων των εργαζομένων. Η αριστερά έχει ιστορικά τον πρώτο λόγο σε τέτοιες περιόδους. Όμως το παράθυρο ευκαιρίας δεν είναι για πάντα ανοικτό. Αν δεν τα καταφέρουμε και οι κοινωνίες διαλυθούν, τότε έρχεται συνήθως η σειρά του ολοκληρωτισμού».

Όσες ηγεσίες στην αριστερά, σ’ αυτές τις συνθήκες, επιμένουν στο διχασμό και τη συκοφαντία, στην καθαρότητα της “αλήθειας” τους και στις “μοναδικές” πλατφόρμες, αναλαμβάνουν ιστορική ευθύνη απέναντι στην πληττόμενη κοινωνία, στην οποία ανήκει και η πλειονότητα από εκείνους που τις ακολουθούν.

Ποίηση. Βαγγέλη Κάσσου, Η νυχτερινή ηδυπάθεια ενός μετανάστη

Φτάνει ένας κουρνιαχτός από τις μέρες που θα ’ρθουν

φυσάει ένας λίβας πηχτός σα θειάφι

έρχονται πρωινά κατεψυγμένα

πακεταρισμένα αεροστεγώς

τ’ ανοίγεις χύνονται αισθήματα

φωνές και σκέψεις

βρωμάει ο τόπος φάρμακο και σαπισμένο φως

σαν πληγωμένο ερπετό αργοσαλεύει ο καιρός

από δυο βουνά ανάμεσα

θα πεταχτεί το κουρδιστό κοράκι

ανήλεο

 

να καταπιεί την προγραμματισμένη λεία

έχει τελειώσει ο ουρανός

αρχίζει πια το μακρύ υπόγειο ταξίδι

Σε δίκη η πόλη τής Πρέβεζας από τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας

Για τις 15 Δεκεμβρίου προσδιορίστηκε η δίκη, μετά από υποβολή μήνυσης από την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας “ΤΙΜ Ελλάς” κατά του Δημοτικού Συμβουλίου τού Δήμου Πρέβεζας και κατοίκων τής πόλης, που αφαίρεσαν παράνομο σταθμό βάσης –κεραία– από ταράτσα κτιρίου επί της οδού Φιλίππου 33, σε απόσταση 15 μέτρων από νηπιαγωγείο.

Η ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και του τότε Δημάρχου Πρέβεζας Μιλτιάδη Κλάπα πάρθηκε μετά από καταγγελίες κατοίκων για την ύπαρξη κεραιών κινητής τηλεφωνίας και, βέβαια, υπό το βάρος τής ανησυχίας των πολιτών για την υγεία τους, λόγω της έκθεσής τους σε πεδίο ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Σύμφωνα με την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου η εγκατάσταση αυτής της κεραίας ήταν παράνομη, γιατί δεν τηρούσε τις προϋποθέσεις των νόμων 2801/2000 και 3411/2006 περί ηλεκτρονικών επικοινωνιών. Επί πλέον, η εγκατάσταση αυτή δεν είχε την έγκριση της αρμόδιας πολεοδομικής υπηρεσίας τού Δήμου, μιας και δεν είχε κατατεθεί η περιβαλλοντική μελέτη, που απαιτεί ο νόμος.

Η αυθαιρεσία των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας για εγκατάσταση σταθμών βάσης άναρχα, χωρίς τις νόμιμες μελέτες, απόρροια του άκρατου ανταγωνισμού, οδήγησε τους κατοίκους και τους φορείς τής πόλης στη δημιουργία κινήματος, που με βασικό σύνθημα “Όχι στον πλουτισμό σας σε βάρος τής υγείας μας” και με ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις αποφάσισε να πάρει την τύχη στα χέρια του. Αποκαθηλώθηκαν άλλες δύο κεραίες, στην οδό Κρόκου και στον Άγιο Γεώργιο, με αποτέλεσμα να δοθεί ένα σαφές μήνυμα προς τις εταιρείες, ότι την τύχη τής πόλης την ορίζει ο λαός της και ότι οι αποφάσεις τής τοπικής αυτοδιοίκησης και του λαϊκού κινήματος σε καμιά περίπτωση δεν είναι υποδεέστερες από τις αυθαίρετες αποφάσεις των μηχανισμών τής αγοράς και του ανταγωνισμού.

Η επαναλειτουργία τού κινήματος ενάντια στις παράνομες κεραίες είναι επιτακτική. Η ανάληψη πρωτοβουλιών αλληλεγγύης προς τους δικαζόμενους είναι μια βαθιά πολιτική πράξη. Δεν δικάζονται οι συγκεκριμένοι 22 συμπολίτες –δικάζεται η νόμιμη λαϊκή έκφραση-εξουσία, που είναι η τοπική αυτοδιοίκηση. Παραπέμπεται σε δίκη από τους ταγούς τής αγοράς στο σύνολό της η κοινωνία, που πρέπει να υποταχθεί στις προτεραιότητες του κέρδους, της ασυδοσίας, της αυθαιρεσίας. Σε στιγμές επίθεσης στην κοινωνία από το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Κανείς μόνος – όλοι μαζί.

Σπύρος Παγκράτης

Κράτος κατά Παντοκράτορα – ΕΣΠΑ κατά Πρέβεζας Συζητείται στο Συμβούλιο Επικρατείας η προσφυγή για το λιμενικό καταφύγιο

Σε λίγες εργάσιμες ημέρες, τις 11 Ιανουαρίου 2012, πρόκειται να συζητηθεί η προσφυγή της “Πρωτοβουλίας Πολιτών Πρέβεζας” για την ακύρωση του έργου. Είναι γνωστό πως η προσφυγή επιτεύχθηκε με την πρόθυμη συμμετοχή εκατοντάδων Πρεβεζάνων χάρη στην οποία είχαν συλλεγεί περισσότερες από χίλιες υπογραφές εναντίον του έργου που καταστρέφει την ακτή του Παντοκράτορα.

Όπως είναι γνωστό παρά τις κινητοποιήσεις το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ, έχει ανακηρυχθεί ο εργολάβος και προετοιμάζεται τώρα η καταστροφή της όμορφης ακτής της Πρέβεζας, πράγμα που αναμένεται να έχει και επιπτώσεις στη λειτουργία του Αμβρακικού Κόλπου. Το Συμβούλιο Επικρατείας, στο όποιο έγινε η προσφυγή, αποτελεί στη φάση αυτή μια ελπίδα. Οι συμβουλές σημαντικών νομικών, μεταξύ των οποίων ο κ. Μιχαήλ Δεκλερής, πρώην αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, ενθαρρύνουν προς την κατεύθυνση της επιτυχίας.

Είναι πιθανότατο πως η οποιαδήποτε επαγγελματική ανάγκη μερικών αλιέων μας μπορεί να ικανοποιηθεί με μελέτη και εφαρμογή βασισμένες σε ελαφρά ξύλινη κατασκευή και σημειακής έκτασης υποδομή σκυροδέματος. Σε πολλές χώρες καθώς και στην Ελλάδα η ελαφρά παρέμβαση αποτελεί εναλλακτική λύση. Στις φωτογραφίες μας βλέπουμε τις ξύλινες εγκαταστάσεις του λιμανιού του Βόλου.

 Ο “Δημόσιος Χώρος Πρέβεζα – Λούρος – Ζάλογγο”, οφείλει σε μεγάλο βαθμό τη συγκρότησή του στις εκδηλώσεις και την αντιπαράθεση με την προηγούμενη δημοτική και νομαρχιακή εξουσία για τον Παντοκράτορα. Οι παρεμβάσεις που κάναμε τον Αύγουστο του 2009 και τον Ιούνιο του 2010 έβαλαν μπροστά από τα εργολαβικά κέρδη την ανθρωπιά, την περιβαλλοντική ευθύνη και την πρεβεζάνικη ιστορία. Χάρη στην κινηματική ζύμωση που προέκυψε τότε μερικοί άνθρωποι οδηγηθήκαμε σε γενικότερη διατύπωση αυτοδιοικητικής πρότασης και σε ανάδειξή του “Δημόσιου Χώρου” σε δημοτικό φορέα. Είναι αυτονόητο, συνεπώς, πως συντασσόμαστε με τους ενεργούς συνδημότες που αντιστρατεύονται στην εκτέλεση του έργου.

25-11-2011

Γιάννης Ρέντζος,

Δημοτικός σύμβουλος, επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης

«Δημόσιος Χώρος Πρέβεζα – Λούρος – Ζάλογγο»

Συζητείται στο Συμβούλιο της Επικρατείας η προσφυγή για το Λιμενικό Καταφύγιο Παντοκράτορα

Πρόκειται να συζητηθεί στις 11/1/2012 η προσφυγή της επιτροπής πρωτοβουλίας πολιτών Πρέβεζας για την ακύρωση του έργου του Λιμενικού Καταφυγίου στον Παντοκράτορα.

Να θυμίσουμε ότι η επιτροπή με τη συμπαράσταση εκατοντάδων συμπολιτών μας συνέλεξε πάνω από χίλιες υπογραφές εναντίον του έργου, που καταστρέφει την ακτή του Παντοκράτορα, έκανε εκδηλώσεις και ήρθε σε αντιπαράθεση με την προηγούμενη δημοτική και νομαρχιακή αρχή. Παρ’ όλες τις κινητοποιήσεις μας το έργο εντάχθηκε στα ΕΣΠΑ, έχει ανακηρυχθεί ο εργολάβος και ετοιμάζονται για την καταστροφή της πιο όμορφης ακτής της Πρέβεζας, με σοβαρές επιπτώσεις και στον Αμβρακικό κόλπο.

Σήμερα, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης προχωρούν στην κατασκευή ενός άχρηστου για τους ψαράδες έργου, με μόνο κίνητρο το κέρδος. Πιστεύουμε ότι πρόκειται για συγκαλυμμένη κατασκευή μαρίνας για τα ιδιωτικά πολυτελή γιωτ με τα χρήματα του ΕΣΠΑ, που ανήκουν στο ελληνικό λαό. Η μόνη μας ελπίδα είναι το Συμβούλιο της Επικρατείας, στο όποιο προσφύγαμε. Τα χρήματα που μαζέψαμε από τους συμπολίτες μας ξοδεύτηκαν σε μελέτες υποστήριξης της θέσης μας από εξέχοντες νομικούς όπως ο κ. Μ. Δεκλερής, πρώην πρόεδρος του 5ου Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, και σε δικηγόρους

Θα χρειαστούν λίγα χρήματα ακόμα για την παράσταση στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Καλούμε τους Πρεβεζάνους που πονάνε τον τόπο τους, αλλά και πολιτιστικούς και περιβαλλοντικούς συλλόγους να μας βοηθήσουν οικονομικά, αλλά και με όποιον άλλο τρόπο κρίνουν.

 

Πρωτοβουλία Πολιτών Πρέβεζας

Τηλ. επικοινωνίας: 6944656983, 6932646168, 6974664375.

Νέος νόμος για την περιβαλλοντική αδειοδότηση: το πάρτι των εργολάβων!

Θανάσης Στεργίου, Ξεκάθαρα 1

Με βασικό στόχο να περιοριστούν όσο γίνεται οι “χρονοβόρες” και“γραφειοκρατικές” διαδικασίες που ίσχυαν και να σταματήσει η “ταλαιπωρία” που υφίσταντο μέχρι σήμερα οι επενδυτές σε σχέση με την περιβαλλοντική αδειοδότηση έργων και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, ο υπουργός Περιβάλλοντος κατέθεσε ένα νέο θαυματουργό νομοσχέδιο, το οποίο ψηφίστηκε από τη Bουλή στις 13/9. Και όλα αυτά, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις του υπουργού, χωρίς καμία έκπτωση στην προστασία του περιβάλλοντος. Ο ίδιος ο νόμος ωστόσο, τον διαψεύδει.

Κατηγορίες έργων

Από δω και στο εξής λοιπόν, «Τα έργα και οι δραστηριότητες των οποίων η κατασκευή και λειτουργία δύναται να έχουν επιπτώσεις στο περιβάλλον, κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες ανάλογα με τις επιπτώσεις τους στο περιβάλλον». «Η πρώτη κατηγορία (Α) περιλαμβάνει τα έργα και τις δραστηριότητες τα οποία ενδέχεται να προκαλέσουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον και για τα οποία απαιτείται η διεξαγωγή Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) προκειμένου να επιβάλλονται ειδικοί όροι και περιορισμοί για την προστασία του περιβάλλοντος…Η δεύτερη κατηγορία (Β) περιλαμβάνει έργα και δραστηριότητες τα οποία χαρακτηρίζονται από τοπικές και μη σημαντικές μόνο επιπτώσεις και υπόκεινται σε γενικές προδιαγραφές, όρους και περιορισμούς που τίθενται για την προστασία του περιβάλλοντος…».

Ποια ακριβώς είναι τα έργα που ενδέχεται να προκαλέσουν “σημαντικές” επιπτώσεις στο περιβάλλον, και ποια χαρακτηρίζονται από “τοπικές και μη σημαντικές” επιπτώσεις; Αυτό θα το αποφασίσει σύντομα ο υπουργός: «Με απόφαση του Υπουργού, που εκδίδεται εντός μηνός από τη δημοσίευση του παρόντος, τα έργα και δραστηριότητες που υπόκεινται στις ρυθμίσεις του νόμου, κατατάσσονται στις κατηγορίες και υποκατηγορίες του άρθρου 1…».

Η διαδικασία

Αφού λοιπόν ο υπουργός αποφασίσει, η διαδικασία που θα ακολουθείται για την κάθε κατηγορία θα είναι διαφορετική. Στην κατηγορία Α: «… απαιτείται διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης με τη διεξαγωγή ΜΠΕ και έκδοση Απόφασης Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ)».

Όσο για την κατηγορία Β, η διαδικασία απλουστεύεται ακόμη περισσότερο: «Τα έργα ή δραστηριότητες κατηγορίας Β δεν ακολουθούν τη διαδικασία εκπόνησης ΜΠΕ αλλά υπόκεινται σε Πρότυπες Περιβαλλοντικές Δεσμεύσεις (ΠΠΔ)».

Τι είδους έργα μπορεί να έχουν τόσο “ασήμαντες” περιβαλλοντικές επιπτώσεις, ώστε να μη χρειάζεται καν να κατατεθεί μελέτη πριν πάρουν άδεια λειτουργίας, αλλά αρκεί η δέσμευση του επενδυτή ότι θα τηρήσει τις ΠΠΔ;

Ποιος θα αξιολογεί τις μελέτες;

«Για τις ανάγκες αξιολόγησης των ΜΠΕ και σύνταξης των ΑΕΠΟ … συνιστάται Μητρώο Πιστοποιημένων Αξιολογητών Μελετών Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Η πιστοποίηση των αξιολογητών διενεργείται από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, το οποίο τηρεί σχετικό μητρώο, στο οποίο εγγράφονται αξιολογητές με ικανή εμπειρία σε όλους τους τομείς εξειδίκευσης ΜΠΕ».

Το υπουργείο λοιπόν καταρτίζει μια λίστα ιδιωτών, που θα ελέγχουν τις περιβαλλοντικές μελέτες των έργων και θα συντάσσουν τις αποφάσεις έγκρισης. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα περίφημα πιστοποιημένα ιδιωτικά γραφεία μελετών θα αναλάβουν ολόκληρη τη διαδικασία αδειοδότησης από την αρχή μέχρι το τέλος.

«Ειδικότερα, οι Πιστοποιημένοι Αξιολογητές προβαίνουν σε κάθε περίπτωση που τους ζητείται από τις αρμόδιες προς τούτο υπηρεσίες, σε ενδελεχή έλεγχο της ΜΠΕ … συντάσσουν το σχέδιο ΑΕΠΟ, το οποίο εν συνεχεία υποβάλουν στην αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος ή της αποκεντρωμένης διοίκησης».

Και μπορεί, σύμφωνα με το νόμο, οι “αρμόδιες υπηρεσίες” να διατηρούν το δικαίωμα αποδοχής ή μη της ΑΕΠΟ που συντάσσει ο αξιολογητής, ωστόσο η ουσιαστική δουλειά από δω και στο εξής θα γίνεται εξ ολοκλήρου από ιδιώτες για ιδιώτες. Όσο για τις ίδιες τις μελέτες που θα έχουν ελεγχθεί από τους αξιολογητές, οι αρμόδιες αρχές θα αρκεστούν σε “δειγματοληπτικούς ελέγχους” και, αν διαπιστωθεί σοβαρό λάθος ή παράλειψη, το θέμα θα επανεξετάζεται…

Οι πολίτες θα μπορούν (τυπικά) να συμμετέχουν στη δημόσια διαβούλευση, αλλά οι αποφάσεις θα παίρνονται από “πιστοποιημένους αξιολογητές”, με “ικανή εμπειρία”. Πραγματικά μπορεί οι αξιολογητές να είναι ικανοί και έμπειροι, μόνο που έχουν ένα μικρό μειονέκτημα: θα “ελέγχουν”, αλλά ουσιαστικά δε θα ελέγχονται από κανέναν. Το (ρητορικό) ερώτημα είναι αν οι πιστοποιημένοι αξιολογητές θα εκφράσουν έστω και τυπικά ενδοιασμούς, πριν υποκύψουν στις πιέσεις, ή στα μικρά συμβολικά δωράκια του επενδυτή που μπορεί επιτέλους να δει το έργο του να υλοποιείται, αφού απαλλάχτηκε από τη “χρονοβόρα”, “γραφειοκρατική” διαδικασία που επικρατούσε μέχρι σήμερα…

Γνωμοδοτήσεις Φορέων και δημόσια διαβούλευση

Για καλλωπισμό προβλέπεται διαβούλευση για κάθε έγκριση περιβαλλοντικών όρων, που δίνει τη δυνατότητα άποψης στο “κοινό”. Ωστόσο, ο χρόνος που δίνεται στη διαβούλευση, ουσιαστικά την εξαφανίζει. Ακόμη κι αν οι απόψεις του “κοινού” λαμβάνονταν σοβαρά υπόψη, κάτι που δεν προβλέπεται πουθενά στο νόμο, για πολλούς από τους ενδιαφερόμενους είναι πρακτικά αδύνατο να ανταποκριθούν στα ασφυκτικά χρονικά όρια που προβλέπονται. Σε σχέση με τα έργα της κατηγορίας Α, για τη συλλογή των γνωμοδοτήσεων των υπηρεσιών και των απόψεων του κοινού, δίνεται διάστημα από 35 έως 45 εργάσιμων ημερών!

Έτσι, αν υποθέσουμε ότι οι πολίτες αποφασίσουν να παρέμβουν στη διαδικασία αδειοδότησης ενός μεγάλου έργου που πρόκειται να επηρεάσει σοβαρά το περιβάλλον και την ζωή τους, έχουν κάτι παραπάνω από ένα μήνα για να συλλέξουν τα επιστημονικά και νομικά επιχειρήματα που απαιτούνται! Το γεγονός βέβαια ότι προκειμένου να “τρέξουν” τα μεγάλα έργα, το υπουργείο θα γράψει το “ενδιαφερόμενο κοινό” στα παλαιότερα των υποδημάτων του δεν προκαλεί καμιά έκπληξη. Το εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι ανάμεσα στις “αρμόδιες υπηρεσίες” που τυπικά οφείλουν να καταθέσουν γνωμοδότηση για μελέτες έργων, υπάρχουν κάποιες που θα δυσκολευτούν να ανταποκριθούν σε αυτό το καθήκον έγκαιρα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη Δασική Υπηρεσία. «Γνώμη της δασικής υπηρεσίας απαιτείται μόνο για έργα τα οποία χωροθετούνται σε δάση, δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις, άλση και πάρκα…».

Δηλαδή, “έργα” θα γίνονται και “σε δάση, δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις, άλση και πάρκα”! Και τότε η δασική υπηρεσία, αυτή η αποστελεχωμένη, διαλυμένη στην ουσία υπηρεσία, θα έχει λίγο πάνω από 1 μήνα για να εκφράσει “γνώμη”. Αν η Δασική Υπηρεσία δεν προλάβει να δώσει αρνητική γνωμοδότηση αυτό είναι δικό της πρόβλημα! Μεγάλα έργα λοιπόν, από αυτά που κατά το υπουργείο ενδέχεται να προκαλέσουν σημαντικές συνέπειες στο περιβάλλον, μέσα σε δασικές ή αναδασωτέες περιοχές και με τη Δασική Υπηρεσία να είναι υποχρεωμένη να συντάξει γνωμοδότηση για τις ΜΠΕ που θα κατατεθούν, μέσα σε ενάμιση μήνα το πολύ! Μια Υπηρεσία, που τα τελευταία χρόνια υπολειτουργεί, με πάνω από 30% κενές θέσεις δασολόγων. Όσοι από αυτούς που τη στελεχώνουν σήμερα καταφέρουν να γλιτώσουν από την εργασιακή εφεδρεία, μάλλον θα δυσκολευτούν αρκετά να προλάβουν τα χρονοδιαγράμματα του ΥΠΕΚΑ.

Περιβαλλοντικές επιθεωρήσεις

Κατά το νόμο, περιβαλλοντικές επιθεωρήσεις θα διενεργούνται “κατά τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης” αλλά και στη συνέχεια “είτε κατά το στάδιο κατασκευής του έργου είτε κατά το στάδιο λειτουργίας του έργου”.

Οι αρχές που θα αναλάβουν τους ελέγχους, πέρα από ειδικές υπηρεσίες του υπουργείου, των αποκεντρωμένων διοικήσεων και των περιφερειών, θα είναι επίσης οι “Περιβαλλοντικοί Ελεγκτές”, κατά το πρότυπο των “Πιστοποιημένων Αξιολογητών”. Και στο επίπεδο των ελέγχων, λοιπόν, προκειμένου να “καλυφθούν οι ανάγκες” και δεδομένου ότι οι δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να συνεχίσουν να συρρικνώνονται, θα έχουμε ιδιώτες ελεγκτές, που θα επιθεωρούν τα έργα, αν τηρούνται τα προβλεπόμενα της Απόφασης Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων ή των Πρότυπων Περιβαλλοντικών Δεσμεύσεων.

Και σε αυτή την περίπτωση, δηλαδή, πρακτικά το ΥΠΕΚΑ βάζει το λύκο να φυλάει τα πρόβατα…

Σε περιοχές natura

Στο στόχαστρο της “ανάπτυξης” μπαίνουν πλέον και οι περιοχές natura, στις οποίες από τώρα και στο εξής επιτρέπονται όλα τα έργα, ακόμη και αυτά που θεωρούνται ιδιαίτερα επιβαρυντικά για το περιβάλλον. Συγκεκριμένα ο νόμος προβλέπει: «για έργα κατηγορίας Β υποβάλλεται ειδική οικολογική αξιολόγηση στην αρμόδια υπηρεσία Περιβάλλοντος της Περιφέρειας…», ενώ «για έργα κατηγορίας Α υποβάλλεται ως τμήμα της ΜΠΕ, ειδική οικολογική αξιολόγηση στην αρμόδια κατά περίπτωση υπηρεσία…».

Γραφικά: http://donpsychote.blogspot.com/

Μια “ειδική οικολογική αξιολόγηση” είναι αρκετή για να εγκατασταθούν έργα ακόμη και της κατηγορίας Α στις πιο ευαίσθητες από περιβαλλοντική άποψη περιοχές της χώρας. Όσο για τους ελέγχους των έργων σε προστατευόμενες περιοχές ο περιβαλλοντικός ελεγκτής (δηλαδή ο “αμερόληπτος” ιδιώτης) θα αναλάβει το “βαρύ φορτίο” των επιθεωρήσεων των έργων σε όσες από τις περιοχές natura “δεν υφίσταται” φορέας διαχείρισης. Με βάση τον κατάλογο των προστατευόμενων περιοχών πρόκειται για 419 περιοχές, για τις οποίες έχουν συσταθεί 28 φορείς διαχείρισης! Με τόσους “πολλούς” φορείς διαχείρισης για τόσο “λίγες” προστατευόμενες περιοχές, είναι αμφίβολο αν θα μένει κάτι και για τον “ελεγκτή”. Αλλά, αν τύχει να μείνει, ο “τυχερός” επενδυτής θα έχει σίγουρα εξασφαλίσει μια πολύ βολική διαδικασία περιβαλλοντικών επιθεωρήσεων.

Στην υπηρεσία των εργολάβων

Αυτό λοιπόν που συμβαίνει σήμερα ξεπερνάει κάθε όριο: είναι η χωρίς κανένα πρόσχημα παράδοση των τελευταίων ζωντανών οικολογικά περιοχών στους εργολάβους, που θα αναλάβουν τις μεγάλες “σωτήριες για την ελληνική οικονομία” επενδύσεις.

Όλα τα παραπάνω για την περιβαλλοντική αδειοδότηση μπορεί να λύνουν σε μεγάλο βαθμό τα χέρια των “επενδυτών”, ωστόσο την τελευταία λέξη σε σχέση με το είδος της ανάπτυξης και της προστασίας του περιβάλλοντος που χρειαζόμαστε πρέπει και μπορεί να τον έχει η κοινωνία.

 Επιμέλεια: ΔιΠ (Πηγή: http://green-attack.blogspot.com/2011/10/blog-post.html#more)

Όχι στον αγωγό και στην καταστολή

Μ’ αυτό τον τίτλο εξέδωσε το “ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο” ανακοίνωση για την επέμβαση της αστυνομίας στην Πέρδικα Θεσπρωτίας, για την απομάκρυνση κατοίκων που εμπόδιζαν γεωτρύπανο της ΔΕΠΑ να κάνει εργασίες σχετικά με τον αγωγό φυσικού αερίου που θέλει να περάσει από την περιοχή. Στις 23 του μήνα αιρετοί και κάτοικοι της περιοχής είχαν αποκλείσει τον αγροτικό δρόμο προς Πράπα Μάλι, σύμφωνα με αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Ηγουμενίτσας και του 98% των συμπολιτών τους. Η ΔΕΠΑ, αφού δεν κατάφερε να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση, όπως αρχικά επιχείρησε, προχωρεί με τη συνδρομή τού εισαγγελέα και της αστυνομίας. Υπό την απειλή σύλληψης οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες αποχώρησαν και κατέφυγαν για συνδρομή στο Δήμο Ηγουμενίτσας. Σε ανακοίνωσή της η “Κίνηση Πολιτών Πέρδικας – Πάργας” αφήνει αιχμές κατά του Δημάρχου και δημοτικών συμβούλων τής Ηγουμενίτσας, ότι ενεργούν αντίθετα προς την απόφαση που πήρε το Δημοτικό Συμβούλιο τον περασμένο Μάρτιο.

Το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης του “ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο”:http://www.avrioepirus.gr/

Καταγγέλλουμε την επέμβαση των ΜΑΤ και των κατασταλτικών μηχανισμών ενάντια στους πολίτες της Πέρδικας, που προσπαθούν να εμποδίσουν την υλοποίηση του αγωγού φυσικού αερίου και κάθε προκαταρκτική ενέργεια ενός έργου καταστροφικού για τον τουριστικό χαρακτήρα της ευρύτερης περιοχής. Είναι το πρώτο απτό δείγμα αυταρχισμού στην Ήπειρο από την κυβέρνηση Παπαδήμου και οι πολίτες πρέπει να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς σημαίνουν οι συντηρητικές συναινέσεις.

Τη στιγμή που ο ανορθολογισμός του συγκεκριμένου έργου σε σύγκριση με άλλες εναλλακτικές επιλογές αναδεικνύεται πλέον από τις εκτιμήσεις πολλών πλευρών, η ΔΕΠΑ και τα παπαγαλάκια της επιμένουν στο ψέμα ότι “φροντίζουν” για την παροχή φυσικού αερίου στην Ήπειρο, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουμε ότι η συγκεκριμένη διακρατική συμφωνία Ελλάδας – Ιταλίας προβλέπει τράνζιτ διέλευση των ποσοτήτων του φυσικού αερίου και όχι χρήση του για τις ανάγκες της Ηπείρου. Συνένοχη είναι ασφαλώς και η Περιφερειακή Αρχή του κ. Καχριμάνη, ο οποίος, ενώ δεν παύει να συμμετέχει σε συσκέψεις και να διαφημίζει τα ανύπαρκτα πλεονεκτήματα του αγωγού, δεν έφερε ούτε μια φορά στη διάρκεια ολόκληρου χρόνου το θέμα στο Περιφερειακό Συμβούλιο.

Το “Αυτοδιοικητικό Ριζοσπαστικό Ορμητήριο (ΑΥ.ΡΙ.Ο.) για την Ήπειρο” απαιτεί την άμεση συζήτηση του θέματος στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Ηπείρου, στηρίζει την αρνητική απόφαση του Δήμου Ηγουμενίτσας και συμπαραστέκεται στον αγώνα των κατοίκων της Πέρδικας, της Πάργας και της ευρύτερης περιοχής.

24-11-2011

Για την ανάπτυξη…

Τελικά, είχαν δεν είχαν, το σαΐνι των οικονομικών και περιβαλλοντικών θεμάτων της χώρας και ανεκδιήγητος –κατά μερικούς πρώην συντρόφους του– κ. Παπακωνσταντίνου, μαζί με το έτερο σαΐνι επί των οικονομικών κ. Βενιζέλο, βρήκαν κάποια φόρμουλα για τη διάλυση του ΙΓΜΕ: Κρατάμε το ΙΓΜΕ –που σήμερα έφτασε να αριθμεί 360 άτομα από τα 1200 κάποτε–, το μετονομάζουμε σε ΙΓΜΕΜ (Ινστιτούτο Γεωλογικών Μεταλλευτικών Ερευνών και Μελετών) και, μαζί με τις περιφερειακές του μονάδες (παραρτήματα), το ενσωματώνουμε στο ΚΑΠΕΕ (το δώρο του Σημίτη σε μερικούς κολλητούς), που έχει 17-18 άτομα προσωπικό. Όλα μαζί τα ονομάζουμε ΕΚΒΑΑ (Εθνικό Κέντρο Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης) και καθαρίσαμε.

Αφού αυτοί που ενσωματώνονται είναι πολλοί, τότε διώχνουμε όλους τους ΔΕ και ΥΕ στην εφεδρεία –συνολικά 200 με 250 άτομα. Έτσι, καταλήγουμε σ’ ένα φορέα που δεν θα κάνει απολύτως τίποτα, χωρίς το από χρόνια εξειδικευμένο προσωπικό του και το επίσης από χρόνια μη ανανεούμενο προσωπικό του, παρά μόνο τον τροχονόμο σε διάφορες υποθέσεις του κλάδου –βλέπε ξεπούλημα ορυκτών πόρων, περαιτέρω υποβάθμιση περιβάλλοντος κ.λπ. Διαλύεται έτσι ένας φορέας που έδωσε –και είχε κάθε δυνατότητα να δώσει και στο μέλλον– τα μέγιστα στην ανάπτυξη της χώρας. Καύσιμα, νερά, προστασία του περιβάλλοντος, αντιμετώπιση καταστροφικών φαινόμενων, ανάδειξη περιοχών, υποδομή κ.λπ. κ.λπ.

Μπορούμε ακόμη να αμφιβάλλουμε ότι κάποιοι φροντίζουν για την ανάπτυξη και το μέλλον μας;

ΔιΠ

Τι τρέχει με τα γήπεδα τένις (2)

Επειδή η υπόθεση των αθλητικών χώρων της πόλης δεν είναι μια απλή αντιπαράθεση ενός συλλόγου με τους πολίτες, αλλά κάτι πολύ σοβαρότερο, που πρέπει να μας απασχολεί όλους, και με αφορμή την επιστολή του προέδρου της Γυμναστικής Ένωσης Πρέβεζας (Τμήμα Αντισφαίρισης), επισημαίνω τα παρακάτω:

Το κλαμπ ή αθλητικό σωματείο είναι ιδιωτικό, γιατί όλα τα σωματεία είναι ιδιωτικού δικαίου, άρα ιδιωτικά. Όπως προκύπτει, γυμνάζονται σ’ αυτό μόνο τα μέλη του ή όσοι έχουν κλειδιά. Είναι επίσης κλειστό σωματείο, γιατί έχει βάλει λουκέτα και πόρτες στα γήπεδα τις ώρες που δεν γυμνάζονται οι αθλητές του. Στα τρία γήπεδα μπήκαν τα λουκέτα επί της προηγούμενης δημοτικής αρχής, παρότι ο χώρος χρησιμοποιόταν από παλιά από το συγκεκριμένο σωματείο για εκμάθηση με αμοιβή, αλλά χωρίς λουκέτα. Συνεπώς, ο χώρος δεν ανήκει πλέον στην πόλη, αλλά στο σωματείο. Δεν συζητώ το γεγονός ότι τα μέλη του “τένις κλαμπ” χρησιμοποιούν και τα γήπεδα του κοινού, σαν απλοί πολίτες, διογκώνοντας έτσι το πρόβλημα! Την αιτιολογία των κλειστών γηπέδων για την ανάληψη ευθύνης σε περίπτωση ατυχήματος την αφήνω ασχολίαστη.

Το κείμενο που δημοσιεύθηκε μαζί με το πρώτο σημείωμά μου στο φύλλο του περασμένου Σεπτεμβρίου της εφημερίδας σας, το υπογράφουν ευυπόληπτοι πολίτες, συμπεριλαμβανομένου και του καθηγητή κ Χρ. Συγκούνα που ήταν εμπνευστής της ίδρυσης του Ομίλου, σύμφωνα με την απάντηση του προέδρου κ. Παππά. Ενδιαφέρουσα ή άποψη του προέδρου του συλλόγου, αν και άποψή μου είναι ότι ο σύλλογος καταχράται τη χρήση του δημόσιου χώρου. Η διαμαρτυρία, όμως, και τα σχόλια δεν απευθύνονται στο σύλλογο, αλλά στον ιδιοκτήτη, δηλαδή το Δήμο Πρέβεζας, που έχει επιλέξει να ξεφορτώνεται δημόσιους χώρους, για να μην έχει την ευθύνη της λειτουργίας και συντήρησής τους.

Ο σύλλογος τένις φαίνεται ότι αποδέχεται τα περισσότερα από το κείμενο διαμαρτυρίας. Ο Δήμος, ιδιοκτήτης του χώρου, γιατί σιωπά; Το δημόσιο χώρο τον θέλουμε ανοιχτό σε όλους. Όπως συμβαίνει και με το ποδόσφαιρο, να προπονούνται οι ομάδες και να αποχωρούν. Αλλά, θα μας πείτε, κι εκεί τα σαββατοκύριακα δεν πηδάνε οι αθλητές από τα κάγκελα, για να γυμναστούν στο στάδιο, ελλείψει προσωπικού; Το κλειστό γυμναστήριο δεν έχει παραχωρηθεί στο σύλλογο καλαθοσφαίρισης “Νικόπολη”, φορτώνοντας τα έξοδα και τη λειτουργία στο σύλλογο; Κανένα ωράριο κι εκεί!

Τον νοιάζει το Δήμο η άθληση και η φυσική κατάσταση των πολιτών; Η αρχή μιας πόλης έπρεπε να δίνει κίνητρα για τον αθλητισμό, βελτιώνοντας καθημερινά τους χώρους των αθλητικών κέντρων, την οργάνωση και διαχείρισή τους, να μεγιστοποιεί το ωράριο λειτουργίας κι όχι να βάζει λουκέτα λόγω έλλειψης προσωπικού ή ιδιωτικοποιώντας τους χώρους. Η στροφή της νεολαίας στον αθλητισμό και η απομάκρυνσή της από τις καταχρήσεις δεν γίνεται με ευχολόγια και εξαγγελίες, αλλά με πράξεις και έργα. Λουκέτα στα αθλητικά κέντρα της πόλης, τη στιγμή μάλιστα που ο κόσμος απαιτεί το άνοιγμά τους, σημαίνει έλλειψη πολιτισμού.

Και οι πρόεδροι του φορέα αθλητισμού του Δήμου με τι ασχολούνται; Μόνο με το πετρέλαιο του κολυμβητηρίου; Περίπου 350 άτομα προσωπικό έχει ο Δήμος και δεν μπορεί να το κατανείμει ορθολογικά στους χώρους αρμοδιότητας του… Πώς να το πεις; Ανικανότητα ολκής;

Σ.Γ.