Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας στρέφονται, ιδίως τώρα το καλοκαίρι,  στα εμφιαλωμένα νερά αποφεύγοντας το νερό της ύδρευσης. Τους βλέπεις να κουβαλούν, με χίλια βάσανα μερικοί, εξάδες ή και δωδεκάδες πλαστικών μπουκαλιών από τα σούπερ μάρκετ που θησαυρίζουν. Αποτέλεσμα αυτού του φαινόμενου είναι να αυξάνονται αναλόγως και οι ποσότητες των άδειων πλαστικών μπουκαλιών που καταλήγουν στη χωματερή. Όσα καταλήγουν, γιατί αρκετά, με την πρώτη ευκαιρία,  πετιούνται οπουδήποτε με αποτέλεσμα να συσσωρεύονται στα πλαϊνά των δρόμων, στις ακτές κλπ υποβαθμίζοντας συνεχώς το φυσικό περιβάλλον.

Κάποιοι άλλοι εκ των συμπολιτών μας στρέφονται στην προμήθεια πόσιμου νερού από βυτία.

Φυσικά δεν μπορεί κάποιος να γνωρίζει ούτε τις συνθήκες αποθήκευσης των εμφιαλωμένων ούτε εάν το νερό του βυτίου ελέγχεται. Διατελούμε έτσι, όπως γίνεται συνήθως,  εν αναμονή πιθανών αποτελεσμάτων (βλ. κρουσμάτων) για να κρίνουμε και να αντιδράσουμε.

Από την άλλη βέβαια η επίσημη ύδρευση συνεχίζει σα να μη συμβαίνει τίποτε. Μας καθησυχάζει όταν βγαίνουν κάποια δημοσιεύματα για ύπαρξη προβλήματος στο νερό, για ενδεχόμενες απειλές των πηγών του Αη Γιώργη κλπ. Απειλές που προέρχονται από χωροθετήσεις κτηνοτροφικών μονάδων στην ευρύτερη περιοχή των πηγών κλπ.  Γεγονός είναι πάντως ότι η χλωρίωση του νερού του δικτύου γίνεται μερικές φορές ιδιαίτερα αισθητή.

Χρόνια τώρα, μελέτες (του ΙΓΜΕ και όχι μόνο) επισημαίνουν ότι για να είναι ασφαλείς οι πηγές θα πρέπει να οριοθετηθεί ζώνη προστασίας τους. Και φυσικά εντός της ζώνης αυτής να τηρούνται αυστηροί όροι προστασίας. Για παράδειγμα το νεκροταφείο του Αγίου Γεωργίου θα πρέπει να μετακινηθεί αφού βρίσκεται ακριβώς πάνω από τις πηγές με ότι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα του νερού. Του νερού που υδρεύει τρεις νομούς!

Και τι γίνεται; Αντί να προστατευθούν οι πηγές και το νερό τους διαβάζουμε ότι υποβαθμίζουν  (ή και κλείνουν) το ΙΓΜΕ.  Τι άλλο μπορεί να πει ή να σκεφτεί κάποιος για τους κάθε λογής εξουσιαστές μας!