Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ

Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ λαμβάνοντας το 43,92% των έγκυρων ψηφοδελτίων, με μόλις 11.453 ψήφους περισσότερες από το 2004, που τότε αντιστοιχούσαν στο 40,51% και μετά το 38,10% του 2007, αναδείχθηκε πρώτη κοινοβουλευτική δύναμη. Η ΝΔ έλαβε το μικρότερο ποσοστό 33,48% από ιδρύσεώς της και με απώλειες την τελευταία 5ετία 1.064.539 ψηφοφόρους.

Δεν προσήλθαν στις κάλπες 530.621 πολίτες περισσότεροι από το 2004 και ο δικομματισμός λαμβάνοντας το 77,40% των ψήφων, από το 85,87% του 2004, σημείωσε τη χειρότερή του επίδοση κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Το ΚΚΕ έλαβε το 7,54% από το 8,15% του 2007, ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τις παρούσες συνθήκες, εμφανίζοντας αξιοσημείωτη αντοχή έλαβε ποσοστό 4,6% από 5,04% το 2007, ο ΛΑΟΣ 5,63% από 3,8% και οι Οικολόγοι Πράσινοι το 2,53% από το 1,05% το 2004.

Η εκλογική κατάρρευση της ΝΔ δεν οφείλεται μόνο και κυρίως στην ανικανότητα και στην αβελτηρία του τέως πρωθυπουργού και του ηγετικού πυρήνα, ούτε στην εμπλοκή στελεχών της σε υποθέσεις διαφθοράς και απομύζησης του κοινωνικού πλούτου: δομημένα ομόλογα, κουμπάροι και καρτέλ στο χώρο του γάλακτος, Ζαχόπουλος, Βατοπέδιο, Ζήμενς.

Είναι επειδή όλα αυτά συνέβησαν στο έδαφος μιας ταξικής πολιτικής, που εκποιεί το δημόσιο πλούτο –ΟΤΕ, Ολυμπιακή, Εταιρεία Ύδρευσης Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, λιμάνια – Cosco–, ανοίγει χώρο, στα δημόσια νοσοκομεία και τη δημόσια παιδεία, στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο, θρυμματίζει τις εργασιακές σχέσεις, απαξιώνει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και παρέχει έτσι ακόμη πιο φθηνό και ευάλωτο προς εκμετάλλευση εργατικό δυναμικό στις επιχειρήσεις.

Είναι επειδή η βόμβα της κρίσης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και η καθίζηση της οικονομίας, με άμεσες συνέπειες στη ζωή των ανθρώπων, από την υπερχρέωση και τα ψηλά σε πρώτη φάση επιτόκια, την επέκταση της ανεργίας, της εργασιακής ανασφάλειας και τη γενική επιδείνωση των όρων ζωής, έσκασε στα δικά της χέρια και επέτεινε τις συνέπειες της αντικοινωνικής πολιτικής της.

Σ’ αυτό το έδαφος λοιπόν η Κυβέρνηση της ΝΔ και ο μέχρι τότε «καταλληλότερος» για πρωθυπουργός, δεν ήταν δυνατόν ν’ αντέξουν, το σύστημα χρειαζόταν την εναλλαγή μέσω της ομαλής και ανώδυνης γι’ αυτό μετάβασης της αυτοδύναμης κυβερνητικής εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ του Γ. Α. Παπανδρέου, αφού βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «τσίμπησε» για κυβερνητικός συνεταίρος.

Ο μέχρι χθες «Γιωργάκης» έγινε ΓΙΩΡΓΟΣ, ικανός να κυβερνήσει, απέκτησε «διοικητική ικανότητα», «ευχέρεια» στο λόγο, λάνσαρε την ασάφεια, τη γενικολογία, τη μη δέσμευση. Ο Κ. Καραμανλής τον διευκόλυνε στο έργο του, με τη σκληρή ταξική πολιτική που εφάρμοσε και την πολιτική των μηδενικών αυξήσεων που εξήγγειλε ακόμη και προεκλογικά.

Τα πρώτα κυβερνητικά βήματα: «αναθεώρηση» με επέκταση αντί για καταγγελία της σύμβασης για την παράδοση του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων του λιμανιού του Πειραιά στην Cosco, «επαναδιαπραγμάτευση» με Γερμανούς για ΟΤΕ χωρίς να τίθεται σε αμφισβήτηση παρά τα λεχθέντα προεκλογικά η ιδιωτικοποίηση, η αλλαγή του εκλογικού νόμου με επιμονή στον καλπονοθευτικό του χαρακτήρα (πριμοδότηση πρώτου κόμματος με σαράντα ξένες έδρες) και με ενίσχυση του ελέγχου των βουλευτών από τον ΑΡΧΗΓΟ, δείχνουν ότι η περίοδος της ασάφειας και των όποιων αυταπατών θα έχει σύντομο βίο, καθώς η κυβέρνηση θα υποχρεώνεται να παίρνει συγκεκριμένες θέσεις.

Το ΚΚΕ είδε τα ποσοστά του να μειώνονται, σε μια περίοδο μάλιστα οικονομικής κρίσης και με σοβαρά προβλήματα συνοχής στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Η «αναντιστοιχία» του ποσοστού με την «πολιτική του επιρροή» και η «σωστή γραμμή, που δεν αλλάζει» κατά την Α. Παπαρήγα, ίσως είναι προσπάθειες να ελέγξει ερωτήματα και αμφισβητήσεις τουλάχιστον στη βάση και τα μεσαία στελέχη, για τα όρια μιας «γραμμής», που βλέπει ως εχθρούς τις άλλες αριστερές δυνάμεις, κραδαίνει το ευαγγέλιο της απόλυτης αλήθειας, διασπώντας ακόμη και την κοινωνική αριστερά στον αγώνα της ενάντια στην ταξική πολιτική του δικομματισμού.

Ο ΛΑΟΣ, παρότι δεν καταφέρνει να εισπράξει τη μερίδα του λέοντος της καταρρέουσας εκλογικής δύναμης της ΝΔ, ανεβάζει τη δύναμή του και αποτελεί ανησυχητική πραγματικότητα, καθώς σπέρνει στην κοινωνία το μίσος για το διαφορετικό και το μετανάστη, ψαρεύει στα νερά του λαϊκισμού και της πατριδοκαπηλίας και γενικότερα πλασάρει στην πολιτική ζωή ακροδεξιά θεματολογία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε αναγκαίος και απαραίτητος για την κοινωνία. Το «3% και την ψήφο σου» λειτούργησε ως καταλύτης της προσωπικής ευθύνης της κοινωνικής βάσης της αριστεράς, για να πάρει την υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ στα δικά της χέρια.

Το 4μηνο της αποσυσπείρωσης και των διχασμών δε μπορούσε και δεν ήταν ικανό για να ματαιώσει την υπόθεση της πολιτικής ενότητας της νέας αριστεράς. Δε μπορούσε ν’ ακυρώσει τις εικόνες και τις αναφορές της δράσης του ΣΥΡΙΖΑ από το 2004 μέχρι το «Δεκέμβρη». Ο μήνας της προεκλογικής δραστηριότητας ανέδειξε τις αρετές της συλλογικής αριστεράς, τις αρετές της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας. Οι 13 θεματικές συνεντεύξεις, με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση και την έξοδο απ’ αυτήν με βάση τις ανάγκες των πολλών, το ασφαλιστικό, την ανεργία, το αγροτικό εισόδημα, την οικολογική κρίση, η παρουσία του απελευθερωμένου από την εσωκομματική γκρίνια Αλ. Τσίπρα στο debate και η δράση των μελών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ σ’ όλη την Ελλάδα αποδείχτηκαν ικανή προϋπόθεση για μια δεύτερη ευκαιρία.

Η δεύτερη ευκαιρία, εδραιωμένη στις κατακτήσεις και στα λάθη, με όπλο την συλλογική μας ωριμότητα και δίνοντας λόγο στην βάση του εγχειρήματος θα κάνει τα μεγάλα της βήματα το 3μερο 27, 28 και 29 Νοέμβρη στην πανελλαδική οργανωτική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ.

Για να αποκτήσει η βάση φωνή, να γίνουν οι συνελεύσεις των μελών κύτταρα πολιτικοποίησης και συντροφικότητας, ανάδειξης στελεχών και συγκρότησης των πανελλαδικών σωμάτων στα οποία θα λογοδοτεί η ηγεσία και θα επιλύονται ζητήματα που προκαλούν αντιθέσεις και διχασμούς.

Στο νομό μας, παρά της δομικές υστερήσεις της τελευταίας δεκαετίας, αναφορικά με χαμηλότερες επιδόσεις από το πανελλαδικό μας ποσοστό και με αναλογικά μικρότερο μερίδιο στο ποσοστό των αριστερών ψηφοφόρων στο νομό μας, στη δύσκολη αυτή γενική πολιτική συγκυρία συγκρατήσαμε τις δυνάμεις μας και καταγράψαμε μικρή άνοδο στο 3,87% από 3,83% το 2007.

Είναι στο χέρι μας οι δομικές μας υστερήσεις στον νομό να ξεπεραστούν, κινούμενοι με βάση τις αρετές και το πνεύμα που εκδηλώσαμε κατά την εκλογική περίοδο. Οι διαφορές απόψεων δεν είναι πρόβλημα· αρκεί να συνομολογήσουμε ότι «τοπική ιδιαιτερότητα» σημαίνει δημιουργική εφαρμογή στο χώρο ευθύνης μας των στρατηγικών επιλογών του εγχειρήματός μας· αρκεί να μη μπούμε στον πειρασμό, στο όνομα των όποιων ατομικών «φιλοδοξιών», να προβάλλουμε «τοπικές ιδιαιτερότητες», που θολώνουν το εναλλακτικό σχέδιο της δικής μας αριστεράς και μεταγγίζουν δυνάμεις στο δικομματισμό· αρκεί να γειωθούμε στα προβλήματα των αγροτών, των νέων της επισφάλειας, των ανέργων, των μεταναστών, της υπεράσπισης του δημόσιου χώρου (με ανοιχτό και το νέο δημόσιο νοσοκομείο χωρίς ΣΔΙΤ) και του περιβάλλοντος.

Ηλίας Χάιδας

Go home κινέζοι

To “go home αμερικάνοι” από το λιμάνι, που ακούγονταν στα τέλη του ’70, έγινε “go home κινέζοι” το 2009 και πρωτοστατούν σε αυτό τα μέλη του ΠΑΜΕ. Πώς αλλάζουν οι καιροί! Το μόνο που δεν αλλάζει είναι η Παπαρήγα, που είπε το αμίμητο “με βαρέθηκα κι εγώ”.

Ν.Λ

Ανάκαμψη της οικονομίας

Ανακάμπτουν τα χρηματιστήρια, ανακάμπτουν τα κέρδη των τραπεζών. Αρκετοί βλέπουν φως στο τούνελ.

Μια ανάκαμψη που στηρίζεται στην ανεργία, που περιθωριοποιεί τους νέους, τις γυναίκες, τους πτυχιούχους, που δημιουργεί το νέο πνευματικό προλεταριάτο.

Ευχαριστούμε, αλλά τέτοια ανάπτυξη σας τη χαρίζουμε. Δεν θα πάρουμε.

Ν.Λ

Το 95% των ελλήνων συμφωνεί με το έργο της νέας κυβέρνησης

Σύμφωνα με νέο γκάλοπ, το 95% των Ελλήνων συμφωνεί με τη νέα κυβέρνηση.

Πότε πρόλαβε να την κρίνει; Ούτε μια εβδομάδα δεν έχει στην εξουσία. Άρχισε η χειραγώγηση του λαού, δείγμα γραφής για το τι θα επακολουθήσει. Η κυβέρνηση αποφάσισε να κυβερνήσει με δημοσκοπήσεις. Πάντως, τέτοια ποσοστά μόνο ο Τσαουσέσκου έπαιρνε.

Ν.Λ

Το πρώτο δεκαήμερο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον Γιώργο

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη*

Οι 100 πρώτες ημέρες του Ανδρέα Παπανδρέου, οι 100 πρώτες ημέρες του Μπάρακ Ομπάμα, οι 100 πρώτες ημέρες του Γιώργου Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου (ΓΑΓΠ). Και γιατί 100 ημέρες και όχι 99 ή 101, θα απορήσει ο καλοπροαίρετος αναγνώστης / καλοπροαίρετη αναγνώστρια, ιδίως εκείνος / εκείνη που έχει ζήσει τις 100 πρώτες ημέρες του Ανδρέα, από τις οποίες θυμάται κυρίως τις νεοείσακτες φάτσες του Μένιου Κουτσόγιωργα και του Άκη Τσοχατζόπουλου;

Οι μέρες, καλοπροαίρετε / καλοπροαίρετη, πρέπει να είναι απαξάπαντος 100, διότι μόνο έτσι θα περάσει στο λαό το μήνυμα ότι δεν πρόκειται απλώς για πολιτική δέσμευση, αλλά για δραστηριότητα συμβολική, σχεδόν μεταφυσική, που την αποδέχεσαι ως έχει, αλλιώς θα έρθει στον ύπνο σου το φάντασμα του Αντρέα και θα σου γαργαλάει τις πατούσες με το συμβόλαιο με το λαό.

Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, έχουν περάσει μόνο 10 από τις 100 πρώτες ημέρες, οι οποίες, όπως το νυχάκι του λέοντα αποκαλύπτει το λιοντάρι στο σύνολό του, έτσι κι αυτές οι 10 ψωροημέρες αποκαλύπτουν τις 100, μη σου πω και τις 1461 ημέρες της τετραετίας. Ας δούμε τι συνέβη σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα:

Στην αρχή ο Γιώργος ονομάτισε τα υπουργεία, όπως ο Αδάμ και η Εύα ονομάτισαν, κατόπιν Θεϊκής αδείας, τα ζώα του Παραδείσου. Ο κ. Παπανδρέου λοιπόν ονομάτισε τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Κλιματικών Αλλαγών (το αν θα είναι υπέρ ή κατά των κλιματικών αλλαγών δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη), Παιδείας Θρησκευμάτων (σιγά μην το βγάζανε) και δια Βίου Μάθησης (είναι αυτό που λένε ότι “ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις γράμματα”, γι’ αυτό και οι περισσότεροι πεθαίνουνε αγράμματοι) και άλλα πολλά. Κρίμα που λείπουν από το Υπουργικό Συμβούλιο προσωπικότητες όπως ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Κίμων Κουλούρης, οι οποίοι θα μπορούσαν να αναλάβουν από κοινού το “Υπουργείο του Παλαιού Πασόκου που θα Σταθεί Εμπόδιο στους Φλώρους από τη Βοστώνη που θα μας  Κάνουν Όλους να Τρώμε Σούσι και να Πίνουμε Περιέ”.

• Το κορυφαίο όλων είναι το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (ΥΠΡΟΠΟ), με επικεφαλής το βραβευθέντα από το FBI Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και υφυπουργό τον βραβευθέντα από τα MARX & SPENCER Σπύρο Βούγια. Το ΥΠΡΟΠΟ ξεκίνησε το έργο του προστατεύοντας τους πολίτες των Εξαρχείων από τον κακό τους εαυτό. Συγκεκριμένα, ένστολοι και άστολοι αστυνομικοί μπούκαραν κατά ριπάς στα Εξάρχεια, έβγαλαν από τις καφετερίες και τα εστιατόρια διάφορους ανυποψίαστους και τους έβαλαν να γονατίσουν και να αποτάξουν το σατανά που κρύβουν μέσα τους. Καμιά ογδονταριά από τους γονατισμένους αρνήθηκαν να αποτάξουν το σατανά, τους κουβάλησαν λοιπόν στην Ασφάλεια, για να τους προστατεύσουν εκ του σύνεγγυς.
• Αφού τελείωσαν με την προστασία των πολιτών των Εξαρχείων, ο Χρυσοχοΐδης με τον Βούγια έσπευσαν να προστατεύσουν τον Ανδρέα Λοβέρδο, ο οποίος μπορεί να είναι μεν υπουργός Απασχόλησης, δεν παύει όμως να είναι και πολίτης. Πήγανε που λέτε κάτι αγροίκοι από τα Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά να διαμαρτυρηθούνε που χάνουνε τη δουλειά τους και αντί να δούνε, όπως ζητήσανε, τον πολίτη Λοβέρδο, είδανε τους προστάτες του, που τους πλακώσανε στις γκλομπιές και τα χημικά. Χημικά προφανώς βιολογικά, φτιαγμένα από τα χεράκια της Τίνας Μπιρμπίλη, με βασιλικό, γιαρέμ, γιαρέμ, και δυόσμο. Κι όλα αυτά βέβαια με διαφάνεια, αξιοκρατία, σεβασμό στον πολίτη και προπαντός στην πράσινη ανάπτυξη.
• Πριν πέσει το ξύλο στους λιμανίσιους, το ΠΑΣΟΚ είχε συγκρουστεί κατά μέτωπον με την κομμουνιστική Κίνα, που μέσω της COSCO είχε εισβάλει στο λιμάνι του Πειραιά. Η κυβέρνηση Παπανδρέου στρίμωξε τους Κινέζους στο καναβάτσο, τους πλάκωσε στην επαναδιαπραγμάτευση και κατήγαγε νίκη μεγαλειώδη ή μεγαλειώδης, που θα ’λεγε και ο ΓΑΓΠ: Εκεί που η ΝΔ τους είχε πουλήσει μία προβλήτα, το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να τους πουλήσει και δεύτερη, έτσι για να έχουνε, οι Κινέζοι, περισσότερα εμπορεύματα να φορτώνουν, να ιδρώσουν, να αρρωστήσουν και να τσακιστούν να γυρίσουν στην πατρίδα τους να κάνουν βελονισμό.
• Τις μισές από τις δέκα πρώτες ημέρες, το ΠΑΣΟΚ τις πέρασε με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γεώργιο Προβόπουλο, ο οποίος από το Μαξίμου έβγαινε στο Οικονομικών έμπαινε και από το Οικονομικών έβγαινε στο Οικονομικών, Ανταγωνιστικότητας και Καλλιτεχνικού Πατινάζ έμπαινε. Από αυτό το μπες – βγες προέκυψαν τα εξής: Ο κ. Προβόπουλος παραμένει στη θέση του και δεύτερον, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει, όπως δηλώθηκε αρμοδίως, “συναντίληψη” με τον διοικητή της ΤτΕ, οι αντιλήψεις του οποίου συνοψίζονται στη φράση “Στάχτη και μπούρμπερη!”.

Οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον Γιώργο.

___________________________________________________________________________

*Ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης είναι συντάκτης τής στήλης “Muppet TV Show” της “Αυγής” και Διευθυντής τού ραδιοσταθμού “Στο Κόκκινο”. Το άρθρο γράφτηκε αποκλειστικά για το “Φόρουμ”.

Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του Οκτώβρη 2009 στο νομό Πρέβεζας

1. Η αποχή είναι 29,51% (26,74% το 2007) με τη μεγαλύτερη στο Φανάρι, όπου έφτασε το 38,72%.
2. Η Ν.Δ. έχασε 4.214 ψήφους σε σύγκριση με το 2007 ή ποσοστό -7,09%. Βγάζει 38,89% ή 18.161 ψήφους. Το μικρότερο ποσοστό της το πήρε στο Δήμο Πρέβεζας (30,45%), όπου έχασε 999 ψήφους. Το μεγαλύτερο ποσοστό το παίρνει παραδοσιακά στο Ανώι, όπου κι εκεί έχασε 121 ψήφους ή 6,92%.
3. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε 735 ψήφους (+3,21%). Από αυτούς οι 502 στο Δήμο Πρέβεζας. Βγάζει 42,09% ή 19.564 ψήφους. Το μικρότερο ποσοστό στο Ανώι (25,38%) και μεγαλύτερο στην Πάργα (50,74%).
4. Το ΛΑΟΣ κέρδισε 578 ψήφους (+1,31%). Βγάζει 3,09% ή 1.442 ψήφους. Είχε 864 ή 1,78%. Η μεγαλύτερη αύξηση σημειώνεται στο Ζάλογγο, κατά 1,81%.
5. Το ΚΚΕ σημειώνει μια αύξηση 19 ψήφων (+0,36%) με τα μεγαλύτερα ποσοστά του στην Κρανιά  (15,38%) και στο Λούρο (13,15% ή +85 ψήφους). Πήρε 3.749 ψήφους και ποσοστό 8,03% (το 2007 είχε 3.730 ή 7,66%).
6. Οι Πράσινοι ανέβηκαν 344 ψήφους ή +0,76%. Πήραν 622 ψήφους ή 1,33%. Η μεγαλύτερη αύξηση τους στην Πάργα +46 ψήφοι ή +1,61%. Στο Δήμο Πρέβεζας πήραν 192 ψήφους (1,81%).
7. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε 279 ψήφους (0,60%). Στο Δήμο Πρέβεζας πήρε 118 (1,07%).
8. Ο ΣΥΡΙΖΑ στο νομό έχασε συνολικά 53 ψήφους, αν και στο ποσοστό λόγω αποχής ανέβηκε (+0,05%). Πήρε 1.808 ψήφους (3,87%) ενώ το 2007 είχε 1.862 (3,83%). Τοπικά ανέβηκε στο Φανάρι (+12 ψήφοι), στο Ανώι (+6 ψήφοι), στη Φιλιππιάδα (+5 ψήφοι) και στη Κρανιά (+2 ψήφοι). Έχασε στο Λούρο (-26 ψήφοι), στην Πρέβεζα (-15 ψήφοι), στην Πάργα (-12 ψήφοι), στο Ζάλογγο (-4 ψήφοι), στο Θεσπρωτικό (-2 ψήφοι) και στους ετεροδημότες (-19 ψήφοι).

ΔιΠ

Πάλης ξεκίνημα στη δημόσια διοίκηση!

Το ΠΑΣΟΚ πήρε την προβλεπόμενη –και με το παραπάνω– απόλυτη πλειοψηφία και με κεντρικό στόχο τη διαφάνεια και τη διαβούλευση, την αξιοκρατία και το θάνατο του κομματισμού στη δημόσια διοίκηση ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση.

Tamara de Lempicka, Η κοιμωμένη

Με τα όσα γενικά ειπώθηκαν από το νέο πρωθυπουργό δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς. Η εμβάθυνση, άλλωστε, της δημοκρατίας χρόνια αναζητείται στη χώρα μας. Σημειολογικά και συμβολικά, πέρα από τα όσα είπε ο πρωθυπουργός, θα ήθελα να σταθώ και να εκτιμήσω την πρόσκληση και τοποθέτηση του Συνηγόρου του Πολίτη Γιώργου Καμίνη στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Τι μας (τους) είπε ο Συνήγορος του Πολίτη στη συνεδρίαση αυτή;

Έχει επεξεργαστεί στα 11 χρόνια του θεσμού πάνω από 100.000 υποθέσεις πολιτών, που αφορούν όλο το φάσμα της δημόσιας διοίκησης. Ομαδοποιεί τις υποθέσεις και συντάσσει ειδικές εκθέσεις για τη βελτίωση της διοίκησης. Όμως, παρότι βρίσκεται στο κέντρο του πολιτικού συστήματος, αφού συνδιαλέγεται με κυβέρνηση, βουλή, δημόσια διοίκηση, δικαστήρια, στην πράξη, όπως αναφέρει, στερείται “θεσμικού συνομιλητή”, γιατί όλοι οι παραπάνω τελικά τον γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια και οι προτάσεις μένουν για να υπάρχουν. Και φυσικά τον έγραψε και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που στα λόγια θα επανίδρυε το κράτος: κούφια λόγια.

Μας είπε, λοιπόν, ότι οι προτάσεις δεν εισακούγονται, γιατί θέτουν το δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων, γιατί  θέτουν προβλήματα, που χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταπολεμηθούν. Χαρακτήρισε τη σημερινή  δημόσια διοίκηση ευνουχισμένη, φοβισμένη και ευθυνόφοβη, θύμα της στερεοτυπικής –και άδικης, κατά τη γνώμη του– αντιμετώπισής της ως ανίκανης να στηρίξει και να διεκπεραιώσει στην καθημερινότητα τις πολιτικές επιλογές μιας κυβέρνησης. Έτσι αυτή, απαξιωμένη πλέον, εύκολα παρακάμπτεται και υποκαθίσταται από τους μετακλητούς, κολλητούς, κομματικούς υπαλλήλους του κάθε υπουργού, οι οποίοι εύκολα εγκαταλείπουν τον αγώνα για τον εκσυγχρονισμό της, στήνοντας κουμπαριές. Φυσικά, με τον τρόπο αυτό, η πραγματική διοίκηση “ευνουχίζεται”.

Τι πρότεινε στους υπουργούς ο Συνήγορος του Πολίτη; Νa εμπιστευτούν τους υπαλλήλους, να συνομιλήσουν μαζί τους, να τους δώσουν την εντύπωση ότι πραγματικά τους υπολογίζουν και ότι είναι διατεθειμένοι να συνεργαστούν. Με λίγη υπομονή τα στερεότυπα θα διαψευστούν και η εντύπωση ότι κάθε αλλαγή κυβέρνησης ισοδυναμεί με μια “μίνι μεταπολίτευση” (sic) θα πάψει να ισχύει.

Τα είπε ο Συνήγορος του Πολίτη, τα άκουσε η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, άρα δεν μπορεί να πει ότι δεν ξέρει. Αξίζει να τολμήσει, για τη βελτίωση της δημόσιας διοίκησης, που είναι κύριος πυλώνας της δημοκρατίας, αλλά και  πηγή όλων των δεινών, αν δεν λειτουργεί σωστά: στην ανάπτυξη, στην οικονομία, στην έρευνα, στην υγεία, στην παιδεία κ.λπ. Οι πολιτικοί και οι αιρετοί πρέπει να πάψουν να τη χειραγωγούν και να την απαξιώνουν, να μην την παρακάμπτουν, όταν δεν είναι του χεριού τους, αφού αυτοί ευθύνονται, αυτοί αποφασίζουν και αυτοί δίνουν τελικά το στίγμα για το κατάντημα της χώρας μας.

Παρά τις όποιες επιφυλάξεις μπορεί να έχουμε για την επίτευξη των στόχων της νέας κυβέρνησης, η ελπίδα στην κοινωνία δεν πρέπει να χαθεί. Οφείλουμε να παρακολουθούμε, να προτείνουμε και να πιέζουμε για την αυτονόητη ανάγκη βελτίωσης της “γιαλαντζί” δημοκρατίας μας.

8-10-2009, Σπύρος Κανιώρης

Χαιρετισμός στη Συνέλευση του Συ.Ριζ.Α. της 14-9-2009

Ευτυχίας Τσαμποδήμου

Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητές συντρόφισσες,

Καταρχήν θέλω να σας ευχαριστήσω. Η πρότασή σας να συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού τής Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην πόλη που γεννήθηκα, την Πρέβεζα, ήταν για μένα πολύ τιμητική και συγκινητική.

Σύντροφοί μου, έχουμε μπροστά μας μια κρίσιμη μάχη, μια κρίσιμη εκλογική μάχη. Πρέπει να συστρατευτούμε όλοι στην πρώτη γραμμή. Και, αν και στην Αριστερά εμείς πάντα είμαστε όλοι στρατιώτες στην πρώτη γραμμή τής μάχης, ίσοι μεταξύ ίσων, νομίζω ότι οι σύντροφοί μου εδώ, στην Πρέβεζα, αποφάσισαν ότι χρειάζονταν και μια… Ζαν ντ’ Αρκ! Μια γυναίκα αλά Ζαν ντ’ Αρκ, για να κρατάει το λάβαρο του αγώνα! Έτσι κι εγώ αποφάσισα, αντί να παίξω τη Ζαν ντ’ Αρκ στη θεατρική σκηνή, σε κάποια θεατρική σκηνή στην Αθήνα, να προσπαθήσω να τη μεταφέρω στην πολιτική σκηνή της Πρέβεζας∙ και συστρατεύομαι μαζί σας. Όλοι μαζί, ενωτικά, να δώσουμε την κρίσιμη μάχη.

Σύντροφοί μου, πιστεύω ότι η Αριστερά τού 21^ου αιώνα συνδέεται άμεσα με το πρωτοπόρο ενωτικό μας εγχείρημα του Συ.Ριζ.Α. Ο Συ.Ριζ.Α., ένα μεγάλο για τα μέτρα τής ελληνικής Αριστεράς εγχείρημα ανασύνθεσης, που αποτέλεσε ήδη υπαρκτή ελπίδα για να υπάρξει μια ριζοσπαστική, ανανεωτική και ενωτική Αριστερά, αποτελεί για μένα έμπνευση, πηγή δύναμης και ενθουσιασμού.

Και, όπως είπε κι ο σύντροφος Δραγασάκης, «η Αριστερά στη χώρα μας είναι μια υπαρκτή δύναμη με παράδοση αγώνων και βαθιές κοινωνικές ρίζες. Πρέπει να βρει τον τρόπο να διαλέγεται και ταυτόχρονα να δρα ενιαία. Να επιλύσει τις όποιες διαφορές της όχι με διάσπαση, αλλά με τη δημοκρατική συμμετοχή τού κόσμου τής Αριστεράς. Αυτή την τομή κλήθηκε να επιχειρήσει ο Συ.Ριζ.Α. Η αναγκαιότητά του όμως είναι διαρκής και έντονη.»

Ψυχή τής Αριστεράς είναι ο κόσμος της, αυτός κρατάει ζωντανή την ελπίδα για μια σύγχρονη και ριζοσπαστική Αριστερά. Πρέπει να στηρίξουμε και να πάρουμε την υπόθεση του Συ.Ριζ.Α. στα χέρια μας. Δεν θα ξεμπερδέψει το πολιτικό σύστημα με την ενοχλητική Αριστερά! Δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρη.

Κι επειδή το πιο ισχυρό όπλο. που έχουν στη φαρέτρα τους οι πολιτικοί μας αντίπαλοι είναι η ερώτηση: «μα προτιμάτε την ακυβερνησία;», τους απαντώ με τα λόγια τού σύντροφου Τσίπρα: «Όταν λέτε ακυβερνησία, τι ακριβώς εννοείτε; Ότι θα καίγονται τα δάση και δεν θα έχουν οι πυροσβέστες μάνικες; Ότι τα μοναστήρια θα βάζουν στο χέρι δημόσιες εκτάσεις με χρυσόβουλα του σουλτάνου; Ότι τα golden boys θα βάζουν στο χέρι τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων; Ότι θα δίνουμε στις τράπεζες κρατικά ομόλογα, που θα τα πουλάνε στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα με τόκο 1% και μετά, τα λεφτά που θα παίρνουν, θα τα δανείζουν στο Ελληνικό Δημόσιο με τόκο 5%; Ότι θα πετάνε τον κόσμο από τις δουλειές του, χωρίς το κράτος να παρεμβαίνει στις επιχειρήσεις, έστω στις κερδοφόρες; Ακυβερνησία δεν είναι όλα αυτά;» Ακυβερνησία είναι όλα αυτά!

Δεν πρέπει, λοιπόν, να τους κάνουμε τη χάρη. Ας συστρατευτούμε όλοι στη μάχη.

Καλό μας αγώνα!

Εκλογείς, κόμματα και δημοκρατία

Του Παντελή Κυπριανού*

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι Έλληνες γυρνούν την πλάτη στα πολιτικά κόμματα^. την ίδια στιγμή, όμως, όλο και περισσότεροι εξαρτώνται από το Κράτος και τις πελατειακές σχέσεις. Η παράδοξη αυτή σχέση εκτρέφει ένα φαύλο κύκλο προσδοκιών και απογοητεύσεων και αναπαράγει αντιδημοκρατικές αντιλήψεις και πρακτικές.

Ψηφοφόροι ενάντια στα κόμματα

Χάρη στη μεταπολιτευτική συγκυρία και την ιδεολογική ηγεμονία του τότε “προοδευτικού” χώρου, το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου κατάφερε να εκφράσει τόσο τα λαϊκά στρώματα, εργατικά και αγροτικά, όσο και, σε μικρότερο βαθμό, τα αστικά των πόλεων. Η κυβερνητική του πολιτική δεν απέτρεψε τις οξυνόμενες ανισότητες με αποτέλεσμα τη διάρρηξη του εν λόγω κοινωνικού μπλοκ: μέρος των ψηφοφόρων του, ιδιαίτερα από τα λαϊκά στρώματα, αναζήτησε την τύχη τους στο κράτος^. την ίδια στιγμή τμήματα των αστικών στρωμάτων των πόλεων άρχισαν να αποστασιοποιούνται από τα κόμματα.

Το “εκσυγχρονιστικό” εγχείρημα του Κ. Σημίτη ανέκοψε την προαναφερθείσα τάση. Γοήτευσε τα αστικά στρώματα των πόλεων, αλλά όχι τα εργατικά και ακόμη περισσότερο τους αγρότες, οι οποίοι στην πλειονότητά τους στράφηκαν στη ΝΔ. Η διαφοροποίηση κορυφώθηκε στις βουλευτικές του 2000, στις οποίες το ΠΑΣΟΚ έφτασε να είναι λιγότερο “λαϊκό” από τη ΝΔ. «Το εκλογικό αποτέλεσμα», γράφει ο Γ. Μαυρής, «αποκαλύπτει μια νέα διαιρετική τομή στη βάση  των δύο κομμάτων διακυβέρνησης. Στη μια πλευρά, που συγκροτείται με άξονα το ΠΑΣΟΚ, πολώνονται τα δυναμικά κοινωνικά στρώματα του ενεργού πληθυσμού, της μισθωτής εργασίας, των μεσαίων παραγωγικών ηλικιακών ομάδων (35-54 ετών), των “πληροφοριακά ενήμερων”, που είναι εξοικειωμένοι με τις νέες τεχνολογίες και τις χρησιμοποιούν, των κατοίκων της πρωτεύουσας και των μεγάλων αστικών κέντρων. (…) Στο ιδεολογικό πεδίο αυτά τα στρώματα διάκεινται ευνοϊκά ως προς την ευρωπαϊκή προοπτική (…) ενώ δεν επηρεάζονται ιδιαίτερα από τη θρησκευτική ιδεολογία».

Τόσο το εγχείρημα του Κ. Καραμανλή, να κυβερνήσει μετά το 2004 αφήνοντας τα πράγματα να κυλήσουν ως έχουν, όσο και αυτό του Γ. Παπανδρέου, να παντρέψει την πατρική κληρονομιά με τη σημιτική, δεν έδωσαν καρπούς. Διόγκωσαν, αντίθετα, τη δυσπιστία στα κόμματα. «Το πολιτικό σύστημα», γράφει το 2008 ο Γ. Μοσχονάς, «συγκρινόμενο με 10 χρόνια πριν, θεωρείται “περισσότερο εξαρτημένο από μεγάλα συμφέροντα” (75,1%), “περισσότερο διεφθαρμένο” (74,1%), “λιγότερο αξιοκρατικό” (58,4%), “λιγότερο αποτελεσματικό” (55,5%), “λιγότερο φιλικό προς τον πολίτη” (51,2%), “περισσότερο συντηρητικό” (45,1%)».

Δύο ακροατήρια

Οι αριθμοί δείχνουν ότι η απόρριψη των κομμάτων αγγίζει όλες τις κοινωνικές ομάδες, ιδιαίτερα τους νέους. Οι λόγοι δεν είναι, όμως, οι ίδιοι. Μπορούμε να διακρίνουμε δύο μεγάλες, ανομοιογενείς, ομάδες ψηφοφόρων: μία πρώτη από τα εγγράμματα μεσαία στρώματα των πόλεων, μισθωτούς κυρίως του δημοσίου και ελεύθερους επαγγελματίες^. και μία δεύτερη από τα λιγότερο εύπορα στρώματα. Δύο δεδομένα, ένα κοινωνιολογικό και η τρέχουσα οικονομική κρίση, διογκώνουν τις μεταξύ τους διαφορές.

Από τη δεκαετία του 1980 οξύνονται οι κοινωνικές ανισότητες. Αυτό αποτυπώνεται σε πολλούς δείκτες, από την κατανάλωση ώς την εκπαίδευση. Τα παιδιά από τα απορότερα στρώματα, κυρίως τα αγροτικά, δύσκολα φτάνουν στο πανεπιστήμιο. Ακόμη και όταν τα καταφέρνουν, κατά βάση τα κορίτσια, περνάνε ως επί το πλείστον σε τμήματα  με περιορισμένες προοπτικές στην αγορά εργασίας.

Η κατοχή τέτοιων πτυχίων σε συνδυασμό με το μειωμένο κοινωνικό κεφάλαιο των συγκεκριμένων ομάδων, σε μία μάλιστα μη ευνοϊκή οικονομική συγκυρία, όπως η σημερινή, εκτρέφουν την οικογενειακή ανασφάλεια και γεννούν το αίσθημα της αδικίας. Κοινή στον κόσμο αυτό είναι η πεποίθηση ότι το Κράτος είναι άδικο και φροντίζει μόνο όσους έχουν “μέσο”. Πέρα από την ανατροφοδοτούμενη δυσπιστία απέναντι στην εξουσία και τα κόμματα που την ασκούν, μεγάλο μέρος της ομάδας αυτής υιοθετεί ατομική στρατηγική διορισμού μέσω της αναζήτησης πελατειακών δικτύων.

Τα κόμματα εξουσίας έχουν, λοιπόν, έναν στρατό πελατών, τον οποίο πρέπει να ικανοποιήσουν. Έτσι οργανώθηκε μία άτυπα θεσμοθετημένη συνδιαλλαγή. Οι πελάτες αιτούνται και οι πάτρωνες κινητοποιούν, ανάλογα με την ισχύ τους, όλα τα μέσα για να τους πάρουν με το μέρος τους, παρότι έτσι υποθηκεύουν το έργο της επόμενης κυβέρνησης, δικής τους ή αντίπαλης, και κακοποιούν τις αρχές του Κράτους δικαίου.

Αιτήματα και αλλαγές

Οι πελατειακές πρακτικές προκαλούν αντιδράσεις μεγάλων τμημάτων των εγγράμματων αστικών στρωμάτων. Όχι πώς αυτά δεν έχουν σχέση με το Κράτος, την εξουσία και τις ασκούμενες δημόσιες πολιτικές. Γνωρίζουν, ωστόσο, ότι οι πελατειακές πρακτικές καταλύουν θεμελιώδεις αρχές της φιλελεύθερης Δημοκρατίας, όπως η ισονομία και η αξιοκρατία, μειώνουν την αποτελεσματικότητα του Κράτους και αναπαράγουν τη δυσπιστία για θεσμούς και πρόσωπα. Επιπλέον, η πελατειακή διάρθρωση του Κράτους συγκροτεί μία κρατικοδίαιτη ανταγωνιστική σ’ αυτούς ομάδα, η οποία μπορεί στη συνθήκη αυτή να καταχραστεί την εξουσία.

Η μεταπολιτευτική ιδεολογική ηγεμονία του “προοδευτικού” χώρου και η μειωμένη διαχειριστική ικανότητα των κυβερνήσεων της ΝΔ τα τελευταία χρόνια προσδίδουν στα αιτήματα μεγάλου μέρους των στρωμάτων αυτών ριζοσπαστική χροιά. Πέρα από την υποστήριξη των αρχών δικαίου δείχνουν περιβαλλοντικές ανησυχίες και ανεκτικότητα στα ζητήματα των προσφύγων και των μεταναστών.

Ο ριζοσπαστισμός των ομάδων αυτών και η χαλαρή σχέση τους με τα κόμματα ερμηνεύει, νομίζω, και την πρόσφατη δημοσκοπική άνοιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Η παραγνώριση  των αιτημάτων τους και της σχέσης τους με τα κόμματα εξηγεί και την αποστασιοποίησή τους από αυτόν. Υπό το ίδιο πρίσμα μπορούμε να δούμε και την παρούσα άνθιση των αναρχικών και αντιεξουσιαστικών οργανώσεων στην Ελλάδα.

Είναι προφανές ότι τα πολιτικά κόμματα, ιδιαίτερα τα “κυβερνητικά”, δεν μπορούν να αγνοήσουν ούτε τα αιτήματα της ομάδας αυτής, ούτε τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων. Μέχρι τώρα τα αντιμετώπισαν περιστασιακά και αποσπασματικά. Εξού και η διαιωνιζόμενη δυσπιστία προς τα κόμματα εξουσίας, η οποία καθιστά την έκβαση των κομματικού ανταγωνισμού πιο ρευστή από ποτέ.

* Ο Παντελής Κυπριανός είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Το άρθρο γράφτηκε αποκλειστικά για το Φόρουμ.

Το “λάθος” Κοροβέση και τα διαχρονικά προβλήματα της Αριστεράς

Πολύ καλό το κείμενο της 27-8-09 του ΣΤΑΘΗ στην Ελευθεροτυπία. Νομίζω ότι διευκρινίζονται και ξεκαθαρίζονται πολλά (αν δεν προκύψουν νεότερα!). Kαλό θα είναι το κείμενο να προωθηθεί και να αναδειχθεί, γιατί είναι σημαντικό και ενδιαφέρον το ξεκαθάρισμα σκοτεινών υποθέσεων. Ίσως αυτό είναι και το πλεονέκτημα της παρέμβασης Κοροβέση, ότι, δηλαδή, για την αριστερά, αφού είναι “καθαρή”, τέτοια ζητήματα θα έπρεπε να είναι “βούτυρο στο ψωμί της” και όχι “τρικυμία εν κρανίω”.

Θέλω να πω ότι αποδεικνύεται και από την “υπόθεση Κοροβέση”, αλλά και από την “υπόθεση Δεκεμβριανών”, ότι δεν έχουμε μάθει να διαχειριζόμαστε κρίσεις που μας θίγουν ή αμφισβητούν τις πράξεις μας. Βασικός λόγος, πιστεύω, για τη σημερινή αριστερά, που προσπαθεί να αλλάξει, είναι ότι για πολλά χρόνια ήταν μόνο “καταγγελτική αριστερά”, πολύ εύκολα έκανε κριτική και αποποιόταν κάθε ευθύνη, γιατί δεν δημιουργούσε ούτε παρήγαγε δράση για να ελεγχθεί. Μόλις άρχισε να παράγει έργο και στριμώχτηκε με τις στημένες ερωτήσεις το Δεκέμβρη του τύπου “πες μας με ποιόν είσαι”, “καταδικάζεις τις καταστροφές ή όχι” κ.λπ., εκεί, προσπαθώντας να πει το αυτονόητο, άρχισε να τραυλίζει.

Στο θέμα Κοροβέση πιστεύω ότι τελικά η αριστερά έδειξε περισσότερη ωριμότητα, απορρόφησε το θέμα, δεν το αντιμετώπισε σταλινικά και προέκυψε τελικά ένα καλό: Ξεκαθάρισε τα γεγονότα (μπορεί να αξιοποιηθούν!) αναδεικνύοντας το διαχρονικό σκάνδαλο σε όλο του το μεγαλείο. Μάλλον υπάρχουν και ουρές, γιατί μετά τη SIEMENS ακολούθησε σωρεία προγραμματικών συμβάσεων και με άλλες εταιρείες (εκτός τηλεπικοινωνιών) στις κρατικές προμήθειες (προσωπική εμπειρία).

Και, μια που γυρίσαμε στο 1989, εκτιμώ σαν σημαντική την αποφασιστικότητα του ενωμένου ΣΥΝ να αναλάβει ευθύνες για το καλό της χώρας και να μη βγάλει την ουρά του απ’ έξω. Έκανε όμως, όπως ήταν φυσικό, και πολιτικά λάθη, καθόσον ξέχασε με ποιους συνομιλούσε: Ο χειρισμός της υπόθεσης SIEMENS τότε και για την αριστερά και για τον αγωνιστή Τάσο Μήνη ήταν πολιτικό λάθος και μόνο. Και εδώ θα παραθέσω στη μνήμη του Χαρίλαου Φλωράκη, που μιλούσε με παροιμίες, μια παροιμία της ιταλικής μαφίας που λέει: “αν δεν εντοπίσεις το κορόιδο που κάθεται στο τραπέζι σου, τότε το κορόιδο είσαι εσύ”.  Όπως αποδείχτηκε, δεν την ξέραμε την παροιμία, γιατί μετά τη συγκυβέρνηση –που διαλυθήκαμε– και η φαμίλια Μητσοτάκη συνέχισε το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και η φαμίλια Ανδρέα με την “κυρία Βάσω” και τους Τόμπρες, έφτασε το 1997, επί κυβέρνησης Σημίτη, στην αποκαλούμενη “Μητέρα όλων των Μιζών” (σύμβαση 8002, άρθρο ΣΤΑΘΗ). Με τραγικότερο, βέβαια, αποτέλεσμα όλα αυτά τα χρόνια τη μετατροπή του “πολίτη – όμηρου” σε “πολίτη – συνένοχο”.

Στα δικά μας τώρα: Γιατί το ’κανε ο Κοροβέσης και τι εξυπηρετούσε η αναμόχλευση του θέματος; Υπάρχουν, κατά τη γνώμη μου, αρκετοί λόγοι για μια τέτοια παρέμβαση:

–Θέλει να διαχωριστεί από αυτούς που δεν τον θέλουν και τους χτυπάει καμπανάκι.

–Δεν θέλει να ταυτιστεί με το απωθητικό μέρος του ΣΥΝ, που κουμαντάρει για δεκαετίες το χώρο, χωρίς να προσφέρει τίποτα ιδιαίτερο στην κοινωνία αλλά και στο κίνημα της αριστεράς, πλην του ΣΥΡΙΖΑ –που κάποιοι έχουν μετανιώσει γι’ αυτόν;–.

–Επιδίδεται θυμωμένος στο προσφιλές άθλημα των αριστερών “να χύνει τη καρδάρα”.

–Προσπαθεί να προκαλέσει και να επισπεύσει διαδικασίες πριν είναι αργά και επιστρέψουν ξανά όλοι στο σπίτι τους –μήπως αυτό προσδοκούν κάποιοι του ΣΥΝ;–.

Εδώ όντως δεν μπορώ να μην επισημάνω την ιδιοκτησιακή και υπαρξιακή σχέση κάποιων παλιών στελεχών του ΣΥΝ, που ίσως είχαν αρκεστεί και βολευτεί με το 2,5 – 3% της αριστεράς, που το έπαιρναν αβίαστα, από συνήθεια, και ζούσαν το μύθο τους, ικανοποιώντας προσωπικά και υπαρξιακά τους προβλήματα. Μετά τόσα χρόνια status, να μην σου πουν: “από που μας ήρθες εσύ και θες να μας πάρεις και το κόμμα (μαγαζί)”; Κακές λέξεις, κακές σκέψεις, που, δυστυχώς, παίζουν. Όμως, αν το 3% παραμένει πάντα 3%, σημαίνει ότι κάποιος κάτι δεν κάνει καλά, κάποιος αδυνατεί να σηκώσει το φορτίο και θα πρέπει να παραχωρήσει τη θέση του. Εδώ δεν υποχωρεί κανένας. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις περιβόητες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ας στηρίζουν περισσότερο το ενιαίο και το γενικό από το ειδικό και για τους πολλούς αδιάφορο –τουλάχιστον για σήμερα– είναι τους.

Πολύ φοβάμαι, πάντως, ότι όλοι αυτοί οι «ιδιοκτησιακοί», αν και λίγοι, θέλει πολλή δουλειά για να συνέλθουν. Υπάρχει σε όλη την Αριστερά, άλλωστε, σοβαρό πρόβλημα, πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας τη δημοκρατία. Η επί δεκαετίες παρανομία, η μυθοποίηση των στελεχών, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, η στρεβλή εικονική διαδικασία των αποφάσεων από τα κάτω, με εισήγηση και εξουθενωτική πίεση αποδοχής των θέσεων από πάνω και η “τεκμηριωμένη” δικτατορία του προλεταριάτου, έκαναν την έννοια της δημοκρατίας για τους αριστερούς κάτι σαν αστικό απόβλητο, μεταβατικό στάδιο ή ένα αναγκαίο κακό που το τηρούμε όπου δεν μπορούμε να το παρακάμψουμε. Αυτή η έλλειψη δημοκρατικής παιδείας στην Αριστερά , πιστεύω ότι είναι η κύρια αιτία των δεινών που έρχονται ή που μέχρι τώρα βασανίζουν για δεκαετίες το χώρο.

Η έλλειψη δημοκρατικής αντίληψης και νοοτροπίας παράγει ατομισμό, εγωκεντρισμό, παράγει “αυθεντίες”, παράγει χουλιγκανισμό. Όπως και στο ποδόσφαιρο, άλλωστε. Όλοι κατόπιν εορτής, τις Δευτέρες, αναλύουν τα αίτια της ήττας. Μήπως τα ίδια δεν κάνουμε κι εμείς; Αναλύουμε τις “ήττες” γιατί δεν μπορούμε να τις προβλέψουμε. Το εύκολο φυσικά. Για να τις προβλέψουμε, αποτρέψουμε και μετατρέψουμε σε νίκη, θέλουμε μέθοδο, ανάλυση, σχέδιο, πρόγραμμα, ενότητα, πίστη, βηματισμό και δημοκρατία. Τα ’χουμε;

Σοβαρή και ενδιαφέρουσα λύση στη διεύρυνση της πραγματικής δημοκρατίας στην αριστερά είναι η πρόταση που βγαίνει από το άρθρο του Ευκλείδη Τσακαλώτου στο ΦΟΡΟΥΜ Πρέβεζας του Αυγούστου με θέμα “Η Κακοποίηση της Αρχής της Ομοφωνίας” όπου με αφορμή ειδικό θέμα, το διευρύνει πολιτικά και λέει ότι στην ουσία δεν μπορείς να αποχωρείς από μια συνεδρίαση, επειδή διαφωνείς με μια εισήγηση (βέτο;), και να μην κάθεσαι όσο χρειαστεί για να εξαντλήσεις τη συζήτηση, για να καταλήξεις τελικά (έστω) σε μια “μίνιμουμ” απόφαση. Μια τέτοια δημοκρατική αντίληψη στην αριστερά νικάει τα αδιέξοδα και είναι μάθημα σύνθεσης για όλους.

Όταν στην αριστερά δεν υπάρχουν κανόνες, λογικό είναι να καταστρατηγείται και το εθιμικό δίκαιο και να καταστροφολογούν οι πάντες.

Ως πότε, όταν διαφωνούμε πολιτικά, θα ακυρώνουμε, χωρίς να μπορούμε να τους “ακούμε”, τους συνομιλητές μας;

Ως πότε θα λέμε ότι δεν περισσεύει κανείς, αλλά, όταν ο “κανείς” διαφωνεί, θα περισσεύει;

Με μεταφορά όρων της μαρξιστικής οικονομίας μπορούμε να πούμε ότι στην πολιτική, η δημοκρατία είναι η βάση και ο σοσιαλισμός το εποικοδόμημα. Το αντίστροφο είναι επικίνδυνο και παράγει “Γκουλάγκ”.

Υ.Γ. Όσον αφορά το ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτονόητο ότι η ενότητα της διαφορετικότητας με άμεση δημοκρατία μπορούν να δημιουργήσουν συνθήκες που να ελκύσουν και να πείσουν την κοινωνία για τις προθέσεις μας. Ένας αποστειρωμένος ΣΥΝ δεν ελκύει. Σαν σχήμα πρέπει να μετεξελιχθεί, να τους χωρέσει όλους και να πάψει να είναι “μηχανισμοί” και όχι κόμμα. Μάλλον ψηφίζω ένα δημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ των μελών χωρίς φράξιες και γκρουπάκια παραγόντων. Τότε και οι αριστεροί – δεξιοί και οι αριστεροί – αριστεροί θα ’ναι χρήσιμοι και θα ’χουν λόγο γι’ αυτό.

Πρέβεζα 31-8-2009

Σπύρος Κανιώρης