Υπογράφηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο το συμβόλαιο για την παραχώρηση του οικοπέδου με σκοπό την ανέγερση νέου νοσοκομείου. Η κυβέρνηση μ όλους τους τρόπους παρά τις νομικές ρήτρες που έχει βάλει η δημοτική αρχή, έχει διαμηνύσει ότι αυτό το νοσοκομείο θα κατασκευαστεί με την μέθοδο των ΣΔΙΤ.

Θα αφήσουμε να γίνει κάτι τέτοιο ή θα αποτρέψουμε έστω και τη τελευταία στιγμή την παραχώρηση του οικοπέδου ως ύστατο μέσο πίεσης… Την ευθύνη της μη κατασκευής του νοσοκομείου δεν την χρεώνεται, όπως φοβάται η πλειοψηφία του Δήμου…. την χρεωνόμαστε όλοι εμείς που θέλουμε την υγεία στην υπηρεσία του απλού πολίτη και όχιστο στόμα των μεγαλοκαρχαριών… Γιατί όπως λέει και ο Μ. Μπρέχτ: «Όπου πέφτουν καρχαρίες, βγαίνει αίμα στον αφρό…» Εμείς που δεν θέλουμε στο κάτω-κάτω να χρεωθούμε εμείς και τα παιδιά μας.

Γι αυτό η υπογραφή μας να είναι ηχηρή ενάντια στη κατασκευή του νοσοκομείου με ΣΔΙΤ, ενάντια στην οποιαδήποτε ενέργεια  σύμπραξης με την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων.

Η υπογραφή μας στο παρακάτω κείμενο να είναι η αρχή.

Α.Π

Η ιδιωτικοποίηση μέσω της σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (Σ.Δ.Ι.Τ.) του νέου νοσοκομείου τής Πρέβεζας μπορεί και πρέπει να ανατραπεί

Η υποχρηματοδότηση του Ε.Σ.Υ. και η προκλητική ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα έχουν οδηγήσει στην υποβάθμιση της ποιότητας της περίθαλψης στο δημόσιο σύστημα υγείας και σε διεύρυνση των ανισοτήτων, με αποτέλεσμα ένα νοικοκυριό στην Ελλάδα να πρέπει να ξοδέψει 1.200,00 € το χρόνο από την τσέπη του για θέματα υγείας.

Στην πρωτοβάθμια περίθαλψη οι ιδιωτικές δαπάνες αγγίζουν το 57% των συνολικών δαπανών, λόγω έλλειψης δημόσιων κέντρων υγείας ή οικογενειακών γιατρών.

Ένας στους τέσσερις κατοίκους είναι αποκλεισμένος από το δημόσιο σύστημα υγείας: οι μετανάστες και οι ανασφάλιστοι.

Ο μέσος όρος νοσηλείας και θνησιμότητας των φτωχών είναι πολλαπλάσιος εκείνου των πλουσίων.

Η χρηματοδότηση του Ε.Σ.Υ. για προσλήψεις και υποδομές υποκαθίσταται από τη σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (Σ.Δ.Ι.Τ.). Η κυβέρνηση ενέκρινε την ανέγερση μ’ αυτό το σύστημα τριών νοσοκομείων: Γενικό Πρέβεζας, Ογκολογικό και Παιδιατρικό Θεσσαλονίκης.

Οι συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (Σ.Δ.Ι.Τ.) αποτελούν μορφή διείσδυσης του ιδιωτικού κεφαλαίου, στα πιο ιερά κοινωνικά αγαθά. Πρόκειται για ένα ακόμη εργαλείο ρύθμισης των διαδικασιών συσσώρευσης κεφαλαίου σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο.

Το δημόσιο δεσμεύεται να παραχωρήσει δωρεάν γη για την ανέγερση νοσοκομείων, ενώ διατίθενται και χώροι για εμπορική εκμετάλλευση στους κατασκευαστές.

Το ιδιωτικό κεφάλαιο βάζει πόδι στο χώρο της δημόσιας υγείας.

Έχει λόγο ακόμα και στον ιατρικό εξοπλισμό τού νοσοκομείου.

Και μόνο για τους λόγους αυτούς είμαστε αντίθετοι σε κάθε Σ.Δ.Ι.Τ. Είμαστε αντίθετοι σε κάθε διευκόλυνση με παραχώρηση οικοπέδου (δημόσιας περιουσίας) από το Δήμο ή το Δημόσιο για την κατασκευή όποιου έργου με Σ.Δ.Ι.Τ.

Θέλουμε νέο σύγχρονο νοσοκομείο ενταγμένο στο Ε.Σ.Υ., κατασκευασμένο με το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και όχι με την μέθοδο  Σ.Δ.Ι.Τ.

Δεν θέλουμε να χαρίσουμε δημόσια περιουσία για να επιδοτήσουμε ιδιώτες επενδυτές.

Καλούμε το Δήμο και κάθε φορέα -Ιατρικό Σύλλογο, συλλόγους εργαζομένων στο νοσοκομείο, Εργατικό Κέντρο κ.ά.- να αρνηθούν την πολιτική αυτή και να τεθούν επικεφαλής καμπάνιας ενημέρωσης των πολιτών για τις επιπτώσεις της.

Ο αγώνας των εργαζομένων στο Ασκληπιείο Βούλας μαζί με τους φορείς τής περιοχής ματαίωσε τα σχέδια του “Υγεία” - Marfin.

Ο αγώνας των εργαζομένων στο νοσοκομείο μαζί με την κοινωνία τής Πρέβεζας μπορεί να είναι νικηφόρος.

• Ναι στην ανέγερση νέου νοσοκομείου στην Πρέβεζα.
• Όχι στην ιδιωτικοποίηση της υγείας.

Ομάδα πρωτοβουλίας πολιτών

Την 21.07.2008, το Δημοτικό Συμβούλιο Πρέβεζας, με τις ψήφους των συμβούλων της πλειοψηφίας, αποφάσισε την παραχώρηση οικοπέδου του Δήμου στο Τ.Δ. Μύτικα, στο Υπουργείο Υγείας & Πρόνοιας, για την ανέγερση Νοσοκομείου.

Ως προς την ανάγκη για την κατασκευή νέου σύγχρονου Νοσοκομείου, όλο το προηγούμενο διάστημα, όλοι οι φορείς ήταν σύμφωνοι. Οι διαφοροποιήσεις αρχίζουν από τη στιγμή που η Κυβέρνηση αποφασίζει ότι, το Νοσοκομείο Πρέβεζας και όχι μόνο, θα κατασκευαστεί με τη μέθοδο της σύμπραξης με τον ιδιωτικό τομέα (ΣΔΙΤ).

Έχει αλήθεια λόγο το Δημοτικό Συμβούλιο, στο τι θα γίνει στο οικόπεδό του, στην περιουσία δηλαδή των πολιτών του Δήμου ή αυτό δεν το αφορά; Μήπως πλέον «είναι θέμα της Κυβέρνησης», της «Κεντρικής πολιτικής σκηνής» και «τι να κάνουμε, εμείς θ’ αλλάξουμε τα πράγματα»;

Αν ο Δήμος έχει λόγο στα πράγματα, είναι εφικτό να θέσει «ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ», που να κατοχυρώνουν το δημόσιο χαρακτήρα του;

Ως προς το πρώτο ζήτημα, όχι μόνο επειδή αυτό επιτάσσει ο νόμος, ότι δηλαδή οι δημοτικές αρχές, φροντίζουν για την ανάπτυξη και τη συνεχή βελτίωση των συμφερόντων και της ποιότητας ζωής της τοπικής κοινωνίας, αλλά και για λόγους ουσίας, αυτές οφείλουν να δρουν σύμφωνα με την αρχή της ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ.

Αν πιστεύει δηλαδή η δημοτική πλειοψηφία ότι,  η κατασκευή με τη μέθοδο ΣΔΙΤ, δεν είναι ένας από τους αποδεκτούς τρόπους κατασκευής, αλλά είναι μια μέθοδος πανάκριβη για την κοινωνία, χρονοβόρα κλπ και κυρίως μια μέθοδος, που με ανοιχτό και απροκάλυπτο τρόπο, ανοίγει τις πόρτες στο ιδιωτικό κεφάλαιο, για να διαχειριστεί και να κερδοσκοπήσει πάνω στο κοινωνικό αγαθό της υγείας, να λεηλατήσει τα ασφαλιστικά ταμεία και να πλήξει εν τέλει το επίπεδο των παροχών υγείας της κοινωνίας της πόλης μας, μπορεί να πει «ΔΕ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ», το Υπουργείο Υγείας στην προκειμένη περίπτωση;

( Να θυμίσουμε εδώ ότι, με τη μέθοδο ΣΔΙΤ, ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ όχι μόνο οι χώροι στάθμευσης, ο ιματισμός, η εστίαση κλπ αλλά και ο ξενοδοχειακός και κυρίως ο ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ).

Θα μας απαντήσουν, ίσα - ίσα (και ερχόμαστε στο δεύτερο σημείο), ασφαλώς και μας ενδιαφέρει το τι μέλλει γενέσθαι και γι’ αυτό θέτουμε «όρους και προϋποθέσεις» και μάλιστα τον αριθμώ οκτώ (8), μεταξύ των οποίων, ότι :

-  Η ανέγερση του νέου Νοσοκομείου θα αποτελεί δημόσια επένδυση

- Το κτίριο και οι κτιριακές εγκαταστάσεις θα παραμείνουν στην κυριότητα του      δημοσίου

-  Το Νοσοκομείο και οι λειτουργίες του θα είναι ενταγμένα στο ΕΣΥ

-  Το νοσηλευτικό, ιατρικό και υπόλοιπο προσωπικό, καθώς και το management θ’ ανήκουν στο δημόσιο…

Τίθεται επομένως, αβίαστα,  το ερώτημα. Τα παραπάνω, είναι ΟΡΟΙ που «στριμώχνουν» την Κυβέρνηση και ανατρέπουν τους σχεδιασμούς της, για την κατασκευή του Νοσοκομείου με την προσφυγή στα ιδιωτικά κεφάλαια (ΣΔΙΤ);

Ας παρακολουθήσουμε λίγο τα γεγονότα.

- Ήδη από τις 25.01.2006, με την απόφαση της 1^ης Διυπουργικής Επιτροπής ΣΔΙΤ και στο σημείο με αριθμ. 7, αναφέρεται ρητά ότι, στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων,  δημιουργείται ειδική κατηγορία για έργα που εκτελούνται με ΣΔΙΤ. Επομένως, η φράση των ΟΡΩΝ του Δήμου, περί «δημόσιας επένδυσης», εφόσον δε συνοδεύεται και από τη φράση «…και δε θα κατασκευαστεί με τη μέθοδο ΣΔΙΤ», όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την αποκλειστικά δημόσια λειτουργία του Νοσοκομείου, αλλά, πέρα από προθέσεις, λειτουργεί και αποπροσανατολιστικά.

- Τα περί: ιατρικού προσωπικού που παραμένει στο δημόσιο, ένταξης του νοσοκομείου στο ΕΣΥ και δημόσιου management, είναι πράγματα που περιλαμβάνονται αυτούσια, ήδη, στην από 01.03.2007 απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής ΣΔΙΤ. Η προσθήκη στους «ΟΡΟΥΣ» του Δήμου της φράσης «…και του υπόλοιπου προσωπικού», δε μπορεί ν’ αλλάξει το χαρακτήρα της «ΕΠΕΝΔΥΣΗΣ» και να φέρει σε δύσκολη θέση τον κ. Αβραμόπουλο.

- Τέλος, για τα περιθώρια αυτού του άρθρου, ως προς το θέμα του κτιρίου και των εγκαταστάσεων και των λειτουργιών που θ’ ανήκουν στο ΕΣΥ, έχουμε να πούμε ότι η ΟΥΣΙΑ, για τα ιδιωτικά «επενδυτικά» κεφάλαια, κατά την άποψή μας, δε βρίσκεται στο «κέλυφος» στα περί δημόσιας δηλαδή κυριότητας, αλλά στη διαχείριση των υποδομών και την εκμετάλλευση του εξοπλισμού, που φτάνει μέχρι κι αυτόν τον ΙΑΤΡΙΚΟ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ.

Συμπερασματικά, οι «ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ», που τίθενται από την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, δε μπορούν να ταράξουν τα σχέδια της Κυβέρνησης, για την κατασκευή του Νοσοκομείου της Πρέβεζας με ιδιωτικά κεφάλαια, τα οποία θα μπουν και στη λειτουργία του. Το ξέρει αυτό το Δημ. Συμβούλιο, γι αυτό άλλωστε απέφυγε ν’ αναφέρει στους «ΟΡΟΥΣ» του, ότι δε θα κατασκευαστεί με ΣΔΙΤ.

Οι διαβεβαιώσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, αλλά και οι εκφραζόμενες απόψεις του στυλ: «είναι θέμα της Κεντρικής Πολιτικής» κλπ, αντικειμενικά, οδηγούν στην αδράνεια και όχι στην κινητοποίηση της τοπικής κοινωνίας, στην αποδοχή του μοιραίου και όχι στην αγωνιστική αισιοδοξία.

Ο Δήμος, χρησιμοποιώντας τη δυνατότητα που αφήνει η ίδια η Διυπουργική Επιτροπή, στην προαναφερθείσα απόφασή της του Μαρτίου του 2007, ότι «δε θα σταματήσει και δε θα περιοριστεί η υλοποίηση νοσοκομειακών μονάδων και με την έως σήμερα μορφή προκήρυξής τους» (δηλαδή χωρίς τη μέθοδο ΣΔΙΤ), θα μπορούσε, με πρωταγωνιστή τον ίδιο, ν’ ανοίξει νικηφόρα προοπτική, με τη συγκρότηση ενός πλατιού, ενωτικού, ριζοσπαστικού κινήματος, που θ’ αμφισβητεί τις αντικοινωνικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης, ακόμα και στο χώρο της υγείας.

Ας μας επιτραπεί να θυμίσουμε εδώ, ότι το μεγάλο ποτάμι γίνεται από τα μικρά ρυάκια και η φωτιά (μακριά από μας) από τις μικρές εστίες.

Το «σκέψου παγκόσμια και δράσε τοπικά» των ινδιάνων ιθαγενών, νοηματοδοτεί και τη δική μας Αριστερά.

Ηλίας Χάιδας