Chuck Carlton, Επιχειρηματίας στο νερό

Chuck Carlton, Επιχειρηματίας στο νερό

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις τα τρία τελευταία χρόνια προχώρησαν σε σωρεία ρυθμίσεων, που είχαν ως κύριο στόχο το ξήλωμα και στο τέλος την κατάργηση όλου του θεσμικού πλαισίου των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Σήμερα βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος και το επόμενο διάστημα το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να κινητοποιηθεί και να αναδείξει το θέμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων ως τη μάχη όλων των μαχών. Διαφορετικά, μετά από λίγο καιρό, η εφαρμογή τού νέου πλαισίου, που αφορά τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μπορεί να αποβεί μοιραία ακόμη και για την ύπαρξη του συνδικαλιστικού κινήματος.

Η τρικομματική κυβέρνηση της δεξιάς (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) εφαρμόζει ήδη όλο το πλέγμα των αντεργατικών ρυθμίσεων, που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία τρία χρόνια, και ετοιμάζεται για το τελικό χτύπημα. Με τα μέτρα που εφαρμόζονται:

Καταργήθηκε η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) και τα κατώτερα όρια ρυθμίζονται πλέον με νόμο.

Αυτή η εφαρμογή μείωσε δραματικά τον κατώτερο μισθό.

Θεσπίστηκε διαφορετικό κατώτερο όριο μισθού για τους άνω ή κάτω των 25 ετών.

Καταργήθηκε η ρύθμιση, κατά την οποία μεταξύ δύο συλλογικών συμβάσεων (π.χ. κλαδικής και επιχειρησιακής) ισχύει η ευνοϊκότερη για τον εργαζόμενο.

Καταργήθηκε η επέκταση των κλαδικών συμβάσεων στις επιχειρήσεις που δεν εκπροσωπούνται στις εργοδοτικές οργανώσεις.

Με την αδρανοποίηση του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ, Ν. 1876/90) και την αποψίλωση των αρμοδιοτήτων και δυνατοτήτων που είχε ουσιαστικά αφαιρέθηκε η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής των εργαζομένων για την ανανέωση των κλαδικών συμβάσεων, πάντα στο πλαίσιο των συμφωνιών και των αυξήσεων που επιτύγχανε η ΓΣΕΕ, και για να προσφύγουν στον ΟΜΕΔ χρειάζεται η σύμφωνη γνώμη των εργοδοτών.

Με δεδομένα τις 280 κλαδικές συμβάσεις (μόνο 23 έχουν ανανεωθεί) και τον τρόπο οργάνωσης των συνδικάτων οδηγούμαστε σε πλήρες αδιέξοδο. Τα συνδικάτα, καθώς δεν αναδιοργανώθηκαν και δεν επανέκτησαν τη δύναμή τους –δεν ενοποίησαν τις κλαδικές συμβάσεις μέσα από ενοποίηση και αναδιοργάνωση του ίδιου τού συνδικαλιστικού κινήματος κατά κλάδους– ουσιαστικά παραδόθηκαν σε διαιτητικές αποφάσεις κι έτσι η πάλη για την κλαδική τους σύμβαση μετατρέπεται σε προϊόν γραφειοκρατικών διαπραγματεύσεων, η ταξική πάλη αναιρείται.

Τις αδυναμίες αυτές τού συνδικαλιστικού κινήματος οι εργοδότες τις γνώριζαν πολύ καλά και στην εποχή των μνημονίων τις αξιοποίησαν πολύ καλά. Με μία κίνηση ουσιαστικά κατάργησαν τον ΟΜΕΔ, στοχεύοντας στην κατάργηση των συνδικάτων. Η ταξική πάλη όμως δεν καταργείται. Απαιτούνται πάραυτα αντίστοιχες πρωτοβουλίες, που πρέπει να παρθούν από εμάς, το συντονιστικό των πρωτοβάθμιων σωματείων, με στόχο να αναδειχθεί ότι οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας αποτελούν βασικό στοιχείο τής πάλης των εργαζομένων στη σημερινή συγκυρία· και ότι τα συνδικάτα είναι ιστορικός, κοινωνικός, λαϊκός θεσμός, ανεξάρτητα απ’ το πώς ο καθένας τα φαντάζεται κι απ’ το τι πρέπει να κάνουν, είναι θεσμός ταξικής πάλης, καθώς τα όποια αποτελέσματα των αγώνων τους καταγράφονται σε συλλογικές συμβάσεις και αποτελούν “νόμο” του κράτους.

Το θέμα είναι πολιτικό και συνδικαλιστικό. Αν δεν τρέξουμε τώρα, τα χειρότερα δεν έπονται, αλλά ήρθαν! Η τυχόν κατάργηση των όρων των παλαιών συμβάσεων δεν θα δημιουργήσει απλά κάποια προβλήματα –δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο. Το θέμα αυτό, που θα καθορίσει το μέλλον το δικό μας και των επόμενων γενιών, πρέπει να ορίζει τις αντιδράσεις, τις αντιστάσεις, τις κινητοποιήσεις όλων μας.

Το συμπέρασμα από τη μεγάλη κινητοποίηση των εργαζομένων στις συγκοινωνίες οφείλουμε να το αξιοποιήσουμε όλοι, εργαζόμενοι, συνδικάτα, κόμματα της αριστεράς. Να ανταμώσουν όλες οι πρωτοβουλίες στη δημιουργία ενός πλατιού κοινωνικού μετώπου με σαφές σχέδιο, προϊόν συνελευσιακών διαδικασιών, με συντονισμό σωματείων, εργατικού κέντρου, με αιχμές τα εργασιακά δικαιώματα, όπως υπεράσπιση και διεκδίκηση ενοποιημένων συλλογικών συμβάσεων, αντίσταση στις απολύσεις, την ανεργία, τις ιδιωτικοποιήσεις.

Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς μπορούν να αξιοποιηθούν και για την προετοιμασία στους χώρους δουλειάς και στην κοινωνία τής πανελλαδικής γενικής απεργίας στα μέσα Φεβρουαρίου. Για να στείλουμε ένα ζωντανό εργατικό και πολιτικό μήνυμα ανατροπής των δεξιών μνημονιακών πολιτικών.

Ο Αντώνης Σαμαράς μάς θυμίζει τι σημαίνει δεξιά. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων δεν πρέπει να περάσει. Ο ξεσηκωμός πρέπει να είναι καθολικός. Η σιωπή κι ο εφησυχασμός είναι συνενοχή. Η ποινικοποίηση της απεργίας καταργεί τη δημοκρατία. Η επιστράτευση των απεργών να γίνει αποστράτευση της μνημονιακής κυβέρνησης τώρα.

Σπύρος Παγκράτης

συνδικαλιστής στον ΟΤΕ

μέλος τής Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

Advertisements