Οι δυνάμεις της αστικής νομιμοφροσύνης, με αιχμή το σε διατεταγμένη υπηρεσία μιντιακό κατεστημένο, έδωσαν τα ρέστα τους να μας πείσουν, ότι μια κυβέρνηση “εθνικής σωτηρίας”, που θα στηρίζεται σε όλους τους “υπεύθυνους” πολιτικούς σχηματισμούς, αναλαμβάνει να οδηγήσει τη χώρα σε υπήνεμα λιμάνια. Ο Λ. Παπαδήμος περιεβλήθη με το φωτοστέφανο της προσωπικότητας κύρους, των “διεθνών διασυνδέσεων”, του “αποτελεσματικού τεχνοκράτη”. Έγινε βέβαια φανερό, ακόμη και στους πιο καλόπιστους, ότι όλη αυτή η επικοινωνιακή επίθεση –πως επιτέλους η χώρα αποκτά κυβέρνηση ευρείας στήριξης, προκειμένου να αποτρέψει τη χρεωκοπία, να υπογράψει τη νέα δανειακή σύμβαση και το νέο Μνημόνιο– απευθυνόταν στο εσωτερικό, προς υφαρπαγή κοινωνικής συναίνεσης ή τουλάχιστον ανοχής –“προ των αδιεξόδων της χώρας”–, και όχι προς το εξωτερικό, καθώς εκεί τα πράγματα έχουν άλλο μέτρο.

Το πείραμα Παπαδήμου καταγγέλθηκε από την αριστερά ως θεσμική εκτροπή, παραχάραξη της λαϊκής ετυμηγορίας και βέβαια ως κολυμβήθρα εξαγνισμού της ακροδεξιάς.

Ήταν τέτοια η αρχική ευφορία, όπως αποτυπώθηκε και στις σχετικές έρευνες της κοινωνικής γνώμης, που δημιούργησε τον πειρασμό στους “εθνικώς δρώντες” και στο μιντιακό σύστημα, να προπαγανδίζουν για την επέκταση του χρόνους ζωής αυτής της κυβέρνησης, ακόμη και μέχρι την εξάντληση της τετραετίας· χωρίς να αισθάνονται την ανάγκη να εξηγήσουν ότι η εντολή από το εκλογικό σώμα δόθηκε σε άλλον πρωθυπουργό και για άλλη πολιτική. Οι πιο θαρραλέοι μιλούσαν για πείραμα, που ανοίγει το δρόμο για μετεκλογικές κυβερνήσεις ευρείας στήριξης, στα μνημονιακά – νεοφιλελεύθερα πεδία, χωρίς τις άσκοπες “μικροπολιτικές” αντιπαλότητες. Το θαύμα βέβαια κράτησε μία εβδομάδα και η πραγματικότητα ήρθε να σαρώσει την ευφορία και τους σχεδιασμούς, αφού τίποτα δεν άλλαξε ως προς την ένταση της οικονομικής κρίσης και τη σκληρή επίδραση στη ζωή των ανθρώπων: απολύσεις, ανεργία, χαράτσια, ανέχεια, ματαίωση των οικογενειακών προγραμματισμών, ούτε σταμάτησαν, ούτε επέτρεπαν αυταπάτες για το μέλλον.

Έτσι, το κλίμα στην κοινωνία άρχισε να αλλάζει, η δημοτικότητα του “ικανού” και “τεχνοκράτη” με τις διεθνείς “επιρροές” πρωθυπουργού άλλαξε ραγδαία και οι ανταγωνισμοί, τόσο των κομμάτων που συνέπραξαν, όσο και των δελφίνων για την αρχηγία με τις επιμέρους στρατηγικές, βγήκαν στην επιφάνεια, δημιουργώντας συνθήκες παραπέρα αποδόμησης. Για να μην καταρρεύσει η χρήσιμη για τον αστισμό ιδέα του συναινετικού εγχειρήματος, άρχισαν να δίνονται βολικές εξηγήσεις. Δε φταίει δηλαδή για την κάθετη πτώση της δημοτικότητας το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση εφαρμόζει, ως ομάδα των τριών, την ίδια αντικοινωνική πολιτική, που υλοποιούσε η αμιγής Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά οι “διαφορετικές φωνές” στο εσωτερικό της, το “πολυπληθές σχήμα” κ.λπ.· έτσι πιέζουν τα πράγματα για παραπέρα αυτονόμηση από τη λαϊκή ετυμηγορία και την εξέλιξη της κυβέρνησης Παπαδήμου σε κυβέρνηση τεχνοκρατών, τύπου Μόντι Ιταλίας.

Δεδομένων των επιλογών των δυνάμεων του κεφαλαίου, η αριστερά δε μπορεί να περιορίζεται στην περιγραφή και την καταγγελία. Δεν είναι, ακόμα, αρκετό το ασφαλώς αναγκαίο: η στήριξη και η συμμετοχή σε δράσεις αντίστασης και αλληλεγγύης που αναπτύσσονται στην κοινωνία. Κι ασφαλώς στην αριστερά δεν έχουν όλοι την ίδια πολιτική ευθύνη, για την εικόνα των παράλληλων – ασύμπτωτων δρόμων. Οι συστηματικές και επίμονες ενωτικές πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ προς το χώρο της αριστεράς και όσων δυνάμεων κόβουν φερέγγυα τους δεσμούς με το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ των μνημονίων και του κεφαλαίου, η κοινή συνέντευξη Αλέξη Τσίπρα και Σοφίας Σακοράφα και η ανακοίνωση της συμπόρευσης με στόχο την ήττα της εσωτερικής και εξωτερικής τρόικας και την οικοδόμηση του συνασπισμού εξουσίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, είναι βήματα συναίσθησης της ιστορικής ευθύνης, δίνουν ελπίδα στον αγωνιζόμενο λαό και προοπτική νίκης.

Όσες ηγεσίες επιμένουν αυτάρεσκα και εν τέλει διασπαστικά σε μοναχικούς δρόμους, δεν παρέχουν αποτελεσματική εκπροσώπηση στις πολλαπλά δοκιμαζόμενες κοινωνικές τάξεις και οπωσδήποτε δημιουργούν πολιτικό χάσμα με το κοινωνικό σώμα της αριστεράς, που σε ποσοστό 60% περίπου, απαιτεί κοινές πρωτοβουλίες.

Advertisements