Δε θα μπορούσε να περάσει σαν ένα από τα πολλά γεγονότα, αυτό που ζήσαμε με την πολιτική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στο χρόνο που τελειώνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την πρώτη εκλογική εκτίναξη του Μαΐου, διεκδίκησε επί ίσοις όροις την πρωτιά στις εκλογές του Ιουνίου και τη δυνατότητα να συγκροτήσει κυβέρνηση Αριστεράς. Αυτό στα μάτια πούρων επαναστατών μπορεί να φαίνεται σα μια λεπτομέρεια, σαν ένα γεγονός που δε λέει και πολλά, αφού η μοίρα είναι προδιαγεγραμμένη και «τι ΣΥΡΙΖΑ, τι ΝΔ και εσωτερική τρόικα, τα πράγματα θα δουλέψουν πάλι για το κεφάλαιο και για την Ε.Ε.». Καθόλου όμως δεν έκανε αυτή την ανάγνωση ο αντίπαλος σε όποια εκδοχή του: οικονομική, πολιτική, ιδεολογική, εσωτερική και διεθνή –διέγνωσε μάλλον σωστά ότι μια εκλογική ανατροπή μπορεί να αποτελέσει απαρχή για κοινωνικό και πολιτικό σεισμό, για μη ελεγχόμενες εξελίξεις σε Ελλάδα και Ευρώπη. Προς το παρόν, ο φόβος, η τρομοκρατία και οι εκβιασμοί που κατέκλυσαν την κοινωνία, με ιδιαίτερη ένταση και ξετσιπωσιά την τελευταία εβδομάδα, έδωσαν την εκλογική νίκη στις συνασπισμένες δυνάμεις: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, αφού προεκλογικά φρόντισαν να πάρουν αποστάσεις από τα μνημόνια και μετεκλογικά, βέβαια, δεν είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα να αναδιπλωθούν.

Ο κόσμος λοιπόν αντιδρά, δεν είναι σωστό να λέμε ότι «κανένας δεν κάνει τίποτα»· είναι ο κόσμος που υποχρέωσε το σύστημα σε αναδιπλώσεις: ανασχηματισμός Ιουλίου 2011 με υπουργοποίηση Βενιζέλου, κυβέρνηση Παπαδήμου, εκλογές και τώρα συγκυβέρνηση, μέσα από τις οποίες το σύστημα αναγκάστηκε να “κάψει” εφεδρείες. Αυτός ο κόσμος έφτασε στο παρά πέντε να αναδείξει το ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση.

Αλλά μετά τις εκλογές, πριν καλά-καλά ορκιστεί η νέα Κυβέρνηση, άρχισε η φημολογία «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει τίποτα», «ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναπαυθεί στις δάφνες του» κ.λπ. Αυτές οι απόψεις, πέρα από τις υποβολιμαίες, που θέλουν απλώς να δυσφημίσουν πολιτικά το χώρο, δεν είναι πάντα στημένες –εκφράζουν κατά βάθος μια βαθιά εδραιωμένη αντίληψη για την άσκηση της πολιτικής: ο λαός εξαντλεί την πολιτική του δράση με την ψήφο του ή και με τη συμμετοχή του σε καμιά διαδήλωση. Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ διανύει περίοδο σταθεροποίησης της πολιτικής του επιρροής και βελτίωσης πολλών από τους ποιοτικούς δείκτες –παράσταση νίκης, δημοφιλία Αλ. Τσίπρα– που μπορεί υπό προϋποθέσεις να εξελιχθεί στο 2ο κύμα ανόδου, που θα εκτοξεύσει και την εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό υποκείμενο στα μάτια της κοινωνίας αποτελεί ελπίδα για αντιστροφή της πορείας παρακμής, σωστά λοιπόν αποφάσισε να κάνει τις απαραίτητες προγραμματικές βελτιώσεις και οργανωτικές αλλαγές, προκειμένου να αντιστοιχηθεί με αυτό που πλέον είναι: όχι η δύναμη του 4%, αλλά του 27%, με προοπτική για ακόμα περισσότερο. Το αίτημα του κόσμου της ριζοσπαστικής αριστεράς, για δημοκρατία, για κόμμα των μελών, έγινε κατανοητό, γι’ αυτό ακριβώς με συντεταγμένο τρόπο οργανώνεται το πέρασμα στο ενιαίο κόμμα, σύμφωνα με τις αποφάσεις της πρόσφατης τριήμερης πανελλαδικής του συνδιάσκεψης, την ομόφωνη σχεδόν αποδοχή των πολιτικών αποφάσεων και την πορεία προς το ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος μέσα στο επόμενο εξάμηνο.

Η κάθε μετάβαση είναι αναπόφευκτο, καθώς θα κινείται σε μη γνώριμους τόπους, να φέρνει ερωτήματα και αμφιβολίες, καθώς θα θέτει πράγματα σε νέα βάση και θα αποσταθεροποιεί σιγουριές και κατατάξεις τύπου επετηρίδας, βασισμένες σε παρελθούσες ομοσπονδιακές δομές. Η μετάβαση όμως, καθώς θα ανοίγει χώρο στη δημοκρατία και την εξουσία των μελών, μπορεί να γίνει η αρχή της αναγέννησης, που θα συμπυκνώνει την αντίληψη για τη δημοκρατία και τη νέα κοινωνία που αξίζει στους πολλούς, στην οποία προσβλέπουμε και την οποία οφείλουμε να χτίζουμε από σήμερα.

Advertisements