Στις 13 Μαΐου έγινε στην Πρέβεζα, όπως και σ’ άλλες 29 πόλεις τής χώρας, η καθιερωμένη πια, αφού γίνεται για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, ποδηλατοπορεία διαμαρτυρίας. Στα πανελλήνια αιτήματα των ποδηλατών, για την προώθηση εναλλακτικών τρόπων μετακίνησης και τον εξοβελισμό των μηχανοκίνητων από τις πόλεις, οι πρεβεζάνοι ποδηλάτες πρόσθεσαν τα τοπικά: πραγματική λειτουργία των πεζόδρομων, που συχνά κατακλύζονται από αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες, προστασία των ποδηλατόδρομων, που έχουν μετατραπεί σε χώρους στάθμευσης μηχανοκίνητων, επέκτασή των δικτύων πεζόδρομων και ποδηλατόδρομων.

Το ψήφισμά τους καταλήγει: «Το ψήφισμα είναι αντιγραφή τού ψηφίσματος της 8-5-2011, καθόσον για 3η χρονιά τα αιτήματα παραμένουν ίδια, όπως και η αδιαφορία τής διοίκησης της πόλης.» Στο “Φόρουμ” του περσινού Μαΐου διαβάζουμε ότι το ψήφισμα της 8-5-2011 ήταν επίσης εσκεμμένα αντίγραφο εκείνου τής 9-5-2010, για τους ίδιους λόγους. Για το κείμενο, λοιπόν, παραπέμπουμε στο φύλλο τού Μαΐου τού 2010, στη σελίδα 11…

Σε μια πόλη, που η ίδια και οι αρχές της δείχνουν να νοιώθουν αμήχανοι –ή, ακόμη, ένοχοι– απέναντι στους πολίτες της που η “ιδιοτροπία” κάποιων τους στερεί την απόλαυση της μηχανοκίνησης στους πεζόδρομους του κέντρου, σε μια πόλη που αρνείται –παρά τις κατά καιρούς διακηρύξεις των αρχών της περί του αντιθέτου– να ελέγξει και να αποτρέψει τις εκατοντάδες διελεύσεις, όλο το εικοσιτετράωρο, αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών από τους δυο κεντρικούς της πεζόδρομους, σε μια πόλη που κατασκεύασε τους όποιους ποδηλατοδρόμους της αντίθετα από τον τρόπο που της υπέδειξαν οι ειδικοί, ώστε να διευκολύνει τη μετατροπή τους σε χώρους στάθμευσης, σε μια πόλη που στην επέκτασή της στη λεωφόρο Ιωαννίνων θεωρεί περιττά –ή, ίσως, και επιζήμια για τις παρόδιες δραστηριότητες– τα πεζοδρόμια, σε μια πόλη που επί χρόνια ανέχεται το πάρκινγκ των δικαστικών λειτουργών επί του παραλιακού πεζοδρόμου της, φαίνεται πως η απλή συμμετοχή σε μια ετήσια ποδηλατοπορεία δεν αρκεί. Η πορεία χάνει τα αγωνιστικά – διεκδικητικά χαρακτηριστικά ενός κινήματος για τη βιώσιμη κινητικότητα και εκπίπτει σε ανώδυνη γιορτή τού ποδηλάτου –και μάλιστα υπό την αιγίδα των τοπικών αρχών. Απαιτείται δράση και απόφαση για σύγκρουση. Μένει (και) στους ποδηλάτες να το αποφασίσουν.

Μιλτιάδης Μπάλκος

Advertisements