Αλήθεια τι; Τι ήταν αυτό που προέκυψε –μετά τη 17η Ιούνη– και δεν το περιμέναμε; Συγκυβέρνηση, κυβέρνηση εθνικής ευθύνης να το πεις, κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, κυβέρνηση συνευθύνης να το πεις, ή, τελικά, χρονικό ενός προαναγγελθέντος πολιτικού γάμου και μαζί ενός αργού θανάτου του ελληνικού λαού; Όπως και να το ονομάσεις αυτό το σχηματισμό κυβέρνησης –έννοιες και νεολογισμοί που ούτε ο υπολογιστής δεν τους αναγνωρίζει– είναι ένα μόρφωμα που δημιουργήθηκε για να συνεχίσει τα βασανιστήρια του ελληνικού λαού μέχρι τελικής πτώσεως. Ένας ολόκληρος λαός σέρνεται έρμαιο από τις προεκλογικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις των κομμάτων στις μετεκλογικές μεταστροφές και στις αλλαγές πορείας και πλεύσης και παρακολουθεί έντρομος τους τρεις αρχηγούς, δήθεν αμετακίνητους από τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις, να συμπλέουν “θυσιαζόμενοι” για το καλό της πατρίδας.

Τα πορτρέτα των συνιστωσών της ντόπιας τρόικας, είναι γνωστά και μη εξαιρετέα, αλλά ας τα ξαναθυμηθούμε, μπας και στην πορεία προσθέσουμε και τίποτα καινούργιο:

Η δεξιά παράταξη: συντηρητική, μνημονιακή, απειλητικά φερόμενη στον ελληνικό λαό με όπλο το φόβο και το φάσμα της απόλυσης, δριμύς ψηφοφόρος των αποφάσεων της τρόικας και των εντολών της, υπερασπιστής του μνημονίου, υπηρέτης των τραπεζών, καλός δανειολήπτης και καλο- ή κακο-πληρωτής των δόσεών του, γενικά ένα καλό στοιχείο στην Ελλάδα για να περνάνε μερκελικές πολιτικές για τη δημιουργία της Ευρώπης των λίγων…

Άρα, δεξιά παράταξη λογικά είναι αυτή, στην οποία αντιδιαστέλλονται τα λόγια με τις πράξεις, οι προεκλογικές εξαγγελίες και τα κυβερνητικά προγράμματα με τις εφαρμογές στην πράξη, το ενδιαφέρον της για το λαό με τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, μια παράταξη που συνεχίζει να εξαντλείται πρώτα στην έπαρσή της να κυβερνήσει οπωσδήποτε και μετά στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών της απέναντι στην ευρωπαϊκή τρόικα.

Είναι λοιπόν μία από τα ίδια και δεν έχουμε τίποτα το καινούργιο να προσθέσουμε, παρά μόνο να ισχυροποιήσουμε την πεποίθησή μας ότι έρχονται χειρότερες μέρες, ότι πλήρως θα εφαρμόζεται το μνημόνιο και τα βαριά του μέτρα για το λαό –για επαναδιαπραγμάτευση ούτε λόγος– και ναι, πράγματι κ. Σαμαρά, σας ανταποδίδουμε τον καβαφικό στίχο, όμως από την τελευταία στροφή του ποιήματος: “Αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις”… –έχει διαφορά!

Η πασοκική παράταξη, τώρα: η συμπλέουσα, η κυριότερη συνιστώσα της εσωτερικής τρόικας, η “δημοκρατική”, κι αυτή μνημονιακή, με άλλες ευαισθησίες όμως, αφού όλα τα κάνει στο όνομα της μεγάλης της ευθύνης απέναντι στον ελληνικό λαό και για το καλό του… Αναμενόμενη και αυτής η συμπεριφορά, αφού μετά τη 17η Ιουνίου οι ευαίσθητοι πολιτικοί αυτής της μεταπολιτευτικής παράταξης –που εξυμνούσε ως την καλύτερη ο πρώην αρχηγός της– άρχισαν έναν εσωτερικό πόλεμο για την καρέκλα, για το αξίωμα, για τη θέση, για την πελατεία που χάνεται και τη “μάσα” που χάνουν. Έτσι θα βρεθούν στη δυσάρεστη θέση να μην έχουν επιχειρήματα ούτε του τύπου “λεφτά υπάρχουν” ή “μαζί τα φάγαμε”, για να δικαιολογούν την κατάντια της σημερινής Ελλάδας, να μην έχουν ούτε τις σοφιστείες των εκάστοτε “παραθυράκηδων”, που κάνουν λάβαρό τους τη μεγάλης εθνικής σημασίας συγκυβέρνησή τους.

Η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία ανέκαθεν συνέβαινε και οι πολιτικές καταστάσεις δεν άλλαζαν προς το καλύτερο, άρα, μοιραίο ήταν, αυτά τα δύο κόμματα κάποτε θα μόνιαζαν, θα ταυτίζονταν και θα συγκυβερνούσαν εφαρμόζοντας πολιτικές, χωρίς πια –αποκάλυψη τώρα!– τις κομματικές ταμπέλες (δεξιά, κέντρο ή σοσιαλισμός), που στηρίζουν τα ξένα και ντόπια συμφέροντα, που θέλουν την Ελλάδα πειραματόζωο για την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και αποβλέπουν στην καταρράκωση των θεμελιωδών δικαιωμάτων, της αλληλεγγύης και όλων των άλλων αξιών, που οι άνθρωποι αγωνίστηκαν να κατακτήσουν.

Ούτε λοιπόν και γι αυτήν την παράταξη έχουμε να προσθέσουμε τίποτα καινούργιο και θετικό, παρ’ όλο που αντιπαρατίθεται το επιχείρημα ότι δημιούργησε το κοινωνικό κράτος… Τώρα ξέρουμε ακόμα κι αυτό πώς δημιουργήθηκε και πάνω σε ποιες πλάτες στηρίχθηκε… Ξεχνά κι αυτή η παράταξη την επαναδιαπραγμάτευση και επαναπαύεται για το φθινόπωρο!

Για την τρίτη συνιστώσα της συγκυβέρνησης, την “εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα”, τη ΔΗΜ.ΑΡ., αν επιζητεί μετά στόμφου κυβερνητικούς θώκους και αξιώματα, καλά έκανε και ταυτίστηκε με τις δύο προηγούμενες παρατάξεις… Πιστεύουμε, όμως, η θέση της είναι δίπλα στα αριστερά κόμματα, με τα οποία μαζί μπορούν να σταματήσουν την καταστροφή της χώρας και να αποτελέσουν σταθερά μαζί την τροχοπέδη για την εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών και μέτρων, που αναστέλλουν κάθε πρόοδο και δημιουργία σ’ ένα κράτος. Πολλοί ιστορικοί συμβιβασμοί γίνονται ενίοτε, αλλά δεν δικαιολογούν πάντα τις επιλογές όσων τους κάνουν. Αντίθετα, δημιουργούν ρήξεις, απομακρύνσεις και παραιτήσεις στελεχών και διαπράττεται σωρεία λαθών, που η ιστορία καιροφυλακτεί για να τα καταγράψει…

Όσο για τη μεγάλη –πλέον– αριστερή παράταξη, το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, είναι αυτή στην οποία ο ελληνικός λαός έχει εναποθέσει τις ελπίδες του για την έξοδο της χώρας από την κρίση… Έχει αποτελέσει πόλο έλξης για πολλούς, πολιτικά και κοινωνικά απελπισμένους ή “ανέστιους”, για πολλούς που είδαν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται, τις περιουσίες τους να χάνονται, τους συνανθρώπους τους να απελπίζονται και την αδιαφορία των πολιτικών τους σε όλο της το μεγαλείο… Όλοι αυτοί στήριξαν ΣΥΡΙΖΑ για τις ριζοσπαστικές του απόψεις, για τις προεκλογικές του δεσμεύσεις –που είναι προμετωπίδα για την αντιπολιτευτική του πορεία–, τον στήριξαν γιατί απέφυγε παγίδες του τύπου “να μπει και ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση” ή προτάσεις του στυλ “δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης”, αποφεύγοντας έτσι το ασυμβίβαστο λόγων και πράξεων.

Βέβαια, επειδή το δύσκολο δεν είναι το να φτάσεις κάπου, αλλά το πώς θα διατηρηθείς εκεί που έφτασες –“λίγο δεν είναι” κατά τον ποιητή–, από δω και πέρα περιμένουμε να δούμε στην πράξη το ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόζει τις δεσμεύσεις, να μην απογοητεύει, να δικαιώνει το λαό του, να διαψεύδει τις όποιες μικροπολιτικές τρίτων, που τον θέλουν ταυτόσημο με κόμματα και αρχηγούς που αποτέλεσαν εφιάλτη και ολική καταστροφή για τους Έλληνες, και, τέλος, να προσπαθεί να πείθει όλο και περισσότερο φίλους να στελεχώνουν τις τάξεις του, για να κάνει πράξη τα όσα πρεσβεύει. Γιατί τότε και μόνο τότε μπορούμε να δούμε κατάματα τις νέες προκλήσεις των καιρών και να σταθούμε απέναντι σε όσους πρεσβεύουν την απομόνωση και στασιμότητα της χώρας μας, τότε μόνο θα δούμε τα οράματα για ισότητα και ισονομία να γίνονται πράξη και το λαό μας στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων που θα σημάνουν την αλλαγή…

Εμείς, μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ κι τις δυνάμεις της προόδου, μπορούμε. Γιατί οι άλλοι, όπως ανταπάντησε και ο Αλέξης Τσίπρας στο φιλοκαβαφικό κ. Σαμαρά (αν γνώριζε όλο το ποίημα, δεν θα τολμούσε καν το αγγίξει, άλλωστε “Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον”), είναι: «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα». Προσμένουν, ίσως, ένα θάμα; (Κ. Βάρναλης, Οι μοιραίοι).

Φιλικά, Ε.Δ.

Advertisements