κλικ για αναγνωσηΕίναι παλιά και τετριμμένη ιστορία η πολιτική της κάθε εργοδοσίας, όταν επιλέγει να κάνει απολύσεις και να μειώσει εισοδήματα. Πράγμα πολύ αναμενόμενο ότι θα συνέβαινε πιο έντονα τώρα, στην κρίση, ιδιαίτερα μετά τις φοβερές μειώσεις των αποδοχών στο Δημόσιο από τις κυβερνήσεις και τις τρόικες. Μετά το δημόσιο τομέα είναι βέβαιο ότι ακολουθεί ο ιδιωτικός τομέας. Η πολιτική αυτή της εργοδοσίας, με την υποστήριξη της κυβέρνησης, λέει: «έχουμε κρίση, δεν έχουμε λεφτά, δεν έχουμε κέρδη, τι να κάνουμε;», «πρέπει ή να μειωθούν οι μισθοί ή να απολυθούν οι εργαζόμενοι για να μη σταματήσει η ανάπτυξη στον τόπο».

Αυτό επιχειρείται να περάσει και σε μεγάλες και πολύ κερδοφόρες βιομηχανίες, όπως η χαλυβουργία του κ. Μάνεση, μια βιομηχανία με πολλά – πολλά κέρδη. Όποια/ος διαβάσει τα δημοσιεύματα και τα στοιχεία, θα καταλάβει εύκολα ότι τα κέρδη είναι πολλά, αλλά όχι όσα θα ήθελαν. Κι αυτό, εξαιτίας της πολιτικής των διοικήσεων (λάθη, υψηλά δάνεια). Καθαρά λάθη της διοίκησης από μια αδηφάγα διάθεση αύξησης κερδών, παρόλο που θησαύρισαν κατά την Ολυμπιάδα. Περιττό να πούμε ότι δεν μοιράστηκαν ποτέ αυτά τα κέρδη με τους εργάτες τους, θέλουν όμως φυσικά να μοιραστούν τη “ζημιά”. Διότι έχει έρθει η ώρα κανείς εργαζόμενος/η να μην παίρνει πάνω από 400 με 500 ευρώ, έχει έρθει η ώρα ο νεοφιλελευθερισμός να επιβάλλει δραματική μείωση εισοδημάτων και δικαιωμάτων, στη μεγαλύτερη επίθεση που έγινε στην εργασία τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια και δεκαετίες. Έχει έρθει η ώρα οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι κι οι φτωχοί φτωχότεροι. Αυτή είναι η επιδίωξη του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του εδώ κι αλλού στην Ευρώπη.

Επειδή όμως τα σχέδια των “από κάτω” πρέπει να είναι διαφορετικά και ανταγωνιστικά με αυτά των “από πάνω”, γι’ αυτό ο αγώνας των εργατών της Χαλυβουργίας και η, σχεδόν δίμηνη, απεργία τους έχει τόση σημασία. Γι’ αυτό είναι αγώνας όλων μας. Γιατί επιλέγει το δρόμο της αντίστασης, της διεκδίκησης και της αξιοπρέπειας. Γιατί δεν δέχεται τον εκβιασμό της εργοδοσίας, δεν δέχεται τις εκβιαστικές απολύσεις που έγιναν, δεν δέχεται να υποκύψει σ’ αυτή την προσπάθεια του κεφαλαίου να ισοπεδώσει, (επί τη ευκαιρία και τη δικαιολογία της κρίσης), κάθε αξιοπρεπές εισόδημα, ώστε να μη χάσει αυτό ούτε πεντάρα από τα δικά του κέρδη. Δεν δέχονται οι εργάτες της Χαλυβουργίας το ψέμα που λέει η εργοδοσία, ότι τα μέτρα είναι προσωρινά, για να μη χαθούν θέσεις εργασίας. Όλοι ξέρουν ότι τα μέτρα είναι μόνιμα κι οι χαλυβουργοί, σε μια τόσο βαριά και επικίνδυνη δουλειά, καλούνται να δουλέψουν σε συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς.

Τέτοια απεργία δεν έχει ξαναγίνει, όσο θυμόμαστε, τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτό έχει γεννηθεί δίπλα της ένα τόσο μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης. Όσοι και όσες μπλεχτήκαμε σ’ αυτό και πήγαμε στο εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο, ήταν πράγματι συγκλονιστικό αυτό που διαπιστώσαμε. Πόσο πείσμα και μαχητικότητα έχει αυτός ο δίκαιος αγώνας και πόσο πολλές συλλογικότητες και άνθρωποι βρέθηκαν δίπλα σ’ αυτό τον αγώνα. Όχι μόνο συνδικάτα ή σωματεία, αλλά στέκια, συλλογικές κουζίνες, συνελεύσεις γειτονιάς, blogs, πολιτικές οργανώσεις, άνθρωποι από κάθε γειτονιά και πόλη έχουν κατέβει στη Χαλυβουργία κι έχουν δώσει την αλληλεγγύη τους με κάθε τρόπο. Με κουβέντες, με κείμενα, με φαγητό, με μουσική, με τραγούδια, με χορό, με χρήματα, με προμήθειες, με διάδοση της πληροφορίας για την απεργία παντού (διότι από τα επίσημα ΜΜΕ είναι κομμένη), με εξορμήσεις και γλέντια σε γειτονιές της Αθήνας, αλλά και σ’ άλλες πόλεις.

Άνθρωποι με διαφορετικές αντιλήψεις και πολιτικές διαδρομές βρέθηκαν μαζί, δίπλα στον αγώνα αυτών των ανθρώπων, που σηκώνουν το βάρος για όλους/ες τους υπόλοιπους και τις υπόλοιπες. Αν αυτή η επίθεση δεν αναχαιτιστεί, και εδώ και στην Ευρώπη, θέλουν να μας γυρίσουν αιώνες πίσω, όταν οι άνθρωποι δούλευαν εξαντλητικά για ένα πιάτο φαγητό και ήταν όλοι πολύ φτωχοί και φτωχές και σχεδόν ποινικοποιημένοι, επειδή ακριβώς ήταν φτωχοί και φτωχές. Η ιστορία όμως γυρνά πίσω; Ο αγώνας των εργατών της Χαλυβουργίας και η αλληλεγγύη που στήθηκε δίπλα σ’ αυτόν δείχνουν το δρόμο να μην φτάσουμε εκεί, αλλά να πάρουμε την οδό της χειραφέτησης προς μια κοινωνία, που θα μοιράζεται δίκαια ο πλούτος (που πρώτα ανήκει σ’ αυτούς που τον παράγουν).

Ο αγώνας της Χαλυβουργίας μπορεί και πρέπει να είναι νικηφόρος.

Κυριακή Κλοκίτη

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Advertisements