Προγράμματα Μαθητείας (stage) Η μεγάλη ντροπή του δικομματισμού

Άρθρο του Θανάση Περδικάρη

Η ευρωπαϊκή οδηγία για τα stage προβλέπει ότι εφαρμόζονται μια φορά ανά άτομο –κατ’ εξαίρεση δυο– αφού υποτίθεται ότι στοχεύουν στην απόκτηση εργασιακής εμπειρίας. Μια φορά αποκτάς την εμπειρία και μετά (υποτίθεται) βρίσκεις δουλειά. Όταν όμως γίνεται εφαρμογή του προγράμματος για 3, 4, 5 φορές τότε είναι φανερό ότι αυτό αξιοποιείται για κάλυψη μόνιμων και διαρκών αναγκών με ανασφάλιστη και κακοπληρωμένη εργασία.

Francis Bacon, Τρίπτυχο, 1970

Γι’ αυτό, όταν ο Αλ. Τσίπρας στο debate ρώτησε τον τότε πρωθυπουργό αν τα stage είναι νόμιμα και ηθικά, «κτύπησε μεγάλη φλέβα». Κατάφερε να φέρει στην κεντρική πολιτική σκηνή, μετά από 3 χρόνια συνεχών παρεμβάσεων του ΣΥΡΙΖΑ, μία από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις πελατειακών σχέσεων και ομηρίας εργαζομένων. Ένα ζήτημα που μέχρι τότε κάλυπτε ένοχη σιωπή.

Έτσι η τωρινή αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το ζήτημα μόνο υποκριτική είναι. Τα stage θεσπίστηκαν επί ΠΑΣΟΚ το 1996 και μάλιστα με τυμπανοκρουσίες για μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας! Η ΝΔ γενίκευσε την εφαρμογή τους μετά το 2004, μετατρέποντας τα βουλευτικά και κομματικά γραφεία (μέχρι την παραμονή των εκλογών) σε γραφεία εύρεσης μαύρης – ανασφάλιστης εργασίας, εκμεταλλευόμενη την απόγνωση χιλιάδων νέων ανθρώπων. Τώρα το ΠΑΣΟΚ, με τον τρόπο που τα καταργεί στο δημόσιο, χωρίς να εξασφαλίζει μέλλον και προοπτική στους εργαζόμενους, είναι να σαν καταργεί τη δουλεία σκοτώνοντας τους σκλάβους! Ακόμη, η απόφαση να ισχύσουν στον ιδιωτικό τομέα, γιατί θα είναι θετικό στην οικονομία, αφού οι επιχειρήσεις θα έχουν εργατικό δυναμικό με χαμηλό κόστος, προκαλεί συγκεκριμένα ερωτήματα:

• Γιατί αυτό που είναι παράνομο – ανήθικο στο δημόσιο, γίνεται νόμιμο – ηθικό στον ιδιωτικό τομέα;
• Πως εθνικοί ή ευρωπαϊκοί πόροι θα διοχετεύονται σε ιδιώτες με ανοικτά τα ζητήματα ομηρίας και εξάρτησης;
• Μήπως χρησιμοποιηθούν πάλι καταχρηστικά και με τρόπο που δεν αντιστοιχεί σε απόκτηση εργασιακής εμπειρίας, αλλά σε κανονικότατη εργασία;
• Τι θα συμβεί στα εργασιακά, αν ο ιδιωτικός τομέας κατακλυστεί από δεκάδες χιλιάδες τέτοιες περιπτώσεις κακοπληρωμένων πιθανά και ανασφάλιστων απασχολούμενων με stage;
• H κατάσταση αυτή δεν θα συμπιέζει και δεν θα επιδεινώνει τις συνθήκες εργασίας των υπόλοιπων εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα;
• Μήπως δημιουργούνται έτσι ευνοϊκές συνθήκες για απορρύθμιση της αγοράς εργασίας με πλήρη εξάλειψη των συμβάσεων αορίστου χρόνου, με απολύσεις εργαζόμενων μεγάλης ηλικίας, με συμπίεση των εργασιακών δικαιωμάτων στο κατώτερο δυνατό επίπεδο; Αυτό προτείνει το ΠΑΣΟΚ;

Ερωτήματα που θα μείνουν αναπάντητα, αφού είναι προφανές ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν προσπαθεί να αντιμετωπίσει ένα κοινωνικό φαινόμενο. Επιχειρεί να περικόψει δαπάνες και να μεταφέρει στο “δικό της γήπεδο” αυτή την ιδιότυπη κατάσταση εργασιακής ομηρίας, όπως πριν το 2004 με τους χιλιάδες συμβασιούχους. Σκοπεύει να μετατρέψει μαθητές – καταρτιζόμενους σε σκληρά εργαζόμενους, στον ιδιωτικό τομέα, με ένα άθλιο επίδομα και χωρίς ένσημο.

Αυτό είναι ανήθικο. Γι’ αυτό επιβάλλεται κατάργηση όλων των ελαστικών εργασιακών σχέσεων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αναδρομική κάλυψη ασφαλιστικά των εργαζομένων σε προγράμματα stage, κατάργηση των ρουσφετολογικών σχέσεων (stage, ορισμένου χρόνου, ωρομίσθιοι, συμβασιούχοι, εργολαβίες), προκήρυξη για κάλυψη πάγιων αναγκών με αναγνώριση εργασιακής εμπειρίας και παραμονή των εργαζομένων μέχρι την ολοκλήρωση των διαδικασιών, τακτοποίηση όσων συμβασιούχων καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις της ευρωπαϊκής οδηγίας.

Πέρα από τα παραπάνω, εντύπωση προκαλεί και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται από μέλη της κυβέρνησης, βουλευτές και παράγοντες του ΠΑΣΟΚ οι εργαζόμενοι στα stage. Πολλές φορές με απαξιωτικές φράσεις και με τοποθετήσεις στα όρια του κυνισμού, προκαλούν όχι μόνο τους ίδιους αλλά, πιστεύω, και κάθε πολίτη. Αλήθεια, όλοι αυτοί έχουν σκοπό, στα πλαίσια μιας νέας αλλαγής, να πατάξουν τη διαφθορά, συγκρουόμενοι με νέους ανθρώπους που οι ίδιοι και σε μια από τις προηγούμενες πολιτικές τους ζωές, εξανάγκασαν σε τριτοκοσμικούς όρους απασχόλησης; Τώρα μαθαίνουν οι πολίτες ότι αλλαγή σημαίνει θύματα, συγκρούσεις, δάκρυα και απώλειες πάλι για τους πολλούς, τους ξεχασμένους. Τώρα γνωρίζουν όλοι ότι ο αγώνας για την αξιοκρατία αρχίζει με την εκκαθάριση της κατάστασης που επικρατεί στα stage Δημοσίου, ενώ δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούν τη νέα “πατέντα”, που ετοιμάζουν στον ιδιωτικό τομέα.

Όμως πρέπει η συζήτηση για τα stage να μας οδηγήσει σε ευρύτερο πλαίσιο: Τι κάνουμε με τις επισφαλείς θέσεις εργασίας, τι κάνουμε με την ανεργία, ποια πολιτική απασχόλησης έχουμε;

Αυτά χρειάζεται η κοινωνία μας, αυτά πρέπει να συζητήσουμε!. Όχι πατερναλισμούς, νουθεσίες, επικρίσεις και επιπλήξεις σε πολίτες που διεκδικούν τα αυτονόητα: εργασία για όλους με ασφάλεια και σταθερότητα, ανθρώπινες εργασιακές σχέσεις, αξιοπρεπείς μισθούς.

Όσοι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να το αντιληφθούν, τουλάχιστον ας σιωπήσουν γιατί προκαλούν!.

Θανάσης Περδικάρης

Γραμματέας ΣΥΝ Λευκάδας

ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Δ.Α. ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΛΕΥΚΑΔΑΣ

Με πρωτοβουλία της Συντονιστικής Επιτροπής Λευκάδας του ΣΥΡΙΖΑ έγινε την Παρασκευή 13 Νοέμβρη στο Δημαρχείο η παρουσίαση του βιβλίου του Τ. Τρίκκα:  “ΕΔΑ: 1951-1967. Το νέο Πρόσωπο της Αριστεράς”.
Η προσέλευση ήταν μεγάλη και αντιπροσωπευτική όλων των ηλικιών. Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολούθησαν την εκδήλωση νεολαίοι αλλά και πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου. Εισηγητικά ο Συντονιστής του ΣΥΡΙΖΑ Λευκάδας Χρ. Παπαδόπουλος αναφέρθηκε στη δράση της Ε.Δ.Α στη Λευκάδα και στην ουσιαστική της παρέμβαση που είχε ως αποτέλεσμα μεγάλη κοινωνική-πολιτική επιρροή και πολύ υψηλά εκλογικά ποσοστά, που εξασφάλισαν πολλούς εκλεγμένους στην Αυτοδιοίκηση αλλά και βουλευτική έδρα με το γιατρό Ξενοφώντα Γρηγόρη.
Ο καθηγητής στο Πανεπ/μιο Πειραιά Θανάσης Καλαφάτης, έδωσε, τη δυνατότητα στο ακροατήριο να “ακουμπήσει” το δίτομο έργο:
“Το βιβλίο του Τάσου Τρίκκα αποτελεί μια τεράστια τοιχογραφία της εξέλιξης του εργατικού αριστερού κινήματος στη χώρα μας, από τη μετεμφυλιακή περίοδο μέχρι την επιβολή του χουντικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, και κατ’ επέκταση, σ’ ένα ορισμένο βαθμό, της κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας της ίδιας περιόδου.Το βιβλίο του Τάσου Τρίκκα, αποτελεί την πληρέστερη ιστορική σύνθεση, απ’ έναν ενεργό διαμορφωτή του μεγάλου αυτού εργατικού αριστερού κινήματος.Ο συγγραφέας αναλύει συστηματικά τους εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες που καθόρισαν τα κρίσιμα σημεία μέσα από τα οποία πέρασε η ιστορία του κόμματος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς.
Η όλη ανάλυση του βιβλίου, φαίνεται να σκοπεύει στο καίριο ερώτημα, του ποιος ήταν ο χαρακτήρας της ΕΔΑ. Βασικά ζητήματα που έχουν απασχολήσει τους πολιτικούς αναλυτές και τους ιστορικούς είναι το πώς και γιατί δημιουργήθηκε η ΕΔΑ, οι σχέσεις και οι αντιθέσεις της με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το διεθνές Κομμουνιστικό Κέντρο, η πολιτική των συμμαχιών της με το Κέντρο, το πρόγραμμα, ο ιδεολογικός και πολιτικός προσανατολισμός της, η κάμψη από τις αρχές της δεκαετίας του ‘60 και τελικά ο χαρακτήρας της. Τα ερωτήματα αυτά έχουν γίνει αντικείμενο ενδελεχούς δημόσιου, πολιτικού και επιστημονικού διαλόγου και μεγάλο ήταν το ενδιαφέρον της κριτικής της εποχής ιδιαιτέρα για το πρόγραμμά της, την Εθνική Δημοκρατική Αλλαγή, τη θεωρία των σταδίων και τη σύνδεση των ενδιάμεσων με τους απώτερους στόχους της. Καταλήγει ότι η ΕΔΑ είναι ένα αριστερό κόμμα με νέου τύπου χαρακτηριστικά, που έχει αφήσει πίσω του τα στοιχεία του τριτοδιεθνιστικού και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Αυτά τα νέα στοιχεία αποκτήθηκαν με τη ζύμωση και τη σύνδεση αυτού του κόμματος με τη νέα ελληνική κοινωνική πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώθηκε ύστερα από το τέλος του εμφυλίου πολέμου, και απορρέουν από την ύφανση και το είδος της ανασυγκρότησης και της ανάπτυξης του νέου εαμικού κινήματος που επιχειρείται στις καινούργιες συνθήκες. Η σύζευξη της πολιτικής και κοινωνικής πάλης στο φως της αξιοποίησης των επιτευγμάτων της επιστήμης και του πολιτισμού, δίνουν την καινούργια μορφή του. Αυτή η ανάπτυξη θα κορυφωθεί με τις εκλογές του 1958 αλλά η δυναμική του νέου κόμματος θα εκφραστεί ιδιαίτερα την περίοδο 1959-1963, όταν θα επηρεάσει σημαντικά τις κοινωνικές εξελίξεις και κατ’ επέκταση τις πολιτικές. Είναι η στιγμή που το νέο κόμμα θα γίνει ο εκφραστής της συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα μικρά και μεσαία στρώματα και τους φτωχούς αγρότες, με αιχμή του δόρατος το κίνημα της νεολαίας.Το βιβλίο, από μια ευρύτερη άποψη, αφορά ιδιαίτερα τους νέους που έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν την ιστορία του τόπου τους.”
Στη συνέχεια το μέλος της Συντονιστικής του ΣΥΡΙΖΑ Μάρκος Νικητάκης διάβασε επιστολή του συγγραφέα Τάσσου Τρίκκα.
(επιμέλεια ΔιΠ)

Προς την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Νοέμβρη

Θερμό  είχε προβλεφτεί το φθινόπωρο για τον ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική του. Ήδη πρωτοσέλιδος τίτλος της Αυγής της Τρίτης 21 Ιούλη προανήγγειλε “Οκτωβριανή ανασυγκρότηση”.

Ήρθαν εν τω μεταξύ οι εκλογές και η διαμόρφωση του νέου πολιτικού χάρτη της χώρας που σημαδεύτηκε κύρια από την κατάρρευση της Ν.Δ. και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Και όντως οι προβλέψεις που αφορούσαν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεσαν έξω. Όσο πάει το κλίμα θερμαίνεται ακόμη περισσότερο προσεγγίζοντας την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη στα τέλη του Νοέμβρη.

Κάποιες πρώτες (μετά τις εκλογές) ανακοινώσεις της ΚΟΕ, της ΔΕΑ και άλλων συνιστωσών,   ακολούθησαν κάποιες προσεγγίσεις της ΑΚΟΑ, της Ρόζα κ.α που αφορούσαν κύρια θέματα οργάνωσης. Μετά ήρθαν οι ανακοινώσεις κάποιων συσπειρώσεων (2^ο κύμα, ΠΑΣΑ κα.) που συνοδεύονταν και από κείμενα για συλλογή υπογραφών.  Ένα από τα τελευταία τέτοια κείμενα είναι το κείμενο με τίτλο «Ο ΣΥΡΙΖΑ για να ζήσει πρέπει να προχωρήσει» που υπογράφουν ανένταχτοι κύρια αλλά και ενταγμένοι, από όλο το φάσμα του ΣΥΡΙΖΑ (πλην ανανεωτικών). Οι υπογραφές τους δημοσιεύονται κατά κύματα στον τύπο του χώρου (Αυγή- Εποχή κ.α).

Στην συνέχεια το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο του ΣΥΝ στη σύνοψη της ολομέλειάς του, στις αρχές Νοέμβρη, κάνει λόγο για “πρωτοφανέρωτη συμμαχία μεταξύ της Ανανεωτικής Πτέρυγας και τμήματος του Αριστερού Ρεύματος που, όπως λέει, αίτημα και πολιτικό διακύβευμα έχει «να μην αλλάξει τίποτα» ούτε στον Συνασπισμό ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ακολούθησε το κείμενο-πρόταση  Μπανιά –Σαπουνά που συζητήθηκε πολύ και αποτέλεσε βάση για παραπέρα προχώρημα της προβληματικής του χώρου. Μια προβληματική που κατασταλάζει σιγά σιγά σε κοινές ή συγκλίνουσες τοποθετήσεις σαν αυτή της πλειοψηφίας των συνιστωσών  (ΑΚΟΑ, ΡΟΖΑ, ΚΟΕ, ΔΕΑ, ΚΕΔΑ, ΚΟΚΚΙΝΟ, ΞΕΚΙΝΗΜΑ, Οικοσοσιαλιστές, Ανένταχτοι κ.α.) στην πρόταση προς την Συνδιάσκεψη. Μια πρόταση που αφορά σε οργανωτικά (κατοχύρωση των μελών σε ενιαίο μητρώο μελών, λειτουργικότητα των οργανώσεων, διαφάνεια  κλπ.), οικονομικά αλλά και πολιτικά θέματα. (πχ. αριστερή πολιτική και κοινωνική αντιπολίτευση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης). Το ΔΗΚΚΙ καταθέτει δική του άποψη.

Όσο αφορά τον ΣΥΝ με απόφαση της Κ.Π.Ε του, ουσιαστικά υιοθετεί το κείμενο του Αλέκου Φλαμπουράρη και τοποθετείται απέναντι σε κύρια θέματα που αφορούν το μέλλον του σχήματος, τόσο οργανωτικά όσο και πολιτικά. Οργανωτικά  αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα της ύπαρξης μελών, πλειοψηφιών στην λήψη αποφάσεων κλπ. προτείνει διπλό μητρώο μελών, ένα για ανένταχτους, ένα για συνιστώσες, κ.α.  Σε πολιτικό επίπεδο προτείνει αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση. Για τα οικονομικά δεν υπάρχει πρόταση

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΣ

ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΦΕΕ… Ή ΜΗΠΩΣ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ;

Η ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας) ιδρύθηκε το 1963 με σκοπό να υπάρχει ένα όργανο, το οποίο θα εκφράζει όλους τους φοιτητές. Από τις εκλογές στους φοιτητικούς συλλόγους (εκτός από την περίοδο της δικτατορίας) προέκυπταν οι αντιπρόσωποι για το Πανσπουδαστικό Συνέδριο, στο οποίο συζητούνταν τα ζητήματα των φοιτητών και στο τέλος κάθε συνεδρίου εκλεγόταν το Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ. Η ΕΦΕΕ έπαιζε από τότε κομβικό ρόλο στην πολιτική ζωή παρεμβαίνοντας για να προβάλλει τα φοιτητικά αιτήματα, με θεσμικό ρόλο στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 η ΔΑΠ κυριαρχεί στις φοιτητικές εκλογές και η λειτουργία της ΕΦΕΕ αρχίζει να απονεκρώνεται. Το 1995 διεξήχθη το τελευταίο Πανσπουδαστικό Συνέδριο. Από εκεί και πέρα, με ευθύνη κυρίως της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, την οποία δεν ευνοούσαν τα εκλογικά αποτελέσματα, σταμάτησαν να συγκαλούνται Πανσπουδαστικά Συνέδρια και η ΕΦΕΕ δεν ξαναλειτούργησε, με εξαίρεση τον καθορισμό της ημερομηνίας των φοιτητικών εκλογών, που τότε, όμως, ουσιαστικά λειτουργεί σε πλαίσιο διαπαραταξιακής συνάντησης και όχι οργάνου.

Alicia Carletti, Πάει πολλή ώρα

Η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά κι ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου από πέρυσι είχαν επαναφέρει το ζήτημα της ανασύστασης της ΕΦΕΕ και, ύστερα από 15 περίπου χρόνια ανυπαρξίας της, φαινόταν ότι φέτος κάτι πήγαινε να αλλάξει. Στη συνάντηση των εκπροσώπων των παρατάξεων στις 12 Οκτώβρη (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΑΡΕΝ, ΕΑΑΚ, ΠΚΣ) αποφασίστηκε να διεξαχθεί  πανσπουδαστικό συνέδριο στις 23 με 25 Οκτώβρη, με μόνη διαφωνία  των ΕΑΑΚ. Παρά τις συνεχείς συνεδριάσεις της τεχνικής γραμματείας, μια μέρα πριν την συμφωνημένη διεξαγωγή του πανσπουδαστικού συνεδρίου, η ΠΑΣΠ είναι επί της ουσίας αυτή που ακυρώνει τη διεξαγωγή του.

 

Παρόλο που το ΠΑΣΟΚ και η ΠΑΣΠ, φώναζαν για το πόσο θέλουν την ΕΦΕΕ, παράλληλα έψαχναν διάφορα προσχήματα για να την ακυρώσουν. Είναι σαφές ότι η ΠΑΣΠ επιλέγει να εμποδίσει κάθε κεντρική διαδικασία που θα την υποχρεώσει να τοποθετηθεί πολιτικά. Έκανε πρόταση να αρχίσει το πανσπουδαστικό συνέδριο, το οποίο θα συγκροτήσει το Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, μόνο εφόσον έχει συμφωνηθεί από τις παρατάξεις πάνω από το 90% των αντιπροσώπων των φοιτητικών συλλόγων. Δηλαδή η ΠΑΣΠ προτείνει να γίνει ΕΦΕΕ μόνο εφόσον έχουν συμφωνήσει όλες οι φοιτητικές παρατάξεις περίπου σε όλα τα εκλογικά αποτελέσματα. Παράλληλα, είναι γνωστό ότι προκύπτουν προβλήματα σε πάρα πολλούς συλλόγους από νοθείες ή από παρατυπίες του εκλογικού κανονισμού , κυρίως από τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ (αλλά δυστυχώς και αποδεκτά και από τις υπόλοιπες παρατάξεις). Αυτή η πρόταση έρχεται σε αντίθεση και με το καταστατικό της ΕΦΕΕ, το οποίο ορίζει ότι το πανσπουδαστικό συνέδριο μπορεί να αρχίσει αν υπάρχει συμφωνία στα εκλογικά αποτελέσματα, που βγάζουν τα 2/3 των αντιπροσώπων των φοιτητικών συλλόγων.

 

Χρειάζεται όμως να δούμε τι κρύβεται πίσω από τα σχέδια για την ανασύσταση της ΕΦΕΕ και τι επιδιώκει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Είναι φυσικό η προσπάθεια επανασύστασης της ΕΦΕΕ να γεννά μια σειρά προβληματισμών στον κόσμο του κινήματος αναφορικά με την αναγκαιότητα ή μη της επανασύστασης ενός τέτοιου οργάνου καθώς και για τη συγκυρία, στην οποία συμβαίνει αυτό. Είναι πολύ πιθανό το επόμενο διάστημα το ΠΑΣΟΚ να αναγκαστεί να συγκρουστεί με το φοιτητικό κίνημα για να εφαρμόσουν το νόμο πλαίσιο και να καταργήσουν το άσυλο. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι συνθήκες, που γέννησαν το φοιτητικό κίνημα του άρθρου 16 καθώς και την εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη, είναι εκεί και είναι πιθανόν να πυροδοτήσουν νέες εκρήξεις το επόμενο διάστημα. Ήδη το ΠΑΣΟΚ, κυρίως δια στόματος του υπουργού Προστασίας του Πολίτη του κ. Χρυσοχοΐδη, με αφορμή το Δεκέμβρη έχει επανειλημμένως τοποθετηθεί στο θέμα περί κατάργησης του ασύλου. Το ΠΑΣΟΚ ενδεχομένως να ήθελε ένα θεσμικό όργανο των φοιτητών/ριών που θα καθίσει στο τραπέζι του διαλόγου με το υπουργείο, μαζί με τη δεξιά μετατοπισμένη ΠΟΣΔΕΠ, ώστε να δώσουν την εικόνα του διαλόγου.

Για το αγωνιστικό φοιτητικό κίνημα η ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ είναι τμήμα της ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος, αλλά μιας ΕΦΕΕ που ο ρόλος της δεν θα είναι αυτός ενός κεντρικού εκφραστή ή ακόμη χειρότερα ενός συνομιλητή της κυβέρνησης. Ο κεντρικός εκφραστής πάντα ήταν, και πρέπει να είναι, οι γενικές συνελεύσεις. Για τη φοιτητική αριστερά και το φοιτητικό κίνημα είναι προτιμότερη η ύπαρξη μιας ΕΦΕΕ ακόμη και υπό δυσμενή συσχετισμό, στο βαθμό που πυροδοτεί την πολιτική συζήτηση – αντιπαράθεση μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους, από το να αρκούμαστε στην επάρκεια λίγων δεκάδων συλλόγων με αγωνιστικές αποφάσεις. Επίσης, είναι γνωστό σε ποια κατάσταση βρίσκονται αυτή τη στιγμή οι φοιτητικοί σύλλογοι  και ότι οι γενικές συνελεύσεις δεν γίνονται  συχνά και γίνονται στην πλειοψηφία τους με όρους μικρού κοινοβουλίου, που δεν εμπλέκουν τους φοιτητές. Τέλος, η πολιτική μέσα στις σχολές δίνει τη θέση της στις πελατειακές σχέσεις και στα πάρτυ, μη αναγκάζοντας τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ να τοποθετηθούν πολιτικά πάνω στα ζητήματα της εκπαίδευσης.

 

Ακόμα και υπό το σημερινό πολιτικό συσχετισμό η ΕΦΕΕ μπορεί να εξήγγελλε κινητοποιήσεις, όπως έκανε επανειλημμένα όταν λειτουργούσε, καθώς ακόμα και οι καθεστωτικές δυνάμεις είναι αναγκασμένες να εναντιώνονται στις κυβερνητικές επιλογές που πλήττουν κατάφωρα τους φοιτητές, κάτω από την πίεση της αριστεράς και αποφεύγοντας να έρθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τους φοιτητές. Φυσικά πάντα θα υπάρχει η αναγκαιότητα να δημιουργούνται και ειδικά, από τα κάτω, όργανα συντονισμού σε περιόδους όπου οι αποφάσεις των συλλόγων ξεπερνούν τη βούληση της πλειοψηφίας της ΕΦΕΕ και υιοθετούν ριζοσπαστικές μορφές αγώνα (π.χ. συντονιστικά γενικών συνελεύσεων – καταλήψεων).

 

Για το φοιτητικό κίνημα η ανασύσταση της ΕΦΕΕ δίνει τη δυνατότητα πολιτικής συγκρότησης, αντιπαράθεσης, σύνθεσης, προσδιορισμού. Για τις δυνάμεις της αριστεράς αυτό είναι θετικό και προωθητικό. Η ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ μπορεί να αποτελέσει ένα πεδίο πολιτικής αντεπίθεσης στην κυβέρνηση, το δικομματισμό, το νεοφιλελευθερισμό, την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.

 

Χρήστος Βλάχος

Αριστερή Ενότητα ΤΕΙ Πρέβεζας

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ

Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ λαμβάνοντας το 43,92% των έγκυρων ψηφοδελτίων, με μόλις 11.453 ψήφους περισσότερες από το 2004, που τότε αντιστοιχούσαν στο 40,51% και μετά το 38,10% του 2007, αναδείχθηκε πρώτη κοινοβουλευτική δύναμη. Η ΝΔ έλαβε το μικρότερο ποσοστό 33,48% από ιδρύσεώς της και με απώλειες την τελευταία 5ετία 1.064.539 ψηφοφόρους.

Δεν προσήλθαν στις κάλπες 530.621 πολίτες περισσότεροι από το 2004 και ο δικομματισμός λαμβάνοντας το 77,40% των ψήφων, από το 85,87% του 2004, σημείωσε τη χειρότερή του επίδοση κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Το ΚΚΕ έλαβε το 7,54% από το 8,15% του 2007, ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τις παρούσες συνθήκες, εμφανίζοντας αξιοσημείωτη αντοχή έλαβε ποσοστό 4,6% από 5,04% το 2007, ο ΛΑΟΣ 5,63% από 3,8% και οι Οικολόγοι Πράσινοι το 2,53% από το 1,05% το 2004.

Η εκλογική κατάρρευση της ΝΔ δεν οφείλεται μόνο και κυρίως στην ανικανότητα και στην αβελτηρία του τέως πρωθυπουργού και του ηγετικού πυρήνα, ούτε στην εμπλοκή στελεχών της σε υποθέσεις διαφθοράς και απομύζησης του κοινωνικού πλούτου: δομημένα ομόλογα, κουμπάροι και καρτέλ στο χώρο του γάλακτος, Ζαχόπουλος, Βατοπέδιο, Ζήμενς.

Είναι επειδή όλα αυτά συνέβησαν στο έδαφος μιας ταξικής πολιτικής, που εκποιεί το δημόσιο πλούτο –ΟΤΕ, Ολυμπιακή, Εταιρεία Ύδρευσης Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, λιμάνια – Cosco–, ανοίγει χώρο, στα δημόσια νοσοκομεία και τη δημόσια παιδεία, στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο, θρυμματίζει τις εργασιακές σχέσεις, απαξιώνει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και παρέχει έτσι ακόμη πιο φθηνό και ευάλωτο προς εκμετάλλευση εργατικό δυναμικό στις επιχειρήσεις.

Είναι επειδή η βόμβα της κρίσης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και η καθίζηση της οικονομίας, με άμεσες συνέπειες στη ζωή των ανθρώπων, από την υπερχρέωση και τα ψηλά σε πρώτη φάση επιτόκια, την επέκταση της ανεργίας, της εργασιακής ανασφάλειας και τη γενική επιδείνωση των όρων ζωής, έσκασε στα δικά της χέρια και επέτεινε τις συνέπειες της αντικοινωνικής πολιτικής της.

Σ’ αυτό το έδαφος λοιπόν η Κυβέρνηση της ΝΔ και ο μέχρι τότε «καταλληλότερος» για πρωθυπουργός, δεν ήταν δυνατόν ν’ αντέξουν, το σύστημα χρειαζόταν την εναλλαγή μέσω της ομαλής και ανώδυνης γι’ αυτό μετάβασης της αυτοδύναμης κυβερνητικής εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ του Γ. Α. Παπανδρέου, αφού βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «τσίμπησε» για κυβερνητικός συνεταίρος.

Ο μέχρι χθες «Γιωργάκης» έγινε ΓΙΩΡΓΟΣ, ικανός να κυβερνήσει, απέκτησε «διοικητική ικανότητα», «ευχέρεια» στο λόγο, λάνσαρε την ασάφεια, τη γενικολογία, τη μη δέσμευση. Ο Κ. Καραμανλής τον διευκόλυνε στο έργο του, με τη σκληρή ταξική πολιτική που εφάρμοσε και την πολιτική των μηδενικών αυξήσεων που εξήγγειλε ακόμη και προεκλογικά.

Τα πρώτα κυβερνητικά βήματα: «αναθεώρηση» με επέκταση αντί για καταγγελία της σύμβασης για την παράδοση του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων του λιμανιού του Πειραιά στην Cosco, «επαναδιαπραγμάτευση» με Γερμανούς για ΟΤΕ χωρίς να τίθεται σε αμφισβήτηση παρά τα λεχθέντα προεκλογικά η ιδιωτικοποίηση, η αλλαγή του εκλογικού νόμου με επιμονή στον καλπονοθευτικό του χαρακτήρα (πριμοδότηση πρώτου κόμματος με σαράντα ξένες έδρες) και με ενίσχυση του ελέγχου των βουλευτών από τον ΑΡΧΗΓΟ, δείχνουν ότι η περίοδος της ασάφειας και των όποιων αυταπατών θα έχει σύντομο βίο, καθώς η κυβέρνηση θα υποχρεώνεται να παίρνει συγκεκριμένες θέσεις.

Το ΚΚΕ είδε τα ποσοστά του να μειώνονται, σε μια περίοδο μάλιστα οικονομικής κρίσης και με σοβαρά προβλήματα συνοχής στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Η «αναντιστοιχία» του ποσοστού με την «πολιτική του επιρροή» και η «σωστή γραμμή, που δεν αλλάζει» κατά την Α. Παπαρήγα, ίσως είναι προσπάθειες να ελέγξει ερωτήματα και αμφισβητήσεις τουλάχιστον στη βάση και τα μεσαία στελέχη, για τα όρια μιας «γραμμής», που βλέπει ως εχθρούς τις άλλες αριστερές δυνάμεις, κραδαίνει το ευαγγέλιο της απόλυτης αλήθειας, διασπώντας ακόμη και την κοινωνική αριστερά στον αγώνα της ενάντια στην ταξική πολιτική του δικομματισμού.

Ο ΛΑΟΣ, παρότι δεν καταφέρνει να εισπράξει τη μερίδα του λέοντος της καταρρέουσας εκλογικής δύναμης της ΝΔ, ανεβάζει τη δύναμή του και αποτελεί ανησυχητική πραγματικότητα, καθώς σπέρνει στην κοινωνία το μίσος για το διαφορετικό και το μετανάστη, ψαρεύει στα νερά του λαϊκισμού και της πατριδοκαπηλίας και γενικότερα πλασάρει στην πολιτική ζωή ακροδεξιά θεματολογία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε αναγκαίος και απαραίτητος για την κοινωνία. Το «3% και την ψήφο σου» λειτούργησε ως καταλύτης της προσωπικής ευθύνης της κοινωνικής βάσης της αριστεράς, για να πάρει την υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ στα δικά της χέρια.

Το 4μηνο της αποσυσπείρωσης και των διχασμών δε μπορούσε και δεν ήταν ικανό για να ματαιώσει την υπόθεση της πολιτικής ενότητας της νέας αριστεράς. Δε μπορούσε ν’ ακυρώσει τις εικόνες και τις αναφορές της δράσης του ΣΥΡΙΖΑ από το 2004 μέχρι το «Δεκέμβρη». Ο μήνας της προεκλογικής δραστηριότητας ανέδειξε τις αρετές της συλλογικής αριστεράς, τις αρετές της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας. Οι 13 θεματικές συνεντεύξεις, με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση και την έξοδο απ’ αυτήν με βάση τις ανάγκες των πολλών, το ασφαλιστικό, την ανεργία, το αγροτικό εισόδημα, την οικολογική κρίση, η παρουσία του απελευθερωμένου από την εσωκομματική γκρίνια Αλ. Τσίπρα στο debate και η δράση των μελών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ σ’ όλη την Ελλάδα αποδείχτηκαν ικανή προϋπόθεση για μια δεύτερη ευκαιρία.

Η δεύτερη ευκαιρία, εδραιωμένη στις κατακτήσεις και στα λάθη, με όπλο την συλλογική μας ωριμότητα και δίνοντας λόγο στην βάση του εγχειρήματος θα κάνει τα μεγάλα της βήματα το 3μερο 27, 28 και 29 Νοέμβρη στην πανελλαδική οργανωτική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ.

Για να αποκτήσει η βάση φωνή, να γίνουν οι συνελεύσεις των μελών κύτταρα πολιτικοποίησης και συντροφικότητας, ανάδειξης στελεχών και συγκρότησης των πανελλαδικών σωμάτων στα οποία θα λογοδοτεί η ηγεσία και θα επιλύονται ζητήματα που προκαλούν αντιθέσεις και διχασμούς.

Στο νομό μας, παρά της δομικές υστερήσεις της τελευταίας δεκαετίας, αναφορικά με χαμηλότερες επιδόσεις από το πανελλαδικό μας ποσοστό και με αναλογικά μικρότερο μερίδιο στο ποσοστό των αριστερών ψηφοφόρων στο νομό μας, στη δύσκολη αυτή γενική πολιτική συγκυρία συγκρατήσαμε τις δυνάμεις μας και καταγράψαμε μικρή άνοδο στο 3,87% από 3,83% το 2007.

Είναι στο χέρι μας οι δομικές μας υστερήσεις στον νομό να ξεπεραστούν, κινούμενοι με βάση τις αρετές και το πνεύμα που εκδηλώσαμε κατά την εκλογική περίοδο. Οι διαφορές απόψεων δεν είναι πρόβλημα· αρκεί να συνομολογήσουμε ότι «τοπική ιδιαιτερότητα» σημαίνει δημιουργική εφαρμογή στο χώρο ευθύνης μας των στρατηγικών επιλογών του εγχειρήματός μας· αρκεί να μη μπούμε στον πειρασμό, στο όνομα των όποιων ατομικών «φιλοδοξιών», να προβάλλουμε «τοπικές ιδιαιτερότητες», που θολώνουν το εναλλακτικό σχέδιο της δικής μας αριστεράς και μεταγγίζουν δυνάμεις στο δικομματισμό· αρκεί να γειωθούμε στα προβλήματα των αγροτών, των νέων της επισφάλειας, των ανέργων, των μεταναστών, της υπεράσπισης του δημόσιου χώρου (με ανοιχτό και το νέο δημόσιο νοσοκομείο χωρίς ΣΔΙΤ) και του περιβάλλοντος.

Ηλίας Χάιδας

Go home κινέζοι

To “go home αμερικάνοι” από το λιμάνι, που ακούγονταν στα τέλη του ’70, έγινε “go home κινέζοι” το 2009 και πρωτοστατούν σε αυτό τα μέλη του ΠΑΜΕ. Πώς αλλάζουν οι καιροί! Το μόνο που δεν αλλάζει είναι η Παπαρήγα, που είπε το αμίμητο “με βαρέθηκα κι εγώ”.

Ν.Λ

Ανάκαμψη της οικονομίας

Ανακάμπτουν τα χρηματιστήρια, ανακάμπτουν τα κέρδη των τραπεζών. Αρκετοί βλέπουν φως στο τούνελ.

Μια ανάκαμψη που στηρίζεται στην ανεργία, που περιθωριοποιεί τους νέους, τις γυναίκες, τους πτυχιούχους, που δημιουργεί το νέο πνευματικό προλεταριάτο.

Ευχαριστούμε, αλλά τέτοια ανάπτυξη σας τη χαρίζουμε. Δεν θα πάρουμε.

Ν.Λ

Το 95% των ελλήνων συμφωνεί με το έργο της νέας κυβέρνησης

Σύμφωνα με νέο γκάλοπ, το 95% των Ελλήνων συμφωνεί με τη νέα κυβέρνηση.

Πότε πρόλαβε να την κρίνει; Ούτε μια εβδομάδα δεν έχει στην εξουσία. Άρχισε η χειραγώγηση του λαού, δείγμα γραφής για το τι θα επακολουθήσει. Η κυβέρνηση αποφάσισε να κυβερνήσει με δημοσκοπήσεις. Πάντως, τέτοια ποσοστά μόνο ο Τσαουσέσκου έπαιρνε.

Ν.Λ

Το πρώτο δεκαήμερο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον Γιώργο

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη*

Οι 100 πρώτες ημέρες του Ανδρέα Παπανδρέου, οι 100 πρώτες ημέρες του Μπάρακ Ομπάμα, οι 100 πρώτες ημέρες του Γιώργου Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου (ΓΑΓΠ). Και γιατί 100 ημέρες και όχι 99 ή 101, θα απορήσει ο καλοπροαίρετος αναγνώστης / καλοπροαίρετη αναγνώστρια, ιδίως εκείνος / εκείνη που έχει ζήσει τις 100 πρώτες ημέρες του Ανδρέα, από τις οποίες θυμάται κυρίως τις νεοείσακτες φάτσες του Μένιου Κουτσόγιωργα και του Άκη Τσοχατζόπουλου;

Οι μέρες, καλοπροαίρετε / καλοπροαίρετη, πρέπει να είναι απαξάπαντος 100, διότι μόνο έτσι θα περάσει στο λαό το μήνυμα ότι δεν πρόκειται απλώς για πολιτική δέσμευση, αλλά για δραστηριότητα συμβολική, σχεδόν μεταφυσική, που την αποδέχεσαι ως έχει, αλλιώς θα έρθει στον ύπνο σου το φάντασμα του Αντρέα και θα σου γαργαλάει τις πατούσες με το συμβόλαιο με το λαό.

Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, έχουν περάσει μόνο 10 από τις 100 πρώτες ημέρες, οι οποίες, όπως το νυχάκι του λέοντα αποκαλύπτει το λιοντάρι στο σύνολό του, έτσι κι αυτές οι 10 ψωροημέρες αποκαλύπτουν τις 100, μη σου πω και τις 1461 ημέρες της τετραετίας. Ας δούμε τι συνέβη σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα:

Στην αρχή ο Γιώργος ονομάτισε τα υπουργεία, όπως ο Αδάμ και η Εύα ονομάτισαν, κατόπιν Θεϊκής αδείας, τα ζώα του Παραδείσου. Ο κ. Παπανδρέου λοιπόν ονομάτισε τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Κλιματικών Αλλαγών (το αν θα είναι υπέρ ή κατά των κλιματικών αλλαγών δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη), Παιδείας Θρησκευμάτων (σιγά μην το βγάζανε) και δια Βίου Μάθησης (είναι αυτό που λένε ότι “ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις γράμματα”, γι’ αυτό και οι περισσότεροι πεθαίνουνε αγράμματοι) και άλλα πολλά. Κρίμα που λείπουν από το Υπουργικό Συμβούλιο προσωπικότητες όπως ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Κίμων Κουλούρης, οι οποίοι θα μπορούσαν να αναλάβουν από κοινού το “Υπουργείο του Παλαιού Πασόκου που θα Σταθεί Εμπόδιο στους Φλώρους από τη Βοστώνη που θα μας  Κάνουν Όλους να Τρώμε Σούσι και να Πίνουμε Περιέ”.

• Το κορυφαίο όλων είναι το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (ΥΠΡΟΠΟ), με επικεφαλής το βραβευθέντα από το FBI Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και υφυπουργό τον βραβευθέντα από τα MARX & SPENCER Σπύρο Βούγια. Το ΥΠΡΟΠΟ ξεκίνησε το έργο του προστατεύοντας τους πολίτες των Εξαρχείων από τον κακό τους εαυτό. Συγκεκριμένα, ένστολοι και άστολοι αστυνομικοί μπούκαραν κατά ριπάς στα Εξάρχεια, έβγαλαν από τις καφετερίες και τα εστιατόρια διάφορους ανυποψίαστους και τους έβαλαν να γονατίσουν και να αποτάξουν το σατανά που κρύβουν μέσα τους. Καμιά ογδονταριά από τους γονατισμένους αρνήθηκαν να αποτάξουν το σατανά, τους κουβάλησαν λοιπόν στην Ασφάλεια, για να τους προστατεύσουν εκ του σύνεγγυς.
• Αφού τελείωσαν με την προστασία των πολιτών των Εξαρχείων, ο Χρυσοχοΐδης με τον Βούγια έσπευσαν να προστατεύσουν τον Ανδρέα Λοβέρδο, ο οποίος μπορεί να είναι μεν υπουργός Απασχόλησης, δεν παύει όμως να είναι και πολίτης. Πήγανε που λέτε κάτι αγροίκοι από τα Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά να διαμαρτυρηθούνε που χάνουνε τη δουλειά τους και αντί να δούνε, όπως ζητήσανε, τον πολίτη Λοβέρδο, είδανε τους προστάτες του, που τους πλακώσανε στις γκλομπιές και τα χημικά. Χημικά προφανώς βιολογικά, φτιαγμένα από τα χεράκια της Τίνας Μπιρμπίλη, με βασιλικό, γιαρέμ, γιαρέμ, και δυόσμο. Κι όλα αυτά βέβαια με διαφάνεια, αξιοκρατία, σεβασμό στον πολίτη και προπαντός στην πράσινη ανάπτυξη.
• Πριν πέσει το ξύλο στους λιμανίσιους, το ΠΑΣΟΚ είχε συγκρουστεί κατά μέτωπον με την κομμουνιστική Κίνα, που μέσω της COSCO είχε εισβάλει στο λιμάνι του Πειραιά. Η κυβέρνηση Παπανδρέου στρίμωξε τους Κινέζους στο καναβάτσο, τους πλάκωσε στην επαναδιαπραγμάτευση και κατήγαγε νίκη μεγαλειώδη ή μεγαλειώδης, που θα ’λεγε και ο ΓΑΓΠ: Εκεί που η ΝΔ τους είχε πουλήσει μία προβλήτα, το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να τους πουλήσει και δεύτερη, έτσι για να έχουνε, οι Κινέζοι, περισσότερα εμπορεύματα να φορτώνουν, να ιδρώσουν, να αρρωστήσουν και να τσακιστούν να γυρίσουν στην πατρίδα τους να κάνουν βελονισμό.
• Τις μισές από τις δέκα πρώτες ημέρες, το ΠΑΣΟΚ τις πέρασε με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γεώργιο Προβόπουλο, ο οποίος από το Μαξίμου έβγαινε στο Οικονομικών έμπαινε και από το Οικονομικών έβγαινε στο Οικονομικών, Ανταγωνιστικότητας και Καλλιτεχνικού Πατινάζ έμπαινε. Από αυτό το μπες – βγες προέκυψαν τα εξής: Ο κ. Προβόπουλος παραμένει στη θέση του και δεύτερον, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει, όπως δηλώθηκε αρμοδίως, “συναντίληψη” με τον διοικητή της ΤτΕ, οι αντιλήψεις του οποίου συνοψίζονται στη φράση “Στάχτη και μπούρμπερη!”.

Οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον Γιώργο.

___________________________________________________________________________

*Ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης είναι συντάκτης τής στήλης “Muppet TV Show” της “Αυγής” και Διευθυντής τού ραδιοσταθμού “Στο Κόκκινο”. Το άρθρο γράφτηκε αποκλειστικά για το “Φόρουμ”.

Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του Οκτώβρη 2009 στο νομό Πρέβεζας

1. Η αποχή είναι 29,51% (26,74% το 2007) με τη μεγαλύτερη στο Φανάρι, όπου έφτασε το 38,72%.
2. Η Ν.Δ. έχασε 4.214 ψήφους σε σύγκριση με το 2007 ή ποσοστό -7,09%. Βγάζει 38,89% ή 18.161 ψήφους. Το μικρότερο ποσοστό της το πήρε στο Δήμο Πρέβεζας (30,45%), όπου έχασε 999 ψήφους. Το μεγαλύτερο ποσοστό το παίρνει παραδοσιακά στο Ανώι, όπου κι εκεί έχασε 121 ψήφους ή 6,92%.
3. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε 735 ψήφους (+3,21%). Από αυτούς οι 502 στο Δήμο Πρέβεζας. Βγάζει 42,09% ή 19.564 ψήφους. Το μικρότερο ποσοστό στο Ανώι (25,38%) και μεγαλύτερο στην Πάργα (50,74%).
4. Το ΛΑΟΣ κέρδισε 578 ψήφους (+1,31%). Βγάζει 3,09% ή 1.442 ψήφους. Είχε 864 ή 1,78%. Η μεγαλύτερη αύξηση σημειώνεται στο Ζάλογγο, κατά 1,81%.
5. Το ΚΚΕ σημειώνει μια αύξηση 19 ψήφων (+0,36%) με τα μεγαλύτερα ποσοστά του στην Κρανιά  (15,38%) και στο Λούρο (13,15% ή +85 ψήφους). Πήρε 3.749 ψήφους και ποσοστό 8,03% (το 2007 είχε 3.730 ή 7,66%).
6. Οι Πράσινοι ανέβηκαν 344 ψήφους ή +0,76%. Πήραν 622 ψήφους ή 1,33%. Η μεγαλύτερη αύξηση τους στην Πάργα +46 ψήφοι ή +1,61%. Στο Δήμο Πρέβεζας πήραν 192 ψήφους (1,81%).
7. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε 279 ψήφους (0,60%). Στο Δήμο Πρέβεζας πήρε 118 (1,07%).
8. Ο ΣΥΡΙΖΑ στο νομό έχασε συνολικά 53 ψήφους, αν και στο ποσοστό λόγω αποχής ανέβηκε (+0,05%). Πήρε 1.808 ψήφους (3,87%) ενώ το 2007 είχε 1.862 (3,83%). Τοπικά ανέβηκε στο Φανάρι (+12 ψήφοι), στο Ανώι (+6 ψήφοι), στη Φιλιππιάδα (+5 ψήφοι) και στη Κρανιά (+2 ψήφοι). Έχασε στο Λούρο (-26 ψήφοι), στην Πρέβεζα (-15 ψήφοι), στην Πάργα (-12 ψήφοι), στο Ζάλογγο (-4 ψήφοι), στο Θεσπρωτικό (-2 ψήφοι) και στους ετεροδημότες (-19 ψήφοι).

ΔιΠ