Η κρίση δεν είναι θεόσταλτη, για να τιμωρήσει τους ασεβείς· στη βάση της βρίσκεται η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, η εξ αυτής πτώση του γενικού –μέσου– ποσοστού κέρδους, ο δυναμικός, επιθετικός ρόλος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, τόσο για την υποδοχή και διαχείριση πλεονάζοντος κεφαλαίου, όσο και για τη ρύθμιση και οργάνωση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Η χρηματοπιστωτική φούσκα, ως αποτέλεσμα των παραπάνω, η κατάρρευση των χρηματοπιστωτικών αγορών και οι πολιτικές διάσωσης του τραπεζικού συστήματος από τους διεθνείς και εθνικούς θεσμούς του κεφαλαίου γίνονται βασική παράμετρος για την έκρηξη των κρατικών χρεών.

Το κεφάλαιο μέσω των εγχώριων, ευρωπαϊκών και παγκόσμιων μηχανισμών του αξιοποιεί την κρίση χρέους, τη μεταφέρει στην εργασία, προς ιστορικών διαστάσεων αλλαγή –κατάρρευση– του κοινωνικού μοντέλου· σε ρόλο εμβρυουλκού – πειραματόζωου η χώρα μας, που και για εσωτερικούς λόγους αποδείχτηκε αδύναμος κρίκος: Ό,τι γίνεται εδώ μεταφέρεται και στις άλλες χώρες της Ευρώπης. Η λεγόμενη “εξυγίανση” των δημόσιων οικονομικών και η “ανταγωνιστικότητα” βυθίζουν την οικονομία στην ύφεση και σπρώχνουν τις κοινωνίες, τη μία μετά την άλλη, σε πτωτική πορεία δίχως τέλος.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, μπορούμε να φροντίσουμε να γίνουμε το αντιπαράδειγμα και, αυτό που θα γίνει εδώ με σταθμό τις εκλογές που επιβλήθηκαν από τις λαϊκές κινητοποιήσεις, να αποτελέσει τη θρυαλλίδα, για άλλες εξελίξεις στην Ευρώπη.

Στις επερχόμενες εκλογές να κάνουμε τους φόβους του συστήματος πραγματικότητα. Οι εκβιασμοί της κοινωνίας για την επερχόμενη καταστροφή αν δε δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης στο κόμμα του μνημονίου, δε φαίνεται να αποδίδουν τα αναμενόμενα. Οι άνθρωποι, τη μόνη καταστροφή που γνωρίζουν, είναι αυτή που τους στέλνει στην ανεργία, στην απλήρωτη εργασία, που δε δίνει μέλλον στα παιδιά τους, που καταστρέφει την παιδεία, την υγεία, την ασφάλιση, που εκποιεί τη δημόσια περιουσία.

Δε μπορεί να θεωρηθεί θετική επιλογή για το λαό, η “απόρριψη” των μνημονίων τύπου Καμμένου κ.λπ., που στο όνομα του “αντικατοχικού” αγώνα, παρουσιάζουν σκληρό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, της μείωσης της φορολογίας του κεφαλαίου, της διατήρησης των προνομίων των εφοπλιστών και ακροδεξιά ατζέντα για το ρόλο των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους και των δικαιωμάτων. Ούτε αποτελεί θετική επιλογή για το μέλλον της εργασίας ο εκτονωτικός εγκλωβισμός του κοινωνικού ριζοσπαστισμού στις ακροδεξιές λαϊκίστικες κραυγές για “νέο Γουδή”, κραυγές που προφυλάσσουν το σύστημα από την πολιτική και ιδεολογική ωρίμανση της αντίθεσης της κοινωνίας, οδηγώντας την εναντίον συγκεκριμένων πολιτικών εκφραστών –όσο ηχηρά ονόματα κι αν έχουν–, κραυγές που σπέρνουν το μίσος για τους αδύναμους “ξένους” και αφήνουν στο απυρόβλητο τις γενεσιουργές αιτίες των μεταναστευτικών κυμάτων (βλέπε σχετικό άρθρο σε άλλη στήλη, με τίτλο «Δεν αρκεί να διαλέξω απλώς μικρό κόμμα»).

Η απάντηση βρίσκεται σ’ ένα πλατύ κοινωνικό μέτωπο, για ένα νέο ριζοσπαστικό συνασπισμό εξουσίας, που προτάσσει τις κοινωνικές ανάγκες –μισθούς, συντάξεις, εργασία, συλλογικά αγαθά– και όχι την αποπληρωμή των πιστωτών. Που με την ενεργή κοινωνική στήριξη θα θέσει ως προτεραιότητα την αναδιανομή εισοδήματος από τα πάνω προς τα κάτω και θα ξηλώσει βήμα-βήμα όλο το νομοθετικό πλέγμα της αντιδραστικής αντι-μεταρρύθμισης. Που δεν περιορίζεται στην αχλή της βολικής για το σύστημα αναστροφής της “εθνικής ταπείνωσης”, αλλά στοχεύει στην αντίκρουση της καρδιάς της ταξικής, αστικής επίθεσης, με την οποία επιδιώκεται όχι μόνο η καταβαράθρωση της κοινωνίας, αλλά και η αποδυνάμωση της δυνατότητάς της να αντιδρά και να διαπραγματεύεται αγωνιζόμενη την αξία της εργατικής δύναμης και τους γενικούς όρους ύπαρξής της.

Το μήνυμα της ενότητας, που στέλνει η κοινωνία στην πολιτική αριστερά και απορρίπτουν προσχηματικά οι ηγεσίες του ΚΚΕ και της ΔΗΜΑΡ, φαίνεται προς το παρόν να το έχει λάβει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ και η απεύθυνσή του προς τις άλλες δυνάμεις για ενότητα και ευθύνες διακυβέρνησης σε αντιμνημονιακή-αντινεοφιλελεύθερη βάση διακρίνεται για τη σταθερότητα και τη συνέπειά της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίστηκε, από το ξέσπασμα της κρίσης, στην καταγγελία και στις γενικότητες, ούτε υποτάχθηκε στη μοιρολατρία του “υπέρτερου αντιπάλου”. Αποκάλυψε συστηματικά “πού το πάνε” με την επιλογή στο δρόμο του ΔΝΤ και των μνημονίων, κάλεσε σε μαζικούς αγώνες, συνέβαλε στην οργάνωσή τους σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, έδειξε δυνατές λύσεις, που γίνονται ρεαλιστικές όταν τις πάρουν στα χέρια τους οι λαοί.

Το ρεύμα της ενότητας είναι σε θέση η κοινωνία και ο κόσμος της αριστεράς ειδικότερα να το επιβάλει και με την ψήφο του!

Advertisements