Μια επιστολή τής Μαρίνας Αλμπάντη

 Χθες [σ.σ.: 27/8] διεξήχθη συζήτηση του δημοτικού συμβουλίου Πρέβεζας για το πρόβλημα του λιμενικού αλιευτικού καταφυγίου του Παντοκράτορα, η οποία διήρκεσε σχεδόν τρεις ώρες, για να καταλήξει η πλειοψηφία του Δ.Σ., ότι δεν υπάρχει λόγος να πάρει απόφαση, ούτε καν να τοποθετηθεί, παίρνοντας θέση υπέρ ή κατά τού, ήδη εκτελούμενου, έργου.

Η συζήτηση, η οποία χαρακτηρίστηκε από ένταση και εκατέρωθεν αντεγκλήσεις, είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας οπερέτας, στην οποία “θεσμικοί”, θέλοντας να τηρήσουν το δημοκρατικό πρόσχημα, τοποθετήθηκαν για να δηλώσουν, στην πλειοψηφία τους, ότι, αφ’ ης στιγμής το “έργο” είναι “θεσμικό” και εκτελείται από την Περιφέρεια, οποιαδήποτε απόφαση δεν θα είχε νόημα, διότι, όπως χαρακτηριστικά είπε ο δήμαρχος: «Δεν μπορούμε να σταματήσουμε το έργο».

Λαμπρές εξαιρέσεις στην παραπάνω πλειοψηφική άποψη ήταν οι θέσεις των κ.κ. Ιωάννη Ρέντζου, της παράταξης “Δημόσιος Χώρος”, Βαγγέλη Τσοβίλη της παράταξης “Λαϊκή Συσπείρωση” και Δημήτρη Αυδίκου, στον οποίο οφείλουμε ιδιαίτερη μνεία, διότι, παρότι δημοτικός σύμβουλος της πλειοψηφίας, με την περιεκτική, αλλά πλήρη ουσίας, τοποθέτησή του, απέδειξε την αγάπη του για το περιβάλλον, αλλά και το ήθος του, υποβάλλοντας μία πολύ καλή πρόταση.

Μεταξύ άλλων, τοποθετήθηκε και ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Ιωάννου, ο οποίος, επέμενε στον αναπτυξιακό χαρακτήρα του “έργου”, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στις υποτιθέμενες αποφάσεις τόσο του ΣτΕ, όσο και του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας, οι οποίες, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα του κ. Ιωάννου, απέρριψαν τις αιτήσεις και την προσφυγή των πολιτών. Στην πορεία, βέβαια, εν μέρει ανασκεύασε, αλλά η προσπάθεια που επέδειξε τόσο ό ίδιος, όσο και η πλειοψηφία των δημοτικών συμβούλων που τάσσονται υπέρ του λιμενικού καταφυγίου, για δημιουργία εντυπώσεων περί οριστικής κρίσης επί του νομικού θέματος, φαίνεται να έχει κάνει καλά τη δουλειά της αφού, πολλοί συμπολίτες μας θεωρούν ότι ήδη τα δικαστήρια τάχθηκαν οριστικά και αμετάκλητα υπέρ της εκτέλεσης του έργου. Εκτός κι αν, ο κ. Ιωάννου κι οι λοιποί Καππαδόκες, υπέρμαχοι του έργου, γνωρίζουν κάτι που οι υπόλοιποι αγνοούμε.

Πολλοί πολίτες, είτε ως εκπρόσωποι φορέων, είτε ατομικά, τοποθετήθηκαν, αλλά και διέκοψαν επανειλημμένα τους ομιλητές σε μία, ομολογουμένως, χαλαρή διαδικασία, ίσως γιατί ο διευθύνων αρχικά τη συζήτηση, κ. Πιπιλίδης, προσπάθησε, και ορθώς, να δώσει τον λόγο σε όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα. Προσωπικά, όμως, αντιμετωπίστηκα μ’ έναν ιδιότυπο ρατσισμό, τόσο από τον ίδιο, όσο και από κάποια άλλα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου. Ήμουν το μόνο άτομο που, σε κάθε μου παρέμβαση, δεχόμουν τα πυρά του ιδίου, του αντιπροέδρου κ. Τσαγκάρη, αλλά και τον χλευασμό κάποιων συμβούλων, εις εκ των οποίων (ο κ. Σαραμπασίνας) με ρώτησε πόσο διάστημα(!) μένω μόνιμα στην Πρέβεζα!

Ομολογώ, βέβαια, ότι οι παρεμβάσεις μου δεν ήταν σύμφωνες με το πρωτόκολλο, αλλά παρασύρθηκα, τόσο από την όλη χαλαρή διαδικασία, όσο και από τα αισθήματα που τρέφω για τον Παντοκράτορα, το μέρος όπου ακούμπησα την καρδιά μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και όπου, πλέον, ευτύχησα να εγκατασταθώ. “Myhomeiswheremyheartis”, λένε οι Άγγλοι και αυτό ισχύει για τους περισσότερους από μας.

Θα σταθώ, λίγο, επί της συμπεριφοράς των ανωτέρω, για να τονίσω ότι η πρώτη μου επαφή με τους συγκεκριμένους αιρετούς της τοπικής αυτοδιοίκησης της πόλης μας, μου προκάλεσε αισθήματα ανάλογα μ’ αυτά που θα ένιωσαν οι μετανάστες της Αθήνας, θύματα της επιχείρησης “Ξένιος Ζευς”. Το κυρίαρχο, λοιπόν, αίσθημα, ήταν αυτό ενός παρία. Προφανώς, μη γνωρίζοντάς με προσωπικά και ως μη εμπίπτουσα στο πελατειακό κοινό των εν λόγω αιρετών, δεν θεωρήθηκε άξια σημασίας η επανειλημμένη έκκλησή μου να τοποθετηθώ, την ίδια στιγμή που καθένας από τους παρευρισκόμενους έπαιρνε όποτε ήθελε τον λόγο, αντιδικούσε, παρενέβαινε κ.λπ. Στο τέλος, βέβαια, μετά από την επιμονή μου, μου δόθηκε χρόνος από τον κ. Πιπιλίδη, για να δεχθώ μία άλλου είδους επίθεση πολιτικής εμπάθειας, αυτή του αντιδημάρχου Λούρου, το όνομα του οποίου μού διαφεύγει και ο οποίος, αφού ζήτησε επανειλημμένα από τον πρόεδρο να μου αφαιρέσει τον λόγο και να μου κλείσει το μικρόφωνο, φωνάζοντας «γιατί την αφήνεις και μιλάει;», αποχώρησε από την αίθουσα, αποδεικνύοντας τα… δημοκρατικά του φρονήματα. Αρχή άνδρα δείκνυσι!

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι εύλογα:

1) Ποιος ο λόγος να συζητηθεί στο Δ.Σ. το θέμα του λιμενικού-αλιευτικού καταφυγίου Παντοκράτορα, εφόσον, όπως αποδείχθηκε, εξαρχής δεν υπήρχε η πολιτική βούληση να καταλήξει σε απόφαση;

Η απάντηση είναι προφανής. Για να ενδυθούν η δημοτική αρχή και η αντιπολίτευση του κυρίου Γιαννάκη (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, έλαμψε δια της απουσίας του, παρότι είχε τοποθετηθεί κατά του “έργου”) της δημοκρατικής νομιμοφάνειας. «Ναι, ακούμε τους δημότες, αλλά τι να κάνουμε κι εμείς; Το έργο δεν μπορούμε να το σταματήσουμε», νίβοντας τας χείρας τους ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι.

2) Τι σκοπιμότητα έχει ένα αλιευτικό καταφύγιο χωρητικότητας ογδόντα (80) σκαφών, το οποίο –υποτίθεται ότι– γίνεται για την εξυπηρέτηση των δεκατριών (13) ψαράδων του Παντοκράτορα, όταν μάλιστα οι δώδεκα (12) εξ αυτών διαφωνούν με την κατασκευή του, για λόγους οικονομικούς, οικολογικούς, αλλά και διότι γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι δεν θα είναι ασφαλές για τα σκάφη τους, τη στιγμή που η συγκεκριμένη περιοχή βάλλεται από ισχυρούς ανέμους, που ενίοτε ξεπερνούν και τα 10 μποφόρ; Θυμόμαστε όλοι την από αέρος επιχείρηση διάσωσης του πληρώματος του ρώσικου φορτηγού πλοίου, που προσάραξε εκεί τον περασμένο χειμώνα, όταν τα κύματα σκέπαζαν τα κατάρτια.

Την απάντηση την έδωσε (προφανώς άθελά του) ο κ. Τσαγκάρης, ο οποίος είπε: «Δεν είναι κακό να μπουν και άλλα σκάφη μέσα. Έρχονται οι άνθρωποι με τα φουσκωτά τους στην Πρέβεζα και δεν έχουν πού να τα βάλουν». Έτσι, ακριβώς, κ. Τσαγκάρη! Όπως το είπατε. Δεν πρόκειται για αλιευτικό καταφύγιο, αλλά για κατασκευή μιας μαρίνας, σ’ ένα μοναδικού κάλλους οικοσύστημα, το οποίο θα πληγεί ανεπανόρθωτα και το οποίο, αν ποτέ δημιουργηθεί πραγματική οικολογική συνείδηση στους ανθρώπους που κρίνουν το μέλλον και τις τύχες των παιδιών μας, θα χρειαστεί δεκάδες χρόνια για ν’ αποκατασταθεί, χωρίς να μπορούμε να παραβλέψουμε την καταστροφή των κοραλλιογενών, γεμάτων απολιθώματα, βράχων, που χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να δημιουργηθούν.

Ο ίδιος επεδίωξε να μας πείσει ότι «πρακτικά, είναι λιγότερες οι θέσεις»! Μόνο που δεν έλαβε υπόψη του την κατάθεση, κατά την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων, στις 21 Αυγούστου, του μηχανικού της Περιφέρειας, ο οποίος κατηγορηματικά δήλωσε ότι το καταφύγιο θα εξυπηρετεί ογδόντα (80) σκάφη.

3) Γιατί η επιμονή του κ. Δημάρχου και της πλειοψηφίας των συμβούλων (εξαιρουμένων όσων ανέφερα) στη μελέτη περιβαλλοντικών όρων, τη στιγμή που είναι γνωστό τοις πάσι ότι αυτές οι μελέτες είναι “καρμπόν”, με μερικές μόνο τροποποιήσεις, που γίνονται για να θεωρηθεί ότι καλύπτουν την περιοχή στην οποία αναφέρονται; Κι αφού, κ. Μπαΐλη, δηλώνετε “μη ειδικός”, γιατί δεν προβήκατε σε μια απλή ανάγνωση της μελέτης του κ. Δεκλερή, η οποία περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις που θα έχει η εκτέλεση του “έργου” στο οικοσύστημα, ενάλιο και παράλιο, αλλά επικαλείσθε αποκλειστικά και μόνο τη μελέτη περιβαλλοντικών όρων, η οποία συνετάγη προ 8ετίας, μη λαμβάνοντας υπόψη τις νέες επιστημονικές έρευνες, που αποδεικνύουν την επικινδυνότητα τέτοιου είδους επεμβάσεων στο οικοσύστημα;

Η απάντηση είναι και πάλι προφανής. Διότι, η επίκληση της (φερόμενης ως) νομιμότητας ευνοεί τους πιστούς των κομματικών γραμμών, ειδικά όταν αφορούν σε χρηματικά ποσά, μερικών εκατομμυρίων ευρώ. Και όχι, κ. Μπαΐλη και κ.κ. σύμβουλοι. Δεν είναι ανάξιο λόγου το ποσό αυτό και να το λέτε δημόσια, σήμερα, στην Ελλάδα της φτώχειας, της ανεργίας, των αυτοκτονιών, των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, της έλλειψης ιατρικής περίθαλψης και φαρμάκων, των αστέγων, είναι –αν μη τι άλλο– ύβρις, με την αρχαία έννοια της λέξης.

Να θυμάστε, κύριοι άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης, πως, ό,τι είναι νόμιμο, δεν είναι απαραίτητα και ηθικό.

Ο Παντοκράτορας δημιουργήθηκε ως ένας μικρός οικισμός, που θα εξυπηρετούσε τους τότε πρόσφυγες. Μικρά, πλίνθινα σπίτια στέγασαν κατατρεγμένους ανθρώπους, στους οποίους παραχωρήθηκαν κλήροι, για να μπορούν να ζήσουν.

Σ’ αυτόν τον ιδιόμορφο, μορφολογικά, τόπο βρέθηκα σε πολύ μικρή ηλικία, αποκτώντας την πρώτη μου επαφή με τη θάλασσα. Σ’ αυτόν τον όρμο μού έμαθε ο πατέρας μου να κολυμπώ, να κάνω μακροβούτια κι ελεύθερη κατάδυση και, όταν μεγάλωσα περισσότερο, να ψαρεύω. Οι πιο ευτυχισμένες περίοδοι της παιδικής μου ηλικίας ταυτίζονται με τον τόπο αυτό. Κι αργότερα, μεγαλώνοντας, ένιωθα την οικειότητα που νιώθει κάποιος στον αγαπημένο του τόπο, με τ’ αρώματα του γιασεμιού, των λεμονανθών, της αγριοσυκιάς, της βελούδινης υγρασίας, των ανέμων και της Θάλασσας. Εδώ μεγάλωσα και πέρασα τα καλοκαίρια μου, σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη, που για μένα φαντάζει Παράδεισος.

Μια ανάσα απόσταση από την πόλη κι όμως οι Παντοκρατορίτες ένιωθαν πάντα πρόσφυγες. Ίσως γιατί πολλοί από τους “ντόπιους” τούς αντιμετώπισαν με επιφύλαξη, ενίοτε και με υπεροψία, κάτι που, σε συνδυασμό με τον ξεριζωμό τους, τους έκανε να νιώθουν ανεπιθύμητοι και να αυτοπεριορίζονται στον μικρό τους χώρο.

Τα χρόνια πέρασαν, ώσπου, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, οι οικιστικές ανάγκες της πόλης μεγάλωσαν, με αποτέλεσμα ν’ αρχίσουν οι οικοδομικές επεκτάσεις στον άλλοτε προσφυγικό καταυλισμό. Κι όσο περισσότερο περνούσαν τα χρόνια, τόσο μεγάλωνε η οικιστική ανάπτυξη του Παντοκράτορα, μετατρέποντάς τον σταδιακά σ’ ένα από τα ωραιότερα προάστια της Πρέβεζας, ανεβάζοντας, συγχρόνως, και την αξία των ακινήτων.

Και πάνω που ο Παντοκράτορας κι οι κάτοικοί του, απόγονοι των προσφύγων της Ρωμυλίας, άρχισαν να βρίσκουν επιτέλους τη δικαίωσή τους, έρχεται η “ανάπτυξη”, υπό τη μορφή πολλών χιλιάδων κυβικών τσιμέντου, για την κατασκευή ενός “φαραωνικού”, όπως εύστοχα χαρακτηρίστηκε, έργου, που θα καταστρέψει την πιο όμορφη περιοχή της Πρέβεζας, θα μολύνει τη θάλασσα με απόβλητα, μπαταρίες, βενζίνες, τοξικά κατάλοιπα από τα χρώματα των σκαφών, θα καταστρέψει ένα εξαιρετικό οικοσύστημα και στη θέση του θα υψωθούν κατάρτια πολυτελών σκαφών, για λίγους. Κάποιοι επιχαίρουν, ονειρευόμενοι πριγκηπικές θαλαμηγούς, τουρίστες στα ενοικιαζόμενα, ζεστό χρήμα να ρέει στις τσέπες τους. Αλλά ούτε μια στιγμή δεν σκέφθηκαν την απαξίωση του οικισμού, απαξίωση που θα προκαλέσει η μαρίνα, μολύνοντας την καθαρότερη θάλασσα που υπάρχει δίπλα στην πόλη.

Τα νιόνυμφα ζευγάρια θα βρουν αλλού ηλιοβασίλεμα για να τραβήξουν τις ρομαντικές φωτογραφίες του γάμου τους, αλλά τα παιδιά των Παντοκρατοριτών θα μεγαλώσουν σ’ έναν τόπο μολυσμένο, κατεστραμμένο, σε μια θάλασσα που δεν θα μπορεί να τους δεχθεί στην αγκαλιά της, που δεν θα μπορούν να ρίξουν την πρώτη τους πετονιά, γιατί δεν θα ’χει ψάρια και δεν θα ξενυχτάνε στην ακρογιαλιά, περιμένοντας την ανατολή. Όσο για την αξία των οικοπέδων; Ένα είναι σίγουρο. Στο γενικό ξεπούλημα αυτού του τόπου που μας έφερε η τύχη να ζήσουμε, κάποιος ιδιώτης που θα εξαγοράσει, έναντι πινακίου φακής, την υπό κατασκευή μαρίνα, θα φροντίσει για την πλήρη απαξίωση των οικοπέδων, εξαιτίας της μόλυνσης.

Αυτή η τσιμεντένια μαρίνα θα είναι η ταφόπλακα του Παντοκράτορα. Θα τους το επιτρέψουμε;

Advertisements