Κόκκινη γραμμή για μας είναι η “σωτηρία της πατρίδας”, απάντησε ο κ. Παπαδήμος στη Βουλή, όταν ο Αλέξης Τσίπρας τον εγκαλούσε για την προθυμία με την οποία συζητούσε η συγκυβέρνηση την κατάργηση του 13ου – 14ου μισθού και του κατώτερου εισοδήματος της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, και η απάντηση αυτή προκάλεσε ρίγη συγκίνησης και εθνικής ανάτασης στους βουλευτές του αστισμού: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ τουλάχιστον. Ο τραπεζίτης δοτός πρωθυπουργός, επικαλούμενος έναν μεγάλο στόχο –ή μήπως στήνοντας μια ψευδή εικόνα–, καιροσκόπησε συνειδητά στο όνομα της νέας Μεγάλης Ιδέας, της “σωτηρία της πατρίδας”, και βέβαια υπονοούσε αδίστακτα πως για την επιτυχία του υψηλού στόχου είναι έτοιμος να θυσιάσει ό,τι απέμεινε από τις ζωές των ανθρώπων. Να θυσιάσει δηλαδή τα λίγα των πολλών, μη αγγίζοντας τα πολλά των λίγων, της εθνικόφρονος αστικής οικογένειας, της οποίας τα αφορολόγητα και μαύρα εισοδήματα σε ασφαλείς τοποθετήσεις του εξωτερικού μετριούνται σε τρισεκατομμύρια ευρώ και καλύπτουν πολλές φορές το δημόσιο χρέος.

Περιέργως πως, για τη “σωτηρία της πατρίδας”, ενώ οι άνθρωποι καταστρέφονται, εργάζονται πολλοί και δηλώνουν την ετοιμότητά τους να συνδράμουν στους εθνικούς στόχους. Διαβάσαμε στον τοπικό τύπο την πρόσκληση της τοπικής ΔΗΜΑΡ εν όψει της πολιτικής ομιλίας του Φ. Κουβέλη στην Πρέβεζα: «Η ΔΗΜΑΡ σας καλεί να δυναμώσετε την απαίτηση για ενότητα, συνεννόηση, δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, αλληλέγγυες δράσεις, για την αντιμετώπιση της κρίσης. Ενώστε τη φωνή σας με τη δική μας για τη σωτηρία και την ανάταξη της χώρας μας». Πολύ προσεχτικές πράγματι λέξεις, στρογγυλές, ο καθένας παίρνει ό,τι επιθυμεί και όλοι μπορούν να “αγοράσουν”, θεωρώντας ως υπόσχεση των συντακτών της ανακοίνωσης ό,τι ο καθένας καταλαβαίνει. Έτσι, απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά ως προς τις δυνάμεις, στις οποίες απευθύνεται για να στηρίξουν το έργο της σωτηρίας και βέβαια ως προς το ποιες κοινωνικές κατηγορίες καλούνται να θυσιαστούν “για τη σωτηρία και την ανάταξη της χώρας μας”.

Για τις δυνάμεις πάντως που καλούνται “για ενότητα” και “συνεννόηση” για “δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις” κ.λπ., ο Φ. Κουβέλης στη συνέντευξη και στην ομιλία του, όπως παρουσιάστηκε από τον τοπικό τύπο, δεν ήταν ιδιαίτερα συγκεκριμένος. Έτσι διαβάζουμε, ότι «άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για συνεργασία με την προϋπόθεση των προγραμματικών συγκλίσεων». Δεδομένης της επαναλαμβανόμενης θέσης του ότι τα ποσοστά της αριστεράς δεν αθροίζονται, καθώς υπάρχουν “σοβαρές προγραμματικές διαφορές” και ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ περίπου ρέπει προς τον αριστερισμό και τον παλαιοκομμουνισμό, μπορούμε καλοπροαίρετα, χωρίς να αδικούμε το χώρο, να εικάσουμε ότι η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ δηλώνει “παρών” στα σχέδια ηγετικών – μνημονιακών στελεχών του ΠΑΣΟΚ για ανασυγκρότηση της “κεντροαριστεράς” κατ’ όνομα, με νεοφιλελεύθερη ψυχή. Η κ. Διαμαντοπούλου μάλιστα είναι ιδιαίτερα σαφής, όταν λέει ότι εργάζεται για το ΠΑΣΟΚ plus και για τον ιδιαίτερο ρόλο που επιφυλάσσει στην “υπεύθυνη” Αριστερά.

Η όλη εικόνα πάντως από την ομιλία και τη συνέντευξη έδωσε την αίσθηση ότι δεν υπήρξε απεύθυνση στην κοινωνία για ενδυνάμωση π.χ. των αντιστάσεων κατά των πολιτικών κατεδάφισης της ζωής των κυριαρχούμενων τάξεων, τη στήριξη του κινήματος ενάντια στα χαράτσια κ.λπ., την πλατιά ενότητα έστω στα κοινωνικά μέτωπα. Φαίνεται πως για την “υπεύθυνη” αριστερά που θέλει να εκπροσωπήσει ο Φ. Κουβέλης η πολιτική ανήκει στο χώρο των ειδικών, δε μπορούν να την ασκούν οι θιγόμενοι, όταν μάλιστα θέτουν με τον αγώνα τους ζητήματα ανυπακοής και με μη “καθωσπρέπει” τρόπο.

Για τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, που μετράνε τα πράγματα με όρους κοινωνικούς και ενδιαφέρονται να εκπροσωπήσουν τις δυνάμεις που πλήττονται στον κοινωνικό πόλεμο που έχει κηρύξει ο καπιταλισμός διεθνώς και στη χώρα μας, που θέτουν ζητήματα απόκρουσης των κατά κύματα κατεδαφιστικών μέτρων, ανυπακοής στις άδικες πολιτικές, αναδιανομής εισοδήματος, εκδήλωσης κοινωνικής αλληλεγγύης με αυτοοργάνωση, που προτάσσουν τις κοινωνικές ανάγκες και όχι την εξόφληση των δανειστών, που προσβλέπουν σε βαθιές κοινωνικές αλλαγές στη χώρα και στην Ευρώπη, ο μόνος δρόμος ευθύνης είναι αυτός της συσπείρωσης και της κοινής δράσης. Ο κόσμος απαιτεί από την αριστερά να πολιτικοποιήσει παραπέρα την κοινωνική σύγκρουση, να αμφισβητήσει την ηγεμονία του αστισμού, να θέσει πολιτικό στόχο τη διακυβέρνηση της χώρας από μια πλατιά αντινεοφιλελεύθερη κοινωνική και πολιτική συμμαχία, με πυρήνα τις δυνάμεις της ενωμένης αριστεράς· έχοντας επίγνωση ότι η άλλου τύπου διακυβέρνηση είναι ένας δρόμος σκληρών ταξικών συγκρούσεων, μιας άλλης σχέσης με την κοινωνία, συσχετισμών που δοκιμάζονται και ανατρέπονται στη διαδικασία των κοινωνικών αγώνων και μετασχηματισμών, σε επίπεδο χώρας και Ευρώπης.

Υπάρχει βέβαια και ο δρόμος, που ήδη υλοποιεί με συνέπεια, κόντρα στις διαθέσεις των αγωνιστών και ψηφοφόρων της, η ηγεσία του ΚΚΕ· αυτός της σπαρασσόμενης αριστεράς, που ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί μόνος του και καταγγέλλει όλους τους άλλους, μέχρι το σύστημα με κάποιο τρόπο, να μπορέσει να ξεμπλοκάρει προς νέα επίπεδα κερδοφορίας, αφήνοντας πίσω του κοινωνικά συντρίμμια της σκληρά υποτιμημένης αξίας της εργασίας.

Advertisements