Στην αρχή ήταν ο Μποδοσάκης, ο Ωνάσης, ο Σκαλιστήρης κ.λπ. κ.λπ. από τζάκια. Μαζί κι οι βασιλιάδες, οι συνταγματάρχες κ.ά. …

Μετά ήρθαν οι μπλε, που εναλλάσσονταν με τους πράσινους σε τακτά χρονικά διαστήματα. Κι ο κόσμος τους ψήφιζε. Αδιαλείπτως…

Βάλανε τα αποθεματικά των ταμείων στην Τράπεζά τους που τα έκανε ομόλογα. Χωρίς να ρωτήσουν κανένα. Για να χρηματοδοτήσουν αυτούς από τα μεγάλα τζάκια που θα έκαναν… ανάπτυξη.

Μετά ήρθαν οι μίζες, οι κουμπάροι, τα καρτέλ, το παπαδαριό, οι κολλητοί, οι εργολάβοι, οι, οι…

Ξεπούλησαν ό,τι άξιζε, μοιράστηκαν τα υπόλοιπα, πήραν προμήθειες, ενισχύσεις (συνδρομές τις είπανε). Δημιούργησαν νέα τζάκια. Δίπλα στα παλιά. Και η κατάσταση ήταν χαρισάμενη. Κάνανε και φιέστες μεγάλες (Ολυμπιακούς και εθνικά ιδεώδη τις είπανε) και μικρές. Κάνανε και προμήθειες. Διάφορες προμήθειες (υποβρύχια, φρεγάτες, C4i, κ.λπ.). Με το αζημίωτο φυσικά. Σε κουτιά από πάμπερς ή σε καταθέσεις σε οφσόρ εταιρείες τους. Για το καλό μας πάντα…

Κι ύστερα ανακάλυψαν ότι έρχεται η κρίση…

Κι ύστερα άρχισαν να βγάζουν τα λεφτά στην Ελβετία για να μην χάσουν τα κόπια τους…

Κι ύστερα κάλεσαν τον λαό (τους απλούς εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους) να πληρώσει το μάρμαρο. Με χαράτσια, περικοπές μισθών και συντάξεων, με απολύσεις (εφεδρείες προσπάθησαν να τις πούνε…). Και μέσα σ’ όλα αυτά προσπαθούν, ακόμη και την τελευταία στιγμή, να διαλύσουν και να ξεπουλήσουν ό,τι απέμεινε. Δικαιώματα, φυσικό περιβάλλον, ορυκτό πλούτο, υγεία, παιδεία, ακόμη και το νερό και τον ήλιο.

Κι ύστερα πλάκωσαν κι οι απ’ έξω να βοηθήσουν… Για τα επόμενα 30-40 χρόνια. Συνεργαζόμενοι με τους από μέσα που τους… κάλεσαν.

Το φαγοπότι συνεχίστηκε, με συμβούλους γραβατωμένους, πολλούς συμβούλους!

Κι ύστερα, κι ύστερα, κι ύστερα; Πώς να υπάρχει ύστερα;

Μετά έπρεπε και κάποιος να φταίει. Λεφτά υπήρχαν. Μαζί τα φάγαμε… Τους βρήκαμε!

Οι κοπρίτες, οι τεμπέληδες, οι κουκουλοφόροι, οι, οι…

Κι ύστερα είναι και οι μαύροι, οι γύφτοι, οι ρουμάνοι, οι αφγανοί, οι πακιστανοί, οι αλβανοί κ.λπ. κ.λπ. που ήρθαν από μακριά γιατί τους άρεσε να πηδάνε από ψηλά μπαλκόνια, να κλέβουν, να βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό μας, να βιάζουν, να… να…

Καλά δεν ήταν εκεί που ήταν στην αρχή; Στις πατρίδες τους όπου πήγαμε εμείς ως καλοί πατριώτες να τους απελευθερώσουμε και να τους εκπολιτίσουμε; Στείλαμε ακόμη και στρατεύματα στις πατρίδες τους (στο Κόσοβο, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη κ.α.) για να τους βοηθήσουμε, άσχετα αν τις κάναμε λαμπόγυαλο… Κι αυτοί ήρθαν (ή εγκλωβίστηκαν εδώ θέλοντας να πάνε παραπέρα) με τη χειρότερη των προθέσεων: να ζήσουν!

Ποιοι άραγε μας τρώνε ζωντανούς; Ποιοι άραγε μας κλέβουν τη ζωή, το μέλλον, το όνειρο; Μέχρι πότε θα τους ανεχόμαστε;

ΔιΠ (με αφορμή ένα mail φίλου)

Advertisements