Με ιδιαίτερη ζέση τα μηντιακά μεγάφωνα της διαπλοκής αναμεταδίδουν το θέμα που κάθε φορά τα χαλκεία του μεγάρου Μαξίμου, η Ν.Δ. και η κυβέρνηση, έχουν επιλέξει για προπαγανδιστική επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ. Μεταξύ αυτών και το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα επαναφέρει τους κατώτατους μισθούς στα προ μνημονίου επίπεδα. Αυτοί, δηλαδή, που επέλεξαν, συνεπικουρούμενοι από ΔΝΤ, Ε.Ε. και ΕΚΤ, να φτωχοποιήσουν τους εργαζομένους, να καταστρέψουν τους μικρομεσαίους, να αποσαθρώσουν τα δημόσια κοινωνικά αγαθά, να δώσουν όλο το χώρο στην ιδιωτική κερδοσκοπία, να σμπαραλιάσουν τις συμβάσεις, να καταργήσουν τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, να μεταφέρουν δύναμη στους ήδη κοινωνικά ισχυρούς, εγκαλούν το ΣΥΡΙΖΑ για την ταχύτητα με την οποία θα αποκαταστήσει το βιοτικό επίπεδο της χειμαζόμενης κοινωνίας!

Ας το καταλάβουν: Η Κυβέρνηση Αριστεράς με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα είναι μια συνέχεια ρουτίνας στην εναλλαγή κομμάτων στην κυβέρνηση, δεν θα είναι ίδια ούτε στον τρόπο που θα κυβερνήσει, ούτε στο περιεχόμενο της πολιτικής της· μια νέα σχέση διαβούλευσης, στήριξης και κριτικής αμφισβήτησης θα διαμορφώσει με την κοινωνία και τα ζωντανά κύτταρα που επηρεάζουν την κίνησή της. Αυτή η νέα σχέση συμπαράταξης και αμφισβήτησης, προωθητικής κίνησης και δημιουργικής έξαρσης, θα διαμορφώσει προτεραιότητες και ρυθμούς εφαρμογής του αριστερού κυβερνητικού κοινωνικού έργου.

Φυσικά, αυτή η κυβέρνηση θα είναι μια μεροληπτική κυβέρνηση, δεν θα παριστάνει το δίκαιο διαιτητή στην ταξική σύγκρουση –με τις εκατέρωθεν συμμαχίες– σε μια ταξικά πολωμένη κοινωνία. Θα δώσει δείγματα γραφής από τις πρώτες μέρες –ας μη βιάζονται να μιλήσουν για υπαναχωρήσεις οι δηλωμένοι εχθροί της, ας μην ησυχάζουν με τις προφητείες για την ασυνέπειά της απέναντι στις σχέσεις εμπιστοσύνης που χτίζονται με την πληττόμενη κοινωνία.

Τα σήματα θα είναι σαφή από την πρώτη στιγμή: Σταμάτημα στην εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων, που εξοντώνουν την κοινωνία, προτεραιότητα στις κοινωνικές ανάγκες και όχι στους δανειστές, διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πάγωμα στην αποπληρωμή του υπόλοιπου και ρήτρα ανάπτυξης. Τα μέτρα ανακούφισης θα ξεκινούν με αντίστροφη πορεία, από τα κάτω, από τους πλέον ευάλωτους –τους άνεργους, τις οικογένειες με χαμηλό ή καθόλου εισόδημα, τους άστεγους, αυτούς που στερούνται την τροφή, το μισθό, το γιατρό, την ενέργεια.

Μαζί με την κοινωνία και με βάση τα διαθέσιμα –που θα αναζητούνται μέσω αναδιανομής εισοδήματος, από τους πάνω προς τους κάτω– θα τίθενται οι προτεραιότητες. Εν τέλει, ο βαθμός επαναφοράς στην προμνημονιακή οικονομική κατάσταση θα εξαρτηθεί από το πότε θα γίνει η κυβερνητική αλλαγή και από το βάθος της οικονομικής καταστροφής που θα έχουν επιφέρει. Αυτό η κοινωνία το αντιλαμβάνεται.

Πιο συγκεκριμένα, οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως προκύπτουν από το πρόγραμμά του, το οποίο έθεσε στην κρίση του ελληνικού λαού στις τελευταίες εκλογές:

Για κατώτατο μισθό, επίδομα ανεργίας και μετενέργεια: Θα καταργήσει άμεσα την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου με αριθμό 6-28/2/2012, με την οποία μειώθηκαν ο κατώτερος μισθός κατά 22% (32% για τους νέους μέχρι 25 ετών), τα επιδόματα ανεργίας, ασθένειας και μητρότητας και επίσης καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις. Θα επαναφέρει τον κατώτατο μισθό στα €751 ευρώ και το επίδομα ανεργίας στα €461,5 ευρώ. Το επίδομα ανεργίας θα χορηγείται για διπλάσιο χρόνο από το σημερινό (δύο χρόνια). Θα άρει την κατάργηση της μετενέργειας και θα επαναφέρει την υποχρεωτική επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων.

Για μισθούς: Η σταδιακή αποκατάσταση μισθών στα προ του μνημονίου επίπεδα θα γίνει δυνατή με την ανακοπή του υφεσιακού κατήφορου της χώρας και τη διασφάλιση μιας νέας πορείας αναζωογόνησης της οικονομίας και ανάπτυξης.

Για τα χαράτσια: Θα καταργηθεί το ειδικό τέλος ακινήτων (χαράτσι), με άμεση προτεραιότητα την κατάργησή του για τα μικρομεσαία εισοδήματα και τη μικρομεσαία ακίνητη περιουσία, και πρώτα απ’ όλα για τους άνεργους, τους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους και όσους διαβιούν στα όρια της φτώχειας.

Όπως προαναφέραμε, η Κυβέρνηση της Αριστεράς πόρρω θα απέχει από τη ρουτίνα της συνέχειας, θα είναι μια βαθιά τομή στην κοινωνία, την πολιτική, τις διεθνείς σχέσεις, την ουσιαστική δημοκρατία. Ας μην ανησυχούν, η υποστήριξη στον κοινωνικό ρόλο των φορέων της εν κινήσει κοινωνίας, στο ρόλο των συνδικάτων στη διεκδίκηση των σχέσεων εργασίας και των αμοιβών, θα είναι συνεχής και σταθερή. Η αναζήτηση και η ενθάρρυνση συλλογικών πρωτοβουλιών στην παραγωγή, στη διανομή και την κατανάλωση, που θα εδραιώνουν νέες κοινωνικές σχέσεις, θα είναι αδιάλειπτη –είναι το νέο μεγάλο στοίχημα που θα συμβάλει στην παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη με προτεραιότητα τις κοινωνικές ανάγκες. Αυτό το δρόμο οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, οι πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς, οφείλουν να τον συνδιαμορφώσουν και να τον βαδίσουν ενωμένες.

Γκρίζο-και-χρυσόΣτους δρόμους βρέθηκαν τις προηγούμενες μέρες οι αγρότες της χώρας. Η συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής έχουν δημιουργήσει ασφυκτική κατάσταση στον αγροτικό χώρο. Η κυβέρνηση επιβάλλοντας τις επιταγές της τρόικας στην αγροτική παραγωγή αποσαθρώνει και τις τελευταίες υποδομές που είχαν απομείνει. Ο κατάλογος των μνημονιακών επιταγών που εφαρμόζει η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά είναι ατέλειωτος:

Ξεπούλημα της ΑΤΕ και εξαφάνιση της αγροτικής πίστης.

Ξεπούλημα της Δωδώνης και κυριαρχία των καρτέλ στο γάλα.

Υψηλές αυξήσεις στην ηλεκτρική ενέργεια και στο πετρέλαιο.

Ανεξέλεγκτη κατάσταση στον κλάδο των γεωργικών εφοδίων.

Μείωση του ποσοστού επιστροφής ΦΠΑ.

Απαξίωση των βιομηχανιών μεταποίησης (ζάχαρη, καπνός κ.λπ.).

Όλα αυτά τη στιγμή που η λαϊκή κατανάλωση έχει μειωθεί δραματικά παρασέρνοντας μαζί και τις τιμές του παραγωγού. Μπροστά στα αιτήματα των αγροτών, που η ικανοποίηση τους θα εξασφάλιζε την ελάχιστη βάση για την συνέχιση της παραγωγής στην ύπαιθρο, η κυβέρνηση ορθώνει τον τοίχο των μνημονιακών διατάξεων, οι οποίες δεν επιτρέπουν καμία παρέκκλιση.

Είναι προφανές ότι η κυβερνητική πολιτική βλέπει μόνο αριθμούς και όχι ανθρώπους. Είναι επιλογή αυτής της πολιτικής ο αφανισμός της αγροτιάς και η κυριαρχία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων στον έλεγχο των διατροφικών αναγκών του λαού.

Όλες αυτές οι πολιτικές δημιουργούν και θα πολλαπλασιάσουν ελπιδοφόρες αντιδράσεις στον αγροτικό κόσμο . Μέσα από αιτήματα των τελευταίων κινητοποιήσεων κατακτάει έδαφος η πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ:

Για απαλλαγή από το βραχνά των μνημονίων με την εφαρμογή πολιτικών ανασυγκρότησης της αγροτικής οικονομίας στη βάση των αναγκών διατροφής του ελληνικού λαού.

Για τη δημιουργία δημόσιου αγροτικού πιστωτικού φορέα, που θα χρηματοδοτήσει το νέο παραγωγικό μοντέλο της αγροτικής παραγωγής στη βάση της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών.

Για τη δημιουργία υποδομών που θα υποστηρίζουν και θα ενισχύουν τις παραγωγικές διαδικασίες και θα επιτρέπουν την παραμονή των αγροτών στην παραγωγή.

Για εφαρμογή πολιτικών ενίσχυσης των κοινωνικών διεργασιών για τη διαμόρφωση οικονομικών δομών σε συλλογική και συνεταιριστική βάση.

Τέτοιες πολιτικές θέλουν τους αγρότες και το κίνημά τους ενεργά πολιτικά υποκείμενα, μέσα από το ζωντάνεμα και την ενίσχυση των παλιών συλλογικοτήτων, αλλά και τη δημιουργία νέων δομών στο συνδικαλιστικό και συνεταιριστικό κίνημα. Είναι καθήκον του ΣΥΡΙΖΑ αυτές τις διεργασίες να τις ενισχύσει. Να επεξεργαστεί ολοκληρωμένες πολιτικές ανάπτυξης στη βάση των παραπάνω επιλογών. Αυτές οι πολιτικές δεν πρέπει να συμβιβαστούν με τις κυρίαρχες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που καθηλώνουν την αγροτική παραγωγή της χώρας στις επιλογές κερδοφορίας των πολυεθνικών. Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ που συγκροτείται στη βάση των παραπάνω προτάσεων είναι η μοναδική ελπιδοφόρα διέξοδος από το μνημονιακό μεσαίωνα, που υπηρετεί τη βαρβαρότητα του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού δόγματος.

ΜΙ.ΝΟ.

Του Χριστόφορου Παπαδόπουλου

κριση1 (2)

[Η “Ατραπός του βιβλίου” παρουσίασε στις 16 Φεβρουαρίου στην Πρέβεζα, στην Οικία Αθανασιάδη, το βιβλίο των Χρήστου Λάσκου και Ευκλείδη Τσακαλώτου “22 πράγματα που μας λένε για την ελληνική κρίση και δεν είναι έτσι”. Μίλησαν οι συγγραφείς και ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος, μέλος τής Πολιτικής Γραμματείας τού Συ.Ριζ.Α., υπεύθυνος πολιτισμού. Το κείμενο που ακολουθεί είναι η ομιλία του.]

 Το “22 πράγματα που μας λένε για την ελληνική κρίση και δεν είναι έτσι”, κριση1των Χρήστου Λάσκου και Ευκλείδη Τσακαλώτου, εκδόθηκε τον Νοέμβριο 2012 από τις εκδόσεις ΚΨΜ, και γράφτηκε, όπως μας εξομολογήθηκαν οι συγγραφείς στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου, εν θερμώ: τους πρώτους μήνες του ίδιου έτους, κατά τη διάρκεια μεγάλων απεργιών και διαδηλώσεων, με το κίνημα των Πλατειών σε ανάταση, με οξεία πολιτική αντιπαράθεση, που οδήγησε σε 2 εκλογικές αναμετρήσεις και την ανάδυση ενός αριστερού, ριζοσπαστικού κοινωνικού ρεύματος, το οποίο απογείωσε τα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, καθιστώντας τον αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστά παράδοξα όχι μόνο για την ελληνική πραγματικότητα, αλλά και για την ευρωπαϊκή, τουλάχιστον. Οι συγγραφείς δεν ήταν θεατές σε αυτή την κοινωνική έκρηξη, αντιθέτως. Ούτε επέλεξαν τον ρόλο του πολιτικού αναλυτή, αν και αρθρογράφησαν συστηματικά καθ’ όλη την περίοδο –το κάνουν ακόμα και σήμερα, αναλύοντας και ερμηνεύοντας τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Ήταν παρόντες. Παρόντες είναι και σήμερα, βουλευτής ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, κεντρικό πολιτικό στέλεχος του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ ο Χρήστος Λάσκος, παρόντες όχι μόνο στην κεντρική πολιτική σκηνή και στη δημόσια σφαίρα των ιδεών, αλλά στην ίδια την πραγματική πολιτική δράση. Διανοούμενοι και ενεργά πολιτικά στελέχη, οργανικοί διανοούμενοι όπως τους λέγαμε παλιά. Ενδεχομένως να αποτελεί ιστορικό παράδοξο, σίγουρα είναι κόντρα στο ρεύμα της ιδιώτευσης των διανοουμένων και των καλλιτεχνών, πόσο μάλλον σε μια ολόκληρη συνομοταξία κρατικών διανοουμένων που δηλώνουν υποταγή σε κάθε νέα κυβερνητική εκδοχή της οικονομικής εξουσίας, μηρυκάζοντας χιλιομπαλωμένα επιχειρήματα, αναμοχλεύοντας ληγμένες αξίες του νεοφιλελευθερισμού, ανασύροντας αποτυχημένους και περίγελους πανεπιστημιακούς από την αφάνεια.

Οργανικοί διανοούμενοι

Αποτελεί παράδοξο ότι σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, μια ομάδα οργανικών διανοουμένων του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ επωμίζεται, μαζί με πολλούς άλλους, την πολιτική σύγκρουση, μακριά από την ασφάλεια και την θαλπωρή της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Οργανικοί διανοούμενοι που επωμίζονται την υπόθεση του κομμουνισμού, και δεν μιλάω μόνο για τον Λάσκο και τον Τσακαλώτο, αλλά και για πολλούς ακόμα, όπως οι Γιάννης Μηλιός, Σπύρος Λαπατσιώρας, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, Ελένη Πορτάλιου, Τασία Χριστοδουλοπούλου, καθώς επίσης ο Αριστείδης Μπαλτάς και ο Ανδρέας Καρίτζης (από τη σφαίρα της φιλοσοφίας οι τελευταίοι), και δεν είναι οι μόνοι.

Το τοπικό και το παγκόσμιο

Οι συγγραφείς, από τις πρώτες σελίδες στα “22 πράγματα”, μας εξομολογούνται τις προθέσεις τους, που δεν είναι άλλες από το να αποκαλύψουν ότι ο κυρίαρχος λόγος, σχετικά με την ελληνική οικονομία και την κοινωνία, οργανώνεται και διαδίδεται με αβάσιμους και παραμορφωτικούς ισχυρισμούς. Μας επισημαίνουν, ταυτόχρονα, ότι δεν πρόκειται για μια διαστροφή των ντόπιων ελίτ, παρά το γεγονός ότι όλοι μαζί επικαλούνται την “ελληνική εξαίρεση”, αλλά ότι τα ίδια επιχειρήματα ακούγονται από τα πιο επίσημα χείλη, όχι μόνο στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και από τον “ενάρετο κύκλο” των Μητροπόλεων του Βορρά. Οι συγγραφείς έχουν αυτό το πλεονέκτημα, διαθέτουν μια συνολική ματιά της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Την καταθέσανε ένα χρόνο πριν στην πρώτη, από κοινού, συγγραφική δουλειά, στο “Χωρίς επιστροφή” με υπέρτιτλο “Από τον Κέυνς στη Θάτσερ” και υπότιτλο “Καπιταλιστικές Κρίσεις, Κοινωνικές Ανάγκες, Σοσιαλισμός”.

4 υποθέσεις για την ερμηνεία της κρίσης

Στο “Χωρίς επιστροφή” οι συγγραφείς υποβάλανε τέσσερις υποθέσεις για την ερμηνεία της κρίσης και της πολιτικής του κεφαλαίου και οι ίδιες διατρέχουν και ανακεφαλαιώνουν ερμηνευτικά το υλικό στα “22 πράγματα”.

Πρώτη, ότι η “μνημονιακή” πολιτική δεν αφορούσε την αντιμετώπιση του δημοσίου χρέους, αλλά την υποταγή της εργατικής τάξης, με την επιβολή μέτρων που η ελληνική αστική τάξη επεδίωκε από δεκαετίες.

Δεύτερη, ότι η χρεοκοπία θα ερχόταν ακριβώς λόγω της εφαρμογής των μέτρων, που οδηγούν την ελληνική οικονομία σε μια θανάσιμη υφεσιακή περιδίνηση.

Τρίτη, ότι η κυβέρνηση συνειδητά ενέπλεξε τον ελληνικό λαό σε μια εξοντωτική περιπέτεια, δίνοντας στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο ένα ιδανικό πειραματόζωο, που άνοιγε παντού στην Ευρώπη το δρόμο για την επιβολή των πιο άγριων ταξικών πολιτικών.

Τέταρτη, ότι η ελληνοποίηση των προβλημάτων, τη στιγμή που βρισκόμαστε στο εσωτερικό μιας παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, τα έκανε απολύτως μη επιλύσιμα.

Ο θεωρητικός καμβάς

Αξίζει τον κόπο να αναφερθούμε σύντομα στο θεωρητικό καμβά που είναι δομημένα και τα δύο βιβλία, προσθέτοντας μερικές πινελιές από τις τρέχουσες οικονομικές εξελίξεις και θέτοντας τα στρατηγικά ερωτήματα που απασχολούν τα κριτικά ρεύματα της Αριστεράς και τους συγγραφείς, μεταξύ των άλλων. Οι συγγραφείς ισχυρίζονται, όπως και οι περισσότεροι μαρξιστές διανοούμενοι ανά τον κόσμο, ότι βρισκόμαστε στο μέσον μιας παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, αντίστοιχης με εκείνη του μεγάλου κραχ, μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων. Τότε, στις αρχές του 20ού αιώνα, στη μεγάλη κρίση του ’30, το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο καταστράφηκε δια μέσου του 2ου παγκόσμιου πολέμου, δίνοντας τη δυνατότητα να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος καπιταλιστικής επέκτασης. Σήμερα η διαμάχη έγκειται στο πώς και σε βάρος ποιου θα διεξαχθεί η “προσαρμογή των αξιών”. Εντελώς σχηματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι τόσο οι χρηματοπιστωτικές αγορές, όσο η πραγματική οικονομία συμφωνούν στις πολιτικές υποτίμησης της εργασίας –μισθοί, συντάξεις, εργασιακές σχέσεις, συλλογικές συμβάσεις–, όπως επίσης συμφωνούν στην παράδοση της κοινωνικής αναπαραγωγής –υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση– στις δυνάμεις του κεφαλαίου, διαφωνούν όμως στο κούρεμα του κρατικού χρέους ή στη “δημιουργική καταστροφή” των αδύναμων επιχειρήσεων. Ο συμβιβασμός έγκειται ότι τόσο η πραγματική οικονομία, όσο η χρηματοπιστωτική σφαίρα συμφωνούν στο ποιος θα πληρώσει την κρίση: η μισθωτή εργασία, δια μέσου της υποτίμησης και οι κρατικοί προϋπολογισμοί, που αναλαμβάνουν το βάρος να διασώσουν χρεοκοπημένες τράπεζες, επισφαλή κρατικά δάνεια και τις μεγάλες επιχειρήσεις από την καταστροφή.

Οι λύσεις αυτές δεν είναι όμως επαρκείς για ένα νέο κύκλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, αντιθέτως η ύφεση μεταγγίζεται από τον Νότο στον ευρωπαϊκό Βορρά και δεν αφήνει ανέγγιχτη την Ανατολική Ασία και τα BRICS[σημ. Φόρουμ: Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική]. Διανοούμενοι και πολιτικοί αναλυτές μιλάνε πλέον για το ενδεχόμενο ενός νέου νομισματικού και εμπορικού πολέμου, αφού το ντόμινο των νομισματικών υποτιμήσεων έχει ξεκινήσει (ΗΠΑ, Ιαπωνία κ.α.). Τα εύλογα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αν βρισκόμαστε στο μέσον μια μεγάλης καμπής, σε μια στιγμή μετάβασης από τον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό σε έναν άλλο, για παράδειγμα σε ένα κρατικό καπιταλισμό, στον οποίο η δυτική δημοκρατία θα είναι αχρείαστη, ή αν μιλάμε για την επιστροφή του προστατευτισμού, άρα για διάλυση του ευρωπαϊκού οικονομικού και νομισματικού χώρου, με την ενίσχυση του εθνικού κράτους.

Ο κυρίαρχος λόγος ερμηνεύει την κρίση

Ο κυρίαρχος λόγος, εξηγούν οι συγγραφείς, οργανώθηκε γύρω από την παραδοχή του μονόδρομου της λιτότητας και των “μεγάλων μεταρρυθμίσεων”. Κανάλια, μεγάλες εφημερίδες, “λογοτεχνικά” περιοδικά, κρατικοί διανοούμενοι και πολιτικό προσωπικό, οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους δηλαδή, τα εξειδικεύουν και τα εμπεδώνουν δια των συνεχών επαναλήψεων, με έωλα και ανυπόστατα επιχειρήματα, τα οποία αποδομούν οι συγγραφείς βήμα-βήμα, όπως ότι:

Oι λύσεις είναι μοναδικές, αφού έχουμε να κάνουμε με ένα καθυστερημένο καπιταλισμό, με συναφές έλλειμμα εκσυγχρονισμού (Πράγματα 1-4).

Δεν υπάρχει άλλη λύση, γιατί είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την κρίση (Πράγματα 5,6,7 και 13,14).

Δεν υπάρχει άλλη λύση, γιατί η ανάπτυξη εξαρτάται αποκλειστικά από τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος θέλει “ιδανικές” συνθήκες για να ευδοκιμήσει (Πράγματα 8-12 και 15-19).

Δεν υπάρχει άλλη λύση, γιατί δεν μπορεί μια μικρή χώρα να επηρεάσει τη δομή της ευρωζώνης και ο κίνδυνος του Grexit[σημ. Φόρουμ: εξόδου τής Ελλάδας από την ευρωζώνη] ελλοχεύει ανά πάσα στιγμή( Πράγματα 20-21).

Η αντιιμπεριαλιστική και αντιμονοπωλιακή παράδοση

Στην κριτική των συγγραφέων δεν εμπίπτει μόνο ο κυρίαρχος λόγος, αλλά και οι ισχυρισμοί τμημάτων της Αριστεράς, ιδιαίτερα εκείνων που υιοθετούν άκριτα το επιχείρημα της καθυστέρησης του ελληνικού καπιταλισμού, κληρονόμοι της κυρίαρχης για δεκαετίες αντιιμπεριαλιστικής και αντιμονοπωλιακής παράδοσης της ελληνικής Αριστεράς, η οποία με ερμηνευτικό σχήμα την εξάρτηση του ελληνικού καπιταλισμού και την εκμετάλλευσή του από τους ιμπεριαλιστές έχει πρωταρχικό καθήκον να λύσει προβλήματα εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, μεταθέτοντας για το μέλλον τους αντικαπιταλιστικούς αγώνες. Μέσα από αυτό το πρίσμα, εξηγούν οι συγγραφείς, οι Αριστεροί μοιράζονται με τους αντιπάλους τους την ιδέα της ελληνικής καπιταλιστικής ιδιοτυπίας και αντιλαμβάνονται την κρίση, όχι ως καπιταλιστική, αλλά ως κρίση του ελληνικού “νόθου” και “δύσμορφου” καπιταλισμού.

Βιβλιολογικά

Ο Χρήστος Λάσκος και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος με τα “22 πράγματα” φτιάξανε ένα εγχειρίδιο για πολιτική παρέμβαση, χωρίς να χάνουν όμως τα χαρακτηριστικά της επιστημονικής παρέμβασης, με ισχυρή ανάλυση και επιστημονική τεκμηρίωση με βιβλιογραφικές αναφορές, πίνακες και στατιστικά διαγράμματα.

Η δουλειά τους, όπως και οι ίδιοι αναγνωρίζουν, χρωστάει πολλά στην ερευνητική συμβολή του Μιχάλη Βεληζιώτη, ενώ ο λόγος του κειμένου είναι ευκολοδιάβαστος, κάποιες φορές “μαλλιαρός” στις διατυπώσεις του, αποφεύγοντας ακαδημαϊκές ακρότητες.

Στα προσόντα της έκδοσης οι χιουμοριστικές αντιστίξεις, με τα σκίτσα των Αρκά, Γιάννη Ιωάννου, Γιάννη Καλαϊτζή και Βαγγέλη Χερουβείμ. Στον τελευταίο οφείλεται και η όμορφη εικονογράφηση του εξωφύλλου.

Την Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2013, έγινε συγκέντρωση με πρόσκληση της δημοτικής παράταξης “Δημόσιος Χώρος”. Το κάλεσμα έγινε με αφορμή ενός ακόμα τροχαίου, που είχε σαν αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό νεαρού συμπολίτη μας. Το τροχαίο έγινε στο δρόμο Κυανής Ακτής – Παντοκράτορα, στην όμορφη αυτή περιοχή αναψυχής, πεζοπορίας και μπάνιου, η οποία για χρόνια τώρα είναι υποβαθμισμένη, σκοτεινή και εγκαταλειμμένη.

τροχαιαΣτη συγκέντρωση αναδείχθηκαν πολλά ζητήματα με απόλυτη, όπως εκτιμήσαμε, σύγκλιση των απόψεων που διατυπώθηκαν. Έγινε φανερό πως πίσω από την αθώα οδήγηση του κάθε συμπολίτη μας βρίσκονται τα συμφέροντα της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας, που η ανάπτυξή της συνέδεσε τοκέρδος με το αίμα, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο παραγωγικό κλάδο, ακόμα και από την πολεμική βιομηχανία. Ιδιαίτερα το Ι.Χ., που γίνεται αντιληπτό ως δείκτης οικονομικής ευμάρειας και θετικό πολιτισμικό πρόσημο, νομιμοποιεί το έγκλημα και βαφτίζει την εξόντωση ανθρώπινων υπάρξεων “παράπλευρη απώλεια”. Ο δρόμος στην Πρέβεζα θεωρείται πεδίο “ταξικής ουδετερότητας” και δεν προσεγγίζεται έντιμα, δηλαδή πολιτικά, από τα κόμματα και τους κοινωνικούς φορείς. Το “τροχαίο” δεν αντιμετωπίζεται ως κοινωνικό ζήτημα, αλλά σαν προσωπική τραγωδία –σε όποιον του τύχει και στην οικογένειά του. Η οδική ασφάλεια στην πόλη μας πρέπει να αναχθεί σε κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα.
Γιατί; Στην πόλη μας και στους οικισμούς της υπαίθρου, σε πολλούς δρόμους, δεν υπάρχουν πεζοδρόμια, δεν υπάρχουν διαβάσεις, ούτε σηματοδότες. Καταπατούνται οι λιγοστοί πεζόδρομοι, ακόμα και της Αγοράς, χωρίς έλεγχο, ενώ στους ποδηλατοδρόμους σταθμεύουν αυτοκίνητα. Η Δημοτική Αστυνομία και η Τροχαία δεν έχουν ικανοποιητική παρουσία στην Πόλη. Στη συγκέντρωση της Παρασκευής 28 Φεβρουαρίου 2013 εκτιμήθηκε πως το χειρότερο δεν είναι μόνο το θέμα αδιαφορίας των Αρχών, αλλά και η διάχυτη καταδικαστέα νοοτροπία και η έλλειψη κυκλοφοριακής αγωγής των συμπολιτών μας. Πρέπει να σταματήσει η υποκριτική στάση όλων όσοι θέλουν να επιδεικνύουν το κοινωνικό ενδιαφέρον τους.
Δημοσιεύουμε πιο κάτω, σε μορφή ψηφίσματος τις θέσεις των συμπολιτών που έλαβαν μέρος στη συγκέντρωση της Παρασκευής.

Ψήφισμα Πρεβεζάνων δημοτών από τη συγκέντρωση και τη συζήτηση της 28ης Φεβρουαρίου 2013 με αφορμή το σοβαρό τραυματισμό πεζού στο δρόμο Αγίου Γεωργίου – Παντοκράτορα

Οι Πρεβεζάνοι δημότες, που συγκεντρωθήκαμε στο Εργατικό Κέντρο, χθες 28 Φεβρουαρίου 2013, με αφορμή το νέο σοβαρό τροχαίο σε νεαρό περίοικο πεζό του δρόμου Αγίου Γεωργίου-Παντοκράτορα, με κάλεσμα της Δημοτικής Παράταξης “Δημόσιος Χώρος – Πρέβεζα – Λούρος – Ζάλογγο”

  • Λαμβάνοντας υπόψη ότι παρατηρείται αύξηση της ανοχής των τοπικών Αρχών στην αυτοκινητική βία με έλλειψη ακόμα και της καλώς νοούμενης αστυνόμευσης, πράγμα που τις αφήνει έκθετες στη μομφή ότι υπηρετούν συμφέροντα των πολυεθνικών της αυτοκίνησης και της πετρελαϊκής ενέργειας,
  • Εκτιμώντας ως κοινωνικά απαράδεκτο το στερεότυπο αξίωμα λειτουργίας της κοινωνίας μας και του Δήμου μας σύμφωνα με το οποίο “πρώτα το αυτοκίνητο, μετά ο άνθρωπος”, πράγμα που θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές και σε καθημερινές ταλαιπωρίες τα άτομα που χρήζουν βοήθειας (πεζούς, ηλικιωμένους, μητέρες με αμαξάκια),
  • Κρίνοντας ως δείγμα διοικητικής αδιαφορίας την απουσία κάθε διαδικασίας για μονοδρομήσεις, πεζοδρομήσεις, ποδηλατοδρομήσεις, εγκατάσταση στενώσεων ή/και μειωτήρων ταχύτητας, σηματοδοτών ρύθμισης της κυκλοφορίας και φωτισμού, αλλά και την παράλειψη του απλού ασπρίσματος των διαβάσεων, πράγμα που δείχνει περιφρόνηση προς τον πρεβεζάνικο λαό και τους επισκέπτες της πόλης

Ψηφίζουμε:

Καλούνται οι τοπικές Αρχές να δείξουν έμπρακτα το ενδιαφέρον τους στο ζήτημα της τήρησης της τάξης στην πόλη μας, και, όπως έχουν καθήκον, να μην επιτρέπουν την κίνηση και τη στάθμευση οχημάτων στους πεζόδρομους της Αγοράς και της Παραλίας.

Καλείται ιδιαίτερα η Δημοτική Αρχή να μην καθυστερήσει ακόμα τη διοργάνωση της “Ημέρας Μνήμης των Θυμάτων των Τροχαίων”, όπως είχε αποφασιστεί από το Δημοτικό Συμβούλιο στις 19 Σεπτεμβρίου 2012, συμπεριλαμβάνοντας στη διοργάνωση αυτή όλους τους επιστημονικούς, επαγγελματικούς και πολιτιστικούς φορείς που προέβλεπε η σχετική εισήγηση.

Καλείται επίσης η Δημοτική Αρχή και το Δημοτικό Συμβούλιο να προωθήσουν διαδικασίες για την ανάθεση μελέτης για κατάρτιση σχεδίου “ειρήνευσης” της πόλης με μονοδρομήσεις, πεζοδρομήσεις, ποδηλατοδρομήσεις, μειωτήρες ταχύτητας, προσεκτική διαγράμμιση, φωτισμό και εγκατάσταση σηματοδοτών ρύθμισης της κυκλοφορίας.

Καλούνται οι δημότες σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας και συμπαράστασης των περιοίκων στο δρόμο Αγίου Γεωργίου – Παντοκράτορα τηνΚυριακή, 10 Μαρτίου 2013, στις 11 το πρωί, με στόχο τη διαμόρφωση πρότασης για άμεση παρέμβαση ανακούφισης του δρόμου αυτού.

[Πηγή: http://dimosioshoros.wordpress.com/%5D

Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ / Ομάδα Τεκμηρίωσης

Untitled-1Λένε: «Η αριστερά διώχνει επενδύσεις, δεν θέλει καμιά επένδυση, θέλει το λαό άνεργο και φτωχό για μικροκομματικούς λόγους, ενώ οι δυνάμεις του μνημονίου πασχίζουν για να έρθουν επενδύσεις και να βρει δουλειά ο λαός.» Σήμερα, συγκρούονται δύο κόσμοι, δύο αντιλήψεις για την ανάπτυξη, δύο αντιλήψεις για τη ζωή: η τριτοκοσμική ανάπτυξη των μνημονιακών και η αξιοπρεπής και δυναμική ανάπτυξη της αριστεράς.

Ητριτοκοσμική ανάπτυξη:

Βασικά στοιχεία: Έμφαση στη φθηνή ανειδίκευτη εργασία χωρίς καμιά προστασία απέναντι στην εργοδοσία (βλ. μισθούς και εργασιακό καθεστώς Βουλγαρίας, Εσθονίας κ.ο.κ.), άνευ όρων παράδοση του ορυκτού και λοιπού φυσικού πλούτου και του περιβάλλοντος σε “επενδυτές” και λίγες μεγάλες επιχειρήσεις με εξαγωγικό προσανατολισμό (βλ. χώρες της Ασίας και της Αφρικής).

Εργαλεία: Τσάκισμα εργασιακών δικαιωμάτων και μισθών αλλά και των μικρών και μεσαίων ντόπιων επιχειρήσεων. Εξαφάνιση κάθε δημόσιου αναπτυξιακού φορέα υπό τον έλεγχο της κοινωνίας (βλ. ξεπούλημα στρατηγικών επιχειρήσεων, διάλυση δημόσιων ινστιτούτων και οργανισμών, συρρίκνωση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων κ.ο.κ.). Διαμόρφωση ενός καθεστώτος πλήρους ασυδοσίας(ξέφραγο αμπέλι)για τους “επενδυτές” (μιλάμε για διεθνούς φήμης κατσαπλιάδες, καθώς μόνο τέτοιοι προσελκύονται για να επενδύσουν από την πλήρη παράδοση της κοινωνίας και του τόπου στις ορέξεις τους).

Αποτελέσματα: Ο λαός θα βρίσκεται σε διαρκή φτώχεια και πολλαπλή υποβάθμιση (εισοδηματική, μορφωτική, περιβαλλοντική κ.ο.κ.), καθώς η φύση των “επενδύσεων” (ληστρικών και καταστροφικών μακροπρόθεσμα) και η πίεση για ανταγωνιστικότητα με έμφαση το εργατικό κόστος θα μονιμοποιήσει την εξαθλίωση. Η Ελλάδα θα γίνει ακόμη μια χώρα με ακραίες ανισότητες και κοινωνική παρακμή, όπου κατά τα άλλα υπάρχουν επενδύσεις, παράγεται πλούτος για τους λίγους και γενικά υπάρχει ανάπτυξη με εξαγωγικό προσανατολισμό (βλ. χώρες ανατολικής Ευρώπης, Ασίας, Αφρικής κ.ο.κ.).

Η αξιοπρεπής και δυναμική ανάπτυξη:

Έμφαση στην υψηλά ειδικευμένη εργασία. Το βασικό αναπτυξιακό και παραγωγικό πλεονέκτημα αυτής της χώρας είναι οι άνθρωποί της. Η έφεση των Ελλήνων στη μόρφωση, το καλό επίπεδο επιστημόνων και ο μεγάλος τους αριθμός, αντί να είναι πρόβλημα, όπως το αντιμετωπίζουν οι θιασώτες των μνημονίων, που τους εξωθούν να εγκαταλείψουν τη χώρα, αποτελεί το μεγάλο στρατηγικό πλεονέκτημα για τον ελληνικό λαό. Στόχος μας είναι ένα πρόγραμμα επαναπατρισμού όλων των επιστημόνων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα κάτω από την πίεση της κοινωνικής καταστροφής που προκαλούν τα μνημόνια.

Ανάπτυξη της έρευνας, της καινοτομίας και της παραγωγής προϊόντων με υψηλή προστιθέμενη διεθνή εμπορική αξία στη βάση των πλεονεκτημάτων της χώρας. Για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται ένα σοβαρό σχέδιο με άξονα το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων (αυτό που διαρκώς μειώνουν οι οπαδοί της τριτοκοσμικής ανάπτυξης) και τα δημόσια πανεπιστημιακά και ερευνητικά ιδρύματα (αυτά που κλείνουν ή στραγγαλίζουν οι μνημονιακοί).

Δημόσιοι αναπτυξιακοί φορείς, στρατηγικές δημόσιες επιχειρήσεις και συστάδες μικρών και μεσαίων εταιρειών και συνεταιρισμών με προσανατολισμό την παραγωγική ανασυγκρότηση με έμφαση τις ανάγκες και την ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης.

Δημόσια κλαδική και περιφερειακή πολιτικήμε δημοκρατικό σχεδιασμό από την ίδια την κοινωνία, που διαμορφώνει το πλαίσιο για επενδύσεις με γνώμονα το συμφέρον των πολιτών (αξιοπρεπή εργασία και σεβασμό στον τόπο και τις μελλοντικές γενιές). Επενδύσεις από επιχειρήσεις που δεν έχουν ως στρατηγική ανάπτυξης το πλιάτσικο ή την καταστροφή, αλλά τηνκαινοτομία και την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών με υψηλή προστιθέμενη αξία. Αυτό σημαίνει οικονομική δραστηριότητα προς όφελος του λαού και όχι η μετατροπή των Ελλήνων σε σκλάβους και της Ελλάδας σε ανοχύρωτη χώρα απέναντι στις ορέξεις των κερδοσκόπων.

Σημείωση: Οι μνημονιακοί συχνά επικαλούνται τις ιδιωτικοποιήσεις ως επενδυτική δραστηριότητα. Να επισημαίνουμε ότι η εκχώρηση δημόσιων επιχειρήσεων σε ιδιώτες τις περισσότερες φορές απλά σημαίνει τη μεταφορά ήδη υπάρχοντος πλούτου στα χέρια της ολιγαρχίας και των πολυεθνικών και τη δημιουργία καρτέλ και σπανιότατα παραγωγική επέκταση μέσω επενδύσεων. Το ξεπούλημα δεν είναι επένδυση!

ον προηγούμενο μήνα, μία Πέμπτη ξημερώματα, ο νεαρός Σαχτζάτ Λουκμάν δολοφονήθηκε από δύο, επίσης νεαρούς, Έλληνες. Οι δράστες συνελήφθησαν, όχι χάρη στην αστυνομία, αλλά χάρη σε έναν ευσυνείδητο πολίτη, ταξιτζή, που τους καταδίωξε, διαπιστώνοντας μεταξύ άλλων ότι ο αριθμός κυκλοφορίας της μηχανής των δραστών απουσίαζε.

Του Θανάση Στεργίου

Του Θανάση Στεργίου

Τα σπίτια των συλληφθέντων αποδείχθηκαν μικρά οπλοστάσια, ενώ η ανεύρεση δεκάδων φυλλαδίων της Χρυσής Αυγής αποκάλυψε την πολιτική ταυτότητα του εγκλήματος. Αυτό το έγκλημα όπως εκατοντάδες παρόμοια άλλα που προηγήθηκαν και δεκάδες που ακολούθησαν δεν ήταν “μεμονωμένο”, 700 ρατσιστικές επιθέσεις τον τελευταίο χρόνο το αποδεικνύουν. Η Διεθνής Αμνηστία σε σχετικό δελτίο τύπου κατήγγειλε «την αποτυχία της Ελλάδας να αντιμετωπίσει τη ρατσιστική βία», ενώ η Χρυσή Αυγή κατονομάστηκε ευθέως από τον Επίτροπο του Συμβουλίου της Ευρώπης, προ διμήνου, ως υπεύθυνη για πλήθος ακραίων κρουσμάτων βίας κατά μεταναστών.

Μόνο η Ελληνική Πολιτεία δεν πήρε τίποτα χαμπάρι. Δεν κατάλαβε ρατσιστικά κίνητρα στη δολοφονική επίθεση εναντίον του Λουκμάν. Δεν υποπτεύθηκε προμελέτη στην απουσία πινακίδας κυκλοφορίας. Δεν αντιλήφθηκε σύνδεση μεταξύ των φυλλαδίων της Χρυσής Αυγής ή της συλλογής μαχαιριών που είχαν οι δράστες στα σπίτια τους και του μακελέματος στα Πετράλωνα.

Τα ΜΜΕ δεν απαίτησαν καταδίκη της βίας, δεν κατήγγειλαν τις ακροδεξιές-φασιστικές συμμορίες που λυμαίνονται τις γειτονιές μας. Δε συνέδεσαν τις “φιλόξενες” επιχειρήσεις-σκούπα της ελληνικής αστυνομίας με την αύξηση της ρατσιστικής εγκληματικότητας, παρόλο που η ίδια η Χ.Α., σε δική της ανακοίνωση, απροκάλυπτα εκθέτει το Δένδια ως διοργανωτή τέτοιων επιχειρήσεων καθ’ υπόδειξίν της.

Και η κοινωνία μας φαίνεται να μην καταλαβαίνει ότι οι φτωχοί μετανάστες είναι απλώς ο προπομπός μιας πολύ αγριότερης και συνολικότερης επίθεσης. Πριν από 3 εβδομάδες μπράβοι της Χ.Α. χρησιμοποιήθηκαν ως φόβητρο εναντίον εργατικών διεκδικήσεων σε επιχείρηση ξυλείας στα Τρίκαλα. Τα “γραφεία ευρέσεως εργασίας” που στήνει η Χ.Α. ανά την Ελλάδα, προμηθεύουν επιχειρήσεις με εργαζόμενους, Έλληνες μεν, χωρίς εργασιακά δικαιώματα δε. Στους απεργούς του μετρό η Χ.Α. είδε μόνο “καλοπληρωμένους συνδικαλιστές” και αποσιώπησε το αίτημα των απεργών και όλου του εργαζομένου κόσμου για συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Σε μία κοινωνία που φτωχαίνει βίαια, ανώμαλα, αδικαιολόγητα και παράνομα, το κυνήγι των εξαθλιωμένων μεταναστών –καβαφικών βαρβάρων– είναι κι αυτό “μία κάποια λύσις”. Να ξέρουμε όμως ότι ήδη η καμπάνα έχει αρχίσει να χτυπά για όλους μας. Όσους και όσες έχουμε μάτια ανοιχτά να βλέπουμε, μυαλό να κρίνουμε και γροθιές να υψώνουμε στους δρόμους της διεκδίκησης ενός δίκαιου κόσμου.

Πάτρα, 23/02/2013

ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΤΡΙΩΝ ΠΑΤΡΑΣ

Του Γιάννη Ρέντζου, δημοτικού συμβούλου

Δημοσιος-χωρος

Την Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013, έλαβε χώρα στα Γιάννενα, στο Συνεδριακό Κέντρο Περιφέρειας Ηπείρου (πρώην ΕΛΚΕΠΑ), “Περιφερειακή Σύσκεψη της Αυτοδιοίκησης” Περιφέρειας Ηπείρου, οργανωμένη από το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και τον περιφερειακό σύμβουλο Γιάννη Παπαδημητρίου, επικεφαλής του ΑΥ.ΡΙ.Ο. Παρακολούθησα ενεργά και με μεγάλο ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις και τις συζητήσεις και ικανοποιήθηκα, στο πανηπειρωτικό αυτό περιβάλλον, που προσωπικές μου απόψεις για την ανάγκη πραγματικής πολιτικής λειτουργίας της αυτοδιοίκησης επαληθεύτηκαν.

Εξηγώ. Εκτελώντας, κατά την παρούσα αυτοδιοικητική περίοδο, περισσότερο από δυο χρόνια τα καθήκοντά μου ως δημοτικού συμβούλου, έχω απογοητευτεί από την κρατικίστικη λειτουργία του Δήμου. Προφανώς ο Δήμος μας συνεχίζει μια παράδοση που τραβάει αναλλοίωτη από εδώ και εκατό ή πενήντα ή πέντε χρόνια. (Κάνω τα στρογγυλά “πενήντα”, που είπα στην τύχη, 40 και τα “εκατό” 110, για να καταλάβει ο αναγνώστης καλύτερα τη θέση μου, για ποιες εποχές μιλάμε).

Ο Δήμος λοιπόν είναι μια κρατική εκτελεστική υπηρεσία (σαν το Γενικό Χημείο του Κράτους ή την Πυροσβεστική, στην τύχη τα λέμε), που δεν παράγει τοπική αυτοδιοικητική πολιτική για να αντιμετωπίσει χρονίζοντα προβλήματα και αιτήματα της Πρέβεζας. Εννοούμε την πόλη σαν σύνολο χώρου και λειτουργίας και το δημοτικό έδαφος, την ύπαιθρο και τους οικισμούς, επίσης σαν σύνολο χώρου, παραγωγής και περιβαλλοντικής προστασίας. Σπεύδουμε να επεξηγήσουμε πως, δεν είναι μόνο αυτά τα προβλήματα. Υπάρχουν σήμερα ζωντανά και τα αβάσταχτα οικονομικά προβλήματα των νοικοκυριών και των εργαζομένων, που προέκυψαν από τον πόλεμο των μνημονιακών κυβερνήσεων. Αλλά, σε πρώτη φάση, πέρα από το απαραίτητο προνοιακό του έργο, ο Δήμος μπορεί και πρέπει να καταπολεμήσει την κληρονομημένη γενική αθλιότητα στο δημόσιο χώρο, που υπηρετεί τις ιδιοτροπίες των λίγων και δυνατών, περιφρονώντας τις ανάγκες των πολλών και αδύναμων. Χρειάζεται λοιπόν πολιτική δράση, όραμα και ρήξεις. Όχι θωπεία, ψηφοθηρία και… τα σκουπίδια κάτω από το χαλί.

Τα σκουπίδια δεν τα είπαμε τυχαία. Για τα απόβλητα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συντάξει και δημοσιεύσει μια πρόσφατη μελέτη – πρόταση που μας κοινοποιήθηκε σαν προπαρασκευαστικό υλικό για τη συνάντηση. Αυτή αποσκοπεί σε μια οικονομικά και οικολογικά βιώσιμη και δίκαιη λύση της διαχείρισής τους. Το υπενθυμίζουμε αυτό για να υποστηρίξουμε πως, εκτός από τα τόσο επιτακτικά ζητήματα που θέτει, για τον επιμέρους δημότη και το κάθε νοικοκυριό, η μνημονιακή πολιτική, τα συνολικά προβλήματα δημόσιου χώρου, όπως τα απόβλητα, είναι πολύ ψηλά στην ατζέντα της πολιτικής διαχείρισης. Γιατί; Γιατί απλούστατα η κατεύθυνση που δόθηκε μέχρι τώρα από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις ήταν «βγάλτε σκουπίδια ανεξέλεγκτα στους κάδους-μικροχωματερές της γειτονιάς». Και όταν αυτά πολλαπλασιαστούν μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο, μη σας νοιάζει, μας λένε. Θα ιδιωτικοποιήσουν την αποκομιδή τους.

Παίρνοντας αφορμή από την εργασία – πρόταση αυτή, θεώρησα κι εγώ πως μπορώ να τοποθετηθώ σε ένα σημαντικό ζήτημα συνολικής διαχείρισης του δημόσιου χώρου για το οποίο η Αριστερά πρέπει να πάρει συνολική εθνική θέση. Είναι η απόλυτα ιδιωτικοποιημένη μεταφορά εμπορευμάτων και η επίσης ιδιωτικοποιημένη μεταγωγή εργαζομένων (τα ιδιόκτητα μέσα συγκοινωνίας). Θέση μου είναι πως: όπως τα μέσα παραγωγής δεν πρέπει να είναι ιδιωτικοποιημένα έτσι και τα μέσα μεταφοράς – μεταγωγής πρέπει να είναι δημόσια. Ας μη χαϊδεύουμε άλλο τους αυτοκινητούχους και την αυτοκίνητη κλιματιζόμενη φωλίτσα τους! Δημόσιες μεταφορές τώρα. Ας μην πρακτορεύουμε άλλο τις πολυεθνικές της αυτοκίνησης και της πετρελαϊκής ενέργειας.

Στη συνάντηση είχα προγραμματίσει και άλλα να πω, όπως 1) η παρέμβαση της παράταξής μας, του «Δημόσιου Χώρου», υπέρ του Κοινωνικού Ιατρείου που στεγάσαμε και η ελπίδα για αντίστασή του ενάντια στους μηχανισμούς εθισμού σε ουσίες, που ανέχονται οι τοπικές δημοτικές αρχές (καπνός, οινόπνευμα), 2) η ανάλυση που κάναμε για τα σχολικά εστιατόρια (και που παρουσιάσαμε στο ιστολόγιο του «Δημόσιου Χώρου») και 3) η ιδέα για τα εστιατόρια εργαζομένων και τα κουπόνια γεύματος, που παρουσιάσαμε στο “Φόρουμ”. Αντί γι’ αυτά, τα προγραμματικά, δήλωσα πως το ερώτημα που μπαίνει για “αναζήτηση” προσώπων κύρους (για να πάρουμε τις δημοτικές εκλογές) έρχεται δεύτερο σε σχέση με το ζήτημα του τιμίου προγράμματος. Η Αριστερά έχει ανάγκη από πρόγραμμα τιμής και όχι απλά από εκλογικό μηχανισμό.

Για μένα, συνεργαζόμενο αυτοδιοικητικό, η συνάντηση ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, το επαναλαμβάνω. Θα έλεγα, συγκινητική. Σαν Πρεβεζάνος, εδώ στο νοτιότατο άκρο της Νότιας Ηπείρου, άκουσα τους βορειότερους συντρόφους, εκπροσώπους μιας αγωνιούσας Ηπείρου και συγκινήθηκα για τα χωριά που υπάρχουν σαν σε φοιτητικό πρόγραμμα, δηλαδή με τα εξάμηνα, ή που χάνονται. Όλοι όμως όσοι ήταν εκεί τα είπαν τόσο καθαρά και αποφασιστικά, πράγμα που με πείθει πως υπάρχουν λύσεις.

Επειδή θεωρώ ότι

1. Η υγεία είναι το βασικότερο κοινωνικό αγαθό, χωρίς το οποίο δεν νοείται η ζωή και η κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα,

2. Υποχρέωση κάθε κοινωνίας είναι μέσα από ένα δημόσιο δίκτυο δομών και υπηρεσιών να υπερασπίζει και να προάγει αυτό τo αγαθό για όλα τα μέλη της,

3. Σήμερα η ανάγκη αυτή γίνεται ακόμη πιο επιτακτική, καθώς λόγω των εφαρμοζόμενων μνημονιακών πολιτικών τα εισοδήματα μειώνονται, μισθοί και συντάξεις περικόπτονται, ο αριθμός των ανέργων αυξάνει καθημερινά και όλα αυτά έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων,

4. Τις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας τις έχω τριπλο-πληρώσει μέσα από τους άμεσους και έμμεσους φόρους που έχω καταβάλει και καταβάλλω, αλλά και μέσα από τη συμμετοχή μου στο ασφαλιστικό ταμείο μου,

Υπογράφω – Απαιτώ – Διεκδικώ

1. Δημόσιες, πλήρεις, δωρεάν και υψηλού επίπεδου υπηρεσίες υγείας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για όλους μας, χωρίς χαράτσια και αποκλεισμούς. Από την πρόληψη μέχρι την αποκατάσταση.

2) Την αναβάθμιση του υπάρχοντος Δημόσιου Νοσοκομείου Πρέβεζας και των Κέντρων Υγείας στο νομό μας με γενναία και επαρκή χρηματοδότησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό, τη στελέχωσή τους με το αναγκαίο εξειδικευμένο προσωπικό, τον εξοπλισμό τους με τα απαραίτητα σύγχρονα ιατρικά μηχανήματα και επέκταση των παρεχόμενων υπηρεσιών τους, ώστε να ανταποκρίνονται πλήρως στις ανάγκες όλου του πληθυσμού της περιοχής μας αλλά και των χιλιάδων επισκεπτών της.

3) Καμία συρρίκνωση ή κατάργηση υπηρεσιών, τμημάτων, κλινικών του υπάρχοντος νοσοκομείου ή μείωση του προσωπικού του. Όχι στη συγχώνευσή του ή υποβάθμιση του ρόλου του.

4) Την ανέγερση ενός νέου, σύγχρονου δημόσιου νοσοκομείου στην Πρέβεζα, πλήρως εξοπλισμένου και κατάλληλα στελεχωμένου, που να καλύπτει πλήρως τις ανάγκες του πληθυσμού της περιοχής.

[Κείμενο που διακινήθηκε στην περιοχή για τη συλλογή υπογραφών.]

ην Παρασκευή, 22 Φλεβάρη, πραγματοποιήθηκε στο Κανάλι συνάντηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ του νομού μας Κώστα Μπάρκα με εργαζόμενους και συνταξιούχους στο καφενείο του κ. Σπυρέλη.

Σκοπός της συζήτησης αυτής, στα πλαίσια της πορείας προς το λαό του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, ήταν να αναλυθεί η πολιτική διεξόδου από την κοινωνική καταστροφή των μνημονιακών πολιτικών της τρικομματικής κυβέρνησης. Ακόμα, στόχος τέτοιων συζητήσεων και ζυμώσεων με εργαζόμενους και συνταξιούχους είναι να δοθεί η δυνατότητα να τοποθετηθούν αυτοί σ’ όλα τα ζητήματα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, αλλά και να ακουστούν οι προτάσεις, οι επικρίσεις και οι όποιες παρατηρήσεις τους.

Οι εργαζόμενοι που παραβρέθηκαν στη συνάντηση διατύπωσαν ερωτήματα πάνω σε πολλά ζητήματα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, κυρίως για τα θέματα της αγροτικής ανάπτυξης, της στάσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ απέναντι στις τράπεζες και ιδίως την Αγροτική Τράπεζα, το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας, και της καθημερινής αδυναμίας των απλών ανθρώπων να τα βγάλουν πέρα.

Ο Κώστας Μπάρκας προσπάθησε να απαντήσει όσο γίνεται καλύτερα στα ερωτήματα που του υποβλήθηκαν, λέγοντας χαρακτηριστικά πως δεν πρόκειται να δώσει υποσχέσεις –που δεν θα μπορέσει να τηρήσει– ότι τα προβλήματα θα λυθούν ως δια μαγείας με την διακυβέρνηση της χώρας από την αριστερά με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Απαιτείται, είπε, μια δύσκολη προσπάθεια, με μια ταξικά προσανατολισμένη υπέρ των εργαζομένων φορολογική πολιτική. Δεσμεύτηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ αυτό που θα κάνει αμέσως είναι να επιστρέψουν οι κατώτεροι μισθοί στην προ του μνημονίου κατάσταση. Επίσης δήλωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δεν είναι εναντίον της ανάπτυξης, όπως προσπαθούν να τον εμφανίσουν τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, ίσα-ίσα, όμως η ανάπτυξη που επαγγέλλεται, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως το Κανάλι, που συνδυάζουν την αγροτική πρωτογενή παραγωγή με τον τουρισμό, στοχεύει στη χρηματοδότηση του αγρότη για να μπορέσει να παράξει, και στη χρηματοδότηση του μικρού και μεσαίου επαγγελματία για να αναπτύξει τις τουριστικές δραστηριότητες, με σεβασμό στο περιβάλλον και κόντρα στη λογική των κρουαζιερόπλοιων που δεν αφήνουν τίποτα στο τόπο.

Όλη η συζήτηση έγινε σε σοβαρό και φιλικό κλίμα, και είναι η απαρχή μιας μακριάς πορείας, που στοχεύει να φτάσει μέχρι και την τελευταία γωνιά του νομού μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχει τη βαθιά συναίσθηση ότι η ανατροπή της σημερινής κατάστασης δεν θα είναι εύκολη, ότι η επόμενη μέρα θα έχει πολλές δυσκολίες και χωρίς την πλατύτερη ενεργοποίηση του ίδιου του λαού δεν μπορεί να δοθεί μια λύση σε όφελος των δυνάμεων της εργασίας και σε βάρος του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Του Paul Krugman*

 Πριν από δύο μήνες, όταν ο Μάριο Μόντι παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία της Ιταλίας, ο Economist έγραψε ότι «η ερχόμενη προεκλογική εκστρατεία θα δείξει, πάνω από όλα, πόσο ώριμοι και ρεαλιστές είναι οι Ιταλοί ψηφοφόροι». Η ώριμη, ρεαλιστική επιλογή, θα πρέπει να υποθέσουμε, θα ήταν η επιστροφή του Μόντι –τον οποίο στην πραγματικότητα επέβαλαν στην Ιταλία οι δανειστές της– στην πρωθυπουργία, αυτή τη φορά με τη λαϊκή εντολή.

Ε, λοιπόν, τα πράγματα δεν είναι καλά. Το κόμμα του Μόντι είναι τέταρτο, πίσω όχι μόνο από τον αστείο Μπερλουσκόνι αλλά και από τον κωμικό ηθοποιό Μπέπε Γκρίλο, το ασυνάρτητο πρόγραμμα του οποίου δεν τον εμπόδισε να γίνει μια ισχυρή πολιτική δύναμη.

Είναι μια έκτακτη κατάσταση, που έχει προκαλέσει πολλά σχόλια για την ιταλική πολιτική κουλτούρα. Αλλά χωρίς να προσπαθώ να υπερασπιστώ την πολιτική του “μπούνγκα μπούνγκα”, ας κάνω το προφανές ερώτημα: τι καλό έχει πετύχει ακριβώς στην Ιταλία, ή στο σύνολο της Ευρώπης, αυτό που περνάει σήμερα για ώριμος ρεαλισμός;

ιταλιαΔιότι ο Μόντι ήταν στην πραγματικότητα ο ανθύπατος που επιβλήθηκε από τη Γερμανία για να εφαρμόσει τη δημοσιονομική λιτότητα σε μια ήδη πάσχουσα οικονομία. Η προθυμία για την εφαρμογή μιας λιτότητας άνευ ορίων είναι ο ορισμός της ευυποληψίας στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς κύκλους. Και δεν θα πείραζε, αν είχαν πράγματι αποτελέσματα οι πολιτικές της λιτότητας –αλλά δεν έχουν. Και αντί να φαίνονται ώριμοι ή ρεαλιστές, οι υπέρμαχοι της λιτότητας ακούγονται όλο και πιο νευρικοί και παραληρηματικοί.

Η σχέση ανάμεσα στη λιτότητα και την ύφεση είναι τόσο εμφανής, που το ΔΝΤ, με ένα εντυπωσιακό mea culpa, ομολόγησε ότι είχε υποτιμήσει τη ζημιά που θα έκανε η λιτότητα.

Με δεδομένα όλα αυτά, θα περίμενε κανείς κάποια αναθεώρηση και ενδοσκόπηση από τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, κάποιους υπαινιγμούς ευελιξίας. Αντί αυτών, όμως, οι ανώτατοι αξιωματούχοι επιμένουν ακόμη περισσότερο ότι η λιτότητα είναι ο μόνος αληθινός δρόμος.

Οι παρατηρητές στο εξωτερικό ήταν τρομοκρατημένοι για τις εκλογές στην Ιταλία, και δικαίως: ακόμη και αν δεν έγινε πραγματικότητα ο εφιάλτης της επιστροφής του Μπερλουσκόνι στην εξουσία, τα μεγάλα ποσοστά του Μπερλουσκόνι, ή του Γκρίλο, ή και των δύο, μπορούν να αποσταθεροποιήσουν όχι μόνο την Ιταλία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη.

Αλλά θυμηθείτε: η Ιταλία δεν είναι μοναδική περίπτωση. Ανυπόληπτοι πολιτικοί βρίσκονται σε άνοδο σε όλη τη Νότια Ευρώπη. Και ο λόγος για τον οποίον συμβαίνει αυτό είναι επειδή οι ευυπόληπτοι Ευρωπαίοι δεν παραδέχονται ότι οι πολιτικές που έχουν επιβάλει στους δανειζόμενους είναι μια καταστροφική αποτυχία. Αν δεν αλλάξει αυτό, οι εκλογές στην Ιταλία θα είναι απλώς μια πρόγευση της επικίνδυνης ριζοσπαστικοποίησης που έρχεται.

* Αμερικανός οικονομολόγος και συγγραφέας, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών, Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και στο MIT. Αυτή τη στιγμή είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

(Πηγή: tvxs.grTheNewYorkTimes – Το Βήμα – 27/2/2013)

Ένα πρώτο συμπέρασμα των αποτελεσμάτων των ιταλικών εκλογών είναι ότι οι ιταλοί καταψήφισαν τη λιτότητα και τους εκλεκτούς τεχνοκράτες της Μέρκελ.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι η απουσία υπεύθυνου ριζοσπαστικού αριστερού λόγου για τις αιτίες της κρίσης. Βέβαια η φύση και η διαλεκτική απεχθάνονται τα κενά. Αφού δεν υπάρχει αριστερά, καλός είναι και ο κωμικός ηθοποιός Γκρίλο, που ήρθε τρίτος, σε σχέση με το Μπερλουσκόνι. Άλλωστε, τον υποστήριξε θερμότατα και ο γνωστός αριστερός νομπελίστας δραματουργός Ντάριο Φο. Και ο Γκρίλο του το ανταπέδωσε. Τον πρότεινε, ως τον πιθανό επόμενο πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας, μετά το πέρας της θητείας του Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο στο Κυρηνάλιο Μέγαρο τον ερχόμενο Απρίλιο. «Ο Ντάριο Φο έχει ένα ανοικτό πνεύμα κι εμείς έχουμε ανάγκη από ανοικτά μυαλά».

Ο Θερσίτης

Στο γνωστό έργο του θεάτρου του παραλόγου “Περιμένοντας τον Γκοντό” οι πρωταγωνιστές περιμένουν έναν άνθρωπο που δεν έρχεται ποτέ για να τους σώσει, ανίκανοι ώς το τέλος να μεταβάλουν αυτή την παράλογη και αδιέξοδη θέση τους. Ακόμα κι όταν εκφράζουν την πρόθεσή τους να δράσουν, τελικά μένουν μόνο στα λόγια, μακριά από τον κόσμο των πράξεων και των αγώνων.

Στην ίδια περίπου θέση βρίσκεται κι ο λαός μας, κι ας γδέρνει τώρα η δυστυχία απ’ έξω τις πόρτες, κατά πως έλεγε κάποτε ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης. Σιγοβράζουμε όλοι στο ζουμί μας, γυρίζοντας την πλάτη στην Ιστορία, που μας έχει διδάξει με τον σκληρότερο τρόπο ότι κι ετούτη εδώ η πράξη του έργου δεν πρόκειται να είναι η τελευταία. Δυστυχώς, το ίδιο μακριά απ’ τον κόσμο της δράσης βρίσκεται και το συνδικαλιστικό κίνημα. Κι ας μη μας ξεγελά η 24ωρη γενική απεργία του Φλεβάρη, που απλά ξορκίζει το κακό μέχρι τα επόμενα μέτρα, τα επόμενα χαράτσια και τις επόμενες απολύσεις.

Όλοι θαρρείς πως περιμένουμε τον (God)ό, τον από μηχανής Θεό που θα μας γλιτώσει, όταν θα έρθει η δική μας ώρα να αντιμετωπίσουμε τη μνημονιακή λαίλαπα. Κι όμως αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί. Ο Γκοντό δεν έρχεται ποτέ, ενώ η δική μας σειρά θα έρθει στα σίγουρα, μιας και είναι επικίνδυνο να ζει κανείς με αυταπάτες. Το ίδιο επικίνδυνες φυσικά είναι και οι αυταπάτες όσων πιστεύουν ότι ο Γκοντό θα έρθει κρατώντας μια κάλπη, ξεχνώντας ότι οι μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές πραγματοποιούνται πρώτα απ’ όλα στο επίπεδο της κοινωνίας. Η κάλπη ακολουθεί. Νομοτελειακά…

Μέχρι τότε όμως, τι κάνουμε; Θα συνεχίσουμε να περιμένουμε την επόμενη 24ωρη απεργία σαν εξαθλιωμένοι και υποταγμένοι δουλοπάροικοι, σε μια γη που ήταν κάποτε δική μας, ή θα γίνει η οργή μας παρατεταμένος και ανυποχώρητος λαϊκός αγώνας, για να ανατρέψουμε την πολιτική των μνημονίων κυβέρνησης και τρόικας; Δικό μας είναι το δίλημμα, δικές μας και οι αποφάσεις…

Βαγγέλης Καινούργιος

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η διεθνής σήμερα φράση “mea culpa”, ή με περισσότερη έμφαση “mea maxima culpa”, είναι λατινική και αποδίδεται στην ελληνική γλώσσα ως ομολογία: “λάθος μου”, ή “δικό μου λάθος”.

Η φράση αυτή χρησιμοποιείται κυρίως σε σπουδαία αυτοκριτική, που μπορεί να κάνει κάποιο άτομο σε αναγνώριση λάθους ή σειρά λαθών επιλογής του και που με παρρησία έχει το σθένος να ομολογήσει δημόσια. Γεγονός που σε κατάληξη μπορεί ίσως να μηn το δικαιώνει, αλλά τουλάχιστον και μόνο αυτό να το τιμά, ιδιαίτερα όταν το άτομο αυτό κατέχει δημόσια θέση ανωτάτου λειτουργού.

Η φράση αυτή είναι θρησκευτική ρήση που προέρχεται από χριστιανική προσευχή ομολογίας αμαρτιών της Καθολικής Εκκλησίας, που ανάγεται περί τον 16ο αιώνα. Στη νεότερη ελληνική πολιτική ιστορία η φράση αυτή έχει χρησιμοποιηθεί από τον Ανδρέα Παπανδρέου (6 Ιούνη 1988, για το Κυπριακό) και από τον Κώστα Καραμανλή (σκάνδαλο Βατοπεδίου, Δεκέμβρης 2008). Ο Γιώργος Παπανδρέου, γιος του Ανδρέα, το Δεκέμβρη του 2009, έλεγε τη δικιά του πολιτική συγγνώμη για την άδικη ρύθμιση των τελών κυκλοφορίας.

Από τότε η χρήση της φράσης αυτής γίνεται κατ’ επανάληψη δημοσιογραφικά ως χαρακτηρισμός και μόνο της όποιας αναγνώρισης κυρίως πολιτικού λάθους ή σε δημόσια έκφραση συγνώμης, ανεξάρτητα αν δεν ειπώθηκε αυτή από επίσημα χείλη, όπως π.χ. χαρακτηρίστηκε δημοσιογραφικά η συγγνώμη του προέδρου των ΗΠΑ για τις υπηρεσίες ασφαλείας τον Ιανουάριο του 2010, ή η δημόσια συγνώμη του Πάπα για θέματα παιδεραστίας κ.ά.

Πράγματι, μπορούμε με “υπερηφάνεια” να ομολογήσουμε ότι και εδώ οι Έλληνες δίδαξαν, μεταλαμπάδευσαν και μετεκκένωσαν στην Ευρώπη φράσεις σαν κι αυτή. Tο “meaculpa” ξέφυγε από τα περιορισμένα σύνορα της Ελλάδας και εξελληνίστηκε, έγινε “λάθος” μας ή “συγγνώμη, λάθος”, ειπώθηκε –ποιος το άκουσε και το δέχτηκε; Και μετά το απόλυτο τίποτε, ίνα πληρωθεί το ρηθέν: «από τότε που βγήκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο»… Παραμένει, λοιπόν, μία η αλήθεια και μία η πραγματικότητα: η μνημονιακή πολιτική ήταν ένα τεράστιο λάθος, μια πολιτική που δεν ήταν η λύση στο πρόβλημα, ενώ οι πολιτικοί διαφορετικά αντέδρασαν στο πρώτο μνημόνιο, διαφορετικά στα άλλα δύο –όχι όλοι– μέχρι που οι τρεις –γνωστοί και μη εξαιρετέοι– να συμφωνούν και να συγκυβερνούν ακολουθώντας επακριβώς –και αναισθήτως– τις επιταγές των μνημονίων…

Νομίζω ότι καθημερινά όλοι ζούμε και βιώνουμε τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, που έχουν μπει, όχι μόνο στη ζωή μας αναγκαστικά και ακούσια, αλλά και στο πετσί μας, πορευόμαστε με αυτά, γινόμαστε έως και γραφικοί που κάθε φορά αναφερόμαστε και τα γράφουμε, δεν θα σταματήσουμε όμως ποτέ να βροντοφωνάζουμε και να διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν: τις αξίες μας, το δικαίωμα στην εργασία και στη δουλειά –όχι στη δουλεία–, την ανθρωπιά μας, την ασφάλειά μας –σαν έθνος και άτομα–, τη μόρφωσή μας, τους αξιοπρεπείς μισθούς μας και την εξασφάλιση του μέλλοντος των παιδιών μας. Θα επιμείνω λίγο στο τελευταίο ,γιατί “καίει” πολλές ελληνικές οικογένειες, τις οποίες η εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής τις έχει εξαθλιώσει: παιδιά που σπουδάζουν –μπορεί και τρία αδέλφια σε τρεις διαφορετικές πόλεις– με αβέβαιο το μέλλον τους, με κουρεμένους ή αβέβαιους μισθούς και συντάξεις οι γονείς ή με γονείς –στη χειρότερη περίπτωση– ανέργους, με χιλιάδες λογαριασμούς και χαράτσια να τρέχουν ,με αποτέλεσμα η καθημερινότητά τους να γίνεται φόρτος και απελπισία, ο βίος αβίωτος. Σε λίγο, που νέες πολιτικές θα εφαρμοστούν –γιατί έτσι έχει προαποφασίσει η τρόικα και εφαρμόζει η άλλη τρόικα– το κακό θα επεκταθεί σε όλες τις ελληνικές μεσαίες οικογένειες, όταν τα παιδιά τους θα στερούνται του βασικού δικαιώματος, της μόρφωσης, αφού το σχέδιο “Αθηνά” θέλει πανεπιστήμιο για λίγους. Αυτό το λάθος, ποιος θα το διορθώσει; Μια συγγνώμη είναι αρκετή κι αυτή τη στιγμή χρήσιμη γι’ αυτά τα παιδιά και για τα άλλα, που παραμένουν άνεργα –παρά τα πτυχία και την πολυγλωσσία τους– ή γι’ αυτά που συνωστίζονται για μια θέση και για το μισθό των 585 ευρώ το μήνα; Αντικρίστε τα, κοιτάξτε τα στα μάτια και ζητήστε τους συγγνώμη… Ή, εσείς οι μεγάλοι πολιτικοί, που υποκύπτετε σε τέτοιες πολιτικές, δώστε τους σαν παράδειγμα τα δικά σας παιδιά: Πού δουλεύουν και σε ποιο μέρος του πλανήτη;

Όσο για την καθημερινότητα, που πλήττεται από το μνημονιακό λάθος, είναι ολοζώντανη και ο καθένας βλέπει γύρω του και διαβάζει: 25.000 υπάλληλοι σε διαθεσιμότητα, η αγροτιά στους δρόμους και σε ρήξη με τη συγκυβέρνηση, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας για ιδιωτικά συμφέροντα, νέοι φόροι, αυξήσεις και χαράτσια, η Ελλάδα πρωταθλήτρια στην ανεργία, “χρυσές” επενδύσεις παρ’ όλες τις σ(Σ)κουριές, η Κομισιόν αναγνωρίζει ότι η οικονομία στην Ελλάδα πάει από το κακό στο χειρότερο, η λίστα Λαγκάρντ περνάει στη λήθη, ο “ελάχιστος” Παπακωνσταντίνου απλώς ατενίζει τον Κορυδαλλό, ο Παπανδρέου διαλέγεται και πληρώνεται –μετανάστης ων– ,μαχαιρώματα στη Ν.Δ., τα ρήγματα στο ΠΑΣΟΚ διευρύνονται, αυτοκτονιών συνέχειες, νέες περικοπές μισθών, συντάξεων και επιδομάτων –τα δεδουλευμένα μας–, η Ελλάδα βαδίζει χωρίς σχέδιο και προοπτική, νέα ύφεση με το μνημόνιο 3 και για να πάμε λίγο δίπλα και πιο πέρα: Tι κρύβει η παραίτηση του Πάπα, οι εκλογές στην Ιταλία, εν ψυχρώ εκτελέσεις και αθωώσεις στην Αμερική, οι Γερμανοί επιμένουν ότι η συνταγή της λιτότητας είναι σωστή, οι εξελίξεις στην Κύπρο βαραίνουν τους Έλληνες –πανηγυρίζουν κάποιοι συγκυβερνητικοί για τη νίκη Αναστασιάδη– κ.τ.λ. Με τέτοιο ιστορικό, πώς να μην οδηγηθεί η συγκυβέρνηση στα πρόθυρα νευρικής κρίσης; Δικό της το λάθος…

«Για πέταμα η μελέτη του Δ.Ν.Τ. για την επίπτωση της λιτότητας στις εθνικές οικονομίες, για τον περίφημο πολλαπλασιαστή» (“Η Αυγή”, 24/2/2013). Είναι το meaculpa του Δ.N.T. προς την Ελλάδα. Και μπορεί η συγγνώμη να έγινε αποδεκτή από κάποιους. Όμως, κύριοι, μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου (και μάλιστα του νομισματικού) ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

Φιλικά, Ε.Δ.

μερκελΔημόσια πλέον και επίσημη η παραδοχή περί “λάθους” στον πολλαπλασιαστή της συνταγής του ΔΝΤ για τη “σωτηρία” της πατρίδα μας. Από λάθος λοιπόν η ανεργία, η φτώχεια, οι άστεγοι, η διάλυση της υγείας, της παιδείας και της ασφάλισης! Από λάθος οι απολύσεις, τα λουκέτα! Από λάθος οι πάνω από 4000 αυτοκτονίες! Αυτά τα λάθη, στην κατά Γραμματικάκη “χώρα των υποκριτικών εκπλήξεων”, ποιος θα τα πληρώσει;

Θα ακούσατε, φαντάζομαι, τον απίθανο κυβερνητικό εκπρόσωπο, της εσωτερικής τρόικας, τον κ. Κεδίκογλου, ξεπερνώντας ακόμη και το κουντερικό “αστείο” και κάνοντας το μαύρο άσπρο, ανερυθρίαστα να ισχυρίζεται ότι «τώρα δικαιώνεται ο Σαμαράς για τα Ζάππεια και για την –προεκλογικά– αντιμνημονιακή του πολιτική και θέση». Τι άλλο να μας πει πια κολυμπώντας στο ψέμα, τη διαστρέβλωση και τη σοφιστεία; Κοροϊδεύει ασύστολα!

Άρα, λάθος η εξαπάτηση του λαού, γιατί άλλα λέγανε προεκλογικά και άλλα εφάρμοσαν μετά; Άρα λάθος και η κωλοτούμπα του Σαμαρά με την προσχώρησή του στο μνημονιακό ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη και του Βενιζέλου; Κοροϊδεύουν ασύστολα! Είμαστε αντιμνημονιακοί, αλλά εξακολουθούμε να εφαρμόζουμε το και επίσημα “λάθος” μνημόνιο συνεχίζοντας την περαιτέρω εξαθλίωση του λαού, μας λένε. Μέχρι πότε; Μέχρι να δώσει εντολή για αλλαγή του η Μέρκελ; Μετά τις εκλογές στη Γερμανία ίσως;

Ή μήπως μέχρι να τους αλλάξουμε –όσο γρηγορότερα γίνεται– εμείς;

ΔιΠ

Με ολοσέλιδες διαφημίσεις σε έντυπα πανελλαδικής εμβέλειας η κοινοπραξία των χρυσοθηρών της βόρειας Ελλάδας (Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. – EldoradoGold – Χρυσωρυχεία Θράκης), που δείχνουν τα πρόσωπα 32 εργαζομένων τους, μας λένε:

Είμαστε 1200… Δείχνουμε τα πρόσωπά μας και σας κοιτάμε στα μάτια”.

σκουριες

Δεν μας λένε μόνο τον τρόπο με τον οποίο μας κοιτάνε. Σαν άποικοι Ισπανοί που κοιτάζουν τους ιθαγενείς της Νότιας Αμερικής; Η σαν χρυσοθήρες καουμπόηδες που κοιτάζουν τους Ινδιάνους τον καιρό της μεγάλης “εκπολιτιστικής” εξάπλωσης;

Κι αυτά φυσικά για να μας δείξουν την αντίθεσή τους σε ενέργειες όπως αυτή της πρόσφατης επίθεσης στις εγκαταστάσεις τους στη Χαλκιδική.

Αφού πήραν για μια μπουκιά τεράστιες εκτάσεις για εκμετάλλευση, τώρα βγαίνουν και από πάνω με προφίλ γεμάτο τιμιότητα και καθαρότητα. «Η περίπτωση της Χαλκιδικής είναι εξόφθαλμη εύνοια συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων με μηδενικό όφελος για το ελληνικό Δημόσιο, το οποίο παραχώρησε ακίνητη περιουσία των πρώην μεταλλείων και πάνω από 300.000 στρέμματα δάσους στην εξευτελιστική τιμή των 11 εκατ. ευρώ στην εταιρεία “Ελληνικός Χρυσός”, η οποία τα μεταπούλησε στην καναδική εταιρεία “EldoradoGold” εισπράττοντας 2,4 δισ. Την ίδια στιγμή στο Χρηματιστήριο του Τορόντο η αξία μόνο των μεταλλευμάτων (χωρίς εγκαταστάσεις, μηχανήματα κ.λπ.) εκτιμάται σε περίπου 15 δισ. ευρώ», αναφέρει σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Κι όλοι γνωρίζουμε τι έγινε αυτό τον καιρό στη Χαλκιδική: διαμαρτυρίες, συλλαλητήρια, ΜΑΤ, διώξεις, συλλήψεις, εξαφανίσεις, παράνομη λήψη DNA και ξύλο, πολύ ξύλο και χημικά.

Χαρακτηριστική η περίπτωση του Τόσκα, μέλους του συντονιστικού του ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής, που, αφού συνελήφθη κατηγορούμενος για ηθική αυτουργία στον εμπρησμό, τελικά αφέθηκε ελεύθερος, καθώς στοιχεία δεν υπήρξαν. Σκοπός των συλλήψεων η τρομοκράτηση των διαμαρτυρόμενων πολιτών. Διαμαρτυρόμενων για το περιβάλλον, για το ξεπούλημα, για τη ζωή τους. Η απάντησή τους; Μια μεγαλειώδης μαζική διαδήλωση στην Ιερισσό.

ΔιΠ

σκιτσο

Αποθρασύνθηκαν εντελώς οι διάφοροι μνημονιακοί. Και καλά οι Φαήλοι, Χρύσανθοι, Σίμοι κ.λπ. Αλλά και οι εναπομείναντες του Μπένυ. Έτσι, η κ. Γεννηματά, με αφορμή το θέμα που προέκυψε με το βασικό μισθό, λέει πως στο ΣΥΡΙΖΑ «δεν ξέρουν τι τους γίνεται» και ότι «άλλα λένε τη μια μέρα και άλλα την άλλη»! Η κ. Γεννηματά δεν μας λέει τι λέει το δικό της πρόγραμμα! Δεν υπάρχει ή μήπως περιμένει νέες εντολές από τη Μέρκελ και το Ρεν για το πού θα φτάσει ο βασικός μισθός;

Βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λέει τίποτε παραπάνω από το διαρκώς ανανεούμενο πρόγραμμά του, το οποίο προσπαθεί να πιάσει την πραγματικότητα –για να μπορέσει να την αλλάξει– από εκεί βαθιά που συνεχώς τη σπρώχνουν οι του μνημονίου, έσω και έξω. Προσωπικά προτιμώ αυτό το τελευταίο από τα τόσα και τόσα ψέματα και κωλοτούμπες (για να μη πω λαθροχειρίες…) του ΠΑΣΟΚ και των λοιπών “δημοκρατικών δυνάμεων”, ΝΔ – ΔΗΜΑΡ. Ποιος δεν θυμάται το αντιμνημονιακό μένος του Αντώνη ή τις ρητές διαβεβαιώσεις του κ. Φώτη ότι δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας με «τις δυνάμεις του σκότους και της διαπλοκής που διέλυσαν τη χώρα»; Όλα αυτά προεκλογικά. Μετά, τι; Μνημόνια, διαπλοκή, φοροδιαφυγή, αστυνομοκρατία, καταρράκωση του συντάγματος, κουμπάροι, λίστες, προμήθειες, μίζες, χαράτσια, φόροι στα γνωστά υποζύγια, μέτρα, μέτρα, μέτρα. Πολλά και συνεχή μέτρα… Και συνεχής κοροϊδία. Όλα αυτά καλά κρατούν. Αλλά και η φτώχεια, η ανεργία, οι αυτοκτονίες, η ανέχεια, η αβεβαιότητα, η μετανάστευση, η, η… Και όλα για την ανάπτυξη και την “ανάταση” της χώρας!

Είναι όντως, όπως έλεγε κι ένας φίλος, αντικείμενο ψυχιατρικής έρευνας του μέλλοντος όσοι ακόμη, μετά από τόσα και τόσα, συμμετέχουν σε διεργασίες-διαδικασίες των κομμάτων των μνημονίων. Μια πρώτη εξήγηση είναι ότι υπάρχουν ακόμη πολλά μπουμπούκια. Δεν είναι παράξενο.Ο χρόνος πάντως θα δείξει…

ΔιΠ

«Οφείλουμε να πούμε πως όταν υπάρχει αναλγησία και ανευθυνότητα από την πλευρά της εξουσίας, τότε πυροδοτούνται φαινόμενα ανυπακοής και αυτοδικίας. Όταν διαρρηγνύεται το Κοινωνικό Συμβόλαιο ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον λαό, τότε καταρρέει η εμπιστοσύνη των πολιτών στους νόμους και διαχέεται κάθε είδους αντικοινωνική προδιάθεση. Όταν διαλύεται η οικονομία από αλλεπάλληλες φοροεπιδρομές, εκεί οδηγούμαστε. Όταν πληρώνουμε επί δεκαετίες για μελλοντικά αγαθά, εκεί οδηγούμαστε. Όταν αυξάνονται τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ πολύ πέρα από τα όρια αντοχής των ανθρώπων, εκεί οδηγούμαστε. Η ανυπακοή στους νόμους της δημοκρατίας είναι αντικοινωνική συμπεριφορά ή οδηγεί σε αντικοινωνικές συμπεριφορές. Αλλά αυτή είναι μόνον η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή –και οφείλουμε να την πούμε– είναι ότι η αναλγησία της κυβέρνησης πυροδοτεί κάθε είδους αντικοινωνικές συμπεριφορές.»

Ποιος τα είπε αυτά; Καμιά “ακραία συνιστώσα” τού Συ.Ριζ.Α.; Κανένας Διαμαντόπουλος; Κανένα “παλιόπαιδο”, φίλος τού –δολοφονημένου, μην το ξεχνάμε– Γρηγορόπουλου; Όχι! Τα είπε ο σημερινός πρωθυπουργός σε ομιλία του στην κοινοβουλευτική ομάδα τού κόμματός του την 3-2-2011 –όταν δεν ήταν στην κυβέρνηση· και με τα περισσότερα δεν διαφωνούμε. Όταν, όμως, λέει κάτι τέτοια ο Συ.Ριζ.Α. –που τα ’λεγε και τότε, τα λέει κι ακόμη–, είναι εκτός νομιμότητας και φιλοτρομοκράτης… Ντροπή, Γκαιμπέλσογλου!

Μ.Μ.

λαπαθιωτης

Κώτσος, ο ρήγας ο τρανός, λεβέντης και ντερβίσης,

καμάρι τής Ανατολής και βδέλυγμα της Δύσης,

σκεφθείς ότι, μετ’ ου πολύ, μέλλει να μπη στην Πόλη,

(έτσι, τουλάχιστον, δηλούν οι χασικλήδες όλοι…)

κ’ ιδών την Πόλην Κών/πολιν να γράφουν στας “ειδήσεις”,

και προσπαθών και εις αυτό ν’ αρμονισθή επίσης,

θέλησε συντομώτερα να γράφεται κ’ εκείνος,

και τ’ όνομά του συνταμών, καλείται τώρα: Κ/τίνος…

Σε ομότιτλο άρθρο της Χ. Τζαναβάρα στην “Εφημερίδα των Συντακτών” του Σαββατοκύριακου 23-24/2/’13 διαβάζουμε ότι:

 αεροδρομιο

«“Βόμβα”, που απειλεί να τινάξει ολόκληρο το πρόγραμμα εκποίησης του Ελληνικού, αποτελεί η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας με την οποία καλείται η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) να θέσει σε λειτουργία το παλιό αεροδρόμιο, και μάλιστα μέσα σε ένα μήνα! … Από το 2010 το ακυρωτικό δικαστήριο είχε χαρακτηρίσει “μη νόμιμη και ακυρωτέα” την υπουργική απόφαση του Φεβρουαρίου του 2008. … Έχει ενδιαφέρον ότι γίνεται εκτενής αναφορά στο προβλεπόμενο από το 1996 μητροπολιτικό πάρκο, το οποίο όμως παραμένει ώς τώρα στα χαρτιά, σημειώνοντας ότι αποτελεί τη μόνη συμβατή λύση με το αεροδρόμιο. Οι δύο διάδρομοι προσγείωσης/απογείωσης, συνολικού μήκους 7 χλμ. και πλάτους 100 μέτρων, είναι πολύ δύσκολο, και κυρίως δαπανηρό, να αξιοποιηθούν για άλλη χρήση αφού έχουν θεμέλια που φτάνουν σε βάθος 7 μέτρων. Από την ερμηνεία της ίδιας απόφασης του ΣτΕ αποκλείεται η δόμηση –και μάλιστα υψηλών κτιρίων– που προωθεί για την περιοχή το ΤΑΙΠΕΔ, που είναι και ο διαχειριστής του “φιλέτου” του Ελληνικού. Προκαλεί ερωτήματα το γεγονός ότι, ενώ ήταν γνωστή η βασική απόφαση του ΣτΕ, το ΤΑΙΠΕΔ προχώρησε σε διεθνή διαγωνισμό για την αξιοποίηση του ακινήτου των 6.240 στρεμμάτων, καλύπτοντας το 50% της επιφάνειας με κατοικίες, ξενοδοχεία, επιχειρηματικό πάρκο και εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας.»

Δεν θεωρώ ότι αποτελεί έκπληξη η αγνόηση της απόφασης του ανώτατου δικαστηρίου. Εξάλλου στις δικαστικές αποφάσεις θα κολλήσουμε; Εδώ, κατ’ εντολή των αφεντικών, έχουμε τινάξει στον αέρα ολόκληρο σύνταγμα, με τις τόσες και τόσες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, σε επί μέρους αποφασούλες θα σταματήσουμε; Εμπρός λοιπόν για γενική εκποίηση. Και έπειτα τι θα γίνουν τόσα και τόσα ταξιδάκια σε Κατάρ και όπου γης; Θα σταματήσουμε τώρα;

ΔιΠ

ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΑΤΟΥ ΦΥΛΛΟΥ

ΑΡΧΕΙΟ

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

  • 106,128 hits