Του Γιάννη Ρέντζου, δημοτικού συμβούλου

Δημοσιος-χωρος

Την Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013, έλαβε χώρα στα Γιάννενα, στο Συνεδριακό Κέντρο Περιφέρειας Ηπείρου (πρώην ΕΛΚΕΠΑ), “Περιφερειακή Σύσκεψη της Αυτοδιοίκησης” Περιφέρειας Ηπείρου, οργανωμένη από το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και τον περιφερειακό σύμβουλο Γιάννη Παπαδημητρίου, επικεφαλής του ΑΥ.ΡΙ.Ο. Παρακολούθησα ενεργά και με μεγάλο ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις και τις συζητήσεις και ικανοποιήθηκα, στο πανηπειρωτικό αυτό περιβάλλον, που προσωπικές μου απόψεις για την ανάγκη πραγματικής πολιτικής λειτουργίας της αυτοδιοίκησης επαληθεύτηκαν.

Εξηγώ. Εκτελώντας, κατά την παρούσα αυτοδιοικητική περίοδο, περισσότερο από δυο χρόνια τα καθήκοντά μου ως δημοτικού συμβούλου, έχω απογοητευτεί από την κρατικίστικη λειτουργία του Δήμου. Προφανώς ο Δήμος μας συνεχίζει μια παράδοση που τραβάει αναλλοίωτη από εδώ και εκατό ή πενήντα ή πέντε χρόνια. (Κάνω τα στρογγυλά “πενήντα”, που είπα στην τύχη, 40 και τα “εκατό” 110, για να καταλάβει ο αναγνώστης καλύτερα τη θέση μου, για ποιες εποχές μιλάμε).

Ο Δήμος λοιπόν είναι μια κρατική εκτελεστική υπηρεσία (σαν το Γενικό Χημείο του Κράτους ή την Πυροσβεστική, στην τύχη τα λέμε), που δεν παράγει τοπική αυτοδιοικητική πολιτική για να αντιμετωπίσει χρονίζοντα προβλήματα και αιτήματα της Πρέβεζας. Εννοούμε την πόλη σαν σύνολο χώρου και λειτουργίας και το δημοτικό έδαφος, την ύπαιθρο και τους οικισμούς, επίσης σαν σύνολο χώρου, παραγωγής και περιβαλλοντικής προστασίας. Σπεύδουμε να επεξηγήσουμε πως, δεν είναι μόνο αυτά τα προβλήματα. Υπάρχουν σήμερα ζωντανά και τα αβάσταχτα οικονομικά προβλήματα των νοικοκυριών και των εργαζομένων, που προέκυψαν από τον πόλεμο των μνημονιακών κυβερνήσεων. Αλλά, σε πρώτη φάση, πέρα από το απαραίτητο προνοιακό του έργο, ο Δήμος μπορεί και πρέπει να καταπολεμήσει την κληρονομημένη γενική αθλιότητα στο δημόσιο χώρο, που υπηρετεί τις ιδιοτροπίες των λίγων και δυνατών, περιφρονώντας τις ανάγκες των πολλών και αδύναμων. Χρειάζεται λοιπόν πολιτική δράση, όραμα και ρήξεις. Όχι θωπεία, ψηφοθηρία και… τα σκουπίδια κάτω από το χαλί.

Τα σκουπίδια δεν τα είπαμε τυχαία. Για τα απόβλητα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συντάξει και δημοσιεύσει μια πρόσφατη μελέτη – πρόταση που μας κοινοποιήθηκε σαν προπαρασκευαστικό υλικό για τη συνάντηση. Αυτή αποσκοπεί σε μια οικονομικά και οικολογικά βιώσιμη και δίκαιη λύση της διαχείρισής τους. Το υπενθυμίζουμε αυτό για να υποστηρίξουμε πως, εκτός από τα τόσο επιτακτικά ζητήματα που θέτει, για τον επιμέρους δημότη και το κάθε νοικοκυριό, η μνημονιακή πολιτική, τα συνολικά προβλήματα δημόσιου χώρου, όπως τα απόβλητα, είναι πολύ ψηλά στην ατζέντα της πολιτικής διαχείρισης. Γιατί; Γιατί απλούστατα η κατεύθυνση που δόθηκε μέχρι τώρα από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις ήταν «βγάλτε σκουπίδια ανεξέλεγκτα στους κάδους-μικροχωματερές της γειτονιάς». Και όταν αυτά πολλαπλασιαστούν μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο, μη σας νοιάζει, μας λένε. Θα ιδιωτικοποιήσουν την αποκομιδή τους.

Παίρνοντας αφορμή από την εργασία – πρόταση αυτή, θεώρησα κι εγώ πως μπορώ να τοποθετηθώ σε ένα σημαντικό ζήτημα συνολικής διαχείρισης του δημόσιου χώρου για το οποίο η Αριστερά πρέπει να πάρει συνολική εθνική θέση. Είναι η απόλυτα ιδιωτικοποιημένη μεταφορά εμπορευμάτων και η επίσης ιδιωτικοποιημένη μεταγωγή εργαζομένων (τα ιδιόκτητα μέσα συγκοινωνίας). Θέση μου είναι πως: όπως τα μέσα παραγωγής δεν πρέπει να είναι ιδιωτικοποιημένα έτσι και τα μέσα μεταφοράς – μεταγωγής πρέπει να είναι δημόσια. Ας μη χαϊδεύουμε άλλο τους αυτοκινητούχους και την αυτοκίνητη κλιματιζόμενη φωλίτσα τους! Δημόσιες μεταφορές τώρα. Ας μην πρακτορεύουμε άλλο τις πολυεθνικές της αυτοκίνησης και της πετρελαϊκής ενέργειας.

Στη συνάντηση είχα προγραμματίσει και άλλα να πω, όπως 1) η παρέμβαση της παράταξής μας, του «Δημόσιου Χώρου», υπέρ του Κοινωνικού Ιατρείου που στεγάσαμε και η ελπίδα για αντίστασή του ενάντια στους μηχανισμούς εθισμού σε ουσίες, που ανέχονται οι τοπικές δημοτικές αρχές (καπνός, οινόπνευμα), 2) η ανάλυση που κάναμε για τα σχολικά εστιατόρια (και που παρουσιάσαμε στο ιστολόγιο του «Δημόσιου Χώρου») και 3) η ιδέα για τα εστιατόρια εργαζομένων και τα κουπόνια γεύματος, που παρουσιάσαμε στο “Φόρουμ”. Αντί γι’ αυτά, τα προγραμματικά, δήλωσα πως το ερώτημα που μπαίνει για “αναζήτηση” προσώπων κύρους (για να πάρουμε τις δημοτικές εκλογές) έρχεται δεύτερο σε σχέση με το ζήτημα του τιμίου προγράμματος. Η Αριστερά έχει ανάγκη από πρόγραμμα τιμής και όχι απλά από εκλογικό μηχανισμό.

Για μένα, συνεργαζόμενο αυτοδιοικητικό, η συνάντηση ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, το επαναλαμβάνω. Θα έλεγα, συγκινητική. Σαν Πρεβεζάνος, εδώ στο νοτιότατο άκρο της Νότιας Ηπείρου, άκουσα τους βορειότερους συντρόφους, εκπροσώπους μιας αγωνιούσας Ηπείρου και συγκινήθηκα για τα χωριά που υπάρχουν σαν σε φοιτητικό πρόγραμμα, δηλαδή με τα εξάμηνα, ή που χάνονται. Όλοι όμως όσοι ήταν εκεί τα είπαν τόσο καθαρά και αποφασιστικά, πράγμα που με πείθει πως υπάρχουν λύσεις.

Advertisements