Τώρα που ο θόρυβος των εκλογικών αναμετρήσεων καταλάγιασε και το κυβερνητικό σχήμα επιτέλους αποκαλύφθηκε –μετά από μεγάλες κωλοτούμπες– στον ελληνικό λαό, είναι ώρα να γίνουν και διάφοροι απολογισμοί.

Ο λαός ήδη από την 6η Μάη καταδίκασε τη μνημονιακή πολιτική με αρκετά μεγάλο ποσοστό, το οποίο αύξησε και ενίσχυσε και στις 17 Ιούνη: «Δεν πάει άλλο με το μνημόνιο, γι’ αυτό πρέπει να ακυρωθεί», βροντοφώναξαν τα αντιμνημονιακά κόμματα. Κυβέρνηση όμως γίνεται με τα δύο –πρώην μεγάλα– κόμματα, μια κυβέρνηση που προτείνω να την ονομάσουμε κυβέρνηση ΠΑΝΔΟΚ… Το τρίτο κόμμα το αφήνουμε γι’ αργότερα…

Τα “χαστούκια” επίσης που έπεσαν αυτές τις μέρες –και ιδιαίτερα με το εκλογικό αποτέλεσμα– ήταν πολλά και ευκολοεξήγητα: Tα συγγενή με το ΣΥΡΙΖΑ κόμματα δέχτηκαν, ως απότοκο της πολιτικής τους, τη μείωση των ποσοστών τους ή το πολύ –λίγες οι εξαιρέσεις– τη διατήρησή τους, στα ίδια των προηγούμενων αναμετρήσεων. Τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα, κατάπληκτα μπροστά στην άνοδο ενός πρώην μικρού λαϊκού δημοκρατικού κόμματος, σπεύδουν να διαψεύσουν τη δική τους προγραμματική πολιτική και να μιλάνε για επαναδιαπραγματεύσεις, τόσο του μνημονίου, όσο και των δανειακών συμβάσεων… Να αμφισβητούν δηλαδή και να αμφιβάλλουν για τις ίδιες τους τις πράξεις και τις υπογραφές και να σου δίνουν παράλληλα και διαβεβαιώσεις για την “εντιμότητά” τους. Πόσο αλήθεια πειστικοί μπορεί να είναι;

Όσο για το χαστούκι –το πραγματικό– που απασχόλησε τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ, από ένα ανδρείκελο και δήθεν βουλευτή προς τις δύο κυρίες της ελληνικής πολιτικής, άφησε βαθιά τα σημάδια του στο ελληνικό κοινωνικό “γίγνεσθαι”. Και πίστευα ότι θα προβλημάτιζε ακόμα και τους ψηφοφόρους του, αλλά μάλλον τους έκανε περήφανους ,που έχουν στο σώμα τους έναν τσαμπουκά… Έτσι δεν είναι;

Φυσικά ένα ακόμα στίγμα της εποχής μας είναι και η αύξηση του ποσοστού της –άλλοτε ισχυρής, παντοδύναμης και αυτοδύναμης– Ν.Δ., της οποίας οι ψηφοφόροι εικάζω ότι είναι ή μεγαλοκαταθέτες ή εφοπλιστές ή μεγάλα “τζάκια” ή ότι, τέλος, οι περισσότεροι δεν ζουν στην Ελλάδα και έρχονται μόνο για να ψηφίσουν και δεν γνωρίζουν όσα οι υπόλοιποι, που βιώνουν τη σκληρή καθημερινότητα τούτης της χώρας. Δεν ξέρουν ότι στην Ελλάδα του 21ου αιώνα μάς έχουν φάει μισθούς και συντάξεις, μας ροκανίζουν σιγά – σιγά το εφάπαξ και τα ταμεία, ότι οι άνθρωποι έχουν χάσει τις δουλειές και τις περιουσίες τους, ότι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι πληρώνουν από την –άδεια– τσέπη τους τα φάρμακά τους και πολλοί απ’ αυτούς πεθαίνουν, επειδή δεν έχουν να τα αγοράσουν… Βέβαια, δεν γνωρίζουν τίποτε για τις μέχρι τώρα άπειρες απολύσεις εργαζομένων σε διάφορους τομείς, ούτε και για τις χιλιάδες επικείμενες απολύσεις, ούτε έχουν υπόψη τους τις στρατιές ανέργων και ότι η ανεργία στη χώρα μας έχει ξεπεράσει το 20% και τα 2.000.000 άνεργους (η φαινομενική, γιατί η άδηλη ανεργία είναι κατά πολύ μεγαλύτερη).Ούτε, βέβαια, ξέρουν ότι οι νέοι αναγκάζονται να παίρνουν το δύσκολο δρόμο της ξενιτιάς για να βρουν δουλειές, επαναφέροντας στις μνήμες όλων δεκαετίες ξεριζωμού και μετανάστευσης… φευ! Και το σπουδαιότερο, αυτοί οι “κατά το δοκούν” ή καιροσκόποι ψηφοφόροι, αγνοούν ότι οι συνάνθρωποί τους έχουν χάσει την αξιοπρέπειά τους, αφού στριμώχνονται στην ουρά των συσσιτίων οι μέχρι πρότινος νοικοκυραίοι, γιατί –για μερικούς και ίσως για τους περισσότερους– σήμερα προέχει ο αγώνας για την επιβίωση και η τιμή της οικογένειας.

Αυτού του είδους οι ψηφοφόροι πιστεύω ότι είναι αρκετά εγκλωβισμένοι μέσα στο φόβο που προκαλεί η άγνοιά τους –ο μεγαλύτερος των φόβων– και οι προκαταλήψεις τους. Άγονται και φέρονται σ’ ένα κόμμα, όπου οι συνιστώσες του κάνουν μεγαλύτερο κακό απ’ όσο κάνει η συνισταμένη, που είναι ο φυγόκεντρος αρχηγός του, ο πρωτοστατήσας στην αποστασία, όπως και τόσοι προηγούμενοι… Αυτά σκεφτόμαστε και αυτά όλοι καταλαβαίνουμε ως σωστά, αλλά όμως δεν τα καταδικάζουμε με την ψήφο μας και αφήνουμε τέτοιες πολιτικές να αμαυρώνουν και να λεηλατούν τον τόπο… Έτσι είναι!

Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται άλλοτε σαν φάρσα και άλλοτε σαν δράμα, τούτες τις μέρες –που πράγματι ζούμε ιστορικές στιγμές και με την έννοια ότι τα έχουμε δει όλα– η φάρσα και το δράμα παίζονται στη σκηνή των δύο μικρών αριστερών κομμάτων, που αγωνίζονται με “νύχια και με δόντια” να πάρουν μια θέση στην αέναη ιστορία των λαθών τους, που δυστυχώς, όχι δεν τους διδάσκουν τίποτε αλλά είναι και “κατά συρροήν” και επαναλαμβανόμενα… Εσείς κ. Φώτη Κουβέλη, τι λέτε; Θα γνωρίσετε και την υπουργική καρέκλα; Όχι, όχι, εσείς δεν πρέπει να είστε τόσο εμφανής, άλλωστε ήσασταν μια ήρεμη δύναμη, έτοιμος για θυσίες, στις οποίες όμως εγκλωβίζεστε με λάθος τρόπο και προπαντός σε πολύ λάθος χρόνο… Έτσι δεν είναι;

Όσο για το μεγάλο νικητή των δύο εκλογικών διαδικασιών, το ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρέπει να αναλώνεται με τα μικροπολιτικά τους, αλλά να μένει σταθερά ακλόνητος στο πρόγραμμά του και να υπερασπίζεται τις αξίες και τις θέσεις του. Όλοι οι συγκυβερνήτες γνωρίζουν –και ας μη το εκφράζουν– ότι τώρα ο εχθρός είναι και εκτός και εντός των τειχών, αφού οι εντός των τειχών είναι εχθροί apriori, σύμφωνα με τις προ συγκυβέρνησης δηλώσεις τους, ενώ ο εκτός των τειχών εχθρός τους –οποία αντίθεση– είναι ο λαός και το κόμμα που μάχεται για τα συμφέροντά του.

Ευχόμαστε καλή συγκυβέρνηση στους τρεις “μεγάλους” αρχηγούς, στο ΣΥΡΙΖΑ δυνατή και ισχυρή αντιπολίτευση και στους επικριτές του σωστού και του δίκαιου –που τελικά όλοι το φοβούνται και το “σκιάζονται”– απαντάμε με μια φράση του μεγάλου ποιητή Αρ. Βαλαωρίτη: «Πάρε ένα σβώλο, Μήτρο, και διώξε εκείνα τα σκυλιά, που μου χαλούν το φύτρο»…

Σίγουρα, κύριοι, έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε…

Ε. Δ.

Advertisements