Ο σκληρός ταξικός πόλεμος κεφαλαίου και εργασίας που βρίσκεται σε εξέλιξη, με ιδιαίτερη ένταση και στη χώρα μας τα 2,5 τελευταία χρόνια, στο έδαφος της οικονομικής και όχι μόνον κρίσης του συστήματος και της νεοφιλελεύθερης ρύθμισης, εκφράζεται 1. με τη βίαιη αλλαγή του κοινωνικού μοντέλου σε βάρος της εργασίας και 2. με την υπονόμευση της προστασίας του περιβάλλοντος, με το ξήλωμα κάθε προστατευτικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας και νομικού εμποδίου:

1. Θορυβημένο από το αποτέλεσμα των πρώτων πρόσφατων εκλογών του Μαΐου 2012 και μπροστά στη διαφαινόμενη νίκη της Ελπίδας που έφερνε η εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, το σύστημα επιστράτευσε το φόβο, τον εκβιασμό, την τρομοκράτηση, αλλά και τις υποσχέσεις των κομμάτων της συγκυβέρνησης, για επαναδιαπραγμάτευση, τροποποίηση, απαγκίστρωση από το μνημόνιο.

Δεν είχαμε καμία αμφιβολία για τις προθέσεις, τις επιλογές και την ικανότητά τους να θέσουν με σθεναρό τρόπο ότι δεν πάει άλλο με τις πολιτικές που βυθίζουν την οικονομία και οδηγούν την κοινωνία σε ανθρωπιστική κρίση: ανεργία, απροστάτευτη εργασία, αστέγους, ρατσισμό, αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού. Αλλά αυτό το «θα κάνουμε περισσότερα από ό,τι λέει το μνημόνιο, για να μας εμπιστευτούν και στη συνέχεια να διαπραγματευτούμε την επιμήκυνση υλοποίησης του μνημονίου» (ατόφιου) μάλλον προς δούλεμα φέρνει.

Αντιθέτως η συγκυβέρνηση δείχνει την πυγμή του κράτους στο χτύπημα των απεργών της Χαλυβουργίας, υπό το πρόσχημα της προστασίας του ιερού δικαιώματος της εργασίας, σε μια χώρα που η ανεργία σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

Η συγκυβέρνηση βρίσκεται ήδη εκτεθειμένη ενώπιον του λαού, με τα μέτρα της “νέας αντικοινωνικής καταιγίδας” που ανακοίνωσε –όταν μάλιστα σε λίγο καιρό λάβουμε τους αναμενόμενους λογαριασμούς-χαράτσια, τότε τα πράγματα δε θα είναι τόσο εύκολα γι’ αυτούς.

2. Στη διαδικασία επιτάχυνσης των διαδικασιών παρέκκλισης από την περιβαλλοντική νομοθεσία, που λέγαμε παραπάνω, αναφέρουμε δύο γεγονότα, που μάλλον δεν είναι και τόσο άσχετα μεταξύ τους:

a) Η τρόικα εξωτερικού στις 9 Ιουλίου πραγματοποίησε επίσκεψη στην ηγεσία του Συμβουλίου της Επικρατείας, που παραδοσιακά με τη νομολογία του στάθηκε ενοχλητικό στην εκτελεστική εξουσία, όταν νομοθετούσε απροκάλυπτα ενάντια στο περιβάλλον. Σε δηλώσεις του ο αντιπρόεδρος και πρόεδρος του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας Κωνσταντίνος Μενουδάκος εξέφρασε την εκτίμηση ότι η τρόικα «έμεινε ικανοποιημένη από τους ρυθμούς εκδίκασης των ασφαλιστικών μέτρων, που αφορούν τις συμβάσεις για τα μεγάλα δημόσια έργα και τις προμήθειες, σημεία στα οποία επικεντρώθηκε».

β) Λίγες μέρες μετά, στις 25 Ιουλίου, με απόφασή του το ΣτΕ απέρριψε την αίτηση πρωτοβουλίας πολιτών για προσωρινή αναστολή και άνοιξε το δρόμο για τη συνέχιση των εργασιών της “Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.” στη Χαλκιδική –της καταστροφής δηλαδή του περιβάλλοντος με την αποψίλωση εκατοντάδων χιλιάδων στρεμμάτων δασικής έκτασης και την εξόρυξη χρυσού με χρήση κυανίου, αφήνοντας πίσω κρανίου τόπο. Η επιχειρηματολογία μάλιστα επικεντρώθηκε κυρίως σε οικονομικά θέματα (θέσεις εργασίας, οικονομική κρίση) και λιγότερο σε αυτά που άπτονται της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

γ) Ας δούμε όμως και ένα τοπικό θέμα, ξεκινώντας με ένα ερώτημα: Ποιος τελικά υπερασπίζεται το έργο “Λιμενικό – Αλιευτικό Καταφύγιο Παντοκράτορα”; Τρία περιστατικά:

Ο Αντιπεριφερειάρχης Πρέβεζας σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στην εφημερίδα “Τοπική Φωνή” στάθηκε στα εξωτερικά, τα τυπικά, στοιχεία της υπόθεσης: το έργο γίνεται σύμφωνα με Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και, εάν σταματούσαν τα έργα, για τα οποία το ΣτΕ είχε απορρίψει τα ασφαλιστικά μέτρα, κανένα έργο δε θα γινόταν, φέρεται να είπε. Καμία όμως υπεράσπιση του έργου ως προς την ουσία –πόση αλήθεια υπάρχει, ως προς το ότι το έργο ικανοποιεί δήθεν ανάγκες αλιευτικού καταφυγίου, όταν αυτό δεν υποστηρίζεται ούτε καν από τους αλιείς του Παντοκράτορα; Λεπτομέρεια: Δεκαπέντε (15) στους δεκαοκτώ (18) επαγγελματίες και ερασιτέχνες ψαράδες του Παντοκράτορα αντιτίθενται και το δηλώνουν ευθαρσώς με την υπογραφή τους. Εκτός κι αν θεωρείται ωφέλεια η θυσία μιας πανέμορφης ακτής –πιθανώς και του παρακείμενου αισθητικού δάσους– στο όνομα της απορρόφησης 3,5 εκατομμυρίων ευρώ περίπου από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και του άμεσου κατασκευαστικού κέρδους που αυτό θα αποφέρει: Συμπεριφορά αλαζονικού νεοπλουτισμού δηλαδή και ασύγγνωστης άγνοιας των παραμέτρων της οικολογικής ισορροπίας;

Οι δημοτικοί σύμβουλοι στην τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, όσοι μίλησαν, καταδίκασαν την επιχειρούμενη καταστροφή στη δεύτερη παραλία της πόλης, οι της πλειοψηφίας όμως ζήτησαν αναβολή της απόφασης για σφαιρική ενημέρωση. Αχρείαστη, νομίζουμε, η αναβολή, που μπορεί να αποδειχτεί και επικίνδυνη: επί τρία τουλάχιστον χρόνια το θέμα απασχολεί τη δημόσια συζήτηση στην πόλη, όφειλαν να είναι ενημερωμένοι και φυσικά δεν μπορεί να απαλλάσσονται της πολιτικής ευθύνης για ό,τι συμβαίνει στην πόλη τους (μας), στο όνομα της θετικής γνωμοδότησης της τέως δημοτικής αρχής ή επειδή το έργο κατασκευάζεται από την Περιφέρεια.

Και ο εκπρόσωπος της “Λαϊκής Συσπείρωσης” κατακεραύνωσε το έργο, φροντίζοντας να δηλώσει ότι βρίσκεται στο πλαίσιο μιας πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που υποστηρίζεται από τη συγκυβέρνηση και το ΣΥΡΙΖΑ. Διέπραξε ιστορική λαθροχειρία: Έπρεπε να γνώριζε και να αναγνωρίσει, χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες, ότι οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, είχαν σημαντική συμβολή στην ανάδειξη του ζητήματος και συνεχίζουν να πρωτοστατούν στην κινητοποίηση των πολιτών. Καλωσορίζουμε, πάντως, τη θέση του, είναι η πρώτη φορά που στέλεχος του ΚΚΕ τοποθετείται με σαφήνεια ενάντια στην καταστροφή της ακτής. Να θυμίσουμε, απλώς, για λόγους ιστορίας, την αγαστή σύμπλευση πριν τρία χρόνια του προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου Παντοκράτορα, στελέχους του ΚΚΕ, με αυτήν των τέως Δημάρχου και Νομάρχη.

Ανοιχτά, λοιπόν, τη μάχη του λεγόμενου καταφυγίου, έδωσαν οι κ.κ. τέως Νομάρχης και Δήμαρχος –ο τέως Νομάρχης, μάλιστα, δεν επέδειξε στοιχειώδη σεβασμό στο γεγονός ότι πλέον απερχόταν και δεν άφησε την απόφαση στην επόμενη αρχή, παρά τις κινηματικές δράσεις, τα συντριπτικά επιχειρήματα της πρωτοβουλίας πολιτών, τις χίλιες διακόσιες (1.200) περίπου ενάντιες υπογραφές, την προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας: η διαδικασία κατακύρωσης της δημοπρασίας ολοκληρώθηκε, αν θυμόμαστε καλά, στο τελευταίο δίμηνο της θητείας του!

Advertisements