Glauco Cambon, Μέδουσα

Στις 10 Φεβρουαρίου σε άρθρο του στο ιστολόγιο protagon.gr (http://www./?i=protagon.el.8emata&id=12532) ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Βαρουφάκης έκλεινε το άρθρο του “Τελευταία ευκαιρία” μ’ αυτή την παραίνεση προς τους έλληνες βουλευτές: «Το επόμενο εικοσιτετράωρο οι τριακόσιοι της Βουλής θα κληθούν να πάρουν την τελευταία σημαντική απόφαση του πολιτικού τους βίου. Τους την παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Ναι, μονόδρομος είναι. Ένας μονόδρομος που θα στερήσει και σε αυτούς, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά, το δικαίωμα να αποφασίζουν. Ας κάτσουν μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου τους ακίνητοι. Να στοχαστούν μπροστά στην αντανάκλασή τους. Και να σκεφτούν κάτι πολύ-πολύ απλό: Ό,τι και να κάνει η κ. Μέρκελ, η ΕΕ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η χώρα μας, η γενιά που έρχεται, θα είναι λιγότερο αδύναμη, αν εκείνοι απλά προσέλθουν στο Κοινοβούλιο και πούνε όχι στο Μνημόνιο Νο 2. Έτσι απλά. Και μετά ας φύγουν από τη μπρος πόρτα, διαχεόμενοι μέσα στην κοινωνία που τόσο καιρό πληγώνουν κι η οποία όμως έχει την δύναμη να τους συγχωρήσει. Αρκεί να πουν το “όχι” σε μια δανειακή συμφωνία-τέρας που είναι καταδικασμένη στην αποτυχία.»

199 απ’ αυτούς δεν άκουσαν τον καθηγητή. Και τώρα;

Τα δώρα τού μνημονίου 2

Τι φέρνει το καινούργιο μνημόνιο; Πολύ χοντρικά:

Στις εργασιακές σχέσεις: πλήρη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας.

– Μείωση του κατώτατου μισθού της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) κατά 22% και για τους κάτω των 25 ετών 32%.

– Πάγωμα σ’ αυτά τα επίπεδα μέχρι το 2015.

– Υποχρεωτική λήξη τής ισχύος των κλαδικών κ.λπ. συλλογικών συμβάσεων και επαναδιαπραγμάτευση με βάση τους νέους κατώτατους μισθούς τής ΕΓΣΣΕ.

– Κατάργηση της δυνατότητας των εργατικών σωματείων να προσφύγουν μονομερώς στη διαιτησία, αν δεν υπάρξει συμφωνία με την εργοδοσία, με αποτέλεσμα την υπογραφή ατομικών συμβάσεων.

– Πάγωμα των ανά τριετία αυξήσεων των αποδοχών, μέχρι η ανεργία να μειωθεί κάτω του 10% (σημερινό ποσοστό: 21% με μεγάλη αυξητική τάση).

15.000 απολύσεις στο Δημόσιο μέσα στο 2012 και 150.000 “αποχωρήσεις” ώς το 2015.

Στην κοινωνική ασφάλιση και πρόνοια: διάλυση των ταμείων.

– Μείωση των κύριων συντάξεων κατά 12% για το τμήμα τους άνω των 1.300,00 € και, ειδικά για το ΝΑΤ, μείωση κατά 7% σ’ ολόκληρο το ποσό.

Μείωση των επικουρικών συντάξεων κατά 10-20% αναδρομικά από 1-1-2012.

– Νέα μείωση τον ερχόμενο Ιούλιο, αν διατηρείται το δημοσιονομικό έλλειμμα –δηλαδή σίγουρα.

– Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 2% με την κατάργηση των οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας και των κοινωνικών προγραμμάτων τους.

Περαιτέρω μείωση των εισφορών στο ΙΚΑ κατά 3% από 1-1-2013, με πρόβλεψη ότι αν αυτό επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, το κόστος θα καλυφθεί με νέα μείωση των συντάξεων.

– Κατάρρευση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος λόγω μείωσης των εισφορών, μείωσης μισθών, αυξανόμενης ανεργίας, “κουρέματος” των ομολόγων των ταμείων.

Στην υγεία: επιβάρυνση των ασθενών και ιδιωτικοποίηση.

Μείωση δημόσιων δαπανών με αντίστοιχη οικονομική επιβάρυνση των ασθενών.

– Ρυθμίσεις που εμποδίζουν τη δωρεάν πρόσβαση στο αναγκαίο κάθε φορά φάρμακο.

– Ιδιωτικά εξωτερικά ιατρεία και ιδιωτικά κρεβάτια ασφαλιστικών εταιριών μέσα στα δημόσια νοσοκομεία.

Στην παιδεία: περαιτέρω απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης, ταξικότητα.

– Καταργήσεις σχολείων, πληθωρικά τμήματα, μείωση των εκπαιδευτικών ελλείψει διορισμών.

– Μείωση δημόσιων δαπανών, με αποτέλεσμα τον περιορισμό ή την ουσιαστική κατάργηση της ενισχυτικής διδασκαλίας, των δομών στήριξης παιδιών με αναπηρία, των σχολείων δεύτερης ευκαιρίας, των πρακτικών που καθιστούν την εκπαιδευτική διαδικασία πιο ελκυστική.

Στη δημόσια περιουσία: ξεπούλημα.

– Εκποίηση μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2012 των ΕΛΠΕ, της ΔΕΠΑ, του ΔΕΣΦΑ, της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ (πετρέλαιο, φυσικό αέριο και νερό).

– Πρόβλεψη ότι οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο δεν καταφέρνει να πωληθεί με τους όρους τού ταμείου που έχει συσταθεί για το σκοπό αυτό, πωλείται τμηματικά ή σ’ όποια τιμή προσφέρει η αγορά.

– Εύρεση 3.000 ακινήτων προς πώληση μέχρι το τέλος τού χρόνου.

Στη φορολογία: τεράστιες επιβαρύνσεις.

– Δραστική μείωση ή κατάργηση φοροαπαλλαγών από ασφαλιστικές εισφορές, ιατρικές δαπάνες, ενοίκια, δίδακτρα, στεγαστικά δάνεια, πρώτη κατοικία, ασφάλιστρα ζωής κ.λπ.

– Μεγάλη αύξηση του χαμηλού συντελεστή φ.π.α. που επιβαρύνει την ιατρική και νοσοκομειακή περίθαλψη, τα φάρμακα, τα τρόφιμα, τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος, φυσικού αερίου και νερού, τα εισιτήρια στα μέσα μεταφοράς, τα κόμιστρα των ταξί κ.λπ.

– Ενιαίο αυξημένο φόρο για τα ακίνητα, που περιλαμβάνει το φ.α.π., με αφορολόγητο όριο τις 200.000,00 €, και το γνωστό “χαράτσι” μέσω ΔΕΗ, χωρίς αφορολόγητο όριο.

Οι “θυσίες” θα σώσουν την “πατρίδα”;

Από την αρχή τής κρίσης η αριστερά επιμένει ότι οι “θυσίες” τού κόσμου τής εργασίας –δηλαδή τα μέτρα που παίρνουν άλλοι σε βάρος του– δεν αντιμετωπίζουν το χρέος τής Ελλάδας, ούτε καν αποσκοπούν σ’ αυτό. Επιχειρείται καταρχήν η ελαχιστοποίηση του κινδύνου των τραπεζών τους· και –το σημαντικότερο– μέσα στην παγκόσμια δομική κρίση τού καπιταλισμού το χρέος τής Ελλάδας χρησιμοποιείται προσχηματικά, για να πειραματισθούν σ’ ένα νέο κοινωνικό μοντέλο, που θα διασφαλίζει τη μέγιστη κερδοφορία τού κεφαλαίου. Σύμφωνα μ’ αυτό, οτιδήποτε κέρδισε ο κόσμος τής εργασίας τα τελευταία 100 χρόνια, πρέπει να του αφαιρεθεί. «Το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο έχει τελειώσει», δήλωσε ο εκπρόσωπός τους Μάριο Ντράγκι, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Αν με το δεύτερο μνημόνιο κι όσα ακολουθήσουν επιτύχουν να επιβάλουν αυτό το νέο μοντέλο, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εμάς. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το “Μνημόνιο 2” θα “αποτύχει”, όπως και το πρώτο, να λύσει το πρόβλημα του χρέους. Το λένε πια μόνοι τους: «Δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι ο δρόμος που βαδίζουμε οδηγεί στην επιτυχία», δήλωσε ο Β. Σόιμπλε. «Σε μερικούς μήνες θα χρειαστεί και τρίτο πακέτο σωτηρίας», συνεχίζει η “Φραγκφούρτερ Αλγκεμάινε”. Κι ο δικός μας Π. Καψής προαναγγέλλει νέα μέτρα για το καλοκαίρι.

Ότι αυτή η πολιτική δεν λύνει το πρόβλημα του χρέους, αλλά εξαθλιώνει τους εργαζόμενους, δηλώνεται πια και από εκπροσώπους τού δικού τους πολιτικού συστήματος, είτε επειδή είναι λιγότερο ακραιφνείς, είτε επειδή φοβούνται: «Συμπεριφέρονται στους έλληνες σαν να είναι εγκληματίες. Οι πυροσβέστες ρίχνουν λάδι στη φωτιά, μια ολόκληρη γενιά χωρίς ελπίδες», δηλώνει ο γερμανός πρώην Επίτροπος επί των Οικονομικών Γκ. Φερχόιγκεν. Πρέπει να μετριαστεί η λιτότητα, γιατί οδηγεί σε αδιέξοδο, συμπληρώνει ο ισπανός πρωθυπουργός Μ. Ραχόι.

Αντίσταση με κάθε μέσο

Σε ανατροπή τής ανομιμοποίητης κυβέρνησης των οπαδών των μνημονίων, σε σύμπηξη αριστερού, αντιμνημονιακού, αντινεοφιλελεύθερου μετώπου και σε εκλογές τώρα καλεί ο Συ.Ριζ.Α. με την ομόφωνη απόφαση της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του της 19ης Φεβρουαρίου –εκλογές, τις οποίες η υπουργός Ά. Διαμαντοπούλου χαρακτήρισε “έγκλημα”, συμβάλλοντας το κατά δύναμιν στην εικόνα μιας κυβέρνησης που θεωρεί τη δημοκρατία ενοχλητική. Τα 10 σημεία τής απόφασης:

1. Ακύρωση του μνημονίου και των μέτρων που απορρέουν απ’ αυτό.

2. Ανατροπή τής νέας δανειακής σύμβασης και των συνοδευτικών της μέτρων.

3. Ανατροπή τής λιτότητας και αναδιανομή τού πλούτου.

4. Προτεραιότητα στην κοινωνία και τις ανάγκες της.

5. Διαγραφή τού μεγαλύτερου μέρους τού χρέους.

6. Εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών.

7. Μέτρα για την οικονομική ανασυγκρότηση και για ένα αναπτυξιακό μοντέλο στη βάση των αναγκών τής κοινωνίας και της προστασίας τού περιβάλλοντος.

8. Υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών τής υγείας, της παιδείας και της κοινωνικής ασφάλισης.

9. Υπεράσπιση της δημοκρατίας.

10. Λαϊκή κυριαρχία, ανεξαρτησία.

Στο ίδιο πνεύμα η επιστολή τής 21ης Φεβρουαρίου του Α. Τσίπρα στους αρχηγούς των κρατών τής ευρωζώνης και στους προέδρους τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: Γραμμένη σε υπηρεσιακό ύφος, αφού εκθέτει τους λόγους, για τους οποίους η κυβέρνηση δεν είναι δημοκρατικά νομιμοποιημένη, καταλήγει: «Για όλους αυτούς τους λόγους, σας γνωστοποιώ ότι ο ελληνικός λαός, μόλις αποκαταστήσει το δικαίωμά του να εκφράζει δημοκρατικά τη βούλησή του και ανακτήσει τον έλεγχο των δημοκρατικών του θεσμών, πιθανότατα θα επιφυλαχθεί να αναγνωρίσει ή να τηρήσει τις συμφωνίες στις οποίες ετοιμάζεται να προχωρήσει η παρούσα κυβέρνησή του. Πιο συγκεκριμένα, ο ελληνικός λαός δεν θα αποδεχθεί οποιαδήποτε απώλεια κυριαρχίας, εξωτερική παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα της χώρας ή μαζική πώληση δημοσίων επιχειρήσεων, γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, που η παρούσα κυβέρνηση ετοιμάζεται να αποδεχθεί.»

Βέβαια, κατά τη “BildZeitung” ο Α. Τσίπρας χρηματοδοτεί τους αναρχικούς και κατά το “DerSpiegel” είναι άξεστος…

Δίπλα στις δυνάμεις που μάχονται τα μνημόνια στην Ελλάδα, αναπτύσσεται ένα διεθνές κίνημα αλληλεγγύης, αφού οι λαοί καταλαβαίνουν πως το ελληνικό μοντέλο είναι εξαγώγιμο. Στις 19 του μήνα έγιναν σ’ όλο τον κόσμο διαδηλώσεις συμπαράστασης στον ελληνικό λαό. Το Κόμμα τής Ευρωπαϊκής Αριστεράς θεωρεί ότι η επικύρωση της συμφωνίας «θα καθορίσει την καταστροφική μοίρα των άλλων υπερχρεωμένων κρατών-μελών της ΕΕ και, τελικά, της ίδιας της ΕΕ συνολικά». Ο υποψήφιος Πρόεδρος της αριστεράς στη Γαλλία Ζ. Μ. Μελανσόν δηλώνει πως «ο γαλλικός λαός είναι αλληλέγγυος με τον ελληνικό. Πόσο μάλλον, γνωρίζοντας πως η τρόικα σχηματίζει παρόμοια πλάνα για όλους τους λαούς της Ευρώπης.» Ο A. Badiou, oE. Balibar κι άλλοι 18 γάλλοι διανοούμενοι συνυπογράφουν με τη Β. Σκούμπη και το Δ. Βεργέτη του περιοδικού “Αλήthεια” κείμενο συμπαράστασης.

Οι εκλογές, το αντιμνημονιακό μέτωπο και οι άλλοι

Στο μέτωπο που στηρίζει τα μνημόνια, δηλαδή τα συμφέροντα του κεφαλαίου, μετέχουν αυτή τη στιγμή οι πυλώνες τού δικομματισμού: Πα.Σο.Κ. και Ν.Δ. Αν γίνονταν τώρα εκλογές, θα εξασφάλιζαν 150 περίπου βουλευτές. Αλλά, κι αν η υλοποίηση των μέτρων τούς φθείρει κι άλλο, το “κόμμα τού δικομματισμού” έχει εφεδρείες –πέραν του Λα.Ο.Σ. και κάποιων από τους πρόσφατα διαγραμμένους: από τα δεξιά τη Δη.Συ. της Ντ. Μπακογιάννη· κι από τα αριστερά, καθώς φαίνεται, τη Δημ.Αρ. των “ανανεωτών”. Η “υπευθυνότητα” την υποχρεώνει σε “ευπρέπεια”: «Οι διεθνείς συμβάσεις που υπογράφει η χώρα είναι δεσμευτικές όχι γιατί μας το ζητάει η τρόικα, οι εταίροι ή οποιοσδήποτε άλλος, αλλά γιατί αυτό απαιτεί η διεθνής πραγματικότητα και λειτουργία στον πολιτικά πολιτισμένο κόσμο τα τελευταία 200 χρόνια τουλάχιστον», δηλώνει ο Σ. Λυκούδης, ενώ και κατά το Φ. Κουβέλη η συμφωνία αποτελεί «δεσμευτικό πλαίσιο, που βαραίνει την όποια κυβέρνηση βρεθεί στην εξουσία». Αυτός είναι ο κατά Θ. Μαργαρίτη “αριστερός ρεαλισμός”. Έτσι, κατά το Σ. Λυκούδη υπάρχει «μεγάλη αντίφαση στην πρόταση να ενωθεί η αριστερά στο σύνολό της», αφού «δεν μπορεί να υπάρξει αριστερός ενωτικός πόλος εξουσίας βασισμένος σε εντελώς διαφορετικές στρατηγικές επιδιώξεις των κομμάτων που τον αποτελούν».

Η υπόλοιπη αριστερά –μη περιλαμβανομένης της Δημ.Αρ.– δημοσκοπικά βρίσκεται τώρα στο 30% περίπου. Σ’ ολόκληρη, περιλαμβανομένων όσων πραγματικά απομακρύνονται από το νεοφιλελεύθερο Πα.Σο.Κ., απευθύνει ο Συ.Ριζ.Α. την πρόσκληση για πολιτική συμμαχία· όχι μόνο για τις –έτσι κι αλλιώς– μεταβατικές εκλογές, αλλά για την υλοποίηση ενός ελάχιστου προγράμματος υπεράσπισης των συμφερόντων των στρωμάτων εκείνων, που υφίστανται την παρούσα βίαιη επίθεση. Αυτό είναι το σημερινό λαϊκό αίτημα. Όσοι στην αριστερά δεν απαντούν στην πρόκληση, όσοι πιστεύουν ότι η ικανοποίησή του είναι αδύνατη ή χωρίς νόημα, αυτοαναιρούνται και βλάπτουν.

Μιλτιάδης Μπάλκος

Advertisements