Τέλειωσαν και οι εορτασμοί για τα 100 χρόνια ελευθερίας μας από τους Τούρκους. Άλλες εκδηλώσεις είχαν επιτυχία, άλλες όχι. Κυρίως ο κόσμος συμμετείχε μαζικά, όταν οι συντελεστές των εκδηλώσεων ήταν ντόπιοι. Γέμισε το πολιτιστικό κέντρο από παλιούς Πρεβεζάνους στο γεμάτο συναίσθημα φιλμάκι του Γιάννη Νικολαΐδη για τις πρεβεζάνικες καντάδες, αν και ο κεντρικός ομιλητής ξέχασε αρκετούς από τους κανταδόρους, αφού δεν είχε άμεση γνώση της εποχής εκείνης.

Αξιολογότατη η θεατρική παράσταση “Το τίμημα” που ανέβηκε με σκηνοθεσία Κώστα Καζούκα από ερασιτέχνες ηθοποιούς. Άρεσε και συγκίνησε το πρεβεζάνικο κοινό. Συγκλονιστική –σαν φτασμένη ηθοποιός– μας καθήλωσε η εκπαιδευτικός Σταυρούλα Καραγιάννη, αλλά δεν έχω λόγια και για τον πληθωρικό Βαγγέλη Σοπικιώτη, που με  τη στανισλαφσκική ερμηνεία του μας εντυπωσίασε. Επίσης μας άγγιξε η γεμάτη ευαισθησία ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Δήμητρας Δρόσου. Συγχαρητήρια σ’ όλους τους ηθοποιούς. Μερικά λαθάκια και υπερβολές, όπως τα προπαγανδιστικά τσιτάτα στο σενάριο, πέρασαν απαρατήρητα. Ο Χούτας διετέλεσε βουλευτής στην Αιτωλοακαρνανία το 1946 και όχι στην Πρέβεζα, και πολύ μετά από το λαθρεμπόριο του τσιγαρόχαρτου, που άκμασε το 1930. Στην Πρέβεζα βουλευτής ήταν τότε ο Χαβίνης, δεξί χέρι του Βενιζέλου. Επίσης, τα κλωστήρια του Μύτικα, που ήθελε να δουλέψει η πρωταγωνίστρια, ιδρύθηκαν πολύ μετά, επί δικτατορίας. Πιθανώς ο σκηνοθέτης ήθελε να δώσει μια διαχρονικότητα στο έργο.

Κατατοπιστική η ομιλία του λαογράφου Συρρακιώτη καθηγητή Πανεπιστήμιου κ. Βαγγέλη Αυδίκου Έκανε μια ιστορική διαδρομή και αναφέρθηκε στους παράγοντες που συνετέλεσαν για να γίνει αναίμακτη η παράδοση της πόλης στον ελληνικό στρατό. Κυρίως εστίασε στις ανταποκρίσεις λευκαδίτικης εφημερίδας και λιγότερο στην άμεση μαρτυρία του Ρώσου Πρόξενου κ. Σκέφερη. Μας έδωσε άγνωστα στοιχεία, όπως το γεγονός ότι ο Χαλίλ Εφένδης, δήμαρχος της Πρέβεζας, ανήκε στο σύνδεσμο των Νεότουρκων, οι όποιοι είχαν αποφασίσει να τελειώσουν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να περιορισθούν στο εθνικό κράτος. Έτσι, μαζί Έλληνες και Τούρκοι δημογέροντες έπεισαν το στρατιωτικό διοικητή να μην αντισταθεί, παρ’ όλο που η Πρέβεζα ήταν οχυρωμένη σαν αστακός.

Επεσήμανε το γεγονός ότι ο ελληνικός πληθυσμός διεφύλαξε τους μουσουλμάνους Τούρκους και Αλβανούς συμπολίτες τους και ανέδειξε την έννοια του Πρεβεζάνου ως διαπολιτισμικού στοιχείου. Πρεβεζάνος δεν είναι μόνο ο Έλληνας ντόπιος, αλλά όλοι οι κάτοικοι της Πρέβεζας, που κατά καιρούς πέρασαν από εδώ: μουσουλμάνοι, εβραίοι, καθολικοί. Μας προέτρεψε να αναζητήσουμε τους απογόνους τους σε μια προσπάθεια αλληλοκατανόησης, αλλά και τουριστικής προβολής της πόλης μας.

Αλλά πώς μπορεί να γίνει αυτό; Τι θα βλέπουν οι Τουρκοπρεβεζάνοι, οι Πρεβεζανοεβραίοι ή και άλλοι Ευρωπαίοι τουρίστες; Το μνημείο που στήθηκε μπροστά στο δημαρχείο με το χαλασμό της Πρέβεζας, τα χαντζάρια και τα κομμένα κεφάλια των Πρεβεζάνων; Εκατό χρόνια μετά, συμβάλλει αυτό στην αλληλοκατανόηση των λαών, ή συντηρεί το μίσος; Ναι στη μνήμη, αλλά πρέπει να είμαστε προσηλωμένοι στο μέλλον, στη συναδέλφωση και τη συνεργασία των λαών. Πρέπει άμεσα να αποσυρθεί η μία τουλάχιστον πλάκα με αυτό το θέμα και να πάει στο υπό δημιουργία πρεβεζάνικο μουσείο με αλλά εκθέματα, αλλιώς κινδυνεύει να γίνει μνημείο κατάθεσης στεφάνων της Χρυσής Αυγής. Ας δημιουργηθεί μια επιτροπή από πνευματικούς ανθρώπους, για να εγκρίνει το περιεχόμενο και τη θέση ενός μνημείου.

Έτσι κάπως βίωσα τους πανηγυρισμούς για την απελευθέρωση της Πρέβεζας. Θα μου πείτε: πολλές οι παρατηρήσεις και τα παράπονα Αλλά τι Θερσίτης θα ήμουν διαφορετικά; Ανατρέξετε στον χαρακτήρα του κατά τον τρωικό πόλεμο…

Ο Θερσίτης

Advertisements