Πρώτα-πρώτα συγχαρητήρια στον κ. Βενιζέλο, που χρησιμοποιεί μια λέξη από το ισπανικό λεξιλόγιο, το λεξιλόγιο μιας χώρας που πλήττεται κι αυτή, όπως η δικιά μας χώρα, από την κρίση του αιώνα. Πραγματική αλληλεγγύη!

Ο όρος “resalto” χρησιμοποιείται κατά κόρον στο ναυτικό περιβάλλον στη κυριολεξία, μεταφορικά όμως χρησιμοποιείται από τον καθένα που θέλει να συνυποδηλώσει την τολμηρή, ριψοκίνδυνη και παρακινδυνευμένη ενέργεια ή απόπειρα εναντίον κάποιων.

Ποιοι επιχειρούν resalto; Στη θάλασσα οι πειρατές, όσοι ψάχνουν για λεία και όσοι καραδοκούν για να στήσουν ενέδρες προς ίδιον όφελος, στη στεριά όσοι υπονομεύουν το συνάνθρωπο, τις ιδέες του και τις πολιτικές που θίγουν ατομικά συμφέροντα και ενοχλούν τους εφησυχασμένους. Επιστρέφουμε, λοιπόν, την έννοια σ’ αυτόν που τη χρησιμοποίησε και του θυμίζουμε τα εξής:

Resalto 1ο: Η ντροπιαστική συνεργασία τριών πρώην φανατικών και λυσσαλέων εχθρών σε δήθεν κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης, με σκοπό τη διάσωση της χώρας από την κατηφόρα της χρεωκοπίας και τη δημιουργία συνθηκών ανάκαμψης και ανάπτυξης από τις δυσβάσταχτες συνθήκες, που οι ίδιοι δημιούργησαν για τον ελληνικό λαό ,στα “δοξασμένα” εκείνα χρόνια που κυβερνούσαν. Αυτό που αποκομίζουν καθημερινά με αυτή τους την πράξη είναι η αγανάκτηση του Έλληνα, η δυσαρέσκεια, ο πόνος και ο βραχνάς για την καθημερινή επιβίωση, που κορυφώνεται με πράξεις απελπισίας. Σ’ αυτή, λοιπόν, την τρικομματική γελοιότητα, ο ένας κυβερνά, ο Βενιζέλος χειροκροτεί και η ΔΗΜ.ΑΡ. διαφωνεί, ενώ και οι τρεις αλληλοστηρίζονται για το καλό του τόπου και συνεχίζουν να κυβερνούν…

Resalto 2ο: Οι παραπλανητικές πολιτικές των τριών συγκυβερνώντων, που οδηγούν στη διαστρέβλωση της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν τα πάνω από τρία εκατομμύρια Έλληνες, που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ οι πολιτικοί της ντροπής προσπαθούν να καρπωθούν την ψήφο του ελληνικού λαού με διλλήματα και απειλές, διαψεύδοντας αργότερα τα όνειρα και τις ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Πόσα τέτοια δεν είδαμε και δεν καταγγέλθηκαν προεκλογικά και μάλιστα με τις ευλογίες της τρόικας του εξωτερικού, αφού η του εσωτερικού καλά κρατούσε το χορό;

Resalto 3ο: Η κάθε προσπάθεια να φιμωθούν οι κινήσεις που θέλουν τον εργαζόμενο, το συνδικαλιστή, το φοιτητή και το συνταξιούχο να διεκδικούν τα δικαιώματά τους και να απαιτούν τα αυτονόητα, να εκλιπαρούν να τους διατηρηθούν τα –με πολύ κόπο– κεκτημένα και νόμιμα αποκτηθέντα –και αντί αυτών να εισπράττουν επιθέσεις, απολύσεις, μετατάξεις και μειώσεις μισθών, που τους καταδικάζουν στην αιώνια φτώχεια και μιζέρια. Και, το χειρότερο απ’ όλα, καταρρακώνουν την προσωπικότητα των ανθρώπων αυτών, που πράγματι μόχθησαν για να αποκτήσουν αυτά που τώρα χάνουν αδίκως και “εν μια νυκτί”.

Resalto 4ο: Η καθιέρωση νομοθετικών πράξεων, μια κυβερνητική αυθαιρεσία που καταργεί την όποια δημοκρατία στη λήψη και εφαρμογή αποφάσεων για το λαό –όχι από το λαό, όπως συμβαίνει στα δημοκρατικά καθεστώτα, αλλά από τους τροϊκανούς για τους τροϊκανούς… Αυτό το resalto είναι πράγματι πειρατική ενέργεια, ή μήπως πειραματική για τον ελληνικό λαό, που λειτουργεί ως τέλειο πειραματόζωο, από την εποχή του μνημόνιου και μέχρι σήμερα;

Resalto 5ο: Πόσο, αλήθεια, μεγάλο resalto είναι να μπορείς και να θέλεις –και να το κάνεις!– να ξεπουλάς κομμάτια της πατρίδας σου, να τολμάς να επικροτείς τις αυθαιρεσίες των τραπεζών, να ιδιωτικοποιείς ή να συγχωνεύεις και να κλείνεις σχολεία και νοσοκομειακές μονάδες, να παίζεις με την υγεία του μισθωτού και του συνταξιούχου και να του στερείς την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη; Πόσο σκόπιμη και τυχοδιωκτική ενέργεια είναι ό,τι οδηγεί σήμερα τον Έλληνα στην αγανάκτηση, τη διαμαρτυρία και την εξαθλίωση;

Resalto 6ο: Για 22 χρόνια η βίλα Αμαλία “κατεχόταν”, κάτω από τη μύτη των κυβερνώντων –και μάλιστα με όλες τις παροχές για τη λειτουργία της (φως, νερό, τηλέφωνα)–, αφού ο Οργανισμός Σχολικών Κτηρίων την άφησε στο έλεος της καθημερινής φθοράς, και κρατήθηκε ζωντανή εξ αιτίας μερικών… ανόμων και αντιεξουσιαστών που αυτενέργησαν. Η αστυνομία, κατόπιν καταγγελιών, κάνει resalto στη βίλα στις 20 Δεκέμβρη 2012, στις 28 Δεκέμβρη μπαίνει στο κτήριο της ΑΣΟΕΕ και στις 15 Γενάρη 2013 εισβάλλει στην κατάληψη της Λέλας Καραγιάννη. Αυτό που μένει από αυτές τις “επιχειρήσεις” είναι τελικά οι δηλώσεις του κ. Δένδια ότι οι καταλήψεις θα διαλυθούν και θα αξιοποιηθούν από το Δημόσιο… Τώρα; Γιατί όχι πριν αλλά τώρα, που –σύμφωνα με τις δηλώσεις μέλους της κατάληψης– αναπτύχθηκαν μέσα στα καταληφθέντα κτήρια μια σειρά από δραστηριότητες (μαθήματα ελληνικών, μουσικής, θεάτρου, ραπτικής και προβολές) και η κατάληψή τους είχε γίνει αποδεκτή από τους γείτονες; Δηλαδή το Δημόσιο έχει timing παρέμβασης και αφήνει στην καλή του διάθεση τις παρεμβάσεις του, χρησιμοποιώντας τες ψηφοθηρικά;

Resalto 7ο, 8ο, 9ο κ.λπ.: Αφήνω τελευταία πολλαπλά resalto που καθημερινά συμβαίνουν και όλοι παρακολουθούμε ανελλιπώς, με κορυφαίο αυτό που επιτελείται από τα –πάντα– κυβερνητικά Μ.Μ.Ε., όπου η παραποίηση, η αμαύρωση και η διαστρέβλωση της αλήθειας είναι προϊόν ευρείας κατανάλωσης… Η κατά πολλούς –και όχι άδικα– λεγόμενη τέταρτη εξουσία –ο τύπος– καθημερινά δίνει μαθήματα αήθους εκμετάλλευσης των γεγονότων, των συμβάντων, των λόγων και έργων που ενοχλούν και εισάγουν “καινά δαιμόνια”. Αναζητώντας πάντα μια κάλυψη για τις μεγαλοκαναλαρχικές παρανομίες, για τα ατέλειωτα –καλυπτόμενα– κεφάλαια και τα ασύδοτα κέρδη τους, προσπαθούν να είναι τα καλά παιδιά του εκάστοτε κυβερνητικού σχήματος και ως εκ τούτου να βλέπεις τα άλλοτε βαρέα ονόματα της πολιτικής και της δημοσιογραφίας να καταντούν χαμερπή υποκείμενα υπηρετούντα άνομα συμφέροντα. Ξεπλένουν έτσι τις όποιες διευκολύνσεις τούς έγιναν για να δουλέψουν και να βοηθήσουν την παραπληροφόρηση, την ανομία, την πλύση εγκεφάλου και το χτίσιμο παθητικοποιημένων προσωπικοτήτων και άβουλων όντων, που με πολλή ευκολία και αυτοί με τη σειρά τους θα (εξ)υπηρετήσουν το σύστημα σε παρόμοιες περιστάσεις, διαιωνίζοντας έτσι την αυτοκρατορία του κεφαλαίου και των συμφερόντων του.

Άπειρα, λοιπόν, resalto στην πολιτική ζωή και πραγματικότητα, που θυμίζουν καθημερινά την τραγική της θέση και την ακόμα πιο τραγελαφική της υπόσταση. Τρανή απόδειξη του τελευταίου, η πρόσφατη συνεδρίαση της βουλής και η ψηφοφορία της για την παραπομπή Παπακωνσταντίνου, του υπουργού που δεν ήξερε που έβαλε το στικάκι, του υπουργού που κράταγε την οικονομία μιας ολόκληρης χώρας στα χέρια του… Έλεος!

Ζούμε, πράγματι, σε πολύ βάρβαρους καιρούς και πάντα σε τέτοιες περιστάσεις θυμάμαι τα λόγια του νομπελίστα Οδ. Ελύτη: «Είναι η βαρβαρότητα! Τη βλέπω να ’ρχεται μεταμφιεσμένη κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.»

Φιλικά, Ε.Δ.

Advertisements