Δανείζομαι για τίτλο αυτή τη λαζοπουλική νεολογισμική φράση, με τη σωστή ορθογραφία, που αποτελεί αρνητικό χαρακτηρισμό –τούτη την εποχή– για τη ζωή και τη στάση του νεοέλληνα απέναντι στα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα που ταλανίζουν τον τόπο μας την τελευταία διετία: τα υπογραφέντα χωρίς ανάγνωση και μελέτη μνημόνια, οι αποφάσεις για την εφαρμογή τους ερήμην του ελληνικού λαού, οι περικοπές –εξαιτίας τους– μισθών και τα κουρέματά τους, οι αγανακτισμένοι για τα μνημονιακά μέτρα πολίτες, οι μετατάξεις και απολύσεις υπαλλήλων, και προπαντός η αδιαφορία πολιτών, πολιτικών και κυβέρνησης, που καθημερινά εκ του αποτελέσματος, μεταφράζεται από τον παθητικοποιημένο Έλληνα: «Εφαρμόστε εσείς και εμείς αντέχουμε λίγο ακόμα». Ναι, αλλά ώς πότε;

Edward Hopper, Άνθρωποι στον ήλιο

Edward Hopper, Άνθρωποι στον ήλιο

Επί του καναπέως ή στον καναπέ: οι δύο αυτές φράσεις, στη δήθεν καθαρεύουσα ή στην καθομιλούμενη γλώσσα μας, δηλώνουν τη στάση, την παθητικότητα, το σταμάτημα δηλαδή κάθε κίνησης και δράσης, το τέλμα και την αδιαφορία. Έτσι η άνεση που προσδίδει ο καναπές, σε συνδυασμό με την εικόνα που συνήθως έχει απέναντί του, την τηλεοπτική εννοώ, που διανθίζεται πολλές φορές από μουσική και χρώμα, δημιουργούν την τέλεια ατμόσφαιρα για να δεχτεί ο αφελής και μη συνειδητοποιημένος Έλληνας, αυτό που φοβόμασταν όλοι και τώρα είναι πραγματικότητα και τη ζούμε : την –σ’ όλα τα επίπεδα– εξαθλίωση μας… Αξίζει, λοιπόν, να δούμε ποια πράγματα μας καθηλώνουν στον καναπέ, μας κάνουν πλύση εγκεφάλου ή στην πιο καλή εκδοχή μάς μπολιάζουν με ψεύτικα όνειρα και φρούδες ελπίδες…

Ο βομβαρδισμός του νεοέλληνα με “πληροφόρηση”, αρχίζει από πολύ νωρίς στη διάρκεια της μέρας και τον βρίσκει χαλαρωμένο από την καθημερινή εργασία του(αν ακόμα υπάρχει), άρα είναι εύκολη λεία και βορά στην επιθετικότατη συμπεριφορά των Μ.Μ.Ε….

Έτσι πολύ άνετα παρακολουθεί στον καναπέ: την ωμή βία των πρωτοπαλίκαρων της Χρυσής Αυγής εναντίων εξαθλιωμένων συνανθρώπων μας και τη δήθεν κοινωνικοχριστιανική της προσφορά στους δικούς της “διαλεχτούς” αναξιοπαθούντες… Πώς αντιδρά ο επί του καναπέως καθήμενος; «Κάνουν και κάτι καλό μερικές φορές». Η στείρα συγκατάβαση.

Παρακολουθεί επίσης τις αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ –παρά τις τρικυβερνητικές υποσχέσεις– που μερικές επαυξάνονται και με τα χαράτσια, βλέπει τις απεργιακές κινητοποιήσεις που γίνονται από τους αγανακτισμένους πολίτες, που ορθώνουν το ανάστημα τους απέναντι στα ληστρικά μέτρα της εσωτερικής και εξωτερικής τρόικας… Καθηλώνεται στον καναπέ ο νεοέλληνας και παρατηρεί τις χιλιάδες ανέργων συμπολιτών μας –ιδιαίτερα των νέων– να παίρνουν το δρόμο της ξενιτιάς για αναζήτηση δουλειάς ή τους αμέτρητους άστεγους και “αναξιοπρεπείς” –τώρα– Έλληνες, που πριν λίγο έτρεχαν πίσω από τους κομματάρχες για την “εξασφάλισή” τους ή αγόραζαν αφειδώς τα δομημένα ομόλογα –αλλιώς λέγονται τώρα. Ποια η αντίδρασή του; «Υπομονή, λίγο ακόμα και θα φτιάξουν τα πράγματα». Η αρχή της παθητικότητας.

Έβλεπε επίσης, ο νεοέλληνας πριν λίγο καιρό, τους αγανακτισμένους πολίτες –αθρόους– να κατεβαίνουν στο Σύνταγμα και δυστυχώς δεν ήταν ένας από αυτούς, γιατί η σχέση του με τον καναπέ έχει εδραιωθεί για τα καλά, και δεν συμμετείχε ούτε και στις τοπικές συγκεντρώσεις, έχοντας βρει ως δικαιολογία το «δεν κάνουμε τίποτα, είναι άλλοι πιο δυνατοί από μας». Μια δικαιολογία που θυμίζει παλιές αγωνιστικές κινητοποιήσεις, ατέλειωτες μέρες απεργίας και συνανθρώπους μας που μας ειρωνεύονταν «αγωνιστείτε εσείς για να δοξαστούμε κι εμείς». Η θρασύτητα σε όλο της το μεγαλείο

Επί του καναπέως επίσης παρακολουθεί και αρκετά γεγονότα παγκοσμίου ενδιαφέροντος, καλά σερβιρισμένα από τους εντεταλμένους δημοσιογράφους, που τον ευαισθητοποιούν για λίγο, τα αφουγκράζεται, αλλά, επειδή δεν τα αποκωδικοποιεί, καθησυχάζει, γιατί αυτά δεν αφορούν τη χώρα του, άρα ποτέ δεν θα τον αγγίξουν… Οποία ψευδαίσθηση!

Μέρες τώρα δε –αραχτός πάντα στον καναπέ του– ο νεοέλληνας παρακολουθεί μια λίστα Λαγκάρντ να περιφέρεται, να χάνεται, να δημοσιεύεται, να αγνοείται ότι υπάρχει, να σέρνεται ο δημοσιογράφος στα δικαστήρια, να ταξιδεύει ξανά στο εξωτερικό, να γυρίζει πάλι πίσω στην Ελλάδα, να εμπλουτίζεται με νέα ονόματα, να αμφισβητείται και τελικά να καταλήγει στο συνήθη ύποπτο, που μόλις σήμερα διαγράφεται με όλες τις τιμές από το εξασθενημένο κόμμα του και ο αρχηγός του αισθάνεται πλήρης γιατί “έφαγε” άλλον έναν από το αντίπαλο –εντός του ιδίου χώρου– στρατόπεδο. Αυτό είναι η πλήρης κατάπτωση.

Η αρνητική, λοιπόν, στάση του νεοέλληνα μέσα στον κυκεώνα των γεγονότων –φαίνεται μέσα από τα γραφόμενα ότι– είναι στείρα συγκαταβατική, παθητική, εμπεριέχει θρασύτητα, ψευδαισθήσεις, ενώ μέσω αυτής βιώνει μια σειρά από καταστάσεις που η ζωή του σιγά-σιγά του γίνεται σύμφωνα με τον ποιητή “μια ξένη, φορτική”, ενώ εξαιτίας όλων αυτών παρατηρούνται και φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας και απονενοημένα διαβήματα. Πώς να χαρακτηρίσεις τώρα αυτόν το συγκεκριμένο άνθρωπο που καθημερινά βάλλεται πανταχόθεν με ληστρικές επιδρομές κατά των αρχών του, της όποιας περιουσίας του, της οικογένειας και των παιδιών του, κατά της εργασίας και του μισθού του, κατά της υγείας του, κατά του αγώνα για την επιβίωσή του, και δεν αντιδρά; Πώς να εξηγήσεις αυτή την καταστολική και νιρβανική του στάση, όταν κυριολεκτικά γύρω όλα χάνονται, όταν όλα όσα κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες διαστρεβλώνονται ή γίνονται αζήτητα και ανούσια; Πώς να τον ξεκολλήσεις από τον καναπέ, να τον κάνεις να δει την πραγματικότητα και να αναλάβει πρωτοβουλία και να βγει στους δρόμους; Αλήθεια, πώς;

«Ένας λαός που περιμένει την κάλπη για να εξεγερθεί, είναι ένας λαός που δεν θέλει να εξεγερθεί ποτέ, είναι ένας λαός που έχει ήδη νικηθεί, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της κάλπης».

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Φιλικά, Ε.Δ.

Advertisements