Η Νικόπολη, η UNESCO, η εθνική οδός κι οι ξενοδόχοι

Στις 4 του μήνα έγινε στο Υπουργείο Πολιτισμού σύσκεψη με την παρουσία τού Δήμαρχου Πρέβεζας, συνοδευόμενου από κλιμάκια της νομαρχιακής επιτροπής Πρέβεζας τού Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας και της ΛΓ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Πρέβεζας – Άρτας, για την ένταξη της Νικόπολης στα προστατευόμενα από την UNESCO μνημεία τής πολιτιστικής κληρονομιάς. Κατά πληροφορίες το κλίμα είναι θετικό, αρκεί να γίνει σωστή δουλειά και τοπικά, για την απομάκρυνση της εθνικής οδού από το χώρο και άλλα σχετικά ζητήματα, μια και οι προδιαγραφές τής UNESCO είναι αυστηρές.

Αντ’ αυτού, το Υπουργείο κι η Περιφέρεια προχωρούν τρεις διαφορετικές μελέτες, συνολικού κόστους 5.500.000,00 €, για την παραλιακή εθνική οδό, προς Ηγουμενίτσα, και για την άλλη, προς Φιλιππιάδα, που καμιά απ’ αυτές δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα της απομάκρυνσής τους από το χώρο τού αρχαιολογικού πάρκου. Δήμος και Νομαρχία σκοπεύουν να αντιδράσουν συντονισμένα.

Απειλητική για το θέμα μας φάνηκε και η εξαγγελία μιας πρωτοβουλίας του Προέδρου τής Ένωσης Ξενοδόχων τού Νομού για τη συνεργασία της με τις συναρμόδιες υπηρεσίες, προκειμένου να εξετασθεί το ζήτημα της αρχαιολογικής ζώνης στο Μονολίθι και να εξευρεθούν λύσεις, ώστε να γίνει δυνατή “η κατασκευή στοιχειωδών υποδομών στην περιοχή”, όπως διαβάσαμε. Οι άγγλοι λένε πως από τον πλασιέ έχεις χάσει, μόλις καταφέρει να περάσει το πόδι του μέσα από το κατώφλι σου. Ας προσέξουμε όλοι οι συναρμόδιοι.

Μ.Μ.

“Στο σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο” ή: για μια λιγότερο αυτοκίνητη ζωή

Οι κινητοποιήσεις των πολιτών της Πρέβεζας με τις πρωτότυπες σημειολογικά αλλά και σε οργάνωση ποδηλατοπορείες και η δημιουργία της Κίνησης Φίλων του Ποδηλάτου Πρέβεζας, που συντόνισε όλη αυτή την προσπάθεια, μας έδωσε ελπίδες ότι επιτέλους η κοινωνία αφυπνίστηκε και η πόλη μας θα βρει το δρόμο της. Η δημοτική αρχή άκουσε και προχωρά όπως μαθαίνουμε στη σύνταξη μελετών για την κατασκευή των ποδηλατοδρόμων (η αρχή). Ωστόσο ο δρόμος είναι μακρύς για την πόλη που ονειρευόμαστε. Για να κρατήσουμε ζεστή την ελπίδα και να ζητήσουμε συνέχιση των προσπαθειών από τη κινητήρια δύναμη, δηλαδή τους πολίτες, αναδημοσιεύουμε από το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο την ιδέα και κάποια αποσπάσματα με σχόλια μας, από το σχετικό άρθρο με θέμα “στο σοσιαλισμό φθάνεις μόνο με ποδήλατο”.
Την παραπάνω φράση χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο χιλιανός υφυπουργός δικαιοσύνης Χοσέ Αντόνιο Βιέρα – Γκάλλο της κυβέρνησης Αλλιέντε και στη συνέχεια επέλεξε ο γερμανός συγγραφέας και διανοητής Ιβάν Ίλιτς να χρησιμοποιήσει ως υπότιτλο του δοκιμίου του “Toward of needs, energy and equity” (Νέα Υόρκη 1978), όπου περιέχονται οι παρακάτω σκέψεις:
Οι μεταφορές στις διάφορες μορφές τους καταβροχθίζουν τώρα το 23% των ακαθάριστων δαπανών των ΗΠΑ… Στις ΗΠΑ, το 22% της ενέργειας μετακινεί οχήματα και το άλλο 10% κρατά τους δρόμους ανοικτούς γι’ αυτά.
Ο σύγχρονος άνθρωπος αρνείται να φανταστεί ότι ανάπτυξη και εκσυγχρονισμός σημαίνει χρήση λιγότερης και όχι περισσότερης ενέργειας.
Πρόοδος θα πρέπει να σημαίνει ολοένα και μεγαλύτερη ικανότητα για αυτοπερίθαλψη και όχι όλο και πιο μεγάλη εξάρτηση.
Λέγοντας “ριζικό μονοπώλιο” εννοώ την κυριαρχία ενός τύπου προϊόντος και όχι την κυριαρχία μιας μάρκας… Ριζικό μονοπώλιο αποτελεί το γεγονός ότι η κυκλοφορία των μηχανοκίνητων περιορίζει το δικαίωμα στο βάδισμα και όχι ότι οι περισσότεροι οδηγούν Σέβρολετ από Φορντ.
Η εγκαθίδρυση του ριζικού μονοπωλίου επέρχεται όταν οι άνθρωποι παραιτούνται από την έμφυτη ικανότητά τους να κάνουν μονάχοι τους όσα μπορούν για τον εαυτό τους και για τους άλλους, με αντάλλαγμα κάτι “καλύτερο”, που μπορεί να το κάνει γι’ αυτούς μόνον ένα σημαντικό εργαλείο. Το ριζικό μονοπώλιο αντανακλά τη βιομηχανική θεσμοποίηση των αξιών.

Μας λέει, δηλαδή, με απλά λόγια ο Ίλιτς ότι, όσο ο άνθρωπος μακραίνει από τη φυσική θεωρία της επιβίωσης να “ανοίγεται μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι του”, δηλαδή να μπορεί να δρα, να ενεργεί και να επεμβαίνει σε αυτά που ο ίδιος γνωρίζει, ελέγχει και δημιουργεί και όχι στο έτοιμο προϊόν – τροφή, που του πλασάρεται σαν αναγκαιότητα, σαν καταξίωση και σαν αναγκαίος εκσυγχρονισμός, τόσο με τον τρόπο αυτό βάζει “μπουρλότο” στην πραγματική του ζωή, αφού τα καινούργια του εργαλεία ούτε τα ελέγχει, ούτε τα έφτιαξε αυτός, ούτε μπορεί να τα ξεπεράσει. Η αίσθηση της απόλυτης εξάρτησης από τη μανία του λαϊκού καταναλωτισμού, που του επιβλήθηκε, είναι η μεγαλύτερη ήττα του απλού ανθρώπου, η υποδούλωση και ομηρία του από ένα παγκόσμιο σύστημα ολοκληρωτισμού που έχει κάνει την εμφάνισή του.

«Αν φτιάχνονται καινούρια πράγματα, γιατί είναι καλύτερα, τότε τα περισσότερα που έχουν οι άνθρωποι στα χέρια τους δεν είναι καλά. Τα νέα μοντέλα ανανεώνουν συνεχώς τη φτώχεια. Ο καταναλωτής αισθάνεται το χάσμα που χωρίζει αυτό που έχει από αυτό που θα ’πρεπε να έχει».

Χάνοντας λοιπόν “τα αυγά και τα πασχάλια” ο σύγχρονος άνθρωπος, κυνηγά την ευτυχία στη μανιώδη αντικατάσταση των “παλιών μοντέλων”, διατρανώνοντας επιδεικτικά την ανασφάλειά του, κρύβοντας στο στιλβωμένο σώμα τους τη νικημένη ψυχή του. Ο άνθρωπος δεν καταναλώνει σύμφωνα με τις ανάγκες του, απλώς ανακυκλώνει το τρίπτυχο “σπαταλώ – γελιέμαι – φτωχαίνω”.
Το ποδήλατο σε αντιδιαστολή με τα παραπάνω είναι ίσως το μόνο εργαλείο, που μπήκε στη ζωή του ανθρώπου χωρίς να του πάρει τη ψυχή, χωρίς να του επιφέρει καμιά εξάρτηση, χωρίς αλυσίδες καταναλωτικές, ίσως το πιο δημοκρατικό εργαλείο για πλούσιους και φτωχούς, λύση στο παγκόσμιο ζήτημα της ενέργειας και της ρύπανσης του περιβάλλοντος, αλλά προ πάντων πρότυπη ιδέα και λύση στην απελευθέρωση του ανθρώπου από τις “μαϊμού” εξαρτήσεις, που τον έχουν καταστήσει όμηρο σε ένα σύστημα που τον κάνει να μην στηρίζεται στα πόδια του, αλλά να τρώει και να επαίρεται με τα “ξένα κόλλυβα”.

«Στο μέσο Αμερικανό απαιτούνται 1.500 ώρες το χρόνο για να διανύσει 6.000 μίλια, δηλαδή κινείται με 3,5 μίλια την ώρα (5,5 km/h), βρίσκεται 30 ώρες την εβδομάδα στο αυτοκίνητο και πληρώνει συνεχώς δουλείες σε καύσιμα, service, διόδια, ασφάλειες, φόρους. Στις μη βιομηχανικές χώρες οι μετακινήσεις καταλαμβάνουν το 3 ώς 8% του ελεύθερου χρόνου (2 έως 6 ώρες την εβδομάδα) και ένα άτομο καλύπτει περπατώντας τα ίδια μίλια με κάποιον, που βρίσκεται στο αμάξι του, αλλά αφιερώνει 5 έως 10 φορές λιγότερο χρόνο σε μετακινήσεις.»

Το εργαλείο, δηλαδή, που εκτόπισε το ποδήλατο και δημιούργησε τη μεγαλύτερη οικονομική, ενεργειακή και περιβαλλοντική κρίση στον πλανήτη, δηλαδή το αυτοκίνητο, έχει αρχίζει να ξεφτίζει το μύθο του. Σε αντίθεση με κάποια χρήσιμα και σήμερα εργαλεία, όπως το πλυντήριο, η ηλεκτρική κουζίνα ή το ποδήλατο, το αυτοκίνητο, από τη στιγμή που από είδος πολυτελείας έγινε μαζικό αγαθό, έχασε το κοινωνικό προνόμιο της ελίτ και δείγματος νεοπλουτισμού που κατείχε, κληρονόμησε όμως στις άλλες γενιές την εκτόπιση της μαζικής συγκοινωνίας, την αλλοίωση της πολεοδομίας και χωροταξίας των πόλεων, αφού τις προσάρμοσε αποκλειστικά στις ανάγκες του. Στις μεγάλες πόλεις του κόσμου στις ώρες αιχμής, στις ώρες δηλαδή των πολλών, η μέση ταχύτητα του αυτοκινήτου πέφτει κάτω από τη ταχύτητα ενός ποδηλάτου. Οι δε αυξήσεις των λωρίδων ταχείας κυκλοφορίας, των ανισόπεδων κόμβων, νέων διανοίξεων δρόμων κ.λπ. δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα. Οι πόλεις παραλύουν. Η λύση της φυγής στα προάστια έκανε τους ανθρώπους να μην μπορούν να πάνε πουθενά, γιατί βρίσκονται μακριά από οπουδήποτε. Το γρήγορο αυτοκίνητο μέσα στις πόλεις έγινε το πιο αναξιόπιστο μέσο μεταφοράς, το πιο αργό, το πιο ρυπογόνο, χάνοντας κάθε αρχικό πλεονέκτημα μετά τη μαζικοποίησή του. Κατά μία έννοια και ειρωνεία της ζωής, επιτεύχθηκε για πρώτη φορά η κοινωνική ισότητα φτωχών και πλούσιων στην ταλαιπωρία.
Η εναλλακτική πρόταση για τη σωτηρία των πόλεων και των ανθρώπων είναι σύνθετη και ριζοσπαστική. Δεν μας αρκεί πλέον η μαζική συγκοινωνία, χρειάζεται να αλλάξει ο σχεδιασμός των πόλεων με πολύ περισσότερο πράσινο, με ευχάριστες διαδρομές για περπάτημα ή ποδήλατο από τη δουλειά στο σπίτι, με ενεργές γειτονιές με μαγαζιά, μπακάλικα, καφενεία κ.λπ., διορθώνοντας τις νεκρές συνοικίες και τους άδειους χωρίς ζωή επικίνδυνους δρόμους.

«Οι άνθρωποι», γράφει ο Ι. Ίλιτς, «θα σπάσουν τις αλυσίδες της παντοδύναμης βιομηχανίας της συγκοινωνίας, όταν αρχίσουν ξανά να αγαπάνε ως κάτι πολύ προσωπικό τη δική τους περιοχή και να μη νιώθουν την ανάγκη να απομακρύνονται από αυτή.»

Αλλά, για να αγαπηθεί μια περιοχή, συμπληρώνει ο Andrι Gorz στην “Κοινωνική ιδεολογία του αυτοκινήτου”, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να γίνει βιώσιμη και όχι κυκλοφορήσιμη. Η γειτονιά ή η κοινωνία (κοινότητα) θα πρέπει, ακόμη μια φορά, να μετατραπεί σε μικρόκοσμο, σχεδιασμένο από και για όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να δουλεύουν, να ζουν, να χαλαρώνουν, να μαθαίνουν, να επικοινωνούν και να περιπλανώνται∙ και τον οποίο μικρόκοσμο θα διαχειρίζονται συλλογικά σαν το χώρο της συμβίωσής τους.
Σοσιαλισμός του “κορόιδου καταναλωτή” δεν μπορεί να υπάρξει και αυτή είναι η διαφορά του από τον καπιταλισμό, όπου έχουμε μπερδέψει τι σημαίνει αναγκαίο και έχουμε κάνει απαραίτητο ό,τι έχουν επιλέξει οι διαχειριστές μας.
Για να πας, λοιπόν, στο σοσιαλισμό ή σε κάποιο σύστημα ουμανιστικό και δίκαιο για τους πολλούς, πρέπει να αποβάλεις πολλές συνήθειες εξαρτησιογόνες και, ελεύθερος πλέον, να επιλέξεις τις πραγματικές σου ανάγκες, που θα βελτιώσουν τη ζωή σου, μέσα σου κι έξω σου, από σένα για σένα και από σένα για τους άλλους. Υπό αυτή την έννοια, ναι, πράγματι, στο σοσιαλισμό πας μόνο με ποδήλατο!
Το αυτοκίνητο είναι χρήσιμο, όπου είναι πραγματικά αναγκαίο, και δεν μπορεί σαν “καύκαλο χελώνας” να γίνεται το καθημερινό φορτίο της ζωής μας.
Το ποδήλατο είναι δείκτης αντίστασης στην καθημερινή σπατάλη, είναι οικονομία, είναι υγεία, είναι η ελπίδα ότι τελικά ο άνθρωπος δεν χειραγωγείται και μπορεί να αντιστέκεται.
Όπως ο άγγλος συγγραφέας και φιλόσοφος H. G. Wells (1866-1946) είπε: «Κάθε φορά, που βλέπω έναν ενήλικα σ’ ένα ποδήλατο, δεν έχω πλέον απελπισία για το μέλλον της ανθρωπότητας.» Τέτοιους ενήλικες εμείς έχουμε πολλούς. Γιά να δούμε!
Η Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας, 16-22 Σεπτεμβρίου, για την Πρέβεζα πέρασε χωρίς εκδηλώσεις. Του χρόνου ίσως!
Σπύρος Κανιώρης

Τα κάστρα δεν δίδονται αντιπαροχή

Απ’ τις αρχές τού μήνα η πόλη ασχολείται γι’ άλλη μια φορά με το κάστρο του Αγίου Ανδρέα και, μαζί μ’ αυτό, με όλα τα πρώην στρατόπεδα, που βρίσκονται στα όρια του δήμου. Αφορμή μια κλήση σε απολογία προς το δήμαρχο, γιατί, σύμφωνα με αναφορά τής 8^ης Μεραρχίας, ο δήμος χρησιμοποίησε το κάστρο τον Αύγουστο, για να κάνει στο χώρο του τη γνωστή “Γιορτή τής Σαρδέλας”, χωρίς να της ζητήσει την άδεια. Ο Δήμος Πρέβεζας απ’ τη μεριά του δηλώνει διά τού δημάρχου του ότι θα εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί το κάστρο –για την επόμενη γιορτή τής σαρδέλας, υποθέτουμε∙ ή, ίσως, ως πάρκινγκ;– και μέμφεται τις κατά καιρούς κυβερνήσεις, επειδή, αν και από πολύ καιρό έχει συμφωνηθεί η παραχώρηση των στρατοπέδων στο δήμο, τα συναρμόδια υπουργεία δεν προχωρούν τη διαδικασία. Παράλληλα ο δήμος σε συνεργασία με φορείς τής πόλης –Εργατικό Κέντρο, Τεχνικό Επιμελητήριο, Θεατρικό Εργαστήρι, Θεατρική Σκηνή, παράρτημα της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρίας, Ε.Λ.Μ.Ε., Σωματείο Εργαζομένων στους Δήμους τού Νομού κ.ά.– διοργανώνει εκδήλωση διαμαρτυρίας με πολιτιστικές δράσεις –έκθεση φωτογραφίας, μουσικό πρόγραμμα– στο χώρο τού κάστρου την Κυριακή, 25 του μήνα, ενώ ο δήμαρχος σε συνεργασία με τον τοπικό βουλευτή τής συμπολίτευσης πρόκειται να παρασταθεί στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας –ή άλλαξε όνομα;–, για να τον ενημερώσει.

«Το αίτημα της κοινωνίας για την απόδοση των κάστρων στο δήμο είναι υπερώριμο», δήλωσε, όπως διαβάζω, ο δήμαρχος στις εφημερίδες, χαρακτηρίζοντας συγχρόνως τον τρόπο που επέλεξε, για να φέρει σε πέρας τη διαδικασία παραχώρησης, “μοντέλο” για την τοπική αυτοδιοίκηση.

Απ’ την άλλη μεριά ο στρατός ισχυρίζεται ότι η αναφορά προς τον εισαγγελέα έγινε υποχρεωτικά και τυπικά, γιατί ο δήμος δεν ζήτησε, όπως είχε συμφωνήσει να κάνει, άδεια για την κατασκευή οποιασδήποτε εγκατάστασης  για οποιαδήποτε χρήση τού χώρου.

Στο μεταξύ, εδώ και δυο χρόνια περίπου, οι άνθρωποι του Θεατρικού Εργαστηριού Πρέβεζας κατέλαβαν ένα από τα μισοερειπωμένα στρατιωτικά κτίρια τού κάστρου –κτίριο που δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μνημείο– και με προσωπική δουλειά, μεράκι και κόστος έστησαν ένα θαυμάσιο θεατράκι. Η συμπαράσταση του Δήμαρχου και του Νομάρχη Πρέβεζας σε απόπειρα του στρατού να τους αποβάλει ήταν γενναία και κρίσιμη. Το παράδειγμά τους ακολούθησαν πρόσφατα η Θεατρική Σκηνή Πρέβεζας και το τοπικό παράρτημα της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρίας.

Δεν θα μας απασχολήσει εδώ και τώρα αν η πολιτική «να κάνουμε μικρά ή μεγαλύτερα βήματα για την ενσωμάτωση των στρατοπέδων στη λειτουργία τής πόλης» με στόχο «να γίνει συνείδηση στους συμπολίτες μας μέσα από την καθημερινότητά τους ότι τα στρατόπεδα μας ανήκουν, είναι δημόσιος χώρος», όπως δήλωσε ο δήμαρχος σε ημερίδα τής δημοτικής κίνησης “Νέα Πόλη” της Καβάλας, είναι αποτελεσματική, και μάλιστα τόσο, ώστε να χαρακτηριστεί “μοντέλο” για την τοπική αυτοδιοίκηση, ή αν, ως «αντίληψη της διαχείρισης και της διεκπεραίωσης εκφυλίζει κάθε προσπάθεια διεκδίκησης του δίκαιου αιτήματος της απόδοσης χωρίς όρους των στρατοπέδων στο δήμο», όπως ισχυρίζεται η ελάσσων αντιπολίτευση στο δημοτικό μας συμβούλιο. Αυτά, άλλη φορά.

Με το Ν. 2745/1999 με τίτλο “Σύσταση προσωρινής υπηρεσίας για την αξιοποίηση και μετεγκατάσταση στρατοπέδων και άλλες διατάξεις” συστάθηκε στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας μια υπηρεσία, με διακηρυγμένο σκοπό την αναδιάρθρωση των στρατοπέδων. Η υπηρεσία αυτή, μεταξύ άλλων, προτείνει τη χωροθέτηση νέων στρατοπέδων, μελετά τον τρόπο αξιοποίησης των αποδεσμευόμενων και εισηγείται στον υπουργό τη μεταβίβαση της κυριότητάς τους και τη διαχείριση των πόρων από τη μεταβίβαση αυτή, με αποκλειστικό σκοπό τη χρηματοδότηση των νέων στρατοπέδων. Ακόμη, προτείνει, μαζί με τον οικείο δήμο ή κοινότητα, στον Υπουργό Πε.Χω.Δ.Ε. –ή όπως τον λένε– την πολεοδόμηση των αποδεσμευόμενων στρατοπέδων χωρίς την τήρηση των όρων δόμησης της περιοχής. Ποσοστό 50% τουλάχιστον αυτών των στρατοπέδων πρέπει να καλύπτει ανάγκες πράσινου και κοινωφελών εξυπηρετήσεων, ενώ το ποσοστό, που αφήνεται στο στρατό για οικοδόμηση, μπορεί να βρίσκεται και σε άλλο δημόσιο κτήμα. Μ’ άλλα λόγια, έκταση μέχρι το μισό τού στρατοπέδου οικοδομείται από το στρατό, χωρίς μάλιστα να τηρούνται οι όροι δόμησης της περιοχής.

Πρώτα απ’ όλα, αυτός ο αποικιοκρατικός, όπως έχει χαρακτηριστεί από την κίνηση “Διάβαση Πεζών” των Σερρών, νόμος, που, επί πλέον, μετατρέπει το στρατό σε εργολάβο οικοδομών επί αντιπαροχή, πρέπει να καταργηθεί. Αλλά και για όσο ακόμη ισχύει, μπορούμε και οφείλουμε να διεκδικούμε την απόδοση των στρατοπέδων χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

Σύμφωνα με το νόμο, οι πρόσοδοι του στρατού από τη μεταβίβαση των αποδεσμευόμενων στρατοπέδων χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη χρηματοδότηση των νέων, δηλαδή για τη μετεγκατάσταση από το παλιό στο νέο στρατόπεδο. Το κάστρο, όμως, του Αγίου Ανδρέα, όπως και το κάστρο του Αγίου Γεωργίου και η “Βάση” (στρατόπεδο Σολωμού), έχουν ήδη εκκενωθεί. Ποιο κόστος μετεγκατάστασης, λοιπόν, έχει να καλύψει ο στρατός, ώστε να απαιτεί, για να το καλύψει, γη προς οικοδόμηση;

Ακόμα, τα κάστρα του Αγίου Ανδρέα και του Αγίου Γεωργίου είναι ιστορικά μνημεία, τουρκικά οχυρωματικά έργα, που περιήλθαν στην κυριότητα του Ελληνικού Κράτους με την ενσωμάτωση της Πρέβεζας σ’ αυτό και που τα χρησιμοποίησε στη συνέχεια ο Ελληνικός Στρατός ακριβώς ως οχυρά∙ και κάτω από το στρατόπεδο Σολωμού βρίσκονται τα ερείπια του κάστρου τής Μπούκας, του πρώτου οχυρωματικού έργου τής πόλης, που κατασκεύασαν οι ενετοί, και που στη συνέχεια, στα ερείπιά του έφτιαξε ο Αλής τα “Παλιοσάραγα”. Ως ιστορικά μνημεία τα ακίνητα αυτά δεν μπορούν να οικοδομηθούν. Με ποια, λοιπόν, λογική ο στρατός, όταν εγκαταλείπει αυτά τα μνημεία, που για κάποιο διάστημα τα χρησιμοποίησε ως στρατόπεδα, απαιτεί αντιπαροχή για τη μεταβίβαση της κυριότητάς τους σ’ άλλο ελληνικό νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, το Δήμο Πρέβεζας; Δεν θυμίζει αυτό συμπεριφορά στρατού κατοχής;

Αυτό, λοιπόν, που τελικά χρειάζεται και ενδιαφέρει, είναι να αναπτυχθεί από τους δημότες ένα κίνημα, που, όπως οι πρωτοπόροι καταληψίες των θεατρικών σχημάτων και της Φωτογραφικής Εταιρίας, θα διεκδικήσει τη χωρίς αντάλλαγμα παραχώρηση των στρατοπέδων για την εξυπηρέτηση δημόσιων σκοπών –πολιτισμό, πράσινο κ.λπ.–, με την αντίληψη ότι οι χώροι αυτοί είναι δημόσιοι, ανήκουν στην πόλη και τους κατοίκους της.

Μιλτιάδης Μπάλκος

Ο Ξενώνας

Ο Ξενώνας «Εστία» λειτουργεί στην Πρέβεζα απ’ τις 3 Ιουλίου 2000, ενώ από το φθινόπωρο του 2004 ξεκίνησαν την λειτουργία τους τα δύο Προστατευόμενα Διαμερίσματα.

Σήμερα στις δομές φιλοξενούνται ένοικοι, πρώην νοσηλευόμενοι του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, οι οποίοι κατάγονται απ’ τους Νομούς Πρέβεζας, Άρτας, Ιωαννίνων, Αιτωλοακαρνανίας, Λευκάδας.

Εκτός από τις πολύπλευρες θεραπευτικές και άλλες δραστηριότητες, πραγματοποιείται οργανωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα κατάρτισης σε βιολογική καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων, πιστοποιημένων από τη ΔΗΩ, με σκοπό την καταπολέμηση του αποκλεισμού από την αγορά εργασίας.

Στο εγγύς μέλλον σχεδιάζεται η λειτουργία ΚΟΙ.Σ.Π.Ε (Κοινωνικού Συνεταιρισμού Περιορισμένης Ευθύνης) με σκοπό την διάθεση των προϊόντων του στην αγορά.

Οι Δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του «Ψυχαργώς» από το Νοσοκομείο της Πρέβεζας, αποτελούν μια πραγματική εστία για τους ενοίκους τους οι οποίοι βίωσαν τον εγκλεισμό και τον ιδρυματισμό.

Κατόρθωσαν μέσα σε αυτά τα χρόνια, με την δράση τους να γίνουν ένα σημαντικό κομμάτι της πόλης, την οποία συνεχώς ευαισθητοποιούν και ενημερώνουν μέσα από υψηλού  επιπέδου εκδηλώσεις, επιστημονικές αλλά και πολιτιστικές, σε θέματα ψυχικής υγείας.

Η τελευταία εκδήλωση, ήταν πραγματικά μια κατάθεση ψυχής, από όλους όσους συν-συμμετείχαν, ένοικοι, εργαζόμενοι, εμψυχωτές, καλλιτέχνες, που αποδεικνύει ότι οι ψυχικά πάσχοντες όχι μόνο μπορούν να ζουν ανάμεσά μας, άλλωστε στην θέση τους αύριο μπορεί να είναι ένας από εμάς, αλλά και να δημιουργούν και να εκφράζονται όπως και όλοι εμείς.

Κ.Μ.

H ΕΛΛΑΔΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΑ ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ

Της Ν. Κοντράρου – Ρασσιά

Το αποκαταστημένο τζαμί Μασταμπά στο Ρέθυμνο

Μέχρι τώρα λέγαμε ότι δεν έχουν γίνει πολλά στον τομέα της έρευνας και προστασίας των οθωμανικών μνημείων της Ελλάδας. Ότι δεν έχουμε την καλύτερη σχέση με τα απομεινάρια της τουρκικής κυριαρχίας και ότι η προστασία που τους επιφυλάσσεται δεν είναι ισότιμη με τα ελληνικά μνημεία.

Την καλύτερη απάντηση στη σκληρή αυτή αυτοκριτική, που διατυπωνόταν από ανοιχτόμυαλους ανθρώπους και γνώστες του πλούτου αυτής της κληρονομιάς, ήρθε να δώσει το ίδιο το ελληνικό κράτος. Με πρωτοβουλία του υπουργείου Πολιτισμού και υψηλόβαθμων στελεχών του (με πρώτο τον πρώην διευθυντή Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων, Ισίδωρο Κακούρη) καταγράφηκαν όλα τα οθωμανικά μνημεία κατά κατηγορία –ανάλογα με τη χρήση τους– και παρουσιάστηκαν στον επιστημονικό τόμο “Η οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα”.

Το βιβλίο, προϊόν πολύχρονης προσπάθειας, έχει στόχο αφ’ ενός την «ανάδειξη του οθωμανικού μνημειακού πλούτου της Ελλάδας και αφετέρου την προβολή του έργου που έχει γίνει από τις υπηρεσίες του ΥΠΠΟ για την διάσωσή του», σύμφωνα με την προϊσταμένη της Διεύθυνσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων, Ιωάννα Κολτσίδα – Μακρή.

Στα 191 λήμματά του ο αναγνώστης βλέπει πάμπολλα κτίρια που έχουν αποκατασταθεί με ευρωπαϊκά κονδύλια κι έχουν γίνει επισκέψιμα. Παράδειγμα τα κάστρα σε Ρίο, Αντίρριο, Σίγρι Λέσβου, Πύλο, Ιωάννινα και τα υδραγωγεία Καβάλας και Πύλου. Υπάρχουν μνημεία στα οποία έχουν δοθεί χρήσεις συμβατές με τον χαρακτήρα τους –έχουν γίνει μουσεία ή χώροι πολιτιστικών εκδηλώσεων– όπως π.χ. το Τζαμί Τζισταράκη στην Αθήνα, που στεγάζει συλλογή μεταβυζαντινής κεραμικής, το λουτρό του Χαμπίντ Αφέντη ,που έχει μετατραπεί σε μουσείο και χώρο πολιτιστικών εκδηλώσεων. Επίσης, το τζαμί της Λάρισας λειτουργεί ως αρχαιολογικό μουσείο.

Όσο για το πρόσφατα αποκαταστημένο τζαμί της Ναυπάκτου θα στεγάσει τη βυζαντινή συλλογή της πόλης. Παρόμοια χρήση έχει το τέμενος της κάτω πόλης Μονεμβασιάς και το τέμενος Ναυπλίου, που στεγάζει τη δημοτική πινακοθήκη και άλλες πολιτιστικές χρήσεις. Το μαυσωλείο του Γαζή Εβρενός στα Γιαννιτσά ετοιμάζεται να στεγάσει διαχρονική συλλογή αρχαιοτήτων, το Φετιχέ Τζαμί στα Ιωάννινα την ιστορία της πόλης και του Αλή Πασά κ.ο.κ.

Ατέλειωτα τα έργα που γίνονται αυτή τη στιγμή σε διάφορα οθωμανικά μνημεία σε όλη την Ελλάδα από τη βόρεια (έχουν αποκατασταθεί το τέμενος Χαμζά Μπέη, το Γενί Τζαμί και το Χαμζά Ιμαρέτ στη Θεσσαλονίκη) ως τα Δωδεκάνησα και την Κρήτη.

Κι επειδή πριν από μερικές δεκαετίες οι γνώσεις μας γι’ αυτά ήταν αποσπασματικές, παρ’ όλο που επρόκειτο για διάσπαρτα στον ελληνικό χώρο κτίρια – μάρτυρες ενός όχι μακρινού ιστορικού παρελθόντος, ο τόμος αυτός μάς βοηθάει να καταλάβουμε και τις χρήσεις που είχαν. Ήταν θρησκευτικά: τεμένη (τζαμιά), τεκέδες (όπου ζούσαν οι μουσουλμάνοι μοναχοί, οι δερβίσηδες), μεντρεσέδες (ιεροδιδασκαλεία). Ήταν και κοσμικά: μπεζεστένια (κλειστή αγορά), χαμάμ (λουτρά), μετκέπ (σχολεία), τυρμπέ (τάφοι), χάνια και καραβάν σαράγια (ξενώνες), ιμαρέτ (πτωχοκομεία), πύργοι, κάστρα, κρήνες κ.λπ.

Και θα αναρωτηθεί κανείς γιατί μας αφορούν όλα αυτά. Γιατί «η οθωμανική αρχιτεκτονική συμπυκνώνει τις παραδόσεις των πολιτισμών της χριστιανικής και της ισλαμικής Ανατολής και της Μεσογείου, όπως διαμορφώθηκαν από τον 7ο μέχρι τον 12ο αιώνα», σημειώνει η προϊσταμένη της διεύθυνσης Μουσείων, Σουζάνα Χούλια.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 12/03/2009

H ΠΡΕΒΕΖΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΑ ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ;

Το ερειπωμένο Γενί Τζαμί στην Πρέβεζα

Διαβάζοντας αυτό το άρθρο και με την ευκαιρία του διεθνούς συμποσίου για την ιστορία της Πρέβεζας, που έγινε με μεγάλη επιτυχία, δεν μπορούσα να μην κάνω τις συγκρίσεις με το τι γίνεται στις άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Στην πόλη μας με την ευκαιρία του συμποσίου ήρθε και ο Ortayli Ilber, τούρκος καθηγητής ιστορίας, που διατέλεσε διευθυντής του μουσείου Τop Kapi της Κωνσταντινούπολης. Επίσης διαβάστηκε από το Μάνο Μαγκάκη επιστημονική ανακοίνωση για το Γενί Τζαμί, που βρίσκεται ερειπωμένο διπλά στο 1^ο γυμνάσιο. Αλήθεια, πώς θα αισθάνονταν ο νομάρχης και ο δήμαρχος  της πόλης μας, αν τους ζητούσε ο γνωστός τούρκος καθηγητής να του δείξουν το πρώην τζαμί; Η τουρκική τηλεόραση, που συνόδευε τον καθηγητή, το γυρόφερνε.

Ο σεβασμός στα ιερά τεμένη των τούρκων είναι πράξη πολιτισμού, τη στιγμή, μάλιστα, που ζητούμε την προστασία και αποκατάσταση των δικών μας εκκλησιών στην Τουρκία. Επίσης, η προστασία τους είναι σεβασμός στην ιστορία της πόλης μας. Η ελληνική πολιτεία, όπως φαίνεται από το άρθρο της κ. Κοντράρου – Ρασσιά, το κάνει∙ οι υπεύθυνοι άρχοντες της Πρέβεζας τι έχουν κάνει γι’ αυτό;

Προκύπτουν πολλά ερωτήματα για το δικό μας Γενί Τζαμί:

Βρίσκεται στον κατάλογο, που κατέγραψε ο κ. Ισίδωρος Κακούρης στο βιβλίο του Υπουργείου Πολιτισμού;

Πώς ένα μνημείο πέρασε από τη δημόσια σε ιδιωτική κυριότητα;

Πώς μπορεί να αποκατασταθεί και να αποτελέσει ένα στοιχείο ιστορικής μνήμης για την πόλη μας; Και γιατί δεν εντάχθηκε στο πρόγραμμα αποκαταστάσεων των οθωμανικών τεμενών του Υπουργείου Πολιτισμού; Για να τσιμεντάρουμε, όμως, τον Παντοκράτορα, κ. Νομάρχη, βρίσκουμε αμέσως τα προγράμματα χρηματοδότησης.

Επίσης, μια και αναφέρομαι στο ιστορικό συμπόσιο, από πολλούς σύνεδρους –όπως από τον καθηγητή της Αρχιτεκτονικής της Πάτρας κ. Σταύρο Μαμαλούκο– ασκήθηκε κριτική για πολλά αξιόλογα κτήρια της πόλης που καταρρέουν ή που αποκαθίστανται χωρίς σεβασμό στα δομικά στοιχειά τους, που τα “μπλαθρώνουν” με τσιμέντο και καταστρέφουν την ιστορία τους για το μελλοντικό ερευνητή.

Με μικρή δαπάνη θα μπορούσε ο κ. Δήμαρχος με μια μαρμάρινη πλάκα να αναφέρει την ιστορία των κτηρίων που ανήκουν στο δημόσιο χώρο της πόλης μας. Πόσοι από τους νεότερους πρεβεζάνους γνωρίζουν πού βρίσκονταν το ρωσικό, το ιταλικό, το γαλλικό, το εγγλέζικο προξενείο;

Καλό θα ήταν, επίσης, να μελετηθούν από τους αρμοδίους τα συμπεράσματα του συμποσίου, γιατί, παίρνοντας υπόψη το παρελθόν, χτίζεις το μέλλον μιας πόλης.

Νίκος Λιβιεράτος

2ο Διεθνές Συμπόσιο για την Ιστορία και τον Πολιτισμό της Πρέβεζας 16-20 Σεπτεμβρίου 2009

Από 16 έως και 20 Σεπτεμβρίου 2009, φιλοξενήθηκαν στην Πρέβεζα πολλοί επιστήμονες που συμμετείχαν στις εργασίες του 2^ου Διεθνούς Συμποσίου για την Ιστορία και τον Πολιτισμό της πόλης μας.

Το Συμπόσιο διοργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, το Δήμο Πρέβεζας και το Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις. Η διετής συνεργασία και πολύωρες συναντήσεις της Οργανωτικής Επιτροπής του Συμποσίου αποδείχθηκαν πολύ επιτυχείς, κρίνοντας από το αποτέλεσμα.

Οι έξι θεματικές ενότητες του Δευτέρου Διεθνούς Συμποσίου χρονολογικά κάλυπταν την περίοδο από τους Μεσαιωνικούς – Βυζαντινούς Χρόνους μέχρι και τα μέσα του 20^ού αιώνα. Στο Συμπόσιο παρουσιάστηκαν σημαντικά στοιχεία για ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της Πρέβεζας –όπως η ναυμαχία του 1538, η πρώτη κατάκτηση της περιοχής από τους Οθωμανούς, η μάχη της Νικόπολης το 1798 και ο χαλασμός της Πρέβεζας– για την εκπαίδευση, το εμπόριο και τη ναυτιλία, την εκκλησιαστική κατάσταση, το οικιστικό και αρχιτεκτονικό περιβάλλον, την οικονομία, την κοινωνία, την τέχνη, την ποίηση και το Λαϊκό πολιτισμό.

Ο μεγάλος αριθμός των εισηγήσεων καθώς και τα ποικίλα θέματα με τα οποία ασχολήθηκαν οι επιστήμονες κατά τη διάρκεια των εργασιών του Συμποσίου αποδεικνύει περίτρανα πως παρόμοια Συμπόσια θα πρέπει να γίνονται σε μικρότερα χρονικά διαστήματα και να οργανώνονται σε πιο εξειδικευμένους επιστημονικούς τομείς.

Ιστορικά αναφέρουμε ότι είχαν ήδη περάσει είκοσι χρόνια από την πραγματοποίηση του 1^ου Συμποσίου για την Ιστορία της Πρέβεζας, το Σεπτέμβριο του 1989, επί Δημαρχίας τότε του κ. Νίκου Γιαννούλη,  και τα νέα δεδομένα, που είχαν προκύψει για την Ιστορία και τον Πολιτισμό της πόλης μας, έδειχναν ότι έφτασε ο καιρός για την πραγματοποίηση ενός 2^ου Συμποσίου. Με πρωτοβουλία, λοιπόν, του Ιδρύματος Ακτία Νικόπολις συμφωνήθηκε με το Δήμο Πρέβεζας και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων να διοργανωθεί από κοινού το 2^ο Διεθνές Συμπόσιο για την Ιστορία και τον Πολιτισμό της Πρέβεζας. Έτσι, πριν δύο χρόνια ξεκίνησαν οι σχετικές διεργασίες για την οργάνωση του Συμποσίου και, παρ’ όλες τις πρώτες επιφυλάξεις που εξέφρασαν οι πανεπιστημιακοί των Ιωαννίνων σχετικά με το γεωγραφικό περιορισμό των θεμάτων του Συμποσίου μόνο στο χώρο της Πρέβεζας, οι αιτήσεις για παρουσιάσεις ήταν πάρα πολλές με αποτέλεσμα να υπάρξουν τελικά 66 ανακοινώσεις. Συμμετείχαν διακεκριμένοι επιστήμονες από πανεπιστημιακά και ερευνητικά ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού. Οι ξένοι σύνεδροι προέρχονταν από την Ιταλία, τη Γαλλία, την Τουρκία, τη Δανία, τη Βουλγαρία, τη Μάλτα, τη Χιλή, την Αγγλία και τις Η.Π.Α.

Κατά τη διάρκεια του Συμποσίου οι σύνεδροι ξεναγήθηκαν από τον Προϊστάμενο της ΛΓ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Πρέβεζας – Άρτας κ. Γιώργο Ρήγινο και συνεργάτες του αρχαιολόγους στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης καθώς και στο νέο Αρχαιολογικό Μουσείο, που δεν έχει ακόμη επίσημα εγκαινιαστεί. Επισκέφθηκαν, επίσης, την έκθεση ζωγραφικής της κ. Μαρίας Ζιάκα, με θέμα τη Νικόπολη, στο χώρο του νέου Μουσείου.

Τις εργασίες του Συμποσίου, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στο νέο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πρέβεζας, στην αίθουσα “Νικόλαος Κονεμένος”, παρακολούθησαν αρκετοί Πρεβεζάνοι –κυρίως το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου και την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου– αλλά και αρκετοί επιστήμονες που δεν είχαν ανακοίνωση στο Συμπόσιο.

Οι εργασίες του Συμποσίου ολοκληρώθηκαν με μεγάλη επιτυχία και οι σύνεδροι, ξένοι και Έλληνες, έμειναν ενθουσιασμένοι από την οργάνωση του Συμποσίου και την εξαιρετική φιλοξενία κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην πόλη μας.

Στην Εναρκτήρια εκδήλωση του Συμποσίου, που πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Κηποθέατρο το βράδυ της 16^ης Σεπτεμβρίου 2009, πέραν των χαιρετισμών, παρουσιάστηκε ένα μουσικό πρόγραμμα από διάφορα σύνολα της πόλης μας. Η Χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας, υπό τη διεύθυνση του Μιχάλη Ζάμπα, οι καθηγητές του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας, οι ταλαντούχοι μαθητές του Ωδείου Πολυρυθμία της Πρέβεζας Ηλίας Λιβιεράτος και Σταύρος Μπέκας, και οι Χορωδίες Αρμονία Πρέβεζας, υπό τη διεύθυνση των Βαλεντίν Στεφάνωφ και Ανέλια Στεφάνοβα, απέδειξαν έμπρακτα ότι η παραγωγή μουσικού πολιτισμού στην πόλη μας συνεχίζεται με εξαίρετα αποτελέσματα.

Βούλα Γ. Σοφοπούλου

Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις

Η εξέλιξη ενός σύγχρονου (!;) ποδηλατοδρόμου σε έξη μόλις μήνες.

(σε φωτογραφίες, για να μαθαίνουν και άλλοι

21 – 1 – 2009. Διαγράμμιση και χρωματισμός λωρίδας. Χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων

11 – 2 – 2009. Μπαίνουν πινακίδες πεζοδρόμησης και ποδηλατοδρόμου. Χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων.

31 – 3 – 2009. Βιδώνονται διαχωριστικά εμπόδια στην άσφαλτο Χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων.

14 – 5- 2009. Τα αυτοκίνητα εκεί. Ο τροχονόμος (της τροχαίας) γράφει

18 – 5 – 2009. Μπαίνουν διαχωριστικά κολονάκια. Τα αυτοκίνητα λείπουν! (προσωρινά).

1 – 7 - 2009. Τα κολονάκια ξηλώνονται και μπαίνουν τα αυτοκίνητα και πάλι. … Και όλα αυτά για να μην ακολουθήσει ο Δήμος την μελέτη και τις υποδείξεις του καθηγητή Βλαστού. Γιατί άραγε ;

ΔιΠ

Απάντηση αλά… debate

…Ή, όπως λέγαμε παλιά: “–Γεια σου, Γιάννη. –Κουκιά σπέρνω.” Μ’ αυτό τον τρόπο απάντησε το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 4^ου

Joseph Clement, Αεροναυτική. Πρώιμα σχέδια αερόστατων

Γυμνασίου Πρέβεζας στο περασμένο φύλλο, στο σχόλιο που είχα κάνει για την κυκλοφοριακή ρύθμιση, που πέτυχαν στην οδό Κίτσου Τζαβέλα, στο τμήμα της απ’ όπου αρχίζει ο δρόμος προς την πίσω αυλή του σχολείου. Αφού σε μισή σελίδα αυτού του ταλαίπωρου εντύπου εξήγησαν τι επιτυγχάνεται με κοινούς αγώνες, πράγμα για το οποίο θα συμφωνήσω, ώς ένα σημείο, παραδέχονται ότι: «Ο σύλλογός μας με τις συνεχείς δράσεις και τις κινητοποιήσεις του … πέτυχε κάποια πράγματα  … όπως η πεζοδρόμηση της στροφής στην Κίτσου Τζαβέλα και του δρόμου που οδηγεί στο σχολείο κατά τις ώρες λειτουργίας του.»

Αλλά, για την ουσία του πράγματος, ουδείς λόγος. Μπορούν, παρακαλώ, να μου απαντήσουν ευθέως:

Η απόφασή τους για την κυκλοφοριακή ρύθμιση –η οποία ρύθμιση, ας σημειώσουμε, έδιωξε τους αστυνομικούς, που επιτηρούσαν κάθε πρωί την προσέλευση των μαθητών– είναι σωστή; Τα επιχειρήματά τους ποια είναι; Δεν θα πρέπει να είναι γραμμένα στα πρακτικά των συνεδριάσεών τους, όπως τα παρέθεσε αυτός που εισηγήθηκε τη ρύθμιση; Μπορείτε να τα παραθέσετε και σ’ εμάς;

Η εφαρμογή της κυκλοφοριακής ρύθμισης για δέκα μήνες θεωρούν ότι είχε ικανοποιητικά αποτελέσματα; Αν θεωρούν πλέον ότι η απόφαση ήταν λάθος, είναι ντροπή να αναθεωρήσουν;

Ο δήμος από υπερβάλλοντα ζήλο απαγόρευσε την κυκλοφορία 24 ώρες το 24ωρο. Αντέδρασαν;

Και μια και μιλάμε για κοινές αποφάσεις: Πώς γίνεται δύο μήνες μετά την κυκλοφοριακή ρύθμιση η πρόεδρος του Δ.Σ. να μην έχει ιδέα; Κι επίσης, τι αποφάνθηκε το μέλος, που θα διερευνούσε την αλήθεια των ανησυχιών μου; Αν είχε συζητηθεί το θέμα στο Δ.Σ., όπως μου υποσχέθηκαν τότε, η απάντησή τους μάλλον δεν θα ήταν αυτή που δημοσίευσαν.

Έτσι, λοιπόν, ενόσω υφιστάμεθα όλοι την επικινδυνότητα της περιοχής, η συμμετοχή τους στην εκπαίδευση στην παραβατικότητα μικρών και μεγάλων καλά κρατεί. Ακόμη, γνωρίζουν σε τι βάθος χρόνου έχουν στείλει τη λύση του προβλήματος των προσβάσεων, προς αφάνταστη ικανοποίηση του Δήμου, περιμένοντας την εφαρμογή του πολεοδομικού σχεδίου; Περισσότερο από 20 χρόνια. Συγχαρητήρια;

Ευκλείδης Φονταράς

Υ.Γ. Η απάντηση στα συγκεκριμένα ερωτήματα που παρέθεσα είναι ευπρόσδεκτη, αλλιώς μπορούν να γράψουν για “γρήγορες πίτσες”, για “κοινούς αγώνες” και για ευθύνη των αρχών και “τρίτων”, έτσι ώστε, διαβάζοντας, να μας πιάσει όλους ο γνωστός κλαυσίγελος για την τραγική μας καθημερινότητα.

2O ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

20 χρόνια μετά από τη διοργάνωση του πρώτου διεθνούς συμποσίου για την ιστορία και τον πολιτισμό της Πρέβεζας διοργανώθηκε το δεύτερο με το ίδιο θέμα. Συνδιοργανωτές το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ο Δήμος Πρέβεζας και το ίδρυμα “Ακτία Νικόπολις”.

Το συνέδριο –που μάλλον θα έχει ολοκληρωθεί πριν την κυκλοφορία αυτού του φύλλου μας– γίνεται στην Πρέβεζα, στο πλήρως ανακαινισμένο κτίριο της παλιάς Όασης, που μετονομάστηκε σε “Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας”, στην αίθουσα “Νικόλαος Σ. Κονεμένος”, από 16 έως 20 Σεπτεμβρίου 2009, με σκοπό την παρουσίαση των δεδομένων που έχουν προκύψει από την επιστημονική έρευνα για την ιστορία και τον πολιτισμό της Πρέβεζας, από την ύστερη βυζαντινή περίοδο έως τα μέσα του 20^ού αιώνα (ιστορικά στοιχεία, λαϊκός πολιτισμός, αρχαιολογία, κοινωνία, οικονομία, ανθρωπογεωγραφία, αρχιτεκτονικό περιβάλλον, καλλιτεχνική δημιουργία, πηγές και αρχεία). Η εναρκτήρια εκδήλωση (16/9) προγραμματίστηκε να γίνει στο κηποθέατρο.

Την οργανωτική επιτροπή πλαισιώνουν οι: Μαρίνα Βρέλλη-Ζάχου, αν. καθηγήτρια τμ. ιστορίας-αρχαιολογίας Παν/μίου Ιωαννίνων, Νικόλαος Καράμπελας, πρόεδρος του ιδρύματος Ακτία Νικόπολις, Χρήστος Σταυράκος, επ. καθηγητής τμ. ιστορίας-αρχαιολογίας Παν/μίου Ιωαννίνων, Γεράσιμος Σολδάτος, πρόεδρος κοινωφελούς επιχείρησης Δήμου Πρέβεζας, Σοφία Λαχανά, αντιδήμαρχος Δήμου Πρέβεζας και Βαρβάρα Παπαδοπούλου, προϊσταμένη 8ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, αντιπρόεδρος του ιδρύματος Ακτία Νικόπολις.

Η επιστημονική επιτροπή αποτελείται από τους: Γεώργιο Π. Παπαγεωργίου, αντιπρύτανη Παν/μίου Ιωαννίνων, καθηγητή τμήματος ιστορίας-αρχαιολογίας, Γεώργιο Πλουμίδη, ομότ. καθηγητή τμ. ιστορίας-αρχαιολογίας Παν/μίου Ιωαννίνων, Μιχαήλ Κορδώση, καθηγητή τμήματος ιστορίας-αρχαιολογίας Παν/μίου Ιωαννίνων, Βασίλειο Νιτσιάκο, πρόεδρο τμήματος ιστορίας-αρχαιολογίας, καθηγητή τμήματος ιστορίας-αρχαιολογίας Παν/μίου Ιωαννίνων, Αγγελική Σταυροπούλου, αν. καθηγήτρια τμήματος ιστορίας-αρχαιολογίας Παν/μίου Ιωαννίνων, Μαρίνα Βρέλλη-Ζάχου, αν. καθηγήτρια τμήματος ιστορίας-αρχαιολογίας Παν/μίου Ιωαννίνων, Χρήστο Σταυράκο, επίκ. καθηγητή τμήματος ιστορίας-αρχαιολογίας Παν/μίου Ιωαννίνων και Σταύρο Μαμαλούκο, επίκ. καθηγητή τμήματος αρχιτεκτόνων Παν/μίου Πατρών.

Στο Συμπόσιο προγραμματίστηκε να παρουσιαστούν ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις περισσότερων από 50  διακεκριμένων ελλήνων καθώς και 13 ξένων εισηγητών.

Περισσότερα γι’ αυτό το αξιόλογο εγχείρημα στο επόμενο φύλλο μας.

(επιμ. ΔιΠ)

Η Νικόπολη στην UNESCO;

Η σημαντική σύσκεψη, που πραγματοποιήθηκε στο δημαρχείο τής Πρέβεζας την Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009, μεταξύ του Δήμου, στελεχών τού Υπουργείου Πολιτισμού, της τοπικής ΛΓ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, της 18^ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και του Τεχνικού Επιμελητήριου Ελλάδας γεννά πολλές ελπίδες ότι δρομολογείται πλέον η ένταξη της Νικόπολης στον κατάλογο των μνημείων τής παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς τής UNESCO. Η πρόταση της Ελλάδας μέσω του Υπουργείου Πολιτισμού, που αφορά παράλληλα σε δύο αρχαιολογικούς χώρους, της Νικόπολης και των Φιλίππων (Καβάλα), αποτελεί παραδοχή τής μοναδικότητας του χώρου και, συνεπώς, της ανάγκης για αξιοποίηση, υποστήριξη και χρηματοδότηση του αρχαιολογικού πάρκου και των συναφών έργων.

Η προετοιμασία της πρότασης απαιτεί πολλή δουλειά και ευθύνες, που θα βαρύνουν όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, για τη σύνταξη του Σχεδίου Διαχείρισης της Νικόπολης, το σχεδιασμό των απαιτούμενων απαλλοτριώσεων, τον επανασχεδιασμό δρόμων για την παράκαμψη του χώρου, την τήρηση χρονοδιαγραμμάτων κ.λπ. Το σημαντικότερο, όμως, που δεν πρέπει να ξεφύγει κανενός, είναι η συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στο εγχείρημα, αφού, ούτως ή άλλως, αυτή θα χρεωθεί τα κόστη και θα καρπωθεί τα κέρδη από την ανάδειξη της Νικόπολης σε παγκόσμιο μνημείο.