σκιτσο

Εξωφρενικές οι καταστάσεις που δημιουργούνται στη χώρα μας, καταστάσεις που, αν δεν ήταν τραγικές, θα μπορούσαμε να τις χαρακτηρίζαμε και φαιδρές ή γελοίες –και όμως συμ-βαίνουν! Και είναι εξωφρενικές, γιατί η αντιφατικότητα και οι αντιθέσεις που δημιουργούν, έχουν αντίκτυπο στη μοίρα του ελληνικού λαού, που τα τελευταία χρόνια πλήττεται από μια βαθιά οικονομική κρίση. Κρίση, που την επέβαλε η σκληρή πολιτική της ευρωπαϊκής τρόικας, που –πραγματικά– η επιμονή στην εφαρμογή της, φαίνεται ότι είναι πολιτική των ισχυρών δυνάμεων για να καταρρακώνουν την οικονομία των ασθενέστερων κρατών, ώστε να την ελέγχουν πλήρως και να αντλούν τα κέρδη τους μέσα από τη δυστυχία των λαών.

Αξιοσημείωτο βήμα για διαπραγμάτευση ή ανάκαμψη της χώρας μας μέχρι στιγμής δεν έγινε, αντίθετα η κυβερνητική πολιτική επιμένει να βαδίζει σε μονοπάτια που οδηγούν στην εξαθλίωση των ανθρώπων, εφαρμόζοντας –η εσωτερική μας τρόικα– τα συμφωνηθέντα και υπογραφέντα με τη Γερμανία κυρίως, αφήνοντας χωρίς αντίκρισμα την επιταγή που είχε υπογράψει με τον ελληνικό λαό, προεκλογικά.

Επιμένουν, λοιπόν –το βασικότερο– και συνεχίζουν να κυβερνούν οι τρικομματικοί εταίροι, με όποια μέσα διαθέτουν, στραμμένοι πάντα προς την Ευρώπη, υπακούοντας πάντα στις επιταγές της, ενώ στην ελληνική καθημερινότητα επιμένουν να υφίστανται τραγικές καταστάσεις. Δεν περιγράφονται οι σκηνές της καθημερινής ζωής που φανερώνουν το αδιέξοδο, στο οποίο έχει περιέλθει ο έλληνας, και ιδιαίτερα το οικονομικό, που έχει αντίκτυπο στην ψυχολογία του, που συνεχώς εξασθενεί.

Συγκεκριμένα, επιμένουν να εξαθλιώνουν βασικούς τομείς της ζωής ,στους οποίους οι πολίτες πάντα εναποθέτουν τις ελπίδες τους για μια ποιοτική ζωή και διαβίωση: η υγεία και η περίθαλψη στην Ελλάδα καταρρέουν και έχουν γίνει έρμαια της σκληρής πολιτικής της λιτότητας. Η κατάσταση που επικρατεί σε νοσοκομειακούς χώρους είναι απερίγραπτη και, παρά τις διαμαρτυρίες εργαζομένων, γιατρών και ασθενών, δυστυχώς η κυβέρνηση μας, η “εθνικής σωτηρίας”, εξακολουθεί να επιμένει στην αδιαφορία της.

Όπως, βέβαια, και η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιμένει να εφαρμόζει σχέδια για την “ποιοτική” αναβάθμιση της παιδείας, που apriori είναι ανεφάρμοστα, αφού προσκρούουν σε αντικειμενικές δυσκολίες. Το σχέδιο “Αθηνά” οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη συγχώνευση –λιγότερο– και στο κλείσιμο –πιο πολύ– σχολών, που εκεί φοιτούσαν νέοι, επιλέγοντας το αντικείμενο που τους εξέφραζε. Βέβαια οποιοδήποτε σχέδιο, που στην εφαρμογή του δεν λαμβάνει υπόψη όλες τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες, έχει σχεδιαστεί πρόχειρα και αντιεπιστημονικά, ενώ εξυπηρετεί διεθνείς επιταγές, είναι καταδικασμένο στην αποτυχία και δυστυχώς –όπως έχει γραφτεί– “βλάπτει σοβαρά την παιδεία”, οδηγώντας σε πλήρη αποσύνθεση το “πτώμα” της ανώτατης εκπαίδευσης. Το βαθύτερο πλήγμα –βέβαια– το δέχονται τα Τ.Ε.Ι., προσθέτοντας έτσι στις στρατιές των ανέργων πτυχιούχων και στρατιές φοιτητών που “βολοδέρνουν” από σχολή σε σχολή, με άσχετα αντικείμενα σπουδών –άρα αδιάφορα. Το σχέδιο “Αθηνά” καταρρακώνει τη Δημόσια Εκπαίδευση, πριμοδοτεί την ιδιωτική και τα κολλέγια στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης και μνημονιακής πολιτικής, μιας πολιτικής που θα αφήνει αμόρφωτους τους νέους των μεσαίων στρωμάτων.

Οι κυβερνώντες με βαθιά επίγνωση των λαθών τους, που επιμελώς καλύπτουν δίνοντας πάντα στο λαό ανακριβή στοιχεία, επιμένουν να οδηγούν στην ανεργία χιλιάδες νέους, αυξάνοντας τα ποσοστά της (ο κ. Βενιζέλος –ποιος;– μιλάει ακόμα για 500.000 θέσεις εργασίας) ή επιμένουν να τους δείχνουν το δρόμο της μετανάστευσης για αναζήτηση νέων συνθηκών ζωής, έξω από την Ελλάδα.

Το χειρότερο όλων είναι ότι οι κυβερνώντες επιμένουν στην αναλγησία τους και μάλιστα την εθνική –κι ας το παίζουν πατριώτες και “υπερέλληνες”–, αφού ξεπουλάνε δημόσια γη και εξακολουθούν να διασπαθίζουν το δημόσιο χρήμα. Επιμένουν να υποθάλπουν φοροφυγάδες, επιμένουν σε δήθεν παραδειγματικές τιμωρίες κάποιων “μεγαλόσχημων” ενώ παράλληλα και την ίδια στιγμή περισσεύουν οι δηλώσεις συμπαράστασης, επιμένουν τέλος να αντέχουν να κυβερνούν οι ίδιοι, υπομένοντας μια “εταιρική” και ετερόφυλη αμηχανία, στην οποία τους έχει ρίξει η ευρωπαϊκή τρόικα, που επιμένει στην εφαρμογή των υπογραφέντων και συμφωνηθέντων.

Η ευρωπαϊκή τρόικα δε, συνεχώς επιμένει να επεμβαίνειπάντα σε ρόλο “διασώστη”–στα οικονομικά προβλήματα χωρών, που η γεωφυσική τους θέση είναι υψίστης σημασίας και σπουδαιότητας και φυσικά προς ίδιον όφελος. Πρώτα η Ελλάδα και τώρα το παράδειγμα της Κύπρου το αποδεικνύουν, αφού η Κύπρος –παρά το ηρωικό της “όχι”– έχασε σπουδαίους πυλώνες της εθνικής της οικονομίας, ενώ ζει και βιώνει στιγμές φρίκης που και το κακό παρελθόν της ζωντανεύουν και την πρόσφατη ελληνική πραγματικότητα αναβιώνουν. Τα ίδια σκανδαλώδη πράγματα συμβαίνουν και στην Ελλάδα και στην Κύπρο: οικονομική κάμψη και κρίση, κουρέματα που γίνονται όχι για δημόσια ή κρατικά χρέη αλλά για τράπεζες και τραπεζίτες («όπου κερδίζεται μια τράπεζα χάνεται μια γενιά», έχει ειπωθεί), εξαθλίωση των πολιτών, ψυχολογικός πόλεμος, ένα αβέβαιο μέλλον χωρίς καμιά προοπτική ανάκαμψης και ένα δράμα που ήδη αρχίζει να παίζεται στη Μεγαλόνησο, χωρίς να ξέρουμε την κατάληξή του.

Όσοι επιμένουν να προκαλούν οικονομικά δράματα σε λαούς που έχουν μια σημαντική θέση στην κοινωνική, πολιτιστική ή οικονομική ιστορία, οδηγώντας τους σε απόγνωση ή αδιέξοδα, είναι οι τρομοκράτες του ευρωπαϊκού –κυρίως– πολιτισμού, αυτοί που έχουν κάψει σωρούς βιβλίων και χιλιάδες ανθρώπων, είναι οι δογματικοί και άτεγκτοι, οι ρατσιστές, αυτοί που καθηλώνουν τις χώρες της επιρροής τους σε “ακινησία και ακυβερνησία”, όπως δηλώνει ο Μίκης Θεοδωράκης, «πράγματα που δείχνουν ότι η Δημοκρατία είναι βαριά άρρωστη».

Είναι αυτοί που επιμένουν στα αιώνια λάθη τους!

Φιλικά, Ε.Δ.

Advertisements