Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ

Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ λαμβάνοντας το 43,92% των έγκυρων ψηφοδελτίων, με μόλις 11.453 ψήφους περισσότερες από το 2004, που τότε αντιστοιχούσαν στο 40,51% και μετά το 38,10% του 2007, αναδείχθηκε πρώτη κοινοβουλευτική δύναμη. Η ΝΔ έλαβε το μικρότερο ποσοστό 33,48% από ιδρύσεώς της και με απώλειες την τελευταία 5ετία 1.064.539 ψηφοφόρους.

Δεν προσήλθαν στις κάλπες 530.621 πολίτες περισσότεροι από το 2004 και ο δικομματισμός λαμβάνοντας το 77,40% των ψήφων, από το 85,87% του 2004, σημείωσε τη χειρότερή του επίδοση κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Το ΚΚΕ έλαβε το 7,54% από το 8,15% του 2007, ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τις παρούσες συνθήκες, εμφανίζοντας αξιοσημείωτη αντοχή έλαβε ποσοστό 4,6% από 5,04% το 2007, ο ΛΑΟΣ 5,63% από 3,8% και οι Οικολόγοι Πράσινοι το 2,53% από το 1,05% το 2004.

Η εκλογική κατάρρευση της ΝΔ δεν οφείλεται μόνο και κυρίως στην ανικανότητα και στην αβελτηρία του τέως πρωθυπουργού και του ηγετικού πυρήνα, ούτε στην εμπλοκή στελεχών της σε υποθέσεις διαφθοράς και απομύζησης του κοινωνικού πλούτου: δομημένα ομόλογα, κουμπάροι και καρτέλ στο χώρο του γάλακτος, Ζαχόπουλος, Βατοπέδιο, Ζήμενς.

Είναι επειδή όλα αυτά συνέβησαν στο έδαφος μιας ταξικής πολιτικής, που εκποιεί το δημόσιο πλούτο –ΟΤΕ, Ολυμπιακή, Εταιρεία Ύδρευσης Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, λιμάνια – Cosco–, ανοίγει χώρο, στα δημόσια νοσοκομεία και τη δημόσια παιδεία, στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο, θρυμματίζει τις εργασιακές σχέσεις, απαξιώνει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και παρέχει έτσι ακόμη πιο φθηνό και ευάλωτο προς εκμετάλλευση εργατικό δυναμικό στις επιχειρήσεις.

Είναι επειδή η βόμβα της κρίσης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και η καθίζηση της οικονομίας, με άμεσες συνέπειες στη ζωή των ανθρώπων, από την υπερχρέωση και τα ψηλά σε πρώτη φάση επιτόκια, την επέκταση της ανεργίας, της εργασιακής ανασφάλειας και τη γενική επιδείνωση των όρων ζωής, έσκασε στα δικά της χέρια και επέτεινε τις συνέπειες της αντικοινωνικής πολιτικής της.

Σ’ αυτό το έδαφος λοιπόν η Κυβέρνηση της ΝΔ και ο μέχρι τότε «καταλληλότερος» για πρωθυπουργός, δεν ήταν δυνατόν ν’ αντέξουν, το σύστημα χρειαζόταν την εναλλαγή μέσω της ομαλής και ανώδυνης γι’ αυτό μετάβασης της αυτοδύναμης κυβερνητικής εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ του Γ. Α. Παπανδρέου, αφού βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «τσίμπησε» για κυβερνητικός συνεταίρος.

Ο μέχρι χθες «Γιωργάκης» έγινε ΓΙΩΡΓΟΣ, ικανός να κυβερνήσει, απέκτησε «διοικητική ικανότητα», «ευχέρεια» στο λόγο, λάνσαρε την ασάφεια, τη γενικολογία, τη μη δέσμευση. Ο Κ. Καραμανλής τον διευκόλυνε στο έργο του, με τη σκληρή ταξική πολιτική που εφάρμοσε και την πολιτική των μηδενικών αυξήσεων που εξήγγειλε ακόμη και προεκλογικά.

Τα πρώτα κυβερνητικά βήματα: «αναθεώρηση» με επέκταση αντί για καταγγελία της σύμβασης για την παράδοση του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων του λιμανιού του Πειραιά στην Cosco, «επαναδιαπραγμάτευση» με Γερμανούς για ΟΤΕ χωρίς να τίθεται σε αμφισβήτηση παρά τα λεχθέντα προεκλογικά η ιδιωτικοποίηση, η αλλαγή του εκλογικού νόμου με επιμονή στον καλπονοθευτικό του χαρακτήρα (πριμοδότηση πρώτου κόμματος με σαράντα ξένες έδρες) και με ενίσχυση του ελέγχου των βουλευτών από τον ΑΡΧΗΓΟ, δείχνουν ότι η περίοδος της ασάφειας και των όποιων αυταπατών θα έχει σύντομο βίο, καθώς η κυβέρνηση θα υποχρεώνεται να παίρνει συγκεκριμένες θέσεις.

Το ΚΚΕ είδε τα ποσοστά του να μειώνονται, σε μια περίοδο μάλιστα οικονομικής κρίσης και με σοβαρά προβλήματα συνοχής στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Η «αναντιστοιχία» του ποσοστού με την «πολιτική του επιρροή» και η «σωστή γραμμή, που δεν αλλάζει» κατά την Α. Παπαρήγα, ίσως είναι προσπάθειες να ελέγξει ερωτήματα και αμφισβητήσεις τουλάχιστον στη βάση και τα μεσαία στελέχη, για τα όρια μιας «γραμμής», που βλέπει ως εχθρούς τις άλλες αριστερές δυνάμεις, κραδαίνει το ευαγγέλιο της απόλυτης αλήθειας, διασπώντας ακόμη και την κοινωνική αριστερά στον αγώνα της ενάντια στην ταξική πολιτική του δικομματισμού.

Ο ΛΑΟΣ, παρότι δεν καταφέρνει να εισπράξει τη μερίδα του λέοντος της καταρρέουσας εκλογικής δύναμης της ΝΔ, ανεβάζει τη δύναμή του και αποτελεί ανησυχητική πραγματικότητα, καθώς σπέρνει στην κοινωνία το μίσος για το διαφορετικό και το μετανάστη, ψαρεύει στα νερά του λαϊκισμού και της πατριδοκαπηλίας και γενικότερα πλασάρει στην πολιτική ζωή ακροδεξιά θεματολογία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε αναγκαίος και απαραίτητος για την κοινωνία. Το «3% και την ψήφο σου» λειτούργησε ως καταλύτης της προσωπικής ευθύνης της κοινωνικής βάσης της αριστεράς, για να πάρει την υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ στα δικά της χέρια.

Το 4μηνο της αποσυσπείρωσης και των διχασμών δε μπορούσε και δεν ήταν ικανό για να ματαιώσει την υπόθεση της πολιτικής ενότητας της νέας αριστεράς. Δε μπορούσε ν’ ακυρώσει τις εικόνες και τις αναφορές της δράσης του ΣΥΡΙΖΑ από το 2004 μέχρι το «Δεκέμβρη». Ο μήνας της προεκλογικής δραστηριότητας ανέδειξε τις αρετές της συλλογικής αριστεράς, τις αρετές της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας. Οι 13 θεματικές συνεντεύξεις, με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση και την έξοδο απ’ αυτήν με βάση τις ανάγκες των πολλών, το ασφαλιστικό, την ανεργία, το αγροτικό εισόδημα, την οικολογική κρίση, η παρουσία του απελευθερωμένου από την εσωκομματική γκρίνια Αλ. Τσίπρα στο debate και η δράση των μελών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ σ’ όλη την Ελλάδα αποδείχτηκαν ικανή προϋπόθεση για μια δεύτερη ευκαιρία.

Η δεύτερη ευκαιρία, εδραιωμένη στις κατακτήσεις και στα λάθη, με όπλο την συλλογική μας ωριμότητα και δίνοντας λόγο στην βάση του εγχειρήματος θα κάνει τα μεγάλα της βήματα το 3μερο 27, 28 και 29 Νοέμβρη στην πανελλαδική οργανωτική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ.

Για να αποκτήσει η βάση φωνή, να γίνουν οι συνελεύσεις των μελών κύτταρα πολιτικοποίησης και συντροφικότητας, ανάδειξης στελεχών και συγκρότησης των πανελλαδικών σωμάτων στα οποία θα λογοδοτεί η ηγεσία και θα επιλύονται ζητήματα που προκαλούν αντιθέσεις και διχασμούς.

Στο νομό μας, παρά της δομικές υστερήσεις της τελευταίας δεκαετίας, αναφορικά με χαμηλότερες επιδόσεις από το πανελλαδικό μας ποσοστό και με αναλογικά μικρότερο μερίδιο στο ποσοστό των αριστερών ψηφοφόρων στο νομό μας, στη δύσκολη αυτή γενική πολιτική συγκυρία συγκρατήσαμε τις δυνάμεις μας και καταγράψαμε μικρή άνοδο στο 3,87% από 3,83% το 2007.

Είναι στο χέρι μας οι δομικές μας υστερήσεις στον νομό να ξεπεραστούν, κινούμενοι με βάση τις αρετές και το πνεύμα που εκδηλώσαμε κατά την εκλογική περίοδο. Οι διαφορές απόψεων δεν είναι πρόβλημα· αρκεί να συνομολογήσουμε ότι «τοπική ιδιαιτερότητα» σημαίνει δημιουργική εφαρμογή στο χώρο ευθύνης μας των στρατηγικών επιλογών του εγχειρήματός μας· αρκεί να μη μπούμε στον πειρασμό, στο όνομα των όποιων ατομικών «φιλοδοξιών», να προβάλλουμε «τοπικές ιδιαιτερότητες», που θολώνουν το εναλλακτικό σχέδιο της δικής μας αριστεράς και μεταγγίζουν δυνάμεις στο δικομματισμό· αρκεί να γειωθούμε στα προβλήματα των αγροτών, των νέων της επισφάλειας, των ανέργων, των μεταναστών, της υπεράσπισης του δημόσιου χώρου (με ανοιχτό και το νέο δημόσιο νοσοκομείο χωρίς ΣΔΙΤ) και του περιβάλλοντος.

Ηλίας Χάιδας

Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του Οκτώβρη 2009 στο νομό Πρέβεζας

1. Η αποχή είναι 29,51% (26,74% το 2007) με τη μεγαλύτερη στο Φανάρι, όπου έφτασε το 38,72%.
2. Η Ν.Δ. έχασε 4.214 ψήφους σε σύγκριση με το 2007 ή ποσοστό -7,09%. Βγάζει 38,89% ή 18.161 ψήφους. Το μικρότερο ποσοστό της το πήρε στο Δήμο Πρέβεζας (30,45%), όπου έχασε 999 ψήφους. Το μεγαλύτερο ποσοστό το παίρνει παραδοσιακά στο Ανώι, όπου κι εκεί έχασε 121 ψήφους ή 6,92%.
3. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε 735 ψήφους (+3,21%). Από αυτούς οι 502 στο Δήμο Πρέβεζας. Βγάζει 42,09% ή 19.564 ψήφους. Το μικρότερο ποσοστό στο Ανώι (25,38%) και μεγαλύτερο στην Πάργα (50,74%).
4. Το ΛΑΟΣ κέρδισε 578 ψήφους (+1,31%). Βγάζει 3,09% ή 1.442 ψήφους. Είχε 864 ή 1,78%. Η μεγαλύτερη αύξηση σημειώνεται στο Ζάλογγο, κατά 1,81%.
5. Το ΚΚΕ σημειώνει μια αύξηση 19 ψήφων (+0,36%) με τα μεγαλύτερα ποσοστά του στην Κρανιά  (15,38%) και στο Λούρο (13,15% ή +85 ψήφους). Πήρε 3.749 ψήφους και ποσοστό 8,03% (το 2007 είχε 3.730 ή 7,66%).
6. Οι Πράσινοι ανέβηκαν 344 ψήφους ή +0,76%. Πήραν 622 ψήφους ή 1,33%. Η μεγαλύτερη αύξηση τους στην Πάργα +46 ψήφοι ή +1,61%. Στο Δήμο Πρέβεζας πήραν 192 ψήφους (1,81%).
7. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε 279 ψήφους (0,60%). Στο Δήμο Πρέβεζας πήρε 118 (1,07%).
8. Ο ΣΥΡΙΖΑ στο νομό έχασε συνολικά 53 ψήφους, αν και στο ποσοστό λόγω αποχής ανέβηκε (+0,05%). Πήρε 1.808 ψήφους (3,87%) ενώ το 2007 είχε 1.862 (3,83%). Τοπικά ανέβηκε στο Φανάρι (+12 ψήφοι), στο Ανώι (+6 ψήφοι), στη Φιλιππιάδα (+5 ψήφοι) και στη Κρανιά (+2 ψήφοι). Έχασε στο Λούρο (-26 ψήφοι), στην Πρέβεζα (-15 ψήφοι), στην Πάργα (-12 ψήφοι), στο Ζάλογγο (-4 ψήφοι), στο Θεσπρωτικό (-2 ψήφοι) και στους ετεροδημότες (-19 ψήφοι).

ΔιΠ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΝΟΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Ευτυχία Τσαμποδήμου

Γεννήθηκε στην Πρέβεζα από μητέρα Λευκαδίτισσα και πατέρα Αιτωλοακαρνάνα. Έζησε στην Πρέβεζα μέχρι τα 8 της χρόνια. Η δικτατορία του ‘67 εξαναγκάζει την οικογένειά της να μεταναστεύσει στην πρωτεύουσα, όταν ο πατέρας χάνει τη δουλειά του, εξ αιτίας των αριστερών του  πολιτικών φρονημάτων. Μεγαλώνει στην Αθήνα. Σπουδάζει θέατρο στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν.

Δουλεύει ανελλιπώς μέχρι σήμερα στο θέατρο (Εθνικό Θέατρο, Θέατρο Τέχνης, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. κ.α), στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Είναι μέλος  του τμήματος Πολιτισμού του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας. Στις εκλογές του 2004 ήταν υποψήφια στο νομό Αιτωλοακαρνανίας με το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥ.ΡΙΖ.Α).

Χρήστος Νικολάου

Γεννήθηκε στο Μεσοπόταμο του Δήμου Φαναρίου. Από παιδί μετανάστευσε με την οικογένειά του στην Γερμανία. Κατά την διάρκεια των μαθητικών και φοιτητικών του χρόνων δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της Αριστεράς και ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση μέσα από το κίνημα των μεταναστών. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Φανάρι και ασχολείται επαγγελματικά ως αγρότης. Δραστηριοποιείται ως ανένταχτος αριστερός στο χώρο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Σπύρος Παγκράτης

Γεννήθηκε στην Πρέβεζα όπου και εργάζεται ως υπάλληλος του Ο.Τ.Ε.

Με την πολιτική ασχολείται από μικρό παιδί. Εντάχθηκε στη νεολαία του Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού “Ρήγας Φεραίος” της οποίας διετέλεσε Γραμματέας Πρέβεζας και μέλος του Κεντρικού της Συμβουλίου. Μετά την διάσπαση  εντάχθηκε στο Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού – Ανανεωτική Αριστερά, και στη συνέχεια στην Α.Κ.Ο.Α.

Ήταν υποψήφιος βουλευτής Νομού Πρέβεζας του ΚΚΕ Εσωτερικού Α-Α τον Ιούνιο και το Νοέμβρη του 1989, της Α.Κ.Ο.Α. στην συνεργασία της με τον ΣΥΝ το 2000, και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α το 2004 και το 2007.

Είναι συνδικαλιστής στο χώρο του Ο.Τ.Ε. και διετέλεσε μέλος της Τοπικής Επιτροπής Πρέβεζας  της Π.Ε.Τ. – Ο.Τ.Ε. Αρθρογραφεί συχνά στο Φόρουμ για εργατικά και συνδικαλιστικά θέματα.

Σπύρος Βελέντζας

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πρέβεζα.

Σπούδασε ιατρική και ειδικεύθηκε στην οφθαλμολογία, την οποία ασκεί στην Πρέβεζα από το 1985.

Στη διάρκεια της φοιτητικής του ζωής οργανώθηκε στην Κ.Ν.Ε. και το Κ.Κ.Ε.

Διετέλεσε Γραμματέας της Κ.Ν.Ε. Άνω Πόλης Θεσσαλονίκης.

Εκλέχτηκε Δημοτικός Σύμβουλος το 1986 στον Δήμο Πρέβεζας και ανέλαβε τη θέση του Προέδρου του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου.

Σήμερα είναι εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος και ασκεί τα καθήκοντα του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Πρέβεζας.

Κοινωνική ανάγκη η ενίσχυση του Συ.Ριζ.Α.

Των Μιλτιάδη Μπάλκου, Ευκλείδη Τσακαλώτου, Ηλία Χάιδα

Μετά από μια περίοδο εντάσεων στο εσωτερικό του Συ.Ριζ.Α., με αφορμή τις εκλογικές του επιδόσεις στις ευρωεκλογές του Ιουνίου –επιδόσεις αναντίστοιχες με τις προσδοκίες, που χαρακτηρίστηκαν μέχρι και ταπεινωτικές∙

μετά τη δημόσια αντιπαράθεση, οξεία πολλές φορές και με έντονο το στοιχείο της προσωπικής αναμέτρησης∙

μετά την ένταξη στη συζήτηση –και κυρίως λόγω αυτής– μέσω των εντύπων της αριστεράς, αλλά και στις συνελεύσεις των συνιστωσών και του ίδιου του Συ.Ριζ.Α., μεγάλου μέρους των στελεχών, της βάσης και του κόσμου∙

μετά την ανάδειξη της κρίσης σε όλο της το βάθος και την έκταση, φωτίστηκαν αρκετά οι δομικές υστερήσεις και οι οργανωτικές αγκυλώσεις του συλλογικού μας εγχειρήματος, που αποτελούν το υπόβαθρο του σκηνικού. Δημιουργήθηκε μια πρώτη συνείδηση στη βάση και στην ηγεσία, για τολμηρά βήματα, στο δρόμο της δημοκρατικής λειτουργίας, των δικαιωμάτων των μελών, των οργάνων ελέγχου και λογοδοσίας της ηγεσίας, του ενεργού και αποφασιστικού ρόλου της βάσης με θεσμικά κατοχυρωμένες διαδικασίες, για την επίλυση δύσκολων εσωτερικών προβλημάτων που διχάζουν.

Αποδείχτηκε ότι το εγχείρημα για τη συγκρότηση του νέου ενωτικού αριστερού πολιτικού υποκειμένου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η ιστορική αριστερά, που εκφράζεται κυρίως με την “εμπειρία”, είναι ξεσκολισμένη στην αυταρέσκεια της τμηματικής “αλήθειας” της και τα αντανακλαστικά που ενεργοποιεί σε δύσκολες περιόδους είναι πρωτίστως η αντιπαλότητα και η δίκη προθέσεων και λιγότερο η κατανόηση της θέσης του άλλου, η διαβούλευση, η σύνθεση.

Η σύγχρονη αριστερά του Συ.Ριζ.Α. δεν είναι, όμως, μόνο και κυρίως αυτό. Είναι η κοινωνική αριστερά, που παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια της αποδεικνύει ότι δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση η διάλυση του εγχειρήματος! Γιατί αυτή η κοινωνική αριστερά έχει καταγράψει ιδέες και δράση, εικόνες και αναφορές, νίκες και κινηματικές δράσεις που πυροδοτήθηκαν τα τελευταία χρόνια, στα πανεπιστήμια, στο χώρο της επισφαλούς εργασίας, στα μέτωπα της οικολογίας και των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, από τη δική μας αριστερά. Γιατί αυτή η υπόθεση δεν μπορεί να μείνει ως μια καλή ανάμνηση, που έφυγε γρήγορα, αλλά ως ένα ελπιδοφόρο εγχείρημα που θα προχωρήσει, επειδή είναι αναγκαίο για την κοινωνία!

Η διέξοδος από το αδιέξοδο, με τη φυγή προς τα μπρος, έφερε στο προσκήνιο το συλλογικό δυναμικό του Συ.Ριζ.Α. και αφήνει σιγά – σιγά να ξεδιπλωθούν οι αρετές της κοινής μας προσπάθειας, κατά την κρίσιμη εκλογική περίοδο που διανύουμε.

Τα οικονομικά συμφέροντα, με τη στήριξη των media, έσπρωξαν την Κυβέρνηση Καραμανλή σε πρόωρες εκλογές, προκειμένου να εκβιάσουν τη συναίνεση του λαού, εμπρός στην εκκωφαντική  καταστροφολογία, για την εφαρμογή ακόμα πιο σκληρού πακέτου μέτρων, με πάγωμα μισθών, απολύσεις και φορολογική επιδρομή στην κοινωνία, με όχημα αυτοδύναμη κυβέρνηση Πα.Σο.Κ. ή το μεγάλο συνασπισμό Ν.Δ. και Πα.Σο.Κ.

Όσοι νομίζουν και σχεδιάζουν ότι η κατάσταση στο Συ.Ριζ.Α. προσφέρει μοναδική ευκαιρία για εύκολη λεηλασία του χώρου πολιτικής και εκλογικής του επιρροής, λογαριάζουν χωρίς την κοινωνική αριστερά.

Από τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα, με τη συμμετοχή και εκπροσώπων άλλων συνιστωσών, από τις ομιλίες στελεχών σε όλη την Ελλάδα και την εκκίνηση της εξωστρεφούς δράσης των τοπικών οργανώσεων, αφήνουμε πίσω την ομφαλοσκόπηση και με γνώση, πείσμα και μια νέα ωριμότητα κινητοποιούμε τις δυνάμεις μας σε ό,τι είναι επείγον και αναγκαίο για την κοινωνία· για την αντιστροφή της πορείας συνεχούς υποβάθμισης της κοινωνικής θέσης της μεγάλης πλειονότητας του λαού και ιδιαίτερα των νέων εργαζόμενων.

Ο Συ.Ριζ.Α. δίπλα στο λαό και μαζί με το λαό προβάλλει και διεκδικεί την προγραμματική του πρόταση με τρεις αλληλένδετους στόχους, για να μην περάσουν τα επελαύνοντα αντιλαϊκά σχέδια με κυβέρνηση Πα.Σο.Κ., Ν.Δ. ή και των δύο:

1. Μέτρα άμεσης εφαρμογής, ως ασπίδα κοινωνικής προστασίας, που περιλαμβάνουν την απαγόρευση των απολύσεων σε κερδοφόρες επιχειρήσεις, την επιστροφή επιχορηγήσεων από επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απολύσεις και έχουν ενισχυθεί με ευρωπαϊκά ή εθνικά κεφάλαια, επίδομα ανεργίας στο 80% του βασικού μισθού για όλη τη διάρκεια της ανεργίας, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για κάθε πολίτη, πάγωμα των δανειακών υποχρεώσεων των ανέργων για όσο διάστημα παραμένουν άνεργοι, καταπολέμηση της ακρίβειας και των καρτέλ κ.λπ.

2. Άμεσο πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της κρίσης βραχυπρόθεσμα, που θα περιλαμβάνει μέτρα για τη δημιουργία την επόμενη πενταετία 500.000 θέσεων εργασίας στους κοινωνικούς τομείς· για την βελτίωση των υπηρεσιών υγείας, παιδείας, κοινωνικής πρόνοιας και την ενίσχυση της απασχόλησης. Για την καθιέρωση της ρήτρας απασχόλησης, την υποχρέωση δηλαδή των επιχειρήσεων, που επιδοτούνται με δημόσιους πόρους, για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Για την ουσιαστική στήριξη των μικρών  και πολύ μικρών επιχειρήσεων και την κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας –stage, εργασία με μπλοκάκι κ.λπ.

3. Νέα στρατηγική οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, που θα περιλαμβάνει δημόσιες επενδύσεις σε κοινωνικές υποδομές και το περιβάλλον για την ενίσχυση της απασχόλησης και τον οικολογικό μετασχηματισμό της οικονομίας μέσα από ένα ολοκληρωμένο σχέδιο στους τομείς της ενέργειας, των μεταφορών, την ανάπτυξη τεχνολογιών φιλικών προς το περιβάλλον. Επανάκτηση του δημόσιου χαρακτήρα τραπεζών, για έλεγχο της πιστωτικής πολιτικής και τη ροή πόρων σε κοινωνικούς τομείς. Για ένα νέο μοντέλο λειτουργίας του δημόσιου τομέα,  με την παρουσία ισχυρών και βιώσιμων δημόσιων επιχειρήσεων, υπό κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, με προτεραιότητα στο χώρο των κοινωνικών αναγκών: ενέργεια, επικοινωνίες, ύδρευση, υποδομές.

Γιατί με το Συ.Ριζ.Α. παρόντα και ισχυρό, δίπλα στο λαό και μαζί με το λαό, μπορούν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια ευρεία αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, μέσα από ένα δίκαιο και αναλογικό φορολογικό σύστημα, τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών κ.λπ., όρος αναγκαίος για την εφαρμογή του ριζοσπαστικού προγράμματος και την έκφραση της κοινωνικής δυσαρέσκειας σε θετική διέξοδο.

Γιατί με το Συ.Ριζ.Α. παρόντα και ισχυρό μπορούν να ηττηθούν οι ενδοαριστερές, κυρίως λόγω ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., αντιπαλότητες που διασπούν σ’ αυτή την κρίσιμη φάση το κίνημα των εργαζομένων και υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα των αγώνων.

Γιατί με το Συ.Ριζ.Α. παρόντα και ισχυρό δίνουμε περιεχόμενο στο σύνθημα: ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ Η ΔΥΝΑΜΗ, ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Η ΕΛΠΙΔΑ!

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΕ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΒΙΤΣΑΝΟΣ

Υποψ. Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Λευκάδας

ΔΗΛΩΣΗ

Οι πολιτικές του δικομματισμού ΝΔ – ΠΑΣΟΚ έχουν δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στη χώρα. Το τοπίο είναι γκρίζο, οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται. Εργασιακές σχέσεις, μισθοί, ασφαλιστικό, ανεργία, περιβάλλον, υγεία, εκπαίδευση, όλα στο στόχαστρο.

Τα τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα και χρέη καλούνται να καλύψουν τα πλατιά λαϊκά στρώματα, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι μισθωτοί, οι αγρότες, οι μικρομεσαίοι, η γενιά των 500 ευρώ.

Οι νέοι «πολιορκημένοι» στα αδιέξοδα. Πτυχία χωρίς αντίκρισμα, μαύρη ανασφάλιστη εργασία, προγράμματα stage, ελαστική απασχόληση.

Από την άλλη μεριά τα καρτέλ δρουν ανεξέλεγκτα, το τραπεζικό σύστημα αλωνίζει και 35-40 εταιρείες (τραπεζικοί όμιλοι – πολυεθνικές – μεγάλες κατασκευαστικές) σφυρίζουν αδιάφορα και με την άκρατη συναίνεση του δικομματισμού εξακολουθούν να συσσωρεύουν πλούτο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ. Με τους μακρόχρονους αγώνες της με τις θέσεις και τις προτάσεις της η Ριζοσπαστική Αριστερά δίνει διέξοδο και ελπίδα.

Καλούμε τους πολίτες της Λευκάδας να στηρίξουν το ενωτικό ψηφοδέλτιο της Αριστεράς που υπερασπίστηκε, χωρίς εκπτώσεις, τα δικαιώματα, τα δημόσια αγαθά, τις κοινωνικές υπηρεσίες, το περιβάλλον.

Γιατί η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ είναι ψήφος στον αγώνα ΟΛΩΝ ΜΑΣ για καλύτερη ζωή.

ΚΙΤΣΑΝΤΑ   ΕΥΑΓΓΕΛΙΤΣΑ του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Υποψ. Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ ΑΡΤΑΣ

Γεννήθηκε  στην Άρτα, όπου  ασκεί το επάγγελμα της Συμβολαιογράφου και είναι μητέρα δύο παιδιών, από το γάμο της με τον Τάσο Σταυρούλα, που έφυγε πρόωρα.

Η δράση της στο χώρο της αριστεράς ξεκίνησε από τα μαθητικά της χρόνια, μέσα από   τις γραμμές της ΚΝΕ και αργότερα του ΚΚΕ. Με έντονη παρουσία στο φοιτητικό κίνημα στη Νομική Σχολή Αθήνας, στήριξε σταθερά κι αταλάντευτα την επιλογή της ενότητας της αριστεράς, από την ίδρυση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ μέχρι σήμερα.

Κατήλθε υποψήφια βουλευτής του ΣΥΝ στις εθνικές εκλογές των ετών 1993 και 1996 και στις Ευρωεκλογές του 1994, ενώ στις εθνικές εκλογές του 2007 κατήλθε υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μετέχει ενεργά στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και σε τοπικές κινηματικές δράσεις, μέσα από συλλογικότητες όπως  η «Κίνηση για τους μετανάστες και τα ανθρώπινα δικαιώματα», ο σύλλογος «Πολιτών Παρέμβαση» και οι «Ενεργοί πολίτες Αμβρακικού». Είναι μέλος της Συντονιστικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Άρτας. Είναι επίσης μέλος της Ν.Ε Άρτας και της  Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και μετέχει στο Τμήμα Δικαιωμάτων και στο Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής του Κόμματος αυτού.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΦΑΤΟΥΡΟΥ-ΧΑΛΚΙΟΠΟΥΛΟΥ

Υποψ. Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Λευκάδας

ΔΗΛΩΣΗ

Στις εκλογές και με άλλοθι την οικονομική κρίση διακυβεύονται κοινωνικά αγαθά και θεμελιώδεις εργασιακές κατακτήσεις.

Μετά από τις πολυετείς εναλλαγές ΠΑΣΟΚ – Ν_ στην εξουσία, αλλά χωρίς ουσιαστική αλλαγή σε πολιτική και διακυβέρνηση, η αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων είναι το μόνο σίγουρο για τους πολίτες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ άσκησε αποτελεσματική αντιπολίτευση, στήριξε τους αγώνες για τα δικαιώματα, αντιστάθηκε στην εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών, στη περιβαλλοντική υποβάθμιση.

Αποκάλυψε την απροκάλυπτη άσκηση εξουσίας των μεγάλων συμφερόντων που οδηγεί τις γυναίκες στην περιθωριοποίηση, στην φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Απείλησε το κατεστημένο και για τον λόγο αυτό στοχοποιήθηκε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια απόπειρα υπέρβασης του σημερινού πολιτικού σκηνικού και των προβλημάτων του με τη συγκρότηση μιας κινηματικής, κοινωνικής και προγραμματικής Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι χώρος παραγωγής ιδεών, χώρος καθημερινής πράξης. Παρά τις δυσκολίες η παρουσία του μπορεί να είναι καταλυτική για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.

Όσες και όσοι βρεθήκαμε μαζί, ξεκινώντας από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, θέλουμε να συνεχίσουμε την κοινή μας πορεία για δυνατή Αριστερά, χρήσιμη στη κοινωνία.

Συμπολίτισσες και συμπολίτες η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκαία προϋπόθεση για μια αντιπολίτευση των αγώνων.

Για μια ισχυρή Ριζοσπαστική Αριστερά.

ΧΡΗΣΤΟΣ Λ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Υποψ. Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Λευκάδας

ΔΗΛΩΣΗ

Μέσα στην οικονομική κρίση που έφερε σε ολόκληρο τον  κόσμο ,την Ευρώπη και τη χώρα μας η πολιτική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού που υπηρέτησαν με συνέπεια η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στη χώρα μας, διεξάγονται οι βουλευτικές εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου 2009.

Εκατομμύρια πολίτες υποφέρουν μέσα σ’ αυτή τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση που είναι η μεγαλύτερη μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τα δύο κόμματα του δικομματισμού στην Ελλάδα ζητάνε και πάλι την ψήφο του λαού εν μέσω σκανδάλων του Βατοπεδίου, της SIEMENS και πολλών άλλων .Εν μέσω πρώην πρωθυπουργών και υπουργών και από τα δύο κόμματα που αποβάλλονται από τα ψηφοδέλτια.

Οι πολίτες παρακολουθούν οργισμένοι, πλειστηριασμούς ακινήτων και αυτοκινήτων σε όλη τη χώρα, χιλιάδες διαμαρτυρημένες επιταγές και ληγμένες πιστωτικές κάρτες, το καθημερινό κλείσιμο μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την κρίση στον τουρισμό, την ανεργία και την επισφαλή εργασία.

Την ίδια περίοδο που πλήττονται οι εργαζόμενοι τα κέρδη των τραπεζών μεγαλώνουν.

Αποπροσανατολιστικά μετρούν μόνο τον αριθμό των επισκεπτών που ήρθαν φέτος στο νομό μας και όχι το εισόδημα της πλειοψηφίας των απασχολούμενων στον τουρισμό, που είναι μικρότερο από πέρσι. Αυτό συμβαδίζει με την μεγάλη πτώση της οικοδομικής δραστηριότητας.

Μιλάνε για τους αριθμούς των επισκεπτών και παραλείπουν τις υποδομές που δεν υπάρχουν, ώστε οι αυξημένοι αριθμοί επισκεπτών  να οξύνουν τα εκρηκτικά περιβαλλοντικά και συγκοινωνιακά προβλήματα που βιώνουμε ήδη καθημερινά.

Υποδομές για τις οποίες είναι υπεύθυνος ο δικομματισμός που δεν έγιναν εδώ  και δεκαετίες.

Οι εκπρόσωποι του δικομματισμού αποφεύγουν να τοποθετηθούν με σαφήνεια, γιατί υπηρετούν και θα υπηρετήσουν πολιτικές λιτότητας, πιο άγριας από πριν ,που μένει στο περιθώριο της συζήτησης στα Μ.Μ.Ε, ώστε να μη γίνει κατανοητή μέσα από την ανούσια φραστική καθημερινή αντιπαράθεση Παπανδρέου, Καραμανλή.

Μιλούν για το μεγάλο δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα αυτοί που τα δημιούργησαν με τις κυβερνήσεις τους, καλώντας όμως  τους πολίτες να τα πληρώσουν για άλλη μια φορά.

Επιζητούν την ανάκαμψη της οικονομίας, μέσα από την αύξηση της ανεργίας.

Εμείς προχωράμε με τους πολλούς. Με αυτούς που τους πλήττει η κρίση. Με τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τους αγρότες, τους επιστήμονες, τους νέους και τις νέες, τις γυναίκες και τους άνδρες του καθημερινού μόχθου.

Βρεθήκαμε  στη πρώτη γραμμή των αγώνων με συγκεκριμένες

προτάσεις για την  Δημόσια παιδεία ,την Υγεία, το εισόδημα ,το περιβάλλον, την ανεργία, την κοινωνική πρόνοια.

Υπερασπίζουμε σε αυτές τις εκλογές το συλλογικό μας εγχείρημα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ που θέλουμε να στερεώσουμε και να διευρύνουμε.

Καλούμε τους νέους και τις νέες των προγραμμάτων stage και της

εργασιακής ανασφάλειας ,να μας υποστηρίξουν επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί μέρος του δικομματικού σκηνικού αλλά είναι αντίπαλός του.

Αυτοί που γύρισαν τον Ιούνιο την πλάτη στο πολιτικό σύστημα με την αποχή από τις εκλογές, μπορεί να αλλάξουν ριζικά την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων και  να πλήξουν το  δικομματισμό ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ, αλλάζοντας τη ζωή τους, το πολιτικό σκηνικό και την πορεία της χώρας μας.

Καλούμε όλους όσους αισθάνονται κοντά στην αριστερά , θέλουν καλύτερη τη δημόσια εικόνα της και αποτελεσματικότερη  τη δράση της, να υποστηρίξουν αποφασιστικά το ΣΥΡΙΖΑ .

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ευκαιριακό δημιούργημα, έχει κοινωνικές αναφορές στον κόσμο της εργασίας ,αποτελεί πόλο αντίστασης , ελπίδας και προοπτικής.

Μαζί με τους άλλους συνυποψήφιους μου μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ θα παρουσιάσουμε τις θέσεις και τις προτάσεις μας για τη χώρα και το νομό μας.

Θα προσπαθήσουμε στο λίγο χρόνο που μένει μέχρι τις εκλογές στην πολιτική αντιπαράθεση να αναδειχθούν τα προβλήματα, να κυριαρχήσουν οι πολιτικές και οι προτάσεις για τη λύση τους και όχι τα πρόσωπα και η αντιπαράθεση χωρίς περιεχόμενο.

Χαιρετισμός στη Συνέλευση του Συ.Ριζ.Α. της 14-9-2009

Ευτυχίας Τσαμποδήμου

Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητές συντρόφισσες,

Καταρχήν θέλω να σας ευχαριστήσω. Η πρότασή σας να συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού τής Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην πόλη που γεννήθηκα, την Πρέβεζα, ήταν για μένα πολύ τιμητική και συγκινητική.

Σύντροφοί μου, έχουμε μπροστά μας μια κρίσιμη μάχη, μια κρίσιμη εκλογική μάχη. Πρέπει να συστρατευτούμε όλοι στην πρώτη γραμμή. Και, αν και στην Αριστερά εμείς πάντα είμαστε όλοι στρατιώτες στην πρώτη γραμμή τής μάχης, ίσοι μεταξύ ίσων, νομίζω ότι οι σύντροφοί μου εδώ, στην Πρέβεζα, αποφάσισαν ότι χρειάζονταν και μια… Ζαν ντ’ Αρκ! Μια γυναίκα αλά Ζαν ντ’ Αρκ, για να κρατάει το λάβαρο του αγώνα! Έτσι κι εγώ αποφάσισα, αντί να παίξω τη Ζαν ντ’ Αρκ στη θεατρική σκηνή, σε κάποια θεατρική σκηνή στην Αθήνα, να προσπαθήσω να τη μεταφέρω στην πολιτική σκηνή της Πρέβεζας∙ και συστρατεύομαι μαζί σας. Όλοι μαζί, ενωτικά, να δώσουμε την κρίσιμη μάχη.

Σύντροφοί μου, πιστεύω ότι η Αριστερά τού 21^ου αιώνα συνδέεται άμεσα με το πρωτοπόρο ενωτικό μας εγχείρημα του Συ.Ριζ.Α. Ο Συ.Ριζ.Α., ένα μεγάλο για τα μέτρα τής ελληνικής Αριστεράς εγχείρημα ανασύνθεσης, που αποτέλεσε ήδη υπαρκτή ελπίδα για να υπάρξει μια ριζοσπαστική, ανανεωτική και ενωτική Αριστερά, αποτελεί για μένα έμπνευση, πηγή δύναμης και ενθουσιασμού.

Και, όπως είπε κι ο σύντροφος Δραγασάκης, «η Αριστερά στη χώρα μας είναι μια υπαρκτή δύναμη με παράδοση αγώνων και βαθιές κοινωνικές ρίζες. Πρέπει να βρει τον τρόπο να διαλέγεται και ταυτόχρονα να δρα ενιαία. Να επιλύσει τις όποιες διαφορές της όχι με διάσπαση, αλλά με τη δημοκρατική συμμετοχή τού κόσμου τής Αριστεράς. Αυτή την τομή κλήθηκε να επιχειρήσει ο Συ.Ριζ.Α. Η αναγκαιότητά του όμως είναι διαρκής και έντονη.»

Ψυχή τής Αριστεράς είναι ο κόσμος της, αυτός κρατάει ζωντανή την ελπίδα για μια σύγχρονη και ριζοσπαστική Αριστερά. Πρέπει να στηρίξουμε και να πάρουμε την υπόθεση του Συ.Ριζ.Α. στα χέρια μας. Δεν θα ξεμπερδέψει το πολιτικό σύστημα με την ενοχλητική Αριστερά! Δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρη.

Κι επειδή το πιο ισχυρό όπλο. που έχουν στη φαρέτρα τους οι πολιτικοί μας αντίπαλοι είναι η ερώτηση: «μα προτιμάτε την ακυβερνησία;», τους απαντώ με τα λόγια τού σύντροφου Τσίπρα: «Όταν λέτε ακυβερνησία, τι ακριβώς εννοείτε; Ότι θα καίγονται τα δάση και δεν θα έχουν οι πυροσβέστες μάνικες; Ότι τα μοναστήρια θα βάζουν στο χέρι δημόσιες εκτάσεις με χρυσόβουλα του σουλτάνου; Ότι τα golden boys θα βάζουν στο χέρι τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων; Ότι θα δίνουμε στις τράπεζες κρατικά ομόλογα, που θα τα πουλάνε στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα με τόκο 1% και μετά, τα λεφτά που θα παίρνουν, θα τα δανείζουν στο Ελληνικό Δημόσιο με τόκο 5%; Ότι θα πετάνε τον κόσμο από τις δουλειές του, χωρίς το κράτος να παρεμβαίνει στις επιχειρήσεις, έστω στις κερδοφόρες; Ακυβερνησία δεν είναι όλα αυτά;» Ακυβερνησία είναι όλα αυτά!

Δεν πρέπει, λοιπόν, να τους κάνουμε τη χάρη. Ας συστρατευτούμε όλοι στη μάχη.

Καλό μας αγώνα!

Το “λάθος” Κοροβέση και τα διαχρονικά προβλήματα της Αριστεράς

Πολύ καλό το κείμενο της 27-8-09 του ΣΤΑΘΗ στην Ελευθεροτυπία. Νομίζω ότι διευκρινίζονται και ξεκαθαρίζονται πολλά (αν δεν προκύψουν νεότερα!). Kαλό θα είναι το κείμενο να προωθηθεί και να αναδειχθεί, γιατί είναι σημαντικό και ενδιαφέρον το ξεκαθάρισμα σκοτεινών υποθέσεων. Ίσως αυτό είναι και το πλεονέκτημα της παρέμβασης Κοροβέση, ότι, δηλαδή, για την αριστερά, αφού είναι “καθαρή”, τέτοια ζητήματα θα έπρεπε να είναι “βούτυρο στο ψωμί της” και όχι “τρικυμία εν κρανίω”.

Θέλω να πω ότι αποδεικνύεται και από την “υπόθεση Κοροβέση”, αλλά και από την “υπόθεση Δεκεμβριανών”, ότι δεν έχουμε μάθει να διαχειριζόμαστε κρίσεις που μας θίγουν ή αμφισβητούν τις πράξεις μας. Βασικός λόγος, πιστεύω, για τη σημερινή αριστερά, που προσπαθεί να αλλάξει, είναι ότι για πολλά χρόνια ήταν μόνο “καταγγελτική αριστερά”, πολύ εύκολα έκανε κριτική και αποποιόταν κάθε ευθύνη, γιατί δεν δημιουργούσε ούτε παρήγαγε δράση για να ελεγχθεί. Μόλις άρχισε να παράγει έργο και στριμώχτηκε με τις στημένες ερωτήσεις το Δεκέμβρη του τύπου “πες μας με ποιόν είσαι”, “καταδικάζεις τις καταστροφές ή όχι” κ.λπ., εκεί, προσπαθώντας να πει το αυτονόητο, άρχισε να τραυλίζει.

Στο θέμα Κοροβέση πιστεύω ότι τελικά η αριστερά έδειξε περισσότερη ωριμότητα, απορρόφησε το θέμα, δεν το αντιμετώπισε σταλινικά και προέκυψε τελικά ένα καλό: Ξεκαθάρισε τα γεγονότα (μπορεί να αξιοποιηθούν!) αναδεικνύοντας το διαχρονικό σκάνδαλο σε όλο του το μεγαλείο. Μάλλον υπάρχουν και ουρές, γιατί μετά τη SIEMENS ακολούθησε σωρεία προγραμματικών συμβάσεων και με άλλες εταιρείες (εκτός τηλεπικοινωνιών) στις κρατικές προμήθειες (προσωπική εμπειρία).

Και, μια που γυρίσαμε στο 1989, εκτιμώ σαν σημαντική την αποφασιστικότητα του ενωμένου ΣΥΝ να αναλάβει ευθύνες για το καλό της χώρας και να μη βγάλει την ουρά του απ’ έξω. Έκανε όμως, όπως ήταν φυσικό, και πολιτικά λάθη, καθόσον ξέχασε με ποιους συνομιλούσε: Ο χειρισμός της υπόθεσης SIEMENS τότε και για την αριστερά και για τον αγωνιστή Τάσο Μήνη ήταν πολιτικό λάθος και μόνο. Και εδώ θα παραθέσω στη μνήμη του Χαρίλαου Φλωράκη, που μιλούσε με παροιμίες, μια παροιμία της ιταλικής μαφίας που λέει: “αν δεν εντοπίσεις το κορόιδο που κάθεται στο τραπέζι σου, τότε το κορόιδο είσαι εσύ”.  Όπως αποδείχτηκε, δεν την ξέραμε την παροιμία, γιατί μετά τη συγκυβέρνηση –που διαλυθήκαμε– και η φαμίλια Μητσοτάκη συνέχισε το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και η φαμίλια Ανδρέα με την “κυρία Βάσω” και τους Τόμπρες, έφτασε το 1997, επί κυβέρνησης Σημίτη, στην αποκαλούμενη “Μητέρα όλων των Μιζών” (σύμβαση 8002, άρθρο ΣΤΑΘΗ). Με τραγικότερο, βέβαια, αποτέλεσμα όλα αυτά τα χρόνια τη μετατροπή του “πολίτη – όμηρου” σε “πολίτη – συνένοχο”.

Στα δικά μας τώρα: Γιατί το ’κανε ο Κοροβέσης και τι εξυπηρετούσε η αναμόχλευση του θέματος; Υπάρχουν, κατά τη γνώμη μου, αρκετοί λόγοι για μια τέτοια παρέμβαση:

–Θέλει να διαχωριστεί από αυτούς που δεν τον θέλουν και τους χτυπάει καμπανάκι.

–Δεν θέλει να ταυτιστεί με το απωθητικό μέρος του ΣΥΝ, που κουμαντάρει για δεκαετίες το χώρο, χωρίς να προσφέρει τίποτα ιδιαίτερο στην κοινωνία αλλά και στο κίνημα της αριστεράς, πλην του ΣΥΡΙΖΑ –που κάποιοι έχουν μετανιώσει γι’ αυτόν;–.

–Επιδίδεται θυμωμένος στο προσφιλές άθλημα των αριστερών “να χύνει τη καρδάρα”.

–Προσπαθεί να προκαλέσει και να επισπεύσει διαδικασίες πριν είναι αργά και επιστρέψουν ξανά όλοι στο σπίτι τους –μήπως αυτό προσδοκούν κάποιοι του ΣΥΝ;–.

Εδώ όντως δεν μπορώ να μην επισημάνω την ιδιοκτησιακή και υπαρξιακή σχέση κάποιων παλιών στελεχών του ΣΥΝ, που ίσως είχαν αρκεστεί και βολευτεί με το 2,5 – 3% της αριστεράς, που το έπαιρναν αβίαστα, από συνήθεια, και ζούσαν το μύθο τους, ικανοποιώντας προσωπικά και υπαρξιακά τους προβλήματα. Μετά τόσα χρόνια status, να μην σου πουν: “από που μας ήρθες εσύ και θες να μας πάρεις και το κόμμα (μαγαζί)”; Κακές λέξεις, κακές σκέψεις, που, δυστυχώς, παίζουν. Όμως, αν το 3% παραμένει πάντα 3%, σημαίνει ότι κάποιος κάτι δεν κάνει καλά, κάποιος αδυνατεί να σηκώσει το φορτίο και θα πρέπει να παραχωρήσει τη θέση του. Εδώ δεν υποχωρεί κανένας. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις περιβόητες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ας στηρίζουν περισσότερο το ενιαίο και το γενικό από το ειδικό και για τους πολλούς αδιάφορο –τουλάχιστον για σήμερα– είναι τους.

Πολύ φοβάμαι, πάντως, ότι όλοι αυτοί οι «ιδιοκτησιακοί», αν και λίγοι, θέλει πολλή δουλειά για να συνέλθουν. Υπάρχει σε όλη την Αριστερά, άλλωστε, σοβαρό πρόβλημα, πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας τη δημοκρατία. Η επί δεκαετίες παρανομία, η μυθοποίηση των στελεχών, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, η στρεβλή εικονική διαδικασία των αποφάσεων από τα κάτω, με εισήγηση και εξουθενωτική πίεση αποδοχής των θέσεων από πάνω και η “τεκμηριωμένη” δικτατορία του προλεταριάτου, έκαναν την έννοια της δημοκρατίας για τους αριστερούς κάτι σαν αστικό απόβλητο, μεταβατικό στάδιο ή ένα αναγκαίο κακό που το τηρούμε όπου δεν μπορούμε να το παρακάμψουμε. Αυτή η έλλειψη δημοκρατικής παιδείας στην Αριστερά , πιστεύω ότι είναι η κύρια αιτία των δεινών που έρχονται ή που μέχρι τώρα βασανίζουν για δεκαετίες το χώρο.

Η έλλειψη δημοκρατικής αντίληψης και νοοτροπίας παράγει ατομισμό, εγωκεντρισμό, παράγει “αυθεντίες”, παράγει χουλιγκανισμό. Όπως και στο ποδόσφαιρο, άλλωστε. Όλοι κατόπιν εορτής, τις Δευτέρες, αναλύουν τα αίτια της ήττας. Μήπως τα ίδια δεν κάνουμε κι εμείς; Αναλύουμε τις “ήττες” γιατί δεν μπορούμε να τις προβλέψουμε. Το εύκολο φυσικά. Για να τις προβλέψουμε, αποτρέψουμε και μετατρέψουμε σε νίκη, θέλουμε μέθοδο, ανάλυση, σχέδιο, πρόγραμμα, ενότητα, πίστη, βηματισμό και δημοκρατία. Τα ’χουμε;

Σοβαρή και ενδιαφέρουσα λύση στη διεύρυνση της πραγματικής δημοκρατίας στην αριστερά είναι η πρόταση που βγαίνει από το άρθρο του Ευκλείδη Τσακαλώτου στο ΦΟΡΟΥΜ Πρέβεζας του Αυγούστου με θέμα “Η Κακοποίηση της Αρχής της Ομοφωνίας” όπου με αφορμή ειδικό θέμα, το διευρύνει πολιτικά και λέει ότι στην ουσία δεν μπορείς να αποχωρείς από μια συνεδρίαση, επειδή διαφωνείς με μια εισήγηση (βέτο;), και να μην κάθεσαι όσο χρειαστεί για να εξαντλήσεις τη συζήτηση, για να καταλήξεις τελικά (έστω) σε μια “μίνιμουμ” απόφαση. Μια τέτοια δημοκρατική αντίληψη στην αριστερά νικάει τα αδιέξοδα και είναι μάθημα σύνθεσης για όλους.

Όταν στην αριστερά δεν υπάρχουν κανόνες, λογικό είναι να καταστρατηγείται και το εθιμικό δίκαιο και να καταστροφολογούν οι πάντες.

Ως πότε, όταν διαφωνούμε πολιτικά, θα ακυρώνουμε, χωρίς να μπορούμε να τους “ακούμε”, τους συνομιλητές μας;

Ως πότε θα λέμε ότι δεν περισσεύει κανείς, αλλά, όταν ο “κανείς” διαφωνεί, θα περισσεύει;

Με μεταφορά όρων της μαρξιστικής οικονομίας μπορούμε να πούμε ότι στην πολιτική, η δημοκρατία είναι η βάση και ο σοσιαλισμός το εποικοδόμημα. Το αντίστροφο είναι επικίνδυνο και παράγει “Γκουλάγκ”.

Υ.Γ. Όσον αφορά το ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτονόητο ότι η ενότητα της διαφορετικότητας με άμεση δημοκρατία μπορούν να δημιουργήσουν συνθήκες που να ελκύσουν και να πείσουν την κοινωνία για τις προθέσεις μας. Ένας αποστειρωμένος ΣΥΝ δεν ελκύει. Σαν σχήμα πρέπει να μετεξελιχθεί, να τους χωρέσει όλους και να πάψει να είναι “μηχανισμοί” και όχι κόμμα. Μάλλον ψηφίζω ένα δημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ των μελών χωρίς φράξιες και γκρουπάκια παραγόντων. Τότε και οι αριστεροί – δεξιοί και οι αριστεροί – αριστεροί θα ’ναι χρήσιμοι και θα ’χουν λόγο γι’ αυτό.

Πρέβεζα 31-8-2009

Σπύρος Κανιώρης

Η Κακοποίηση της Αρχής της Ομοφωνίας

Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίσθηκαν βαθιά διχασμένες στο δημοτικό συμβούλιο για το θέμα του αλιευτικού καταφυγίου στον Παντοκράτορα. Οι τέσσερις δημοτικοί σύμβουλοι που έχουν αναφορά στο ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκαν με την πλειοψηφία που υποστήριξε το έργο. Αλλά παρευρέθηκαν στη συνεδρίαση άλλοι από το χώρο μας με εντονότατες αντιρρήσεις. Ακολούθησε, στη γλώσσα των διπλωματών, μια ευθεία και ειλικρινής ανταλλαγή απόψεων! Τι το παράξενο θα πει κανείς; Η δική μας αριστερά έχει εδώ και καιρό καθιερώσει το δικαίωμα της διαφοράς, κάτι που δεν αμφισβητείται από κανέναν. Ο ΣΥΡΙΖΑ δουλεύει με την αρχή της ομοφωνίας, που σημαίνει ότι για να βγει απόφαση πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι και όλες. Αν δεν επιτευχθεί αυτό, τότε ο καθένας και η καθεμία είναι ελεύθεροι να πράξουν όπως νομίζουν. Άρα γιατί θέτω θέμα, γιατί δεν συνεχίζουμε με τη διαφορά μας χωρίς κανένα πρόβλημα;

Ισχυρίζομαι ότι η παραπάνω ερμηνεία αποτελεί μια κατάφορη κακοποίηση της αρχής της ομοφωνίας. Έχουμε μεγάλη εμπειρία στα κινήματα από αυτή την αρχή, και ιδιαίτερα στα διάφορα κοινωνικά φόρουμ. Στόχος να μη αισθανθεί κανένα άτομο ή καμία συνιστώσα ότι υπήρξε καπέλωμα από μια ισχυρή ομάδα. Αλλά όσοι και όσες παρευρεθήκαμε σε διαδικασίες του φόρουμ είχαμε πάντα τη μέριμνα να βγει κάποια απόφαση. Πολλές φορές χρειάζονταν κοπιαστικές και χρονοβόρες διαδικασίες διαβούλευσης. Πολλοί αναγκάστηκαν να βάλουν νερό στο κρασί τους για το κοινό εγχείρημα, για να συγκροτηθεί ένας χώρος που σιγά – σιγά θα αποκτούσε κοινά αντανακλαστικά και συλλογικό νου. Πώς αλλιώς θα συνδυαστεί η δημοκρατία με την αποτελεσματικότητα; Πώς θα βγουν οι προτεραιότητες, πώς θα μπορέσει ένας πολιτικός φορέας να εκπονήσει πολιτική;

Άρα ισχυρίζομαι ότι η αρχή της ομοφωνίας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μια δημοκρατική κουλτούρα που επιτάσσει συγκεκριμένες συμπεριφορές. Αυτό είναι που έλειπε από τις διεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ για το καταφύγιο, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις. Στο συντονιστικό του ΣΥΡΙΖΑ την προηγουμένη της συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου η συζήτηση βγήκε άκαρπη. Καταρχάς να σημειώσω ότι οι τρεις από τους τέσσερις δημοτικούς συμβούλους του χώρου έλειπαν. Επί πλέον, κανένας απ’ όσους παρευρέθηκαν δεν υποστήριξε με σθένος το έργο. Δύο – τρεις σύντροφοι είπαν ότι είναι δύσκολο να πάρουν θέση γιατί δεν ήταν παρούσα η άλλη άποψη και, αν δεν με απατά η μνήμη μου, μόνο ένας σύντροφος πήρε σαφή θέση υπέρ του έργου. Άρα το πρώτο ζήτημα που μπαίνει είναι ακριβώς αυτή η απουσία της άλλης άποψης. Και οι τέσσερις του δημοτικού συμβουλίου (την επομένη) τάχθηκαν υπέρ του έργου. Δεν είχαν υποχρέωση να έρθουν και να μας πείσουν για την αναγκαιότητα του έργου; Δεν έπρεπε να ακούσουν την άλλη άποψη; Δεν θα έπρεπε και αυτοί να έχουν τη μέριμνα να βρεθεί ο κοινός τόπος;

Αντί αυτού η συζήτηση έμοιασε με συνέλευση κάποιας ομοσπονδίας. Η συντριπτική πλειοψηφία στο (διευρυμένο) συντονιστικό τάχθηκε κατά του έργου. Στο τέλος έγινε επίκληση της αρχής της ομοφωνίας και «διαπιστώθηκε» η αδυναμία μας να βγάλουμε κοινή απόφαση. Με τέτοιες διαδικασίες, γιατί να συμμετέχει κανείς στο τοπικό ΣΥΡΙΖΑ; Πώς θα δημιουργηθεί η συλλογικότητά μας; Πώς θα εκπονήσουμε όλοι και όλες μαζί μια κοινή στρατηγική βασισμένη σε ένα πρόγραμμα αντιπαραθετικό στο κυρίαρχο;

Και πώς θα συγκροτήσουμε και θα συντονίσουμε τις αντιστάσεις στην κυρίαρχη λογική; Το μόνο σοβαρό επιχείρημα που άκουσα υπέρ του έργου ήταν ότι και άλλες φορές έχουμε ξεσηκώσει τον κόσμο κατά κάποιου έργου που στην συνέχεια αποδείχτηκε ότι δεν έχει και τόσο αρνητικές πλευρές. Είναι προφανές ότι τα κινήματα θα κάνουν και λάθη. Για παράδειγμα, ενδεχομένως θα εμποδίσουν έργα που ίσως δεν είναι και τόσο ζημιογόνα. Βέβαια στην περίπτωση του Αμβρακικού ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι αυτός. Είναι να μην εμποδίσουμε έργα που τελικά θα φανούν ακόμα πιο ζημιογόνα από ό,τι νομίζουμε. Αλλά δεν είναι αυτό το πιο σημαντικό επιχείρημα. Η ριζοσπαστική αριστερά είναι αναγκασμένη να βρεθεί στο πλευρό των κινημάτων. Ξέρουμε ότι θα υπάρχουν και λάθη. Αλλά στην οικονομία των επιλογών μας, δεν μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς. Ο ρόλος μας είναι να πολιτικοποιήσουμε και να συντονίσουμε τις αντιστάσεις που συνεχώς δημιουργεί το ίδιο το σύστημα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Πρέπει αυτός που αγωνίζεται κατά του καταφυγίου να δει ότι έχει πολλά κοινά με αυτή που στρέφεται κατά των ΣΔΙΤ. Στο κεντρικό επίπεδο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιλέξει την προστασία του δημοσίου χώρου ως βασική αιχμή της πολιτικής της ριζοσπαστικής αριστεράς για την επόμενη περίοδο. Γιατί είναι ακριβώς στο δημόσιο χώρο που συμπυκνώνονται και εκδηλώνονται πολλές από τις αντιφάσεις του κυρίαρχου μοντέλου του νεοφιλελευθερισμού. Εδώ πρέπει να παρεμβαίνουμε για να αλλάξουν οι συνειδήσεις του κόσμου με στόχο την ανατροπή των κοινωνικών συσχετισμών.

Έτσι όπως ερμηνεύεται η αρχή της ομοφωνίας αποτελεί εμπόδιο και στη συγκρότηση του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στην ανάδειξη των κοινωνικών κινημάτων στην πόλη μας. Δεν επιτρέπει τη «ζύμωση» μεταξύ μας, δεν δημιουργεί τις συνθήκες για να ξεπεράσουμε τις φοβίες και τις καχυποψίες μας, δεν συμβάλλει στην εκπόνηση μιας κοινής στρατηγικής με βάθος χρόνου. Στην πανελλαδική του ΣΥΡΙΖΑ το φθινόπωρο πρόκειται να συζητηθεί η τροποποίηση της αρχής. Το πιο πιθανό είναι να αποφασιστεί μια αρχή αυξημένης πλειοψηφίας για τις τοπικές και κλαδικές του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά όλα αυτά που έχω γράψει θα ισχύουν και για το νέο καθεστώς. Γιατί και με αυξημένη πλειοψηφία χρειάζεται να υπάρχει μια δημοκρατική κουλτούρα για την επίλυση των διαφορών μας και για τη συγκρότηση του κοινού μας χώρου. Με άλλα λόγια τα οργανωτικά προβλήματα είναι πάντα και πολιτικά, και, άρα, τα πολιτικά προβλήματα δεν λύνονται μόνο με καλύτερες οργανωτικές λύσεις.

Να το πω ευθέως. Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί ο κοινός χώρος της ριζοσπαστικής αριστεράς. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό το εγχείρημα δεν έχει προχωρήσει γιατί έρχεται σε αντιπαράθεση με την επιλογή του ΣΥΝ Πρέβεζας (εσαεί;) για συμμαχία στο νομό και στο δήμο με το ΠΑΣΟΚ. Μάλλον για κάποιους ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ και τα κινήματα αποτελούν «παράπλευρες απώλειες» αυτού του σκοπού. Η επίκληση της αρχής της ομοφωνίας γίνεται για να εξυπηρετηθεί αυτός ο σκοπός. Και εδώ έγκειται η κακοποίηση.

Ευκλείδης Τσακαλώτος

Μετά τις εκλογές

Το προηγούμενο διάστημα παρακολουθήσαμε τις αναταράξεις που προκάλεσε στη νέα αριστερά το 4,7%, που κατέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Μια μεγαλύτερη απόσταση από τις 7 Ιουνίου επιτρέπει μια πιο ψύχραιμη ανάγνωση, αλλά και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη συνομολόγηση εκείνων των αλλαγών, που θα καταστήσουν το ΣΥΡΙΖΑ ακόμα πιο δημοκρατικό και αποτελεσματικό.

Οφείλουμε, όχι για να κρύψουμε τις ευθύνες μας, αλλά για λόγους στοιχειώδους κοινωνικής ανάλυσης, να δούμε τα δικά μας αποτελέσματα στο πλαίσιο του ευρύτερου ευρωπαϊκού πολιτικού χώρου, στην ιστορική συγκυρία της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού και συνακόλουθα των ατομικών απαντήσεων στα προβλήματα. Μιας κυριαρχίας, που σωστό είναι ότι, εξ αιτίας της κρίσης, έχει υποστεί ρήγματα και έχει εγείρει ερωτήματα, αλλά λόγω και του αδύναμου ακόμη εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου, παραμένει κυρίαρχη και σε μεγάλο βαθμό καθορίζει και τα περιθώρια των πολιτικών επιρροών και των εκλογικών επιδόσεων. Ας το πούμε καθαρά, δεν έχουμε κατορθώσει και όχι μόνο εμείς, αλλά καμία εκδοχή της αριστεράς, να πείσουμε, ότι είναι δυνατόν οι κοινωνίες να οργανωθούν και να αποδώσουν έξω από τη λογική του καπιταλισμού.

Ασφαλώς και το γενικότερο περιβάλλον δεν επιδρά με τον ίδιο τρόπο σε κάθε χώρα και οι διαφορετικές επιδράσεις βρίσκονται σε συνάρτηση με την επιρροή, την ωριμότητα, το πολιτικό σχέδιο και την κοινωνική δικτύωση του πολιτικού υποκειμένου της αριστεράς. Φαίνεται πάντως να μην έχουν σοβαρό βάθος ερμηνείες που αποδίδουν το αποτέλεσμα στην «κόντρα των αρχηγών για το debate», στην «καρατόμηση» του επιτυχημένου ευρωβουλευτή ή, πολύ περισσότερο, που τα φορτώνουν όλα με ελαφρότητα στον Α. Τσίπρα και στη νέα γενιά στελεχών. Οι τέτοιες απλοποιήσεις, πέρα από το γεγονός ότι λειτουργούν αποπροσανατολιστικά, κινδυνεύουν να αποστερήσουν την αριστερά από την πιο δυναμική γενιά στελεχών και να δημιουργήσουν μόνιμα ρήγματα στην πολιτική έκφραση του νεανικού κατά βάση χώρου της ανεργίας, της επισφάλειας, των stage και της μερικής απασχόλησης.

Μήπως αυτά σημαίνουν ότι όλα έγιναν καλά και δεν πρέπει ν’ αλλάξει τίποτα;

Μήπως έχουν δίκιο «ιστορικά» ή όχι στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας που θέτουν ζήτημα αλλαγής της πολιτικής γραμμής (και μάλιστα, άκουσον – άκουσον, στα μουλωχτά, χωρίς συνέδριο, με απόφαση των αρίστων), που μιλάνε ευθέως για εξάντληση της προωθητικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ και θέτουν άλλοτε πιο ανοιχτά και άλλοτε καλυμμένα ζήτημα κεντροαριστεράς;

Να θυμίσουμε σ’ αυτά τα στελέχη ότι ο δρόμος της «αριστερής στροφής», των κοινωνικών αγώνων, ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτός που έφερε τη ματαίωση της συντηρητικής αναθεώρησης στο Σύνταγμα, τις επιδόσεις στις βουλευτικές εκλογές του 2007, τη δημοσκοπική άνοδο και τη διεύρυνση0 του κοινωνικού μας ακροατηρίου.

Αντιθέτως η επιλογή αυτών των στελεχών με συστηματικό τρόπο και με τη στήριξη των media να εκφωνούν το ακριβώς αντίθετο πολιτικό σχέδιο –την ώρα που ξεδιπλώνεται η πιο απροκάλυπτη και ενορχηστρωμένη επίθεση στο χώρο μας για την έκρηξη του Δεκέμβρη, την ώρα που ο δικομματισμός αντιμετωπίζει προβλήματα ομαλής εναλλαγής– με την έκφραση της υποτιθέμενης διαθεσιμότητας του χώρου μας να στηρίξουμε ή ν’ ανεχθούμε κεντροαριστερές κυβερνήσεις ή με την αποστολή μηνύματος στην κοινωνία περί καρατομήσεων των ικανών αντί της προβολής του συγκριτικού πλεονεκτήματος του χώρου μας, ότι δηλαδή με δημοκρατικές διαδικασίες επιλέγουμε τη λίστα των υποψηφίων μας, φανερώνει επιλογές ασυνήθιστες στην κουλτούρα της αριστεράς, αλλά και στην οποιαδήποτε απαίτηση για φερέγγυο και αποτελεσματικό πολιτικό υποκείμενο.

Αλλά και τώρα ακόμη, σε τοπικό επίπεδο, στο όνομα της αυτονομίας των κοινωνικών χώρων (βλέπε και ΠΟΣΔΕΠ), με παλαιοκομματικούς αρχηγισμούς και παραγοντίστικες ιδιοτέλειες, εκπονούνται σχέδια όχι για την πιο δημιουργική εφαρμογή στον κοινωνικό μας χώρο των δημοκρατικών και με μεγάλες πλειοψηφίες αποφάσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά σχέδια  που στοχεύουν στην παράκαμψή τους και την αναβίωση των κεντροαριστερών σχεδίων δια του «μοιράσματος» των Δήμων και των Νομαρχιών, δια των λύσεων «πακέτο».

Χρειάζονται αλλαγές, αλλά σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Οφείλουμε και προς τα μέσα, αλλά κυρίως προς την κοινωνία, εξ αιτίας του θολού μηνύματος που εκπέμψαμε και κάποιοι συνεχίζουν, σαν να μην τρέχει τίποτα, να στέλνουν και σήμερα και κυρίως λόγω των αρχηγικών «καμωμάτων» μετά το αποτέλεσμα, να στήσουμε σε γερές βάσεις όχι μόνο τη σχέση μας με τα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα, αλλά και την ίδια την εικόνα μας. Ν’ αντιστοιχήσουμε το σήμα μας με τα οράματα της κοινωνικής απελευθέρωσης που προσπαθούμε να προσεγγίσουμε. Όχι προσποιητά και επιτηδευμένα, αλλά με καθαρές αποφάσεις και κυρίως με ισχύ προς όλους και χωρίς εξαιρέσεις, με συλλογικότητα, εναλλαγές θητειών, όρια στις θητείες, ανανέωση και δημοκρατική δέσμευση.

Η κρίση μπορεί ν’ αντιστραφεί, αν πάρουμε με θάρρος και αποφασιστικότητα, χωρίς προσπάθεια να κουκουλώσουμε τα λάθη μας, εκείνες τις αποφάσεις που θα καταστήσουν το ΣΥΡΙΖΑ, οργανισμό που λειτουργεί πολιτικά. Οι δηλώσεις, κινήσεις και αποφάσεις συνιστωσών, η απόφαση της ΚΠΕ του Ιουλίου του ΣΥΝ, κινούνται στην κατεύθυνση εμβάθυνσης της πολιτικής λειτουργίας. Οι συνελεύσεις αναδεικνύονται σε κύτταρα συμμετοχής, ανάδειξης νέων αγωνιστών και στελεχών. Χαράζουν με ευθύνη την πολιτική τους γραμμή στα πλαίσια της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί σε πρώτη φάση και προς διασφάλιση μικρότερων συνιστωσών και μελών του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν συμμετέχουν σε συνιστώσες, να απαιτούνται  αυξημένες πλειοψηφίες, αλλά να είμαστε σίγουροι ότι σε κάποιο διάστημα θα κτίζονται πλειοψηφίες στη βάση της συμφωνίας με τις προτάσεις και όχι στη βάση της κομματικής δέσμευσης.

Αυτοί οι χώροι της πολιτικής εκπαίδευσης των αγωνιστών της αριστεράς, πρέπει, με σεβασμό στην πολιτική εκπροσώπηση όλων των φωνών, να επιλέγουν τους εκπροσώπους τους, οι οποίοι και θα συγκροτούν ένα πανελλαδικό σώμα που θα λειτουργεί ως όργανο λογοδοσίας της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτές και άλλες προτάσεις, θα γίνουν αντικείμενο διαβούλευσης τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της πανελλαδικής σύσκεψης του Οκτωβρίου, για ένα ΣΥΡΙΖΑ, πιο δημοκρατικό, πιο λειτουργικό και συλλογικό, που θα θέσει τις βάσεις για το πολιτικό υποκείμενο της αριστεράς του 21^ου αιώνα.

Έτσι θα οικοδομηθεί η νέα αριστερά, ψάχνοντας, ερευνώντας, προχωρώντας μπροστά, αλλά ενίοτε και με βήματα προς τα πίσω, πάντα όμως με όρους κοινωνίας.

Υπάρχει και ο άλλος δρόμος, της ηγεσίας του ΚΚΕ, που χαίρεται στα στραβοπατήματα της άλλης αριστεράς, που δε βλέπει γύρω του συμμάχους στον κοινωνικό αγώνα∙ ο δρόμος της μιας άποψης,  της αυτοεπιβεβαίωσης, της επιστροφής στις ρίζες της ιστορικής παρακμής, της δεκαετίας του ’30.

Αλλά αυτό το δρόμο δεν θα τον ακολουθήσουμε!

Ηλίας Χάιδας

ΣΥΡΙΖΑ ΣΔΙΤ

Το θέμα της παραχώρησης οικοπέδου από τον Δήμο Ζαλόγγου για κατασκευή νέου νοσοκομείου με την μέθοδο των ΣΔΙΤ συζητήθηκε στα τέλη Ιούλη στο δημοτικό συμβούλιο Ζαλόγγου. Μετά την υπέρ της παραχώρησης τοποθέτηση του δημάρχου κ. Μικρούλη έγιναν παρεμβάσεις από τον πρόεδρο του ιατρικού συλλόγου Πρέβεζας κ. Βελέντζα, τον πρόεδρο του σωματείου εργαζόμενων στο νοσοκομείο Πρέβεζας κ. Βουγέλη και τον νομαρχιακό σύμβουλο κ. Μπακιρτζόγλου. Και οι τρεις τάχθηκαν κατά της παραχώρησης δημόσιας περιουσίας στους ιδιώτες, κατά της επιλεγείσας μεθόδου (ΣΔΙΤ) που άμεσα ιδιωτικοποιεί τον ευαίσθητο κλάδο της υγείας και υπέρ της ανάγκης για ίδρυση δημόσιου νοσοκομείου στο νομό. Στην σχετική ψηφοφορία η πρόταση του δημάρχου για παραχώρηση δημοτικού οικοπέδου πέρασε μόνο με τις ψήφους της παράταξης του. Ο ΣύΡιζΑ Πρέβεζας εξέδωσε ανακοίνωση που μοιράσθηκε και την οποία δημοσιεύουμε :

Όχι στην ιδιωτικοποίηση της υγείας

Η υποχρηματοδότηση του Ε.Σ.Υ. και η ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα έχουν οδηγήσει στην υποβάθμιση της ποιότητας της περίθαλψης στο δημόσιο σύστημα υγείας και σε αύξηση του κόστους της: Ένα νοικοκυριό στην Ελλάδα ξοδεύει γύρω στα 1.200,00 € το χρόνο από την τσέπη του για θέματα υγείας. Ακόμη, ένας στους τέσσερις κατοίκους είναι αποκλεισμένος από το δημόσιο σύστημα υγείας: οι ανασφάλιστοι και οι μετανάστες.

Η χρηματοδότηση του Ε.Σ.Υ. για προσλήψεις και υποδομές υποκαθίσταται από τη σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (Σ.Δ.Ι.Τ.). Οι Σ.Δ.Ι.Τ. συνιστούν μορφή διείσδυσης του ιδιωτικού κεφαλαίου στα πιο ιερά κοινωνικά αγαθά. Η είσοδος του ιδιωτικού τομέα αλλάζει τους συσχετισμούς ισχύος και μειώνει τη δυνατότητα παρέμβασης της κοινωνίας σε κοινωνικά ζητήματα. Αυτό το βρίσκουμε μπροστά μας στο μέλλον, γι’ αυτό από τώρα πρέπει να προφυλαχτούμε.

Η κυβέρνηση πρόκρινε την ανέγερση μ’ αυτό το σύστημα και του νέου Γενικού Νοσοκομείου τής Πρέβεζας. Η κατασκευή έργων με Σ.Δ.Ι.Τ. αποτελεί ουσιαστικά δημόσιο δανεισμό, και μάλιστα με τους πιο επαχθείς για το Δημόσιο όρους, προς όφελος των ιδιωτικών κερδών. Έτσι, το κόστος κατασκευής πενταπλασιάζεται, ενώ για τη λειτουργία τού έργου το Δημόσιο καταβάλλει για δεκαετίες υψηλό ενοίκιο. Κι έτσι, οι υπηρεσίες υγείας ακριβαίνουν, τα ταμεία υγείας ασφυκτιούν και το Ε.Σ.Υ. από οικοδεσπότης γίνεται ενοικιαστής.

Το Δημόσιο δεσμεύεται να παραχωρήσει δωρεάν γη για την ανέγερση νοσοκομείων, ενώ διατίθενται και χώροι για εμπορική εκμετάλλευση στους κατασκευαστές. Το ιδιωτικό κεφάλαιο βάζει χέρι στο χώρο τής δημόσιας υγείας κι έχει λόγο ακόμα και στον ιατρικό εξοπλισμό τού νοσοκομείου.

Και μόνο για τους λόγους αυτούς είμαστε αντίθετοι σε κάθε Σ.Δ.Ι.Τ. Είμαστε αντίθετοι σε κάθε διευκόλυνση με παραχώρηση οικοπέδου –δημόσιας περιουσίας– από όποιο Δήμο ή από το Δημόσιο για την κατασκευή όποιου έργου με Σ.Δ.Ι.Τ.

Αυτό που σήμερα διακυβεύεται, δεν είναι ζήτημα τοπικό, γεωγραφικό. Δεν είναι ποια περιοχή θα κερδίσει τα κοντινά στο νοσοκομείο ενοικιαζόμενα δωμάτια, τα καφενεία και τα τοστάδικα. Είναι: δημόσιο νοσοκομείο ή κερδοσκοπική επιχείρηση; Γι’ αυτό δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον κυβερνητικό βουλευτή τού νομού, σε κάθε πολιτευτή, του κέντρου ή ντόπιο, με τους εκβιασμούς τους να δημιουργήσουν και να υποδαυλίσουν τοπικιστικές διαμάχες μεταξύ γειτονικών δήμων, που τα συμφέροντα των κατοίκων τους είναι κοινά.

• Θέλουμε νέο σύγχρονο νοσοκομείο ενταγμένο στο Ε.Σ.Υ., κατασκευασμένο από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και όχι με την μέθοδο  Σ.Δ.Ι.Τ.
• Δεν θέλουμε να χαρίσουμε δημόσια περιουσία για να επιδοτήσουμε ιδιώτες επενδυτές.
• Καλούμε το Δήμο Ζαλόγγου καθώς και κάθε άλλο Δήμο και φορέα  να αρνηθούν την πολιτική αυτή και να τεθούν επικεφαλής καμπάνιας ενημέρωσης των πολιτών για τις επιπτώσεις της.
• Ο αγώνας των εργαζομένων στο Ασκληπιείο Βούλας μαζί με τους φορείς τής περιοχής ματαίωσε τα σχέδια του “Υγεία – Marfin”. Ο αγώνας των εργαζομένων στο νοσοκομείο τής Πρέβεζας μαζί με την τοπική κοινωνία μπορεί να είναι νικηφόρος.
• Ναι στην ανέγερση του νέου νοσοκομείου Πρέβεζας.
• Όχι στην ιδιωτικοποίηση της υγείας.

Συντονιστική Επιτροπή ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Πρέβεζας