Μια νέα χρονολόγηση άρχισε να εισβάλλει στη ζωή μας ξαφνικά, περίπου από το 2010, με σταθερό δείκτη το μνημόνιο (1ο ,2ο ή 3ο ) και σταθερές συνέπειες την κατρακύλα του ελληνικού λαού και την απώλεια πολλών κεκτημένων, ηθικών και υλικών –προπαντός ηθικών, όπως, για παράδειγμα, της αξιοπρέπειάς του… Το 2012 είναι το κατεξοχήν μνημονιακό έτος, αφού σ’ αυτό οι μνημονιακές επιταγές έφτασαν στην κορύφωσή τους, οι μνημονιακές απαιτήσεις απογειώθηκαν και η τρικομματική κυβέρνηση του μνημονίου άρχισε να πληρώνει το τίμημα όσων αποδέχθηκε, για να μην πτωχεύσει… Έτσι, για να μην ανήκουμε στο λόμπι της δραχμής και να πτωχεύσουμε αξιοπρεπώς όντες στο ευρώ…

Ζούμε, πράγματι, σκηνές απείρου κάλλους: εσωτερικές συγκρούσεις και συγχύσεις, κοινωνικές ανασυγκροτήσεις ή κυβερνήσεις-μαϊμού, αυτοκτονίες, μετανάστευση, πρωτοφανή ύφεση και έκρηξη ανεργίας, αντιλαϊκά μέτρα, αγανακτισμένοι πολίτες και τίμημα, τίμημα που πληρώνεται εδώ και καιρό σε όλες τις φάσεις της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, και μάλιστα πανάκριβα και με το ανάλογο κόστος. Εύκολο είναι –ανασκοπώντας την πραγματικότητα και την καθημερινότητα μας– να διαπιστώσουμε ποιοι πληρώνουν αυτό το τίμημα και να εμπεδώσουμε ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν τον τρόπο αποπληρωμής του…

Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας, σωτηρίας, συνευθύνης –και ό,τι άλλο σας προκύψει–, πληρώνει πρώτα απ’ όλα ακριβά το τίμημα μιας αδιανόητης συνεργασίας τριών πρώην αντιπάλων και νυν αδελφοποιητών, με την παραμονή και τον εγκλωβισμό κάποιων “αριστερών της ευθύνης” σ’ ένα σχήμα που δεν υποφέρουν –γι’ αυτό και οι αποχωρήσεις και οι διαφωνίες. Πληρώνει επίσης και τις συνεχείς υποχωρήσεις και τα yesmen κάποιων κατ’ όνομα σοσιαλιστών, που απαρνούνται, μέσα σε μια λαίλαπα σκανδάλων και αποκαλύψεων, “τις βασικές τους τις αρχές”, ισχυριζόμενοι ότι όλοι συνεργάζονται για το καλό και την ανάπτυξη της χώρας. Και φυσικά η νεοδημοκρατική, πλην προοδευτική, παράταξη πληρώνει το τίμημα της συνεργασίας της με τα άλλα δύο –ξορκισμένα να ’ναι– κόμματα, με τις συνεχείς της προσπάθειες να πείσει ότι ο καλύτερος τρόπος, για να πάρει κανείς με το μέρος του τον εχθρό και να πραγματώνει ξένες αποφάσεις, είναι να τον κάνει να νιώσει πως είναι πολύτιμος…

Ο λαός όμως είναι εκείνος που πληρώνει τα περισσότερα και τα βαρύτερα τιμήματα συνεχόμενα, ακριβά και με καθημερινές θυσίες, που του στοιχίζουν υλικά, ηθικά και ψυχικά: Με τίμημα την κατάντια και τον ξεπεσμό του, έχει θυσιάσει όλα του τα αγαθά υλικά και ηθικά –και σε λίγο μπορεί και όλα τα αποθέματα της ψυχής του– στο βωμό της διάσωσης της χώρας του, υποκύπτοντας καθημερινά στα ληστρικά μέτρα που ανελέητα του επιβάλλουν. Ο λαός σήμερα πληρώνει τα τιμήματα της αντιλαϊκής και βάναυσης διακυβέρνησης και πολιτικής των δύο εναλλασσόμενων στην εξουσία –πρώην μεγάλων– κομμάτων. Αυτής της πολιτικής που μεγάλωσε και θέριεψε τα ποσοστά φασιστοειδών και ακραίων δεξιών κομματικών σχηματισμών, που αμφισβητούν ιερά και όσια, δημοκρατικούς θεσμούς και ήρωες. Αυτής της πολιτικής που τώρα συμβιβάζεται με ξένες επιβαλλόμενες πολιτικές επιλογές, εξαρτάται από ξένα κέντρα εξουσίας και δημιουργεί παράνοιες, καταστάσεις τρέλας στον κόσμο. Ο λαός πληρώνει τα λάθη αυτής της επαίσχυντης διακυβέρνησης με τίμημα το κούρεμα των μισθών και των συντάξεών του, τις βαριές φορολογίες και τα χαράτσια, με τίμημα τα παιδιά του που λιποθυμούν σ’ ένα συνεχώς ολισθαίνον δημόσιο σχολείο. Ο λαός πληρώνει τα λάθη της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, από τους “ιδιοφυείς πολιτικούς” των προηγούμενων κυβερνήσεων με τίμημα τις χιλιάδες στρατιές ανέργων, τους χιλιάδες άστεγους και μετανάστες και τους κατώτατους μισθούς των 385 €, με το κλείσιμο των επιχειρήσεων και με τις χιλιάδες απολύσεις και μετατάξεις υπαλλήλων, μετατρέποντας έτσι την πρόοδο και την εξέλιξη –που είναι τα προσδόκιμα σε μια κοινωνία του μέλλοντος– σε πισωγύρισμα, στασιμότητα και τέλμα. Αυτός ο λαός, τέλος, βαριοπληρώνει τους αγώνες του και τις ελπίδες του για μια καλύτερη και ανθρώπινη ζωή, με το διασυρμό του, με περικοπές μισθών και ημερομισθίων, με άθλιες συνθήκες διαβίωσης πολλών συνανθρώπων μας ,περιμένοντας έτσι –με την απαισιοδοξία και την κατάθλιψη ζωγραφισμένη στο πρόσωπά του– να περάσει –πώς και με τι;– τις επερχόμενες γιορτές προσποιούμενος και να ανταλλάξει ευχές για “ένα ευτυχισμένο και δημιουργικό 2013”…

Αυτά συμβαίνουν –δυστυχώς– στην Ελλάδα του μνημονιακού έτους 2012 και με την ισχυρή τρικομματική διακυβέρνηση τριών ισχυρότατων ανδρών, που από μόνοι τους ανέλαβαν τη διάσωση της χώρας, βαδίζουμε ολοταχώς προς την “ανάκαμψη” και οσονούπω την “ανάπτυξη”, έχοντας εναποθέσει στις πλάτες του λαού: αβάσταχτα χρέη, χαράτσια, δύο τρόικες που συνεχώς απαιτούν θυσίες, άδεια ταμεία που πρέπει να γεμίσουν σιγά-σιγά, μηδενική περίθαλψη και ανύπαρκτη πρόνοια, νοσοκομεία και δημόσια σχολεία υπό διάλυση –η λύση δεν είναι ούτε οι συγχωνεύσεις ούτε οι μετατάξεις– τις ανεξέλεγκτες αυξήσεις σε ρεύμα, καύσιμα και τρόφιμα καθώς και την απειλή και το φόβο που τα ονομάζει ρατσισμό και πτώχευση… Γενικά έχει φορτώσει στην πλάτη του λαού την ανυπόφορη εκείνη κατάσταση που τον θέλει έρμαιο μιας ανεξέλεγκτης πολιτικής που –βασικά– δεν τον πονάει, αλλά τον μηδενίζει ως οντότητα και παρουσία στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, διασύρει την περηφάνια και την αξιοπρέπειά του τον ευτελίζει με βοηθούς στο έργο της τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και με πάρα πολλούς “έγκριτους” υπηρέτες τους, που ξέρουν και κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους.

Η νέα χρονολόγηση λοιπόν πρέπει να αρχίσει στην Ελλάδα με χρονολογικούς δείκτες μετά Μνημόνιον, (μ.Μ.) και από κει και πέρα οι ιστορικοί του μέλλοντος να καταγράψουν τα αξιοπερίεργα και κωμικοτραγικά γεγονότα που θα συμβούν, γιατί σίγουρα κάτω από τέτοιες συνθήκες και με τέτοιες πολιτικές που τρώνε “πόρτα” και προκαλούν την αιδώ των συνεταίρων μας Ευρωπαίων, η ιστορία –ακόμα και για μας τους Έλληνες με το ένδοξο παρελθόν– θα επαναληφθεί σαν φάρσα –και τότε αλίμονό μας!

[To έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη “Το τίμημα” παίζεται με μεγάλη επιτυχία από μια αξιόλογη θεατρική-ερασιτεχνική ομάδα στην πόλη μας –και στην ευρύτερη περιοχή μας–, αποτυπώνοντας ήθη, έθιμα και κατεστημένα μιας εποχής που δεν έχει περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά είναι ακόμα βιώσιμη και επίκαιρη. Και πάνω απ’ όλα διδακτική.]

«Και θυμηθείτε, πάρτε νερό μαζί σας, γιατί το μέλλον είναι ξερό» (Μιχ. Κατσαρός).

Φιλικά, Ε.Δ.

Advertisements