You are currently browsing the category archive for the 'Συνδικαλισμός' category.
Για όργιο ρουσφετιών από τη ΝΔ στη λήξη της θητείας της, «σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εξευμενίσουν όσο μπορούν την εκλογική τους βάση» έκανε λόγο η πολιτική εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας, Εύη Χριστοφιλοπούλου. Η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» επίσης αποκαλύπτει προεκλογικές προσλήψεις των τριών αντιπροέδρων της N.Δ. στη Βουλή.
Με δυο συνεχόμενα δελτία τύπου, στις 11/9, το συνδικάτο εργαζομένων στο ΙΓΜΕ παρουσιάζει με σαφήνεια την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο ΙΓΜΕ και κατ’ επέκταση σε όλους τους ερευνητικούς οργανισμούς (ΕΚΘΕ, ΕΚΚΕ, Δημόκριτο, ΕΙΕ κλπ.). Μια κατάσταση που άρχισε επί ημερών ΠΑΣΟΚ για να απογειωθεί επί ημερών της Ν.Δ.
Μια εικόνα που παραπέμπει σε καταστάσεις πλήρους διάλυσης ή ακόμη και πλιάτσικου. Αυτό κι αν δεν είναι εκσυγχρονισμός, «επανίδρυση του κράτους» και εφαρμογή του «σεμνά και ταπεινά».
Παραθέτουμε τα Δ.Τ. του Συνδικάτου που μιλούν από μόνα τους.
ΔιΠ.
Τα δελτία τύπου του συνδικάτου εργαζομένων ΙΓΜΕ
της 11ης Σεπ. 2009.
1. Καταγγέλλουμε τον Υπουργό Ανάπτυξης κ.Κ.Χατζηδάκη και την κυβερνητική πρακτική γιατί, παραμονές εκλογών προχωρούν σε προσλήψεις και διορισμούς ημετέρων (σύμβουλων και ειδικών στελεχών) με παχυλές αμοιβές πέρα από κάθε νόμιμη διαδικασία και δεοντολογία.
Ειδικά στο ΙΓΜΕ είναι πρόκληση ο διορισμός Βοηθού Γεν.Δ/ντή με μηνιαίες αποδοχές 6.000€ με 5ετή σύμβαση, χωρίς να υπάρχει πρόβλεψη στον Τακτικό Προϋπολογισμό, ο οποίος είναι ήδη ελλειμματικός κατά 5,1 εκ.€, τη στιγμή που επανειλημμένα το προσωπικό πληρώνεται με καθυστέρηση και υπάρχει αδυναμία ανταπόκρισης σε υποχρεώσεις που απορρέουν από Συλλογικές Συμβάσεις και την τελευταία Διαιτητική Απόφαση που είχε συνομολογηθεί το 2008 με συμφωνία Διοίκησης και Υπουργείου.
Ενώ με αποφάσεις του Δ.Σ. δεν προωθούνται οι 150 προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ που είχαν συμπεριληφθεί στον τακτικό προϋπολογισμό του 2009, προωθείται η πρόσληψη ημετέρων «συμβούλων».
2. Για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι του ΙΓΜΕ, ενός ερευνητικού ινστιτούτου με πάνω από 50 χρόνια προσφοράς, όχι μόνο στην έρευνα του ορυκτού πλούτου, αλλά και στη εξασφάλιση του υδατικού δυναμικού, στην προστασία του περιβάλλοντος, στην αντιμετώπιση καταστροφικών φαινόμενων κλπ. βρίσκονται απλήρωτοι μετά τις περικοπές του ήδη ελλειμματικού προϋπολογισμού του 2009. Το έλλειμμα του τακτικού προϋπολογισμού έφτασε τα 5 εκ € και η κυβέρνηση θεώρησε σκόπιμο να περικόψει 10% από την χρηματοδότηση του τρίτου τριμήνου.
Δεν εφαρμόζονται όχι μόνο Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας αλλά και η τελευταία Διαιτητική Απόφαση που είχε συνομολογηθεί το 2008 με συναίνεση της Διοίκησης με αποτέλεσμα 35 εργαζόμενοι να έχουν συνταξιοδοτηθεί και να μην έχουν πάρει ακόμη την εφάπαξ αποζημίωση που δικαιούνται.
Η Διοίκηση, αντί να πιέσει το Υπουργείο για την εξεύρεση λύσης, για την ενεργοποίηση θεσμικά κατοχυρωμένων αρμοδιοτήτων του ΙΓΜΕ, ετοιμάζεται να προχωρήσει στην επιλεκτική πρόσληψη συμβούλων και διοικητικών στελεχών, αδιαφορώντας για το μέλλον του ΙΓΜΕ που αποδυναμώνεται καθημερινά με τις αποχωρήσεις πεπειραμένων συναδέλφων ενώ με τις αποφάσεις του Δ.Σ. δεν προωθεί τις 150 προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ που είχαν συμπεριληφθεί στον τακτικό προϋπολογισμό του 2009.
Συνθήκες γαλέρας επιβάλλει στην Ολυμπιακή ο κ. Βγενόπουλος
Ατομικές συμβάσεις εργασίας, που δεν αναγνωρίζουν κανένα εργατικό δικαίωμα και δένουν χειροπόδαρα τους εργαζόμενους κάτω από την εξουσία της Εταιρείας, προωθούν οι νέοι ιδιοκτήτες του ιδιωτικοποιημένου πλέον αερομεταφορέα.
Όρους σκλαβιάς και σκληρής εκμετάλλευσης στους εργαζόμενους της «Ολυμπιακής Αεροπορίας» επιβάλλει το νέο αφεντικό της, ο όμιλος της MIG, πετώντας στο καλάθι της ιδιωτικοποίησης κάθε εργατικό δικαίωμα.
Η νέα ατομική σύμβαση που είναι υποχρεωμένος να υπογράψει κάθε εργαζόμενος στην «Ολυμπιακή» είναι μνημείο αντεργατικότητας και επί της ουσίας η εταιρεία - μπορεί να χρησιμοποιεί κάθε υπάλληλο «όσο θέλει, όπου θέλει, όταν θέλει, όπως θέλει»!
Η Σύμβαση αυτή είναι άρνηση κάθε συλλογικής εκπροσώπησης, καθορίζει ατομικά τις αμοιβές και τις υποχρεώσεις του υπαλλήλου, υπονομεύει την οργάνωση των εργαζομένων, τις συλλογικές συμβάσεις και κάθε συνδικαλιστική δράση.
Οι όροι που υπαγορεύουν τα νέα αφεντικά στους εργαζόμενους, πέρα για πέρα προκλητικοί, μεταξύ άλλων προβλέπουν:
* «Η εταιρεία δύναται να μεταβάλλει τη θέση, τον τίτλο, ή και τα καθήκοντα του υπαλλήλου ή και να αναθέτει νέα, χωρίς οι ενέργειες αυτές να θεωρούνται ως μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας». Με τον όρο αυτό, κατοχυρώνεται η πλήρης εξουσία του εργοδότη, αφού ανεξάρτητα από την ειδικότητα και τα καθήκοντα – και ως εκ τούτου και την αμοιβή που προκύπτει από το περιεχόμενο της προσφερόμενης εργασίας – η εταιρεία μπορεί να τον υποχρεώνει να δουλεύει όπου και όπως αυτή ορίζει.
* «Η εταιρεία δύναται να μεταφέρει την εργασιακή σχέση ή και να δανείζει τις υπηρεσίες του υπαλλήλου σε άλλη εταιρεία του ομίλου, ο δε υπάλληλος παρέχει ρητώς και αμετακλήτως την συναίνεσή του σε αυτό, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι οι ενέργειες αυτές δεν συνιστούν βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας του». Το όργιο της παντοδυναμίας του εργοδότη περιλαμβάνει όλες τις εταιρείες του ομίλου, ενώ ο εργαζόμενος πρέπει να αναγνωρίσει εκ των προτέρων ότι αυτό δεν αποτελεί βλαπτική μεταβολή.
* «Η εταιρεία διατηρεί το δικαίωμα να μεταθέτει και να μετακινεί τον υπάλληλο είτε προσωρινά, είτε οριστικά στα διάφορα καταστήματα ή γραφεία που έχει ιδρύσει ή τυχόν θα ιδρύσει στο μέλλον, καθώς και σε καταστήματα συγγενών ή συνεργαζόμενων εταιρειών οπουδήποτε εντός της ελληνικής επικράτειας». Ο υπάλληλος δεν μπορεί να υπολογίζει σε ένα σταθερό σημείο εργασίας. Η εταιρεία έχει το δικαίωμα να τον μετακινεί σε οποιαδήποτε πόλη και περιοχή της χώρας και όχι μόνον αυτό. Αλλά να τον μετακινεί σε άλλη εταιρεία που απλώς συνεργάζεται με τον όμιλο. Δηλαδή, ενώ ο εργαζόμενος μπορεί να προσληφθεί από την «Ολυμπιακή», μπορεί να βρεθεί να εργάζεται σε οποιαδήποτε εταιρεία, οπουδήποτε στη χώρα.
* «Η εταιρεία στα πλαίσια εφαρμογής ελαστικού συστήματος εργασίας δύναται να διαφοροποιεί την προσέλευση και αποχώρηση του υπαλλήλου, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εργασίας». Πλήρης ελαστικοποίηση του ωραρίου, ανάλογα με το τι συμφέρει τον εργοδότη, κατάργηση κάθε προσωπικού και οικογενειακού προγραμματισμού.
* «Η παροχή υπηρεσιών του υπαλλήλου και η εκτέλεση των καθηκόντων του θα γίνεται κατά τρόπο που εξυπηρετεί απόλυτα τις ανάγκες παροχής των προσφερόμενων υπηρεσιών της εταιρείας». Υπάλληλοι – στρατιώτες με πλήρη συμμόρφωση στις εντολές του εργοδότη, αυτό είναι το νέο μοντέλο εργασίας και πειθαρχίας της επιχείρησης.
* «Ο υπάλληλος οφείλει: Να απέχει από κάθε ενέργεια που μπορεί να προβεί σε βάρος των συμφερόντων της εταιρείας, να επιδεικνύει την προσήκουσα συμπεριφορά η οποία δεν προσβάλλει την επιχειρηματική εικόνα, φήμη και υπόληψη της εταιρείας, να μην προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις ή δημοσιεύματα που αφορούν άμεσα ή έμμεσα την εταιρεία». Εδώ ο κάθε υπάλληλος καθίσταται όμηρος του εργοδότη.
Ποιος θα κρίνει, άραγε, και με ποια κριτήρια ότι μια οποιαδήποτε ενέργεια δε θα χαρακτηριστεί εχθρική προς τα συμφέροντα της εταιρείας; Τι πάει να πει «προσήκουσα συμπεριφορά», που δε θα θίγει την υπόληψη και τη φήμη της; Οι διατυπώσεις είναι τόσο αόριστες, που οτιδήποτε μπορεί να κριθεί επιβαρυντικά για τον εργαζόμενο. Και ακόμα τι σημαίνει ότι απαγορεύεται σε υπαλλήλους να κάνουν δημόσιες δηλώσεις για την εταιρεία; Δηλαδή, οποιοσδήποτε εργαζόμενος – μέλος σωματείου ή συνδικαλιστής που κάνει μια κρίση για την πολιτική της εταιρείας θα στήνεται στον τοίχο; Πρόκειται για απαγόρευση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος και κάθε συνδικαλιστικής δράσης.
Σημειώνεται ακόμα ότι ο εργαζόμενος, μέσω αυτής της σύμβασης, προσλαμβάνεται για ένα εξάμηνο δοκιμαστικά και αν δεν κριθεί «κατάλληλος», αν δεν σκύψει το κεφάλι και δεν υποταχτεί στις αξιώσεις της εταιρείας, τότε θα φύγει χωρίς καμιά αποζημίωση. Ακόμα όμως και τότε, δεν πρέπει «να ανοίξει το στόμα του», καθώς οφείλει να τηρεί εχεμύθεια… Η υποχρέωση αυτή βαρύνει τον υπάλληλο και μετά τη λήξη της σχέσης εργασίας του….». Οποιαδήποτε παράβαση υπαλλήλου μπορεί να προκαλέσει αυτόματα την απόλυσή του. Αλλά όχι μόνον αυτό. Σε περίπτωση που ο υπάλληλος αποχωρήσει από την εταιρεία κατά την εξάμηνη δοκιμαστική περίοδο και η εταιρεία κρίνει ότι δεν «συντρέχει σπουδαίος λόγος», τότε ο εργαζόμενος υποχρεώνεται να αποκαταστήσει «κάθε ζημιά της εταιρείας», ενώ υποχρεώνεται να πληρώσει και ποινική ρήτρα.
(e-mail από εργαζόμενο φίλο. Για την αντιγραφή ΔιΠ)
Σχόλιο : Θα τα έκανε ή θα μπορούσε να τα κάνει αυτά ο κάθε κ. Βγενόπουλος εάν δεν του παρείχαν όλες τις δυνατότητες οι κυβερνώντες (νυν επανιδρυτές (Ν.Δ.) και πρώην εκσυγχρονιστές (ΠΑΣΟΚ) του κράτους); Αυτοί δεν φρόντισαν να του προσφέρουν τον εθνικό αερομεταφορέα μας, την Ολυμπιακή, στο πιάτο και να εισάγουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας καταργώντας εργασιακά δικαιώματα
Σε ανακοίνωση του (25/6/09) για το θέμα το νέου νοσοκομείου ο ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας αναφέρει
«Νέα εκβιαστική μεθόδευση της κυβέρνησης επιχειρείται στο θέμα της ανέγερσης του νέου νοσοκομείου Πρέβεζας. Προκειμένου να παρακάμψει την αντίδραση της τοπικής κοινωνίας και της δημοτικής αρχής της πόλης στην ανέγερση του νοσοκομείου με την απαράδεκτη μέθοδο της ΣΔΙΤ η κυβέρνηση δρομολογεί την κατασκευή του στον Δήμο Ζαλόγγου. ..
… Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι στα κυβερνητικά σχέδια, που επιχειρούν μέσω της αλλαγής της έδρας του νοσοκομείου να επιβάλλουν την ιδιωτικοποίηση του κοινωνικού αγαθού της υγείας…
… Αν η κυβέρνηση νοιάζεται για το κοινωνικό αγαθό που λέγεται υγεία ας μην το παραδώσει και αυτό στην ελεύθερη αγορά της κερδοσκοπίας, της διαφθοράς και των σκανδάλων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει τις νέες κυβερνητικές μεθοδεύσεις, καλεί σε αγωνιστική επαγρύπνηση το λαό της Πρέβεζας και απαιτεί το σεβασμό της απόφασης της κοινωνίας για Δημόσιο νοσοκομείο στην Πρέβεζα.
Θα στηρίξουμε την οικοδόμηση ενός ανοιχτού, ενωτικού και νικηφόρου μετώπου για την ανέγερση Δημόσιου, Σύγχρονου νοσοκομείου ΧΩΡΙΣ ΣΔΙΤ και την αναβάθμιση της δημόσια παρεχόμενης φροντίδας υγείας για όλους τους πολίτες.»
Με βήματα αξιοθαύμαστης, για κυβέρνηση, σταθερότητας, η περιφερειακή μονάδα Ηπείρου του ΙΓΜΕ στην Πρέβεζα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στο κλείσιμο.
Αυτό προκύπτει από τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων αλλά και τα ψηφίσματα του δημοτικού και του νομαρχιακού συμβουλίου. Ο νεοφιλελευθερισμός και οι κάθε χρώματος εφαρμοστές του δεν θέλουν ένα δημόσιο φορέα έρευνας, μοναδικό στην περιοχή,. Προκρίνουν τους κάθε είδους ιδιώτες γιατί έτσι θα προωθήσουν ό,τι θέλουν αλλά και γιατί από εκεί όλο και κάτι θα βγει.
Η ιστορία άρχισε με την Βασούλα να θέλει να κλείσει τις περιφερειακές μονάδες. Στην αρχή φάνηκε πως δεν της πέρασε αλλά το σχέδιο ήταν άλλο. Τις αφήνουμε στην τύχη τους ώστε μέσα από την συρρίκνωση τους να κλείσουν από μόνες τους. Το κλειδί ; Δεν προσλαμβάνουμε προσωπικό. Τι θα κάνουν σιγά σιγά; Θα κλείσουν!
Έτσι έφτασε το ΙΓΜΕ στην Πρέβεζα να έχει σήμερα 23 εργαζόμενους (του χρόνου με τις συνταξιοδοτήσεις θα γίνουν 15) να τα βγάλουν πέρα σε μια περιοχή ευθύνης από το Ρίο μέχρι τα σύνορα (Ιόνια νησιά, Ήπειρο, Αιτ/νία) και να ανταποκριθούν σε τομείς ευαίσθητους τόσο περιβάλλοντος και ασφάλειας όσο και ζήτησης σε αναγκαίους πόρους (νερό).
Αλήθεια πως θα εκτελεστούν τα προτεινόμενα στο ΕΣΠΑ έργα:
Πως θα λυθούν κρίσιμα προβλήματα ύδρευσης, ευστάθειας εδαφών και πρανών, περιβάλλοντος;
Η τοπική αυτοδιοίκηση σωστά στηρίζει την προσπάθεια Προσθέτει έτσι και την δική της αγωνία για το μέλλον σε αυτή των εργαζόμενων στο ΙΓΜΕ.
Η κεντρική εξουσία όμως φαίνεται πως, ως συνήθως, κωφεύει.
ΔιΠ
Με αφορμή τη Γ.Σ. του Συλλόγου εργαζομένων στους ΟΤΑ Ν. Πρέβεζας στις 5-3-2009 με βασικά θέματα ετήσιος απολογισμός λειτουργίας και καταστατικές αλλαγές, παραθέτουμε παρακάτω μερικές σκέψεις σχετικά με την κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα.
Σε μια περίοδο που ο δημόσιος χώρος συρρικνώνεται σε όλα τα επίπεδα, αμφισβητούνται έντονα οι κατακτήσεις των εργαζομένων, οι εργασιακές σχέσεις ανατρέπονται και αντικαθίστανται από νέες μορφές μερικής απασχόλησης, ανασφάλιστης εργασίας κ.α., το συνδικαλιστικό κίνημα φαίνεται ανίσχυρο να αντιμετωπίσει την ολομέτωπη επίθεση που ξεκίνησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και συνεχίζει η Ν.Δ.
Τα προβλήματα είναι πολλά, το βασικότερο όμως κατά τη γνώμη μας είναι ότι η πλειοψηφία των εργαζομένων έχει γυρίσει την πλάτη στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος με μικρή συμμετοχή στις διαδικασίες και τους αγώνες που αναπτύσσονται, με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις παλαιότερα και τώρα χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση να περνούν μέτρα που επιδεινώνουν τη θέση μας.
Σαν κυριότερη αιτία στο παραπάνω πρόβλημα θεωρούμε το γεγονός ότι οι μεγάλες παρατάξεις που πρόσκεινται στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ στοχεύουν κυρίως σε ένα ελεγχόμενο συνδικαλιστικό κίνημα και για αυτό η βασική τους επιδίωξη επικεντρώνεται στο να κερδίσουν την πλειοψηφία των συλλόγων και των ομοσπονδιών και όχι στα προβλήματα των εργαζομένων. Η όποια ενασχόληση με τα προβλήματα και η ανάπτυξη αγώνων γίνεται στο βαθμό που πιέζονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους και σε κάθε περίπτωση τους ενδιαφέρει να φαίνονται ότι είναι με τους εργαζόμενους. Στην ουσία με συγκαλυμμένο ή μη τρόπο υπηρετούν την κυβερνητική πολιτική. Έτσι τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια οι εργαζόμενοι έχουν γίνει μάρτυρες σε μια συνεχή εναλλαγή θέσεων των συνδικαλιστικών στελεχών των παραπάνω παρατάξεων από τη συνδικαλιστική ηγεσία σε κυβερνητικές θέσεις, άλλοτε δηλαδή δίπλα και άλλοτε απέναντι στους εργαζόμενους. Όταν λοιπόν οι εργαζόμενοι εναντιώνονται στην παραταξικοποίηση και κομματικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος στην ουσία εναντιώνονται στον κυβερνητικό συνδικαλισμό και στις παρατάξεις που τον υπηρετούν. Η λειτουργία των παρατάξεων που αποτελεί μια φυσιολογική διαδικασία στη λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος κινδυνεύει να γίνει έννοια κολάσιμη στα μάτια των εργαζομένων και αντί να στέκονται απέναντι και ενάντια στον όποιο εργοδότη και την κυβερνητική πολιτική, στέκονται επιφυλακτικά στις παρατάξεις.
Η παράταξή μας Αυτόνομη Συνδικαλιστική Κίνηση ΟΤΑ (Α.Σ.Κ. ΟΤΑ), παρά την μικρή της εκπροσώπηση στο σημερινό Δ.Σ., δημιούργησε μια νέα ποιότητα στη λειτουργία του Συμβουλίου με προτάσεις αλλά και συμμετοχή στις δραστηριότητες του συλλόγου.
Οι προτάσεις μας στο Δ.Σ. του Συλλόγου μας κατά το προηγούμενο διάστημα θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για ένα νέο ξεκίνημα, να δημιουργήσουν μια νέα σχέση εμπιστοσύνης των εργαζομένων με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις προτάσεις:
* Συγκρότηση αντιπροσωπευτικού προεδρείου (πρόεδρος, γραμματέας, αντιπρόεδρος από όλες τις παρατάξεις και όχι από την πλειοψηφία),
* Συσκέψεις εργαζομένων σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε Δήμο του Νομού κ.λπ.
Μια τέτοια δουλειά σε άμεση επαφή με τους εργαζόμενους θα μπορούσε να αποτελέσει ένα νέο τρόπο δημιουργικής καταγραφής των προβλημάτων και κατάρτιση ενός διεκδικητικού προγράμματος δράσης στη βάση των πραγματικών προβλημάτων και με τη συμμετοχή των εργαζομένων.
Τη συμμετοχή όμως είναι που φοβούνται οι κυβερνήσεις, γιατί έτσι οι διεκδικήσεις θα γίνονται πιο αποτελεσματικές άρα και επικίνδυνες. Μήπως όμως αυτό είναι που φοβίζει και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχουν την πλειοψηφία (ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ) που αισθάνονται και λίγο κυβερνητικές (πρώην, νυν ή και μετά). Έτσι άλλωστε δικαιολογείται το ότι οι περισσότερες αποφάσεις σε επίπεδο ομοσπονδίας βρίσκονται σε συναινετικό κλίμα από τις δύο παρατάξεις.
Μια τέτοια δουλειά όμως που στο επίκεντρο της συνδικαλιστικής δράσης βρίσκεται ο κάθε εργαζόμενος είναι μακριά από τη λογική της παράταξης που έχει την πλειοψηφία και σε επίπεδο συλλόγου μας, που λειτουργεί χωρίς σχέδιο και στόχους συγκεκριμένους, αλλά πυροσβεστικά όταν παρουσιάζεται ένα ζήτημα ή όταν τα προβλήματα είναι πολύ οξυμμένα.
Η κατάσταση όμως αυτή που δεν είναι καλή και δεν συμφωνούμε δεν θα μας οδηγήσει σε αποχωρήσεις και κινήσεις ώστε να τεμαχίζουμε τις έτσι και αλλιώς ισχνές κινητοποιήσεις για να αναδείξουμε τις δικές μας καθαρές θέσεις. Η κάθε παράταξη σαφώς και έχει το δικαίωμα να προβάλει τις θέσεις της στους εργαζόμενους, διαφωνούμε όμως με την ισοπεδωτική άποψη ότι όλοι οι άλλοι ξεπουλούν τους αγώνες και ακόμη με το να προσπαθούμε πάση θυσία να αναδείξουμε τις μικροδιαφορές σε κυρίαρχες αντιθέσεις, όπως η παράταξη ΔΑΣ – ΠΑΜΕ.
Η θέση μας είναι, μέσα απ’ τα σωματεία και τις ομοσπονδίες προσπαθούμε να αναδείξουμε τις απόψεις μας και να αλλάξουμε τους συσχετισμούς σε όφελος των ριζοσπαστικών δυνάμεων και να ανατρέψουμε μαζί με τα υπόλοιπα τμήματα του λαού τις πολιτικές σε βάρος των εργαζομένων. Δεν το κρύβουμε άλλωστε ότι οι αναφορές μας είναι στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Εμείς είμαστε με τους εργαζόμενους και τα προβλήματά τους και απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, που συνεχώς χειροτερεύει την θέση μας (ασφαλιστικό, εισοδηματική πολιτική και άλλα). Εργοδότης μας είναι ο Δήμος και στεκόμαστε απέναντι, ανεξάρτητα ποιός είναι δήμαρχος και από ποιο πολιτικό χώρο προέρχεται, όταν πρέπει να υπερασπίσουμε τα συμφέροντα των εργαζομένων. Απόδειξη είναι ότι σταθήκαμε απέναντι στην άρνηση του Δήμου να πληρωθούν οι σχολικοί φύλακες. Διαφωνήσαμε με την άποψη ότι δεν τηρεί το κράτος τις υποχρεώσεις του να επιχορηγήσει τις αρμοδιότητες που μετάφερε στους Δήμους όχι γιατί δεν έχει λογική το επιχείρημα, αλλά δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τμήμα των εργαζομένων για να πιέσεις την κυβέρνηση. Ο Δήμος πρέπει να αντιπαλέψει τις κυβερνητικές πολιτικές, εμείς θα είμαστε δίπλα του. Ήμασταν αντίθετοι στην αρχική απόφαση του Δήμου να παραχωρήσει Δημοτική έκταση για να γίνει Νοσοκομείο στη Πρέβεζα με τη μέθοδο ΣΔΙΤ (σύμπραξη Δημόσιου και ιδιωτικού τομέα), έστω και με τους όρους που έθετε. Χειροκροτήσαμε την μεταφορά των εργαζομένων από τις Δημ. επιχειρήσεις στο Δήμο, δεν συμφωνούμε όμως και αντιπαλεύουμε την λογική ότι θα πάρετε κάποτε τα δεδουλευμένα.
Με βάση τα παραπάνω παρά το γεγονός ότι τα προβλήματα σήμερα είναι πολύ οξυμμένα, περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο, μπαίνει σε προτεραιότητα η αποκατάσταση σχέσης εμπιστοσύνης των εργαζομένων με την συνδικαλιστική ηγεσία για να γίνουν οι αγώνες περισσότερο αποτελεσματικοί. Αυτό θα γίνει με τη συμμετοχή των εργαζομένων και την ανατροπή των σημερινών συσχετισμών με ενίσχυση των ριζοσπαστικών δυνάμεων, που χωρίς ύστερη σκέψη στέκονται δίπλα στους εργαζόμενους και τα προβλήματά τους.
Πρέβεζα, 6-4-2009
ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ ΜΠΕΛΛΗΣ
Μετά την διάσπαση της δεξιάς στον ΠΙΣ η κυβερνητική παράταξη δεν έχει τον έλεγχο του προεδρείου.
Πρόεδρος εξελέγη ο Καλοκαιρινός, που κατέβηκε ως αντάρτης.
Η παράταξη που πρόσκειται στο Συ.Ριζ.Α., η Αγωνιστική Ενότητα Γιατρών, πήρε 2 έδρες και απείχε από την ψηφοφορία για προεδρείο.
Η κυβερνητική παράταξη προκάλεσε την επέμβαση του υπουργού υγείας, που κατάργησε το εκλεγμένο προεδρείο και στην θέση του έβαλε μέλη της Νέας Δημοκρατίας από διάφορους ιατρικούς συλλόγους της χώρας. Ένας από αυτούς είναι ο κ. Δ. Σουμαλεύρης, γνωστό μέλος της Ν.Δ. στην Πρέβεζα.
Διορίζουν εκπρόσωπο από τους συλλόγους Μαγνησίας και Πρέβεζας και όχι τους προέδρους, γιατί δεν τους ελέγχουν, αποδεικνύοντας ότι η προσωρινή διοικούσα είναι σαν τις Συμβουλευτικές της Χούντας..
Τέλος τίθεται σοβαρό θέμα ηθικής τάξης για όσους προέδρους η μέλη Ι.Σ. ή εκπροσώπων τους γίνονται συνεργοί σε αυτή την γελοία ιστορία και αναλαμβάνουν την παράνομη διοίκηση του Π.Ι.Σ., ώστε να διεκπεραιώσουν την πραξικοπηματική απόφαση.
Νομίζουμε ότι η Ν.Δ. μετά τη δημοσκοπική της κατρακύλα έχει χάσει την ψυχραιμία της και κάνει τα πάντα για να φύγει μια ώρα αρχύτερα.
( Απόσπασμα από την καταγγελία της Α.Ε.Γ.)
Στην καταγγελία τού πραξικοπήματος προχώρησε και ο Ιατρικός Σύλλογος Πρέβεζας.
Η Αριστερή Ενότητα είναι μια ενωτική πλατιά δημοκρατική συσπείρωση που γεννήθηκε μέσα από το φοιτητικό κίνημα του άρθρου 16. Γεννήθηκε από την ανάγκη να ξεπεραστούν αδιέξοδες λογικές περιχαράκωσης, πολυδιάσπασης, ανούσιας όξυνσης. Είναι η συσπείρωση σχημάτων, παρατάξεων και ανένταχτων αγωνιστών από πάνω από 120 συλλόγους ΑΕΙ και ΤΕΙ. Στόχος μας είναι η ανασύνθεση της φοιτητικής αριστεράς για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος.
Η Αριστερή Ενότητα του ΤΕΙ Πρέβεζας δημιουργήθηκε επίσημα μετά τις περσινές φοιτητικές εκλογές. Εμείς που συγκροτούμε την Αριστερή Ενότητα του ΤΕΙ Πρέβεζας θεωρούμε ότι η ενωτική δράση της αριστεράς πάνω σε συγκεκριμένους στόχους είναι αυτή που βοηθάει να εκφραστούν μεγάλα και μαζικά κινήματα. Αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως οργανικό κομμάτι των νέων κοινωνικών κινημάτων, με τα πολύμορφα μέτωπα που έχουν φέρει. Αγωνιζόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο μέσα από μεγάλους, μαζικούς, ενωτικούς και ανυποχώρητους αγώνες. Είμαστε με τα κινήματα απέναντι στα προβλήματα και όχι με την διαχείριση των προβλημάτων.
Στόχος μας είναι να οικοδομήσουμε ένα ευρύτατο μέτωπο αντιπαράθεσης και αντίστασης, να συγκεντρωθούν δυνάμεις απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό και τους πολιτικούς εκφραστές του. Είμαστε ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό μέσα και έξω από τις σχολές. Αγωνιζόμαστε για ένα φοιτητικό κίνημα κομμάτι του λαϊκού κινήματος, σε συντονισμό και κοινούς αγώνες με τους εργαζομένους και το λαό. Για πανεκπαιδευτικούς και παλλαϊκούς αγώνες για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για δημόσια και δωρεάν υγεία, για την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης, ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα, για σταθερή δουλειά, για λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους, για πραγματικές αυξήσεις, για να ζουν όλοι με αξιοπρέπεια από το μισθό τους. Ειδικά σήμερα παλεύουμε μαζί με το λαό ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις σε όλα τα δημόσια αγαθά. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και σε όλες τις ρυθμίσεις που την προωθούν (αξιολόγηση, νόμος πλαίσιο, Α16 κλπ). Είμαστε συνολικά αντίθετοι στους ευρωπαϊκούς καταναγκασμούς, στη Μπολόνια. Είμαστε αντίθετοι στο βάθεμα των λογικών της αγοράς μέσα στο πανεπιστήμιο, στην εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. Ενάντια στη διαμόρφωση ενός νέου μοντέλου εργαζόμενου, ευέλικτου, αναλώσιμου, πειθαρχημένου, χωρίς δικαιώματα. Ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, στην υποχρηματοδότηση, στη βάση του 10, στα δίδακτρα, στη σύνδεση με επιχειρήσεις, και σε όλες τις πολιτικές που δίνουν χώρο στο κεφάλαιο. Η αναδιάρθρωση και η ιδιωτικοποίηση πάνε χέρι χέρι και είναι αλληλοσυμπληρούμενες πολιτικές.
Πιάνουμε το νήμα των αγώνων μαθαίνοντας από τα κινήματα και τις εξεγέρσεις του προηγούμενου διαστήματος. Παλεύουμε για την αναζωπύρωση των μαζικών διαδικασιών σε όλους τους κοινωνικούς μας χώρους.Δεν σταματάμε στις εκλογές. Θα είμαστε εδώ και μετά από αυτές, να δώσουμε κοινούς αγώνες για όλα αυτά που μας ενώνουν.
Η βαθιά κρίση του καπιταλισμού δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία.
Πρόκειται για την άμεση επίπτωση που επέφερε παγκοσμίως η αποθέωση της λογικής του κέρδους, με φυσιολογική συνέπεια την πρωτοφανή ασυδοσία του κεφαλαίου, των πολυεθνικών , των κερδοσκόπων.
Είναι ο ανταγωνισμός χωρίς όρια και όρους, η παντελής έλλειψη κρατικού έλέγχου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η αποθέωση της λογικής του καταναλωτισμού, έξω από τις πραγματικές ανάγκες των εργαζόμενων και των πολιτών, την οποία καλλιεργεί συστηματικά το κεφάλαιο για να συσσωρεύει ακόμη μεγαλύτερα κέρδη.
Στην Ελλάδα έχουμε ήδη κρίση στη λεγόμενη πραγματική οικονομία, στη μεταποίηση, τις κατασκευές, τις υπηρεσίες, τη ναυτιλία. Σύντομα θα εξελιχθεί σε ύφεση και θα γενικευθεί όταν οι επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης έρθουν σε όλο τους το μέγεθος και στη χώρα μας.
Τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση είναι μέτρα ενίσχυσης αυτών που προκαλούν την κρίση αντί να είναι μέτρα ενίσχυσης αυτών που είναι θύματα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, δηλαδή των εργαζόμενων, των νέων, της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να διεκδικήσει ριζικά διαφορετικά μέτρα για μια φιλολαϊκή και αναπτυξιακή πολιτική που θα ενισχύει δομικά την κοινωνία μας, τους παραγωγικούς τομείς σε αντίθεση με όσα πράττει η κυβέρνηση. Διότι είναι προφανώς ζήτημα πολιτικής επιλογής. Πρέπει να πούμε όχι στην ενίσχυση των τραπεζών.
Όχι στην κοινωνικοποίηση των ζημιών, τη μόνη πραγματικά κοινωνικοποίηση που δέχεται ο νεοφιλελευθερισμός και η κυβέρνηση που τον εκφράζει πολιτικά.
Χρειάζονται μέτρα ενίσχυσης των εργαζόμενων και αυτά δεν θέλει ούτε μπορεί η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά ούτε με την υπό όρους πολιτική του το ΠΑΣΟΚ.
Οι εκλογές για την ανάδειξη Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου έγιναν σε μια περίοδο που οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης θα είναι ιδιαίτερα επώδυνες.
Το συνδικαλιστικό κίνημα του τόπου μας όμως παραμένει σχεδόν άφωνο και είναι ανέτοιμο να αντιμετωπίσει την κρίση. Δεν έχει άξονες πολιτικής, στόχους, προσανατολισμούς.
Όσο βαθαίνει η κρίση αυτή δεν πρέπει να συμπαρασύρει τους εργαζόμενους.
Γιαυτό τον λόγο πρέπει να πολεμήσουμε με νύχια και με δόντια να δημιουργήσουμε τους όρους μιας γενικευμένης αντεπίθεσης του συνδικαλιστικού κινήματος. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια νέα δυναμική αλλάζοντας πολλά πράγματα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα του τόπου μας.
Πρώτα απ όλα να υπάρξουν συγκεκριμένοι στόχοι.
1. Προστασία του εισοδήματος και της εργασίας, φραγμός στις απολύσεις πχ. Ατλάντικ Πρέβεζας, με παραστάσεις, συγκεντρώσεις, μποϋκοτάζ προϊόντων.
2. Στέγαση των εργαζόμενων με τη δημιουργία εργατικών κατοικιών.
3. Μείωση τιμολογίων και δωρεάν παροχή αγαθών σε ανέργους.
4. Μείωση του εργάσιμου χρόνου χωρίς μείωση των αποδοχών.
5. Επανεθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων πχ. ΟΤΕ, ΔΕΗ, Ολυμπιακή, λιμάνια κλπ.
Για να προωθηθούν οι στόχοι αυτοί χρειάζονται δυνάμεις. Δυνάμεις προσανατολισμένες στην αλλαγή του τοπίου.
Σήμερα το συνδικαλιστικό κίνημα κυριαρχείται από τις δυνάμεις του εναλλασσόμενου κυβερνητικού συνδικαλισμού οι οποίες το έχουν οδηγήσει σε τέλμα. Πρέπει να παλέψουμε να αλλάξουν οι συσχετισμοί.
Μεσα από αυτή τη προσπάθεια πρέπει να αναδυθεί ένας ισχυρός συνδικαλισμός βάσης με ταξικό χαρακτήρα.
Για να γίνει αυτό πρέπει να πεισθούν οι εργαζόμενοι ότι πάμε με όρους αγώνα. Αυτό είναι το πρώτο. Υπάρχουν δυνατότητες, έχουν εξαγγελθεί απεργιακοί αγώνες. Αυτοί οι αγώνες πρέπει να είναι μαζικοί ενωτικοί και δεν πρέπει να μένουν στις εξαγγελίες
Πρέπει να βρεθούν οι συνάδελφοι που παρ’ όλες τις διαφωνίες και τις αποκλίσεις λένε μέχρι εδώ. Πρέπει να σταματήσουν οι συμμαχίες της αδράνειας, να προετοιμάσουμε καλύτερα τους αγώνες και να σηκώσουμε ένα τείχος που θα σταματήσει το νεοφιλελεύθερο παλιρροϊκό κύμα.
Διότι αλλιώς θα έχουμε μια στρατηγική ήττα του κινήματος η οποία προετοιμάστηκε στη φάση της ανόδου του νεοφιλελευθερισμού και θα ολοκληρωθεί τώρα με την κρίση και την κάθοδο του.
Μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένων ιδιωτικοποιήσεων και υποχώρησης του κινήματος του δημόσιου τομέα δεν διαφαίνεται ακόμα ένα κίνημα ικανό στον ιδιωτικό τομέα. Εδώ τίθεται βέβαια το ερώτημα γιατί δεν εκφράστηκε η αλληλεγγύη από το δημόσιο προς τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα ή και το αντίστροφο. Ίσως υποτιμήθηκε η διαλυτική επιρροή του νεοφιλελευθερισμού.
Πρέπει να δυναμώσουμε την αλληλεγγύη μεταξύ των.
Να σταθούμε αλληλέγγυοι στους εργαζόμενους με μπλοκάκι παροχής υπηρεσιών, στους συναδέλφους με ελαστικές σχέσεις εργασίας και να τους εντάξουμε στους κόλπους του κινήματος. Το σ.κ. πρέπει να δημιουργήσει τέτοιες δομές ώστε να υπηρετήσει τα νέα αυτά φαινόμενα με ενότητα και αποτελεσματικότητα. Η είσοδος στα συνδικάτα των νέων ανθρώπων με επισφαλή εργασία, των μεταναστών, των γυναικών θα γίνει από χρυσή εφεδρεία σε πρωτοπορία των συνδικάτων.
Έχουν γίνει τεράστιες αλλαγές στην παραγωγή και στον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας. Αυτές έχουν προκαλέσει αρκετές διαφοροποιήσεις που πρέπει να τις εντάξουμε σε διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης.
Απαιτείται ένα οργανωτικό- προγραμματικό συνέδριο των συνδικάτων του νομού μας, συνδυασμένο με καμπάνια μαζικοποίησης του σ.κ. Το Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου αλλά και όλων των πρωτοβάθμιων σωματείων να υπηρετήσουν την ενότητα στη δράση όλων των εργαζόμενων μακριά από αποκλεισμούς, μοναδικότητες, απομονωτισμούς.
Να σχεδιάσει από την αρχή τον χάρτη του συνδικαλιστικού κινήματος στον νομό με στόχο τον ταξικό προσανατολισμό και την σύγχρονη δομή και οργάνωση του.
Να αποκλείσει τον κυβερνητικό συνδικαλισμό και το δικομματικό ιδεολόγημα ότι μέχρι εκεί φτάνουμε. Μπορεί το εργατικό κέντρο να γίνει εργαλείο ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης και ταυτόχρονα η εγγύηση προστασίας των συμφερόντων των εργαζόμενων.
Μπορεί το Ε.Κ. Πρέβεζας να ξεφύγει από την ανυποληψία και την γραφειοκρατία; Εγώ λέω ΝΑΙ με μια βασική προϋπόθεση : ενίσχυση των ριζοσπαστικών δυνάμεων σε όλα τα επίπεδα δράσης του σ.κ., αλλαγή προσανατολισμού, στόχων και πολιτικής με όραμα την κατάργηση των εκμεταλλευτικών δομών της κοινωνίας.
Το μεγάλο στοίχημα μας είναι να διεκδικήσουμε αυτό που φαντάζει ακατόρθωτο.
Δεν έχουμε το δικαίωμα να αποτύχουμε. Δεν έχουμε το δικαίωμα να γίνουμε η γενιά του πισωγυρίσματος. Αντίθετα πρέπει να καταλάβουμε πως μόνο και αποκλειστικά τα συμφέροντά μας, τα εργατικά συμφέροντα, μπορούν να βάλλουν σε κίνηση όλη την κοινωνία για ένα καλύτερο μέλλον.
ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ Συνδικαλιστής ΟΤΕ.
Η είδηση
Οι εργαζόμενοι Α/Χ στη ΔΕΠΟΚΑΛ προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας, από 2 Φεβρουαρίου.
Είναι η κορύφωση ενός δίκαιου αγώνα αφού έχουν να πληρωθούν από τον Αύγουστο!
Επανειλημμένα έχουν μείνει απλήρωτοι όμως πάντα εκτελούσαν κανονικά τα καθήκοντά τους. Γι΄ αυτό οφείλουμε να τους κατανοήσουμε, να τους συμπαρασταθούμε.
Η αιτία
Η βούληση της κυβέρνησης να εγκαταλείψει την Παιδεία και την Πρόνοια.
Με την ΚΥΑ (46855 / 1622 / 26.6.08) διακόπτεται η χρηματοδότηση κοινωνικών θεσμών : Βρεφονηπιακοί, Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών, Βοήθεια στο Σπίτι, Μονάδες Κοινωνικής Μέριμνας, Κέντρα Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων, Κοινωνικές Υποστηρικτικές Υπηρεσίες.
Οι θεσμοί αυτοί αντί να αναβαθμιστούν και να διευρυνθούν, εγκαταλείπονται για να ιδιωτικοποιηθούν σύμφωνα με τις επιδιώξεις της Ν.Δ. Προβλέπεται να εξυπηρετηθεί και μόνο ως το 2013, μικρό μέρος των αναγκών.
Στη Λευκάδα
Για το Νομό Λευκάδας η (υπο)χρηματοδότηση ανέρχεται σε 110.000 ευρώ, όταν πέρυσι μόνο στο Δήμο Λευκάδας για τις συγκεκριμένες δομές διατέθηκαν 780.000 ευρώ!
Η Κυβέρνηση, ενώ μετέτρεψε τις συμβάσεις των εργαζομένων σε Α/Χ, αρνείται την χρηματοδότηση, οδηγώντας το Δήμο Λευκάδας και άλλους Δήμους στο δανεισμό.
Ο Δήμος Λευκάδας πήρε δάνειο 500.000 ευρώ (δεν έχει ακόμη εκταμιευθεί) λύνοντας το πρόβλημα μέχρι τον Αύγουστο. Και λοιπόν; Είναι λύση τα δάνεια; Πού θα οδηγήσει τελικά αυτή η κατάσταση;
Η κοινή πρόταση της αντιπολίτευσης
Με πρωτοβουλία της δημοτικής κίνησης «ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ» η αντιπολίτευση, σε συμφωνία με τους εργαζόμενους, κατέθεσε κοινή πρόταση στο Δ. Σ. της 26/1/2009:
- Να ενταχθούν οι 16 εργαζόμενοι Α/Χ σε Δήμο και Νομικά Πρόσωπα.
- Να υλοποιηθεί ομόφωνη απόφαση του Δ. Σ., για κοινό μέτωπο Δήμου και εργαζομένων και διεκδίκηση λύσεων στο πρόβλημα, με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες (κοινές δράσεις με τους εργαζόμενους, επαφές με αρμόδια υπουργεία, άσκηση πίεσης στην ΚΕΔΚΕ, κινητοποιήσεις, κ.λ.π).
Ο κ. Δήμαρχος «παραπονέθηκε» ότι μόνο στη θητεία του έγιναν τέτοιες, «ακραίας μορφής» κινητοποιήσεις και κάλεσε τους εργαζόμενους να κάνουν υπομονή. Αρνούμενος κατηγορηματικά να ενταχθούν στο Δήμο ζήτησε επιτάχυνση των διαδικασιών για μετατροπή της ΔΕΠΟΚΑΛ σε κοινωφελή επιχείρηση (νέο «φρούτο» ρουσφετολογίας και ομηρίας).
Τελικά η πρόταση της αντιπολίτευσης απορρίφθηκε.
Αξίζει να αναφερθεί και η σκληρή κριτική του κυβερνητικού βουλευτή στον επίσης κυβερνητικό δήμαρχο για τα «πεπραγμένα» του.
Δια ταύτα
► Η αυτοδιοίκηση δεν πρέπει να ασχολείται μόνο με έργα και καθαριότητα. Οφείλει να αναπτύσσει κοινωνικές πολιτικές, αναγκαίες στις μέρες μας και στο περιβάλλον ακρίβειας, ανεργίας και κοινωνικών αποκλεισμών του νεοφιλελευθερισμού.
► Ο αγώνας εξασφάλισης πόρων για τη λειτουργία των κοινωνικών δομών, πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα των ΟΤΑ του Νομού, με το συντονισμό τους μέσα από την ΤΕΔΚ, με τους Δήμους όλης της χώρας αλλά και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης.
► Επιβάλλεται ΚΕΔΚΕ και ΕΝΑΕ να πιέσουν την κυβέρνηση να μην εγκαταλείψει τις κοινωνικές δομές. Θα μου πείτε ο … κ. Κακλαμάνης θα πρωτοστατήσει; Αυτός δεν μπορεί: όταν δεν κόβει δέντρα, συζητά με τον κ. Βωβό για το εμπορικό του κέντρο στον Βοτανικό.
► Είναι αναγκαίο ένα Μέτωπο Αυτοδιοίκησης, που με κινήματα των πολιτών και εργαζόμενους θα επιβάλει διασφάλιση των δομών και εξασφάλιση κρατικής χρηματοδότησης από εθνικούς πόρους ή από το Ε.Σ.Π.Α.
Πρέπει να είμαστε ανυποχώρητοι σε ότι αφορά:
► το Δημόσιο – Δωρεάν σύστημα Πρόνοιας, με πλήρες – σύγχρονο δίκτυο υπηρεσιών
► τη μη ιδιωτικοποίηση της προσχολικής αγωγής
► την πλήρη κάλυψη από εθνικούς πόρους για λειτουργία όλων των Δομών
► τη μετατροπή των συμβάσεων των εργαζομένων Ο/Χ που καλύπτουν πάγιες ανάγκες σε Α/Χ
► την κατάργηση των απαράδεκτων διατάξεων της ΚΥΑ (πλαφόν 24.000 ευρώ για ένταξη, αποκλεισμός Δημοσίων Υπαλλήλων-Ανέργων-Μεταναστριών, όριο ηλικίας, κ.λ.π.)
► την κατάργηση των τροφείων για αδύναμες κοινωνικές ομάδες, στη βάση συγκεκριμένων οικονομικών – κοινωνικών κριτηρίων.
Υστερόγραφο
Μου είναι αδιανόητο να μην εκφράσω την συμπαράστασή μου σε απλήρωτους εργαζομένους και να μην υψώσω φωνή εναντίον:
▬ μιας κυβέρνησης που στους δρόμους που άνοιξαν προηγούμενες, τάχα σοσιαλιστικές, κατεδαφίζει και ξεπουλά τα πάντα
▬ ενός κράτους ανάλγητου που μετατρέπεται σε «κράτος αδίκου»
▬ ενός δημάρχου … παραπονιάρη και μιας δημοτικής πλειοψηφίας που δεν τολμά να διεκδικήσει μη την κάνουν «ντα»
▬ ενός κόσμου παθητικού θεατή των γεγονότων, που θεωρεί ότι δεν τον αφορούν. Θα το αντιληφτεί όταν θα έρθει η δική του η σειρά…
Μάρκος Νικητάκης (3/2/2009)
Μέσα σ’ ένα ορυμαγδό από σκάνδαλα, άλλο ένα ήρθε να προστεθεί και να ταράξει την καθημερινότητα εργαζομένων και κατοίκων της περιοχής μας.
Αναφερόμαστε στον τρόπο σκέψης της διοίκησης του ΤΕΟ που ελέγχει τη λειτουργία της ζεύξης Ακτίου-Πρέβεζας κι αποφάσισε την κατάργηση των εκπτωτικών καρτών διέλευσης. Κάρτες που χρησιμοποιούσαν σε καθημερινή βάση εργαζόμενοι των τριών νομών (Αιτ/νιας ,Λευκάδας, Πρέβεζας) και κάτοικοι της περιοχής Ακτίου.
Άλλη μία περίπτωση λοιπόν, καταχρηστικής συμπεριφοράς της εκτελεστικής εξουσίας προστέθηκε, αφυδατώνοντας για μια ακόμη φορά το εισόδημα των εργαζομένων.
Γνωρίζουν όμως οι ιθύνοντες τι σημαίνει για τους εργαζόμενους μια επιπλέον επιβάρυνση της τάξεως του 35% και πάνω ή βλέπουν μόνο τις εισπράξεις από τα 1.000.000 και πλέον αυτοκίνητα που διέρχονται ετησίως από τη σήραγγα και μας μετράνε σα διαφυγόντα κέρδη;
Ίσως η Διοίκηση της ζεύξης, να προετοιμάζει -χωρίς βάρη- το έδαφος για τη νέα παραχώρηση, μιας κερδοφόρας δημόσιας επιχείρησης, σε άλλη κοινοπραξία, όπως έγινε και με την Εθνική Οδό Πατρών – Κορίνθου-Αθήνας.
Το ζήτημα όμως που ανακύπτει από αυτήν την κατάργηση είναι πολυεπίπεδο.
Το εθνικό κράτος πεθαίνει. Οι κυκλικές κρίσεις του φιλελευθερισμού, που είναι οξείες, διαρκείς κι αδυσώπητες, επιβεβαιώνουν ότι πλέον αυτός είναι ο μοναδικός παίχτης στην απροσδιόριστη περίοδο του νέου καπιταλιστικού χρόνου. Οι μηχανισμοί διαχείρισής του (ιδιωτικοποιήσεις, υπερσυσσώρευση, άνιση κατανομή, αλόγιστη δαπάνη του κρατικού πλούτου και χειραγώγηση των λαών) δημιουργούν μονοπωλιακές συσπειρώσεις και τάσεις ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας με αντικοινωνικές, βάρβαρες κι απάνθρωπες συνέπειες.
Δεν είναι λοιπόν, μόνο το όπλου του ειδικού φρουρού που σημάδεψε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο ούτε το προβοκατόρικο πάτημα της σκανδάλης εναντίον του εργαζόμενου Διαμαντή Μαντζούνη, αλλά οι συνεχείς εκπυρσοκροτήσεις του όπλου που είναι μόνιμα στραμμένο στον κρόταφο των εργαζομένων, οι οποίοι κάνοντας δύο και τρεις δουλειές, προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα, προσδοκώντας σε μια αύξηση των 50 λεπτών όταν ανερυθρίαστα χαρίζονται στις τράπεζες 28 δις ευρώ.
Σε ποιους όμως να απευθυνθείς;
Στους πολιτικούς; που βολεμένοι σε αναπαυτικές πολυθρόνες κάνουν βαθυστόχαστες αναλύσεις, αποτελώντας συνειδητά μια τεχνογραφειοκρατική ελίτ, με μόνο φορτίο αυτό της ανυποληψίας και της ευτέλειας.
Στο κράτος; που συνδιοικείται από τραπεζικούς, τον Ευφραίμ, από τους βιομηχάνους, από τους καναλάρχες κι είναι συνεπές μόνο κατά την αποστολή των εκκαθαριστικών σημειωμάτων;
Στους πλουσιοπάροχα αμειβόμενους δημοσιογράφους – η προσπάθεια ανάδειξης του προβλήματός μας στα μεγάλα κανάλια κι εφημερίδες, αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς μας- που διυλίζουν τον κώνωπα καταπίνοντας την κάμηλο, προσανατολίζοντας την κοινή γνώμη σύμφωνα με τις επιταγές των αφεντικών τους, που συνήθως είναι μεγαλοεκδότες, βιομήχανοι, εργολήπτες μεγάλων δημόσιων έργων ή μέλη σε κοινοπραξίες;
Μήπως στις κυβερνήσεις που σπέρνουν φτώχια, μίζες κι εργασιακές σχέσεις μεσαίωνα κι όταν έρχεται η ώρα των εκλογών, επανέρχονται στις μάζες με τεχνητούς ιδεολογικούς εκβιασμούς και θαυμαστές περιγραφές παραδείσων.
Το πρόβλημα όμως δε βρίσκεται μόνο στη φύση και το περιεχόμενο της πολιτικής λειτουργίας, στην κρίση του συστήματος, στην ατελή, αντιδημοκρατική κι αταξική λειτουργία των πολιτικών σχηματισμών ή των άλλων κοινωνικών οργανώσεων. Η κυρίαρχη ρωγμή πρέπει να αναζητηθεί στις ίδιες τις κοινωνικές μάζες, στη διάρρηξη του παραδοσιακού κοινωνικού ιστού, στην αλλαγή της φύσης της ίδιας της κοινωνικής συμβίωσης με την έμπρακτη αποικοδόμηση του κοινωνικού ανθρώπου και την ατομοκεντρική θεώρηση της ζωής. Στην πλειοψηφία τους πλέον οι μάζες είναι αλλοτριωμένες, εγκλωβισμένες , απογοητευμένες, αντιεπαναστατικές σε τέτοιο βαθμό που καμιά κοινωνική πρωτοπορία ή ηγεμονική πολιτική δύναμη δεν μπορεί να τις αποπροσανατολίσει εύκολα σε κοινωνική κατεύθυνση.
Εν αντιθέσει με τα παραπάνω, εκκινώντας από το κοινό πρόβλημα, γεννήθηκε μια συλλογικότητα που παραμέρισε τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, κι απαρτίζονταν από τους εργαζόμενους που διέρχονται από τη σήραγγα -οι κάτοικοι του Ακτίου εγκατέλειψαν νωρίς. Άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους , με ενωτικό ταξικό τρόπο, συνεργάστηκαν, εκδηλώθηκαν και πρόβαλαν τα αιτήματά τους, μέσα από μια απρόβλεπτης ισχύος γόμωση οργής και διεκδίκησης του αυτονόητου: «την ανεμπόδιστη μετακίνηση των ανθρώπων – από ένα δημόσιο έργο – χωρίς τεχνητά σύνορα και φραγμούς».
Εν κατακλείδι, αυτό που πρέπει να αποσαφηνιστεί σε όλους μας, είναι τι σημαίνει δημόσιος χαρακτήρας ενός έργου κι αν αποτελεί είδος θρησκευτικής αίρεσης το να διεκδικεί κάποιος τη μη κοστολόγηση των κοινωνικών δημόσιων υπηρεσιών, δεύτερον ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη ερήμην των κοινωνιών και τρίτον δεν μπορεί να γίνεται εσαεί προσχηματική επίκληση των δημοκρατικών αρχών και της νομιμότητας, όταν οι παντοειδείς ανισότητες αυξάνουν.
Το αίτημα των πολλών ενεδρεύει !!
Τα δικά μας αιτήματα είναι :
« Σε βάθος τριετίας σταδιακή απαλλαγή από την καταβολή των διοδίων ως εξής :
Ø Από 1/1/2010 η διέλευση μετά επιστροφής να χρεώνεται 2 ευρώ
Ø Από 1/1/2011, 1 ευρώ
Ø Από 1/1/2012 να μας χορηγηθεί κάρτα ελεύθερων διελεύσεων »
Λάμπρος Βέλλιος
Πρόεδρος Συλλόγου Δασκάλων Νηπιαγωγών Βόνιτσας
Σ.σ. 1. Ερώτηση στη Βουλή για το θέμα (Εγνατία-ΣΕΑ) έκανε και ο βουλευτής του Σύριζα Περικλής Κοροβέσης καθώς και οι βουλευτές της περιοχής του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ. Συγκεκριμένη απάντηση δεν έλαβαν.
2. Οι κινητοποιημένοι κάτοικοι και εργαζόμενοι εξέδωσαν δελτίο τύπου, το περιεχόμενο του οποίου εκφράζει σε γενικές γραμμές το παραπάνω κείμενο όσο αφορά στο πρόβλημα της σήραγγας.
3. Επίσης η ΝΕ του ΤΕΕ Πρέβεζας με έγγραφό της προς τις αρμόδιες αρχές ( υπουργούς, περιφερειαρχες κλπ) σχετικά με το θέμα αναφέρει :
«Καλούμε τους τοπικούς φορείς της κοινωνίας μεθοδικά να αντιδράσουν και να διεκδικήσουν την ολοκλήρωση των έργων της σήραγγας με:
- την κατασκευή της οδού σύνδεσης της ζεύξης του Ακτίου με τον δυτικό Άξονα (Ιόνια Οδό).
- τη κατασκευή του «τρομπέτου εξόδου» του τούνελ στον κόμβο του Παντοκράτορα και ολοκλήρωση των έργων, όπως έχουν σχεδιαστεί.
- τη δίκαιη και χαμηλού κόστους διέλευση των κατοίκων με ένα μόνο εισιτήριο για αυθημερόν μετακινήσεις (μετά τη ολοκλήρωση των συνδέσεων) και φυσικά την διατήρηση της προνομιακής εκπτωτικής κάρτας μακράς διάρκειας για τους εργαζόμενους και κατοίκους στους γειτονικούς νομούς Πρέβεζας, Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδας, με κόστος που θα προκύπτει μετά από διαβούλευση, σύμφωνα με τις οικονομικές δυνατότητες των κατοίκων της περιοχής και όχι με αυθαίρετη κοστολόγηση των υπηρεσιών του ΤΕΟ ΑΕ.
Το Ελληνικό κράτος δεν μπορεί να ακυρώνει συνεχώς το κοινωνικό του χαρακτήρα.»
