Ο οικονομολόγος Γκουΐντο Βιάλε, μέλος τής επιστημονικής επιτροπής τού Εθνικού Οργανισμού για την Προστασία τού Περιβάλλοντος της Ιταλίας, απαντώντας, κατά τη συνέντευξή του στην εφημερίδα “Rifondazione Comunista”, σε ερώτηση του δημοσιογράφου αν υπήρχαν περιθώρια διαπραγμάτευσης του χρέους σε περίπτωση νίκης τού Συ.Ριζ.Α. στην Ελλάδα, απάντησε: «Υπάρχουν περιθώρια. Φτάνει κανείς να επιμείνει. … Αν μάλιστα σχηματιζόταν ένα μέτωπο των χωρών που σήμερα βρίσκονται σε δύσκολη θέση –Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα– με μια ενιαία πλατφόρμα για την αναδιαπραγμάτευση των χρεών τους, επιβάλλοντας μορατόριουμ στην πληρωμή των τόκων και στην επιστροφή τού δανείου, χωρίς να το διαγράψουν, η φωνή αυτής της ομάδας κρατών θα ακουγόταν αναγκαστικά. Δεν θα υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις.»

Στην πρόσφατη ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής η Ιταλία κι η Ισπανία από κοινού πέτυχαν κάτι. Δεν άλλαξαν την ουσία τής καταστροφικής πολιτικής τής Ευρωζώνης –αυτό απαιτεί αλλαγή προσανατολισμού και σύγκρουση, που οι συντηρητικές κυβερνήσεις αυτών των δύο χωρών δεν είναι στις προθέσεις τους να κάνουν–, αλλά πέτυχαν μια πρώτη υποχώρηση από την αδιαλλαξία τής Γερμανίας· πέτυχαν τον απευθείας δανεισμό των τραπεζών τους από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, ώστε να μη δανείζεται το κράτος για λογαριασμό τους, να μην επιβαρύνεται το δημόσιο χρέος και κατά συνέπεια να μην απαιτείται μνημόνιο για τη διαχείριση της οικονομίας· και πέτυχαν την αγορά ομολόγων τους από τον ίδιο Μηχανισμό, με συνέπεια την αντιμετώπιση σ’ ένα βαθμό τής κερδοσκοπίας και τη μείωση των επιτοκίων δανεισμού τους. Βέβαια, η αποτελεσματικότητα των μέτρων αυτών είναι περιορισμένη, δίνει απλώς μια πίστωση χρόνου, χωρίς να λύνει το πρόβλημα. Κι ακόμη, δεν είναι καν προς το παρόν εξασφαλισμένη η δυνατότητα εφαρμογής αυτών των αποφάσεων και κάθε καθυστέρηση μπορεί να δημιουργήσει εμπλοκές. Δεν παύει όμως να είναι κάτι, κυρίως από την άποψη της αμφισβήτησης των μονόδρομων.

Ποια ήταν η στάση τής Ελλάδας σ’ αυτή την –έστω λειψή και ανεπαρκή– προσπάθεια ενιαίας έκφρασης του ευρωπαϊκού νότου; Τι έκαναν εκείνοι, που προεκλογικά τρομοκράτησαν μεσαία κοινωνικά στρώματα και τα παγίδευσαν στη δική τους επιλογή “αναδιαπραγμάτευσης” των μνημονίων; Δεν είπαν κουβέντα. Αντίθετα, αναγνώσθηκε επιστολή τού πρωθυπουργού προς στους ευρωπαίους ηγέτες, γραμμένη λίγες μόνον ημέρες μετά τις εκλογές. Γράφει: «Θα ήθελα να σας επαναβεβαιώσω ότι η Ελλάδα είναι απόλυτα αποφασισμένη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από την πρόσφατη συμφωνία διάσωσης. … Η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας … είναι πλήρως δεσμευμένη στους στόχους, στους αντικειμενικούς σκοπούς και σε όλες τις βασικές πολιτικές του Προγράμματος. Θα επιταχύνω την εφαρμογή του Προγράμματος με έμφαση στον τομέα των Ιδιωτικοποιήσεων.» Ήδη υπάρχουν δημοσιεύματα για την επιτάχυνση της ιδιωτικοποίησης της Αγροτικής Τράπεζας –που κατά τους προεκλογικούς λόγους τού πρωθυπουργού θα αποτελούσε δημόσιο πυλώνα – και κατά συνέπεια εκποίησης της γαλακτοβιομηχανίας “Δωδώνη” κ.ά.

Γιατί; Θα αφήσουμε να απαντήσει πάλι ο Γκουΐντο Βιάλε, με λόγια του από την ίδια συνέντευξη: «Όλη η εκστρατεία ενάντια στο Συ.Ριζ.Α. στηρίχτηκε πάνω σ’ ένα κατάδηλο ψέμα … Η προεκλογική εκστρατεία βασίστηκε στην προσπάθεια χρησιμοποίησης του φόβου τής πτώχευσης και της εξόδου από το ευρώ. Σκοπός ήταν να εξασφαλιστεί ότι οι μέλλοντες κυβερνήτες … θα αποδέχονταν τους στραγγαλιστικούς όρους που η τρόικα επέβαλε στην Ελλάδα και που επιβάλλει σιγά-σιγά σ’ όλες τις χώρες, δηλαδή την ισοπέδωση των μισθών, των συντάξεων, της απασχόλησης και την ιδιωτικοποίηση όλων των κοινωφελών αγαθών.»

Αυτή ήταν και είναι ακόμη η πολιτική επιλογή τους.

Advertisements