You are currently browsing the category archive for the 'Παιδεία' category.
Παρουσιάζουμε συνοπτικά μια ανάλυση του γερμανικού μοντέλου που αφορά την εκπαίδευση και το διορισμό των εκπαιδευτικών. Ένα μοντέλο που ευαγγελίζεται συχνά η νέα Υπουργός Παιδείας κ.Διαμαντοπούλου. Θα πρέπει, πριν κάνουμε μια πιο αναλυτική παρουσιάση του συστήματος,να αναφέρουμε ότι η Γερμανία έχει προβλήματα στρατολόγησης νέων εκπαιδευτικών ,παρουσιάζει τεράστια κενά σε πολλές ειδικότητες ,ενώ είναι η πιο επιλεκτική εκπαίδευση με τους χειρότερους ταξικούς συσχετισμούς σε όλη την Ευρώπη και βρίσκεται πίσω από πολλές χώρες ,σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ ,στα ζητήματα ισότητας και «ποιότητας» της εκπαίδευσης της.
Η εκπαίδευση των εκπαιδευτικών στη Γερμανία αποτελείται από δυο φάσεις:
Francisco de Goya, Αγόρια σκαρφαλώνουν σε δέντρο
Η πρώτη φάση (4 χρόνια) αποτελείται από την καθαρή πανεπιστημιακή σπουδή στα Παιδαγωγικά και στις ειδικές επιστήμες, που θα διδάσκει ο καθένας στο σχολείο και που αποτελούν συνδυασμό επιλογής του φοιτητή. Οι σπουδές αυτές είναι ειδικά διαμορφωμένες έτσι, ώστε συντίθενται από συνδυασμούς επιστημών (φυσική – χημεία, μαθηματικά – σπορ,κλπ), μαζί με πρόγραμμα παιδαγωγικών μαθημάτων. Οι απόφοιτοί τους μπορούν, επομένως να δουλέψουν ΜΟΝΟ στην εκπαίδευση. Δεν είναι ολοκληρωμένοι Φυσικοί, Μαθηματικοί, Χημικοί, για να έχουν εναλλακτική διέξοδο στη βιομηχανία, την έρευνα και αλλού. Αυτό είναι καλό για την εκπαίδευση αλλά καταστροφικό στο βαθμό που δεν τους εξασφαλίζεται η απορρόφησή τους από τα σχολεία!
Η φάση αυτή ολοκληρώνεται με την πρώτη κρατική εξέταση (διοργανώνεται από το συνολικό κράτος και όχι το Πανεπιστήμιο).
Η δεύτερη φάση (2 χρόνια) αποτελείται από συνδυασμό παρακολούθησης διδασκαλιών και ανάληψης αυτόνομης, πλήρους διδακτικής ευθύνης, μέχρι και 17 ώρες την εβδομάδα, με τη «βοήθεια» 2-3 εκπαιδευτικών. Παράλληλα παρακολουθούν σεμινάρια, τα οποία διοργανώνει η υπηρεσία με τα δικά της επιστημονικά στελέχη καθώς και με πανεπιστημιακούς ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ. Με λίγα λόγια, την κύρια ευθύνη για τη δεύτερη φάση την έχει το κράτος, το οποίο διοργανώνει τη δεύτερη κρατική εξέταση για τη λήψη του κρατικού (όχι πανεπιστημιακού) διπλώματος – άδειας άσκησης εκπαιδευτικού επαγγέλματος. Εδώ συνυπολογίζονται: οι βαθμοί επιτυχίας στις διδασκαλίες (από επιβλέποντες αξιολογητές), ο βαθμός γραπτής εργασίας και οι βαθμοί προφορικής και γραπτής εξέτασης.
Σε επιμέρους σημεία υπάρχουν διαφοροποιήσεις που εξαρτώνται από το κάθε κρατίδιο και τον κάθε τύπο από τους τρεις του σχολείου. Οι εκπαιδευόμενοι θεωρούνται ως δημόσιοι υπάλληλοι υπό αναίρεση (δηλαδή έκτακτοι ) και παίρνουν περίπου το μισό του μισθού του μόνιμου εκπαιδευτικού. Μάλιστα, στο κρατίδιο της πόλης του Βερολίνου, όπου συγκυβερνά η σοσιαλδημοκρατία με τη LINKE, θερίζει η ετήσια και πιο κακοπληρωμένη από άλλα κρατίδια σύμβαση!
Μετέπειτα οι εκπαιδευτικοί περνάνε δυο χρόνια ως δόκιμοι εκπαιδευτικοί και μετά από πολλαπλές αξιολογήσεις, σε ανταγωνιστική βάση, γίνονται μόνιμοι. Ο ΟΟΣΑ αναφέρει πώς η διαδικασία είναι σύνθετη και το αποτέλεσμα είναι ,η Γερμανία να εχει το πιο γερμασμένο μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό. Αυτή είναι όμως μόνο η επιφάνεια.
Η μονιμοποίηση πραγματοποιείται μόνο εφόσον υπάρχουν διαθέσιμες οργανικές θέσεις, τις οποίες προκηρύσσει το κάθε κρατίδιο (ομοσπονδιακή δομή), όπου οι οικονομικές πιέσεις σε επίπεδο προϋπολογισμού δημιουργούν μεγάλες ανισομέρειες στον αριθμό των προσφερόμενων θέσεων μόνιμης απασχόλησης. (Εδώ η ομοσπονδιακή δομή παραπέμπει στην αντίστοιχη ανάγκη της περιφεριοποίησης της εκπαίδευσης – Καποδίστριας 2 )Το αποτέλεσμα είναι η μεγάλη ελαστικοποίηση της εργασίας στη γερμανική εκπαίδευση, 33% συνολικά η μερική απασχόληση, 11% απασχόληση σε ωριαία βάση. Σε κρατίδια όπως το Βραδεβούργο , μόνο ένα 50% αποτελεί μόνιμο προσωπικό και έχει το status του δημόσιου λειτουργού. Μάλιστα στο βαθμό που δεν εκπληρώνονται τα κριτήρια για τη μονιμοποίηση του δόκιμου εκπαιδευτικού, ο εκπαιδευτικός μπορεί να εργάζεται ως μισθωτός εργαζόμενος με σύμβαση προκαθορισμένου χρονικού διαστήματος.
Πέρα όμως από την κεντρική διαδικασία επιλογής, (προσφερόμενες θέσεις- αποτελέσματα των προηγούμενων εξετάσεων, βαθμός πτυχίου και αξιολογήσεων) τα μεμονωμένα κρατιδια, δίνουν συγκεκριμένες θέσεις για εκπαιδευτικούς που υποτίθεται ότι ανταποκρίνονται στο προφίλ συγκεκριμένων σχολείων. Εδώ σημαντικό ρόλο πέρα από τα προηγούμενα αντικειμενικά κριτήρια έχει και η συνέντευξη και η προσωπική επαφή με τον υποψήφιο εκπαιδευτικό. Το Αμβούργο δίνει το 20% των θέσεων του με αυτό τον τρόπο . Η αναγωγή στην ελληνική εκπαίδευση θα ήταν εφιάλτης.
Παρά την αξιολόγηση, παρά τις συνεχείς εξετάσεις- που είναι προφανές από τα παραπάνω ότι δεν σχετίζονται με την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου, αλλά με την ελαστικοποίηση της εργασίας- επιτρέπεται να εισέλθουν στην εκπαίδευση κι άνθρωποι από διάφορους “επαγγελματικούς χώρους” (side entrants) χωρίς την αρχική εκπαίδευση εκπαιδευτικών. Αφορά όχι μόνο την επαγελματική εκπαίδευση, αλλά και ειδικότητες όπως τα μαθηματικά, φυσική, πληροφορική. Το 2001 αποτελούσαν το 3% των νέων θέσεων, με αυξανόμενη όμως πρόοδο. Συνήθως έχουν σύμβαση με βάση πρόσκαιρες χρονικά προσδιορισμένες ανάγκες.
Συνοπτικά : α) κρατικά ελεγχόμενη πρακτικού προσανατολισμού αρχική εκπαίδευση β) αυστηρός έλεγχος εκπαιδευτικών γ) ελαστικοποίηση- μερική απασχόληση – εποχιακοί- προσδιορισμός εργασιακής θέσης με βάση τη χρονικά προσδιορισμένη ανάγκη δ)περιφεριοποίηση που οδηγεί σε οικονομικές ανισομέρειες μεταξύ κρατιδιών αλλά και μορφωτική μεταξύ διαφορετικών τομέων εκπαίδευσης .
Να θυμίσουμε ότι Υπουργός Παιδείας που ευαγγελίστηκε Ευρωπαικό μοντέλο εκπαίδευσης στις εκλογές που ακολούθησαν τη θητεία της ,δεν εκλέχτηκε.
Λάμπρος Βέλλιος
Απίστευτος εκλεκτικισμός χαρακτηρίζει τη νέα επιστολή του Ευκλείδη Φονταρά διανθισμένη και με αρκετή δόση ειρωνείας (Φόρουμ αρ. Φ. 23). Απαντήσεις δόθηκαν στον κ. Φονταρά, τόσο στο προηγούμενο φύλλο του Φόρουμ, όσο και κυρίως από τη δράση, κατά το τελευταίο δίχρονο της θητείας μας που ως μέλος του συλλόγου, αν συμμετείχε στις ανοιχτές διαδικασίες του, θα έπρεπε να μην αγνοεί.
Δεν είναι εύκολο να διαστρέφονται οι απόψεις μας, κατατεθειμένες εξάλλου δημόσια και μη αρεστές βεβαίως σε όσους αισθάνονται να θίγεται τι ιερό δικαίωμα της ιδιοκτησίας, όταν ο σύλλογος σε όλους τους τόνους μιλάει για απαλλοτριώσεις των αναγκαίων χώρων για τις ασφαλείς προσβάσεις, τη δημιουργία κλειστού γυμναστηρίου και λοιπών υποδομών στο σχολείο.
Δεν είναι άποψη του Δ.Σ. του συλλόγου, αλλά των αρχών ότι λύση θα δοθεί με την ένταξη της περιοχής στο σχέδιο πόλης. Αλλού λοιπόν ας κατευθύνει ο επιστολογράφος την ενέργειά του και επιτέλους ας μη εκλαμβάνει την ήπια και επί της ουσίας απάντηση μας στο Φόρουμ Σεπτεμβρίου ως αδυναμία.
Αλήθεια δεν μας είπε τι θέση παίρνει ο ίδιος ως προς την απαλλοτρίωση των αναγκαίων χώρων και γιατί αποφεύγει να τοποθετηθεί για την επιδείνωση των όρων επικινδυνότητας στις προσβάσεις από την ανέγερση τοίχου πάνω στη στροφή. Εκτός, μιας και αρέσκεται και στις παροιμίες, αν θεωρεί ότι μπορεί “γίνει ομελέτα χωρίς να σπάσουν τα αυγά” ‘η αλλιώς να έχουμε και “την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο”.
Αν τα γραπτά μας και η πρακτική μας κ. Φονταρά δε θεωρούνται από σας ικανοποιητική απάντηση, για τη διακρίβωση των θέσεων μας γιατί δεν κάνατε το στοιχειώδες, να ζητήσετε αντίγραφο των πρακτικών του Δημοτικού Συμβουλίου, κάτι γνωστό σε όλους πολύ περισσότερο σε σας, που εκ της θεσμικής σας θέσης ως μέλος Διοικητικού Συμβουλίου νομικού προσώπου του Δήμου, αντικειμενικά είστε πιο εξοικειωμένος με πρόσωπα και διαδικασίες.
Δεν είμαστε εμείς κ. Φονταρά που εισαγάγαμε στη συζήτηση για να αποδομήσουμε το λόγο σας τα προβλήματα που δημιουργούνται σε επισκέπτες, τους “ντελίβερι” κλπ αλλά εσείς στην πρώτη επιστολή σας. Εμείς ίσα – ίσα απαντώντας σοβαρά είπαμε, ότι τέτοια ζητήματα, πρέπει να διευθετηθούν σε συνεργασία με τις υπηρεσίες του Δήμου.
Όσο για θέματα σχετικά με την πλημμελή αστυνόμευση του πεζόδρομου και την εξ αυτού, άκουσον – άκουσον, ευθύνη του συλλόγου, έχουμε να σας πούμε πως για τις ώρες προσέλευσης και αποχώρησης των μαθητών να είστε σίγουρος ότι εμείς θα επιμείνουμε προς τις αρχές για την ευθύνη τους να εμπεδωθεί ο δρόμος ως πεζόδρομος και να μην υπάρχουν παραβάσεις οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των παιδιών μας, αλλά για τις υπόλοιπες ώρες κάντε κάτι κι εσείς, μη θέλετε να ντυθεί ο σύλλογος με την στολή της τροχαίας για να θεωρηθεί επιτυχής η εκπλήρωση του ρόλου του.
Το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων
4ου Γυμνασίου Πρέβεζας της περιόδου 2007-2009
Η ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας) ιδρύθηκε το 1963 με σκοπό να υπάρχει ένα όργανο, το οποίο θα εκφράζει όλους τους φοιτητές. Από τις εκλογές στους φοιτητικούς συλλόγους (εκτός από την περίοδο της δικτατορίας) προέκυπταν οι αντιπρόσωποι για το Πανσπουδαστικό Συνέδριο, στο οποίο συζητούνταν τα ζητήματα των φοιτητών και στο τέλος κάθε συνεδρίου εκλεγόταν το Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ. Η ΕΦΕΕ έπαιζε από τότε κομβικό ρόλο στην πολιτική ζωή παρεμβαίνοντας για να προβάλλει τα φοιτητικά αιτήματα, με θεσμικό ρόλο στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 η ΔΑΠ κυριαρχεί στις φοιτητικές εκλογές και η λειτουργία της ΕΦΕΕ αρχίζει να απονεκρώνεται. Το 1995 διεξήχθη το τελευταίο Πανσπουδαστικό Συνέδριο. Από εκεί και πέρα, με ευθύνη κυρίως της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, την οποία δεν ευνοούσαν τα εκλογικά αποτελέσματα, σταμάτησαν να συγκαλούνται Πανσπουδαστικά Συνέδρια και η ΕΦΕΕ δεν ξαναλειτούργησε, με εξαίρεση τον καθορισμό της ημερομηνίας των φοιτητικών εκλογών, που τότε, όμως, ουσιαστικά λειτουργεί σε πλαίσιο διαπαραταξιακής συνάντησης και όχι οργάνου.
Alicia Carletti, Πάει πολλή ώρα
Η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά κι ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου από πέρυσι είχαν επαναφέρει το ζήτημα της ανασύστασης της ΕΦΕΕ και, ύστερα από 15 περίπου χρόνια ανυπαρξίας της, φαινόταν ότι φέτος κάτι πήγαινε να αλλάξει. Στη συνάντηση των εκπροσώπων των παρατάξεων στις 12 Οκτώβρη (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΑΡΕΝ, ΕΑΑΚ, ΠΚΣ) αποφασίστηκε να διεξαχθεί πανσπουδαστικό συνέδριο στις 23 με 25 Οκτώβρη, με μόνη διαφωνία των ΕΑΑΚ. Παρά τις συνεχείς συνεδριάσεις της τεχνικής γραμματείας, μια μέρα πριν την συμφωνημένη διεξαγωγή του πανσπουδαστικού συνεδρίου, η ΠΑΣΠ είναι επί της ουσίας αυτή που ακυρώνει τη διεξαγωγή του.
Παρόλο που το ΠΑΣΟΚ και η ΠΑΣΠ, φώναζαν για το πόσο θέλουν την ΕΦΕΕ, παράλληλα έψαχναν διάφορα προσχήματα για να την ακυρώσουν. Είναι σαφές ότι η ΠΑΣΠ επιλέγει να εμποδίσει κάθε κεντρική διαδικασία που θα την υποχρεώσει να τοποθετηθεί πολιτικά. Έκανε πρόταση να αρχίσει το πανσπουδαστικό συνέδριο, το οποίο θα συγκροτήσει το Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, μόνο εφόσον έχει συμφωνηθεί από τις παρατάξεις πάνω από το 90% των αντιπροσώπων των φοιτητικών συλλόγων. Δηλαδή η ΠΑΣΠ προτείνει να γίνει ΕΦΕΕ μόνο εφόσον έχουν συμφωνήσει όλες οι φοιτητικές παρατάξεις περίπου σε όλα τα εκλογικά αποτελέσματα. Παράλληλα, είναι γνωστό ότι προκύπτουν προβλήματα σε πάρα πολλούς συλλόγους από νοθείες ή από παρατυπίες του εκλογικού κανονισμού , κυρίως από τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ (αλλά δυστυχώς και αποδεκτά και από τις υπόλοιπες παρατάξεις). Αυτή η πρόταση έρχεται σε αντίθεση και με το καταστατικό της ΕΦΕΕ, το οποίο ορίζει ότι το πανσπουδαστικό συνέδριο μπορεί να αρχίσει αν υπάρχει συμφωνία στα εκλογικά αποτελέσματα, που βγάζουν τα 2/3 των αντιπροσώπων των φοιτητικών συλλόγων.
Χρειάζεται όμως να δούμε τι κρύβεται πίσω από τα σχέδια για την ανασύσταση της ΕΦΕΕ και τι επιδιώκει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Είναι φυσικό η προσπάθεια επανασύστασης της ΕΦΕΕ να γεννά μια σειρά προβληματισμών στον κόσμο του κινήματος αναφορικά με την αναγκαιότητα ή μη της επανασύστασης ενός τέτοιου οργάνου καθώς και για τη συγκυρία, στην οποία συμβαίνει αυτό. Είναι πολύ πιθανό το επόμενο διάστημα το ΠΑΣΟΚ να αναγκαστεί να συγκρουστεί με το φοιτητικό κίνημα για να εφαρμόσουν το νόμο πλαίσιο και να καταργήσουν το άσυλο. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι συνθήκες, που γέννησαν το φοιτητικό κίνημα του άρθρου 16 καθώς και την εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη, είναι εκεί και είναι πιθανόν να πυροδοτήσουν νέες εκρήξεις το επόμενο διάστημα. Ήδη το ΠΑΣΟΚ, κυρίως δια στόματος του υπουργού Προστασίας του Πολίτη του κ. Χρυσοχοΐδη, με αφορμή το Δεκέμβρη έχει επανειλημμένως τοποθετηθεί στο θέμα περί κατάργησης του ασύλου. Το ΠΑΣΟΚ ενδεχομένως να ήθελε ένα θεσμικό όργανο των φοιτητών/ριών που θα καθίσει στο τραπέζι του διαλόγου με το υπουργείο, μαζί με τη δεξιά μετατοπισμένη ΠΟΣΔΕΠ, ώστε να δώσουν την εικόνα του διαλόγου.
Για το αγωνιστικό φοιτητικό κίνημα η ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ είναι τμήμα της ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος, αλλά μιας ΕΦΕΕ που ο ρόλος της δεν θα είναι αυτός ενός κεντρικού εκφραστή ή ακόμη χειρότερα ενός συνομιλητή της κυβέρνησης. Ο κεντρικός εκφραστής πάντα ήταν, και πρέπει να είναι, οι γενικές συνελεύσεις. Για τη φοιτητική αριστερά και το φοιτητικό κίνημα είναι προτιμότερη η ύπαρξη μιας ΕΦΕΕ ακόμη και υπό δυσμενή συσχετισμό, στο βαθμό που πυροδοτεί την πολιτική συζήτηση – αντιπαράθεση μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους, από το να αρκούμαστε στην επάρκεια λίγων δεκάδων συλλόγων με αγωνιστικές αποφάσεις. Επίσης, είναι γνωστό σε ποια κατάσταση βρίσκονται αυτή τη στιγμή οι φοιτητικοί σύλλογοι και ότι οι γενικές συνελεύσεις δεν γίνονται συχνά και γίνονται στην πλειοψηφία τους με όρους μικρού κοινοβουλίου, που δεν εμπλέκουν τους φοιτητές. Τέλος, η πολιτική μέσα στις σχολές δίνει τη θέση της στις πελατειακές σχέσεις και στα πάρτυ, μη αναγκάζοντας τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ να τοποθετηθούν πολιτικά πάνω στα ζητήματα της εκπαίδευσης.
Ακόμα και υπό το σημερινό πολιτικό συσχετισμό η ΕΦΕΕ μπορεί να εξήγγελλε κινητοποιήσεις, όπως έκανε επανειλημμένα όταν λειτουργούσε, καθώς ακόμα και οι καθεστωτικές δυνάμεις είναι αναγκασμένες να εναντιώνονται στις κυβερνητικές επιλογές που πλήττουν κατάφωρα τους φοιτητές, κάτω από την πίεση της αριστεράς και αποφεύγοντας να έρθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τους φοιτητές. Φυσικά πάντα θα υπάρχει η αναγκαιότητα να δημιουργούνται και ειδικά, από τα κάτω, όργανα συντονισμού σε περιόδους όπου οι αποφάσεις των συλλόγων ξεπερνούν τη βούληση της πλειοψηφίας της ΕΦΕΕ και υιοθετούν ριζοσπαστικές μορφές αγώνα (π.χ. συντονιστικά γενικών συνελεύσεων – καταλήψεων).
Για το φοιτητικό κίνημα η ανασύσταση της ΕΦΕΕ δίνει τη δυνατότητα πολιτικής συγκρότησης, αντιπαράθεσης, σύνθεσης, προσδιορισμού. Για τις δυνάμεις της αριστεράς αυτό είναι θετικό και προωθητικό. Η ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ μπορεί να αποτελέσει ένα πεδίο πολιτικής αντεπίθεσης στην κυβέρνηση, το δικομματισμό, το νεοφιλελευθερισμό, την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.
Χρήστος Βλάχος
Αριστερή Ενότητα ΤΕΙ Πρέβεζας
Στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών φοιτούν μαθητές από 12 εθνότητες και πάνω από το 70% απ’ αυτούς είναι ξενόγλωσσοι. Πριν λίγα χρόνια η τότε διευθύντρια του σχολείου Στέλλα Πρωτονοτάριου κι ο σύλλογος των δασκάλων του αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα: τη διαρροή μαθητών, το φόβο των ελλήνων γονιών ότι τα παιδιά τους θα μείνουν αμόρφωτα, τα καθημερινά φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας. Άρχισαν να διδάσκονται σε ξενόγλωσσους μαθητές αλβανικά ή αραβικά και στους γονείς τους ελληνικά, οι ανακοινώσεις τού σχολείου εκδίδονταν σε τρεις γλώσσες, ελληνικά, αλβανικά κι αγγλικά, και πάρθηκαν πολλές ακόμη πρωτοβουλίες, σύμφωνα με τα διδάγματα της σύγχρονης παιδαγωγικής. Αποτέλεσμα: η βία εξαφανίστηκε, οι επιδόσεις των μαθητών βελτιώθηκαν, οι γονείς ξεπέρασαν τους φόβους τους.
Πριν από ενάμιση περίπου χρόνο όμως, η διευθύντρια απομακρύνθηκε από το σχολείο κι ο νέος διευθυντής, παρά τις έντονες αντιδράσεις γονιών και δασκάλων σταμάτησε τις καινοτόμες δράσεις, αν κι αυτές είχαν τύχει της αναγνώρισης και της υπεράσπισης των συλλόγων των εκπαιδευτικών, καθηγητών παιδαγωγικής, πολιτικών κομμάτων και του Συνήγορου του Πολίτη. Το επιστέγασμα: η διευθύντρια κι η δασκάλα, που δούλευε στο πρόγραμμα, μετά από αναφορά στον εισαγγελέα διώκονται ποινικά, γιατί παραχώρησαν το σχολείο για τη διδασκαλία αλβανικών χωρίς την άδεια του υπουργείου, αν και οι δράσεις αυτές είχαν ενταχθεί στο πρόγραμμα “ολυμπιακής παιδείας” από το 2002.
Ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Βόνιτσας μαζί με τον Πολιτιστικό Σύλλογο “Γέφυρες στον Κόσμο” διοργανώνουν την Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου, στη Βόνιτσα ημερίδα με θέμα “Παιδαγωγικές δράσεις και διδακτικές προσεγγίσεις σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Το παράδειγμα του 132ου Δ.Σ.”. Θα μιλήσουν ο επίκουρος καθηγητής τού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γιώργος Νικολάου, η διωκόμενη πρώην διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών Στέλλα Πρωτονοτάριου κι ο δάσκαλος του ίδιου σχολείου Πέτρος Χαραβιτσίδης. Θα πάμε.
Με την ευχή καλή χρονιά – ιδίως στα πρωτάκια – έπαιξαν μπάλα ένα σωρό παράγοντες και παραγοντίσκοι, τοπικής και εθνικής εμβέλειας.
Καλή χρονιά με λειψό εκπαιδευτικό προσωπικό, λειψές υποδομές, λειψό πρόγραμμα, λειψά λεφτά (για πολλές οικογένειες) για την αγορά των “απαιτούμενων” από την δασκάλα, λειψή πολιτική για την παιδεία.
Ακόμη μια χρονιά άρχισε. Τη χρονιά αυτή – εν μέσω κρίσης – βρήκε να χτυπήσει ο θεσμός του χορηγού. Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (Postbank) – μια από τις τράπεζες δηλαδή που επιχορηγήθηκαν με τα 28 δις από το υστέρημα των κυβερνώντων – αποφάσισε ότι έπρεπε να χτυπήσει με διαφήμιση αλλά και με βαθύτερου νοήματος κίνηση. Βάζοντας λοιπόν στο “κόλπο” και τους εκπαιδευτικούς μοίρασε τσάντες “δώρα” στα πρωτάκια. Χαντρούλες σε ιθαγενείς δηλαδή αφού σαν τράπεζα ήπιε το αίμα των γονιών τους και των μεγαλύτερων. Τώρα είναι τα παιδιά τους που “διαφημίζουν” την επιχείρηση έχοντας στην πλάτη τους την τσάντα με το λογότυπο της τράπεζας.
Αλλά αυτό μπορεί να κρύβει και μια γενικότερη τάση “νεοφιλελεύθερης” αντίληψης για την παιδεία. Μια παιδεία, στο σύνολο της, μαθητές και εκπαιδευτικοί, υποχείριο των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Αύριο θα τους πουν και τι πρέπει να μάθουν γιατί αυτό συμφέρει τον σημερινό αθώο “χορηγό”. Τέτοια πράγματα εξάλλου συμβαίνουν και δυτικότερα.
ΔιΠ
Με αφορμή τη δημοσίευση στο τεύχος 20 της εφημερίδας σας του άρθρου του κ. Ευκλείδη Φονταρά με τίτλο «Αγροτικός πεζόδρομος», που αναφέρεται στη δράση του συλλόγου μας έχουμε να πούμε τα εξής :
- Το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 4ου Γυμνασίου Πρέβεζας, από τον Οκτώβριο του 2007 που ανέλαβε τα καθήκοντά του, έχει θέσει σαν θέμα προτεραιότητας για το σύλλογο την ασφάλεια των μαθητών, λόγω έλλειψης ασφαλών προσβάσεων και από τις δύο (2) εισόδους του σχολείου, κατά την προσέλευσή τους στο σχολείο και την αποχώρησή τους απ’ αυτό, με τα πόδια, το ποδήλατο, το σχολικό λεωφορείο ή με το αυτοκίνητο των γονέων.
Θεωρήσαμε ότι για να γίνουν όλα αυτά η μόνη λύση θα έπρεπε να είναι οι απαλλοτριώσεις και όλα τα υπόλοιπα είναι ημίμετρα που δε λύνουν οριστικά το πρόβλημα. Η λύση βέβαια αυτή έχει κόστος, αλλά νομίζουμε ότι κανένας λογικός άνθρωπος δεν προτάσσει το κόστος όταν τίθεται σε διακινδύνευση η ζωή των παιδιών. Πιο εύγλωττα άλλωστε το παραπάνω σκεπτικό αποτυπώθηκε στο πανό των μαθητών που είχαν αναρτήσει στο σχολείο τους με το ερώτημα «Πόσο κοστίζει η ζωή μας;».
- Οι θέσεις μας αυτές, μετά από συζητήσεις και αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων έγιναν ευρέως γνωστές και ανάλογες θέσεις εκφράστηκαν από το σύλλογο των καθηγητών, τις Γενικές συνελεύσεις και το 15μελές των μαθητών του σχολείου μας.
- Οι θέσεις μας έγιναν γνωστές στην τοπική κοινωνία, μέσα από πολύπλευρες δράσεις (δημοσιεύσεις στον τοπικό τύπο, παραστάσεις σε υπεύθυνους φορείς, συναντήσεις με βουλευτές κομμάτων, με τον υπουργό παιδείας όταν ήρθε, ερωτήσεις στη Βουλή, κινητοποιήσεις : πανό στην παρέλαση, κλείσιμο δρόμου, που καλύφθηκαν από τον τοπικό τύπο, ΑΡΤ TV κ.τ.λ) και ευρύτερα και είναι πράγματι απορίας άξιο που ο κ. Φονταράς, αν και μέλος του συλλόγου μας, εμφανίζεται ως να μη γνώριζε και επικαλείται κάποιες πληροφορίες που έφτασαν σ’ αυτόν, με την επαναλαμβανόμενη φράση «…μου είπαν…».
- Ας μείνουμε όμως στην ουσία, αντιπαρερχόμενοι κάποια ειρωνικά και ανοίκεια σχόλια.
Ο σύλλογός μας με τις συνεχείς δράσεις και τις κινητοποιήσεις του, με ανοιχτές πάντα διαδικασίες, μέχρι και την παρέμβασή μας στο Δημοτικό Συμβούλιο και τη σχετική απόφαση απ’ αυτό, πέτυχε κάποια πράγματα, κάποιες προσωρινές λύσεις (μέχρι να δοθεί «η οριστική» σύμφωνα με τα λόγια των τοπικών αρχών λύση, που συνέχεια μετατίθεται χρονικά, πολεοδομικό σχέδιο κ.τ.λ), όπως η πεζοδρόμηση της στροφής στην Κίτσου Τζαβέλα και του δρόμου που οδηγεί στο σχολείο κατά τις ώρες λειτουργίας του.
Φάνηκε ότι η συλλογικότητα και οι αγώνες έχουν κάποια αποτελέσματα, που οπωσδήποτε χρειάζεται να συνεχίζονται, γιατί πάντα υπάρχουν αφορμές (δυσλειτουργίες σε επισκέψεις κατοίκων, η πίτσα στην ώρα της κλπ) από τις οποίες μπορούν να «πιάνονται» οι αρμόδιοι για να υπαναχωρούν.
Τα σχόλια δε για την παραβίαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας από τους οδηγούς, τη σήμανση του δρόμου ή τη μη διευθέτηση, μέσω των υπηρεσιών του Δήμου, των αδειών για τους κατοίκους, τους επισκέπτες κλπ, μάλλον απευθύνονται σε λάθος αποδέκτες.
Πιστεύουμε και θέλουμε να πιστεύουμε ότι και το μέχρι πέρσι μέλος του συλλόγου μας κ. Ευκλ. Φονταράς, μοιράζεται την ίδια με μας άποψη, ότι οι υπεύθυνοι πρέπει ν’ αναζητηθούν σ΄ αυτούς που φτιάχνουν σχολεία στη μέση του πουθενά, χωρίς κατάλληλες προσβάσεις, που δεν τολμούν να θίξουν ιδιοκτησίες (για ψηφοθηρικούς λόγους), που επιτρέπουν να υψώνονται παράνομα ακόμα και τοίχοι πάνω σε στροφές και να παραπέμπουν στις ελληνικές καλένδες, με απίστευτες δικαιολογίες, τις αναγκαίες απαλλοτριώσεις.
Το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων & κηδεμόνων 4ου Γυμνασίου Πρέβεζας
| Παράταξη | Ψήφοι 2009 | Ποσοστό 2009 | Έδρες | Ποσοστό 2008 |
| ΠΑΣΠ | 350 | 73,83 % | 5 | 67,5 % |
| ΔΑΠ | 65 | 13,71 % | 1 | 21,13 % |
| ΠΣΚ | 31 | 6,54 % | 1 | 8,16 % |
| ΑΡΕΝ | 23 | 4,85 % | - | - |
Οι φοιτητικές εκλογές στο ΤΕΙ Πρέβεζας πραγματοποιήθηκαν σχετικά ομαλά, με τα αποτελέσματα χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις .Το ενδιαφέρον και η συμμετοχή των φοιτητών ήταν φανερά πεσμένο αφού κυριάρχησε η αδιαφορία και η απάθεια των φοιτητών. Δυστυχώς για μια άλλη φορά οι συζητήσεις μόνο πολιτικό χαρακτήρα δεν είχαν, κυρίως από ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, με τους σπουδαστές τους να ασχολούνται που και που, με τα προβλήματα της σχολής.
Η ΠΑΣΠ, που ήταν η νικήτρια των εκλογών και με το μεγαλύτερο ποσοστό πανελλαδικά, μπορεί να ανέβασε τα ποσοστά της, η προσέλευση όμως των ψηφοφόρων της ήταν χαμηλότερη. Με τον φόβο βέβαια διαρροής ψηφοφόρων προς την Αριστερή Ενότητα, φρόντισαν οι σπουδαστές της ΠΑΣΠ, όχι μόνο να κρατάνε από «κοντά» τους ψηφοφόρους τους, αλλά και να «ελέγχουν» τι ψήφισε ο καθένας. Πάντα με τον δικό τους διακριτικό τρόπο βέβαια.
Η ΔΑΠ που είχε την μεγαλύτερη σε ποσοστό πτώση, αφού ακόμα και για τους σπουδαστές της το ενδιαφέρον ήταν ανύπαρκτο, το αποτέλεσμα για την ΔΑΠ ήταν κάπως αναμενόμενο.
Η Πανσπουδαστική έχοντας επίσης πτώση, η τακτική της πάντως ήταν η ίδια. Για άλλη μια φορά η ΠΚΣ ξέχασε ποιος είναι ο πραγματικός υπεύθυνος για την υπάρχουσα κατάσταση σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, και αρκέστηκε στο να εξαπολύει συνεχώς ψευτιές και συκοφαντίες εναντίον της Αριστερής Ενότητας.
Η Αριστερή Ενότητα όπου για πρώτη φορά συμμετείχε στις φοιτητικές εκλογές, τα ποσοστά της ήταν περίπου στα αναμενόμενα. Αν συμπεριλάβουμε το κλίμα όπου είχε διαμορφωθεί στις φετινές εκλογές, η ημερομηνία που διεξήχθησαν αλλά και οι επιθέσεις όπου δεχόταν, από ΠΑΣΠ και ΠΚΣ , το αποτέλεσμα ήταν ευχάριστο αλλά και ελπιδοφόρο.
Οι φοιτητικές εκλογές είναι μια διαδικασία, η οποία έτσι και αλλιώς δεν αποτελεί το άπαν για την φοιτητική αριστερά ειδικά με τους όρους που αυτές γίνονται, αποτυπώνουν όμως τους συσχετισμούς στα όργανα των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων. Φάνηκε πως υπάρχουν φοιτητές όπου συμμετέχουν σ’ αυτή τη διαδικασία και μπαίνουν στη λογική να προβληματιστούν. Στο ΤΕΙ Πρέβεζας έγινε μια καταγραφή δυνάμεων, έδειξε πως υπάρχουν φοιτητές όπου βλέπουν την Αριστερή Ενότητα με ενδιαφέρον και την στηρίζουν.
Χρήστος Βλάχος, φοιτητής ΤΕΙ Πρέβεζας
Η Αριστερή Ενότητα είναι μια ενωτική πλατιά δημοκρατική συσπείρωση που γεννήθηκε μέσα από το φοιτητικό κίνημα του άρθρου 16. Γεννήθηκε από την ανάγκη να ξεπεραστούν αδιέξοδες λογικές περιχαράκωσης, πολυδιάσπασης, ανούσιας όξυνσης. Είναι η συσπείρωση σχημάτων, παρατάξεων και ανένταχτων αγωνιστών από πάνω από 120 συλλόγους ΑΕΙ και ΤΕΙ. Στόχος μας είναι η ανασύνθεση της φοιτητικής αριστεράς για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος.
Η Αριστερή Ενότητα του ΤΕΙ Πρέβεζας δημιουργήθηκε επίσημα μετά τις περσινές φοιτητικές εκλογές. Εμείς που συγκροτούμε την Αριστερή Ενότητα του ΤΕΙ Πρέβεζας θεωρούμε ότι η ενωτική δράση της αριστεράς πάνω σε συγκεκριμένους στόχους είναι αυτή που βοηθάει να εκφραστούν μεγάλα και μαζικά κινήματα. Αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως οργανικό κομμάτι των νέων κοινωνικών κινημάτων, με τα πολύμορφα μέτωπα που έχουν φέρει. Αγωνιζόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο μέσα από μεγάλους, μαζικούς, ενωτικούς και ανυποχώρητους αγώνες. Είμαστε με τα κινήματα απέναντι στα προβλήματα και όχι με την διαχείριση των προβλημάτων.
Στόχος μας είναι να οικοδομήσουμε ένα ευρύτατο μέτωπο αντιπαράθεσης και αντίστασης, να συγκεντρωθούν δυνάμεις απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό και τους πολιτικούς εκφραστές του. Είμαστε ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό μέσα και έξω από τις σχολές. Αγωνιζόμαστε για ένα φοιτητικό κίνημα κομμάτι του λαϊκού κινήματος, σε συντονισμό και κοινούς αγώνες με τους εργαζομένους και το λαό. Για πανεκπαιδευτικούς και παλλαϊκούς αγώνες για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για δημόσια και δωρεάν υγεία, για την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης, ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα, για σταθερή δουλειά, για λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους, για πραγματικές αυξήσεις, για να ζουν όλοι με αξιοπρέπεια από το μισθό τους. Ειδικά σήμερα παλεύουμε μαζί με το λαό ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις σε όλα τα δημόσια αγαθά. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και σε όλες τις ρυθμίσεις που την προωθούν (αξιολόγηση, νόμος πλαίσιο, Α16 κλπ). Είμαστε συνολικά αντίθετοι στους ευρωπαϊκούς καταναγκασμούς, στη Μπολόνια. Είμαστε αντίθετοι στο βάθεμα των λογικών της αγοράς μέσα στο πανεπιστήμιο, στην εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. Ενάντια στη διαμόρφωση ενός νέου μοντέλου εργαζόμενου, ευέλικτου, αναλώσιμου, πειθαρχημένου, χωρίς δικαιώματα. Ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, στην υποχρηματοδότηση, στη βάση του 10, στα δίδακτρα, στη σύνδεση με επιχειρήσεις, και σε όλες τις πολιτικές που δίνουν χώρο στο κεφάλαιο. Η αναδιάρθρωση και η ιδιωτικοποίηση πάνε χέρι χέρι και είναι αλληλοσυμπληρούμενες πολιτικές.
Πιάνουμε το νήμα των αγώνων μαθαίνοντας από τα κινήματα και τις εξεγέρσεις του προηγούμενου διαστήματος. Παλεύουμε για την αναζωπύρωση των μαζικών διαδικασιών σε όλους τους κοινωνικούς μας χώρους.Δεν σταματάμε στις εκλογές. Θα είμαστε εδώ και μετά από αυτές, να δώσουμε κοινούς αγώνες για όλα αυτά που μας ενώνουν.
Στην πορεία των μαθητών της 9-12-2008 μοιράστηκε σε φωτοαντίγραφα ένα γράμμα. Ανώνυμο: μια μαθήτρια. Είπαμε να το δημοσιεύσουμε· χωρίς σχόλια:
Τη νύκτα του Σαββάτου σκοτώθηκε ένα παιδί 16 χρονών, ο Αλέξης, από σφαίρα αστυνομικού. Ένα μικροσυμβάν ήταν η δυσανάλογη αφετηρία για την τραγική κατάληξη της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ακολούθησαν όπως ήταν αναμενόμενο οι πολιτικές καταδίκες του φόνου, τα συλλυπητήρια στους γονείς του θύματος και το πανελλαδικό ξέσπασμα οργής. Είναι δύσκολο να τιθασέψει κανείς τα συναισθήματά του έπειτα από αυτό το τραγικό συμβάν. Χάθηκε μια ζωή, ένα παιδί γεμάτο όνειρα και όρεξη για ζωή. Χιλιάδες μαθητές και φοιτητές έχουν ξεσπάσει στους δρόμους. Είναι ένα ξέσπασμα το οποίο δεν μπορούσε να αποφευχθεί. Οι νέοι δε στηρίζονται πλέον από πουθενά. Από ποιο “κράτος” να παραδειγματιστούν; Από ένα κράτος το οποίο σηκώνει καθημερινά το όπλο και σκοτώνει τη νεολαία με την ανεργία, την ανασφάλεια, την έλλειψη παιδείας, την ανισότητα, την αναξιοκρατία προβάλλοντάς του λάθος πρότυπα και ιδανικά, δίνοντάς του λάθος κατευθύνσεις και διεξόδους; Η νεολαία είναι αυτή αποκλειστικά που μπορεί, χωρίς υπερβολή, να αλλάξει τον κόσμο. Ας πιστέψουμε λοιπόν όλοι σε αυτήν και ας την εμπιστευτούμε. Η σφαίρα στην καρδιά του Αλέξη ήταν σφαίρα στην καρδιά της δημοκρατίας. Μαζί με τον Αλέξη σκοτώθηκε το κράτος δικαίου, κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια και εσωτερική ελευθερία. Η βία, προερχόμενη από όλους ανεξαιρέτως, ανακυκλώνεται συνεχώς. Αντί να την περιορίσουμε, την τροφοδοτούμε διαρκώς, με αποτέλεσμα την εξαχρείωση των ηθών, την οπισθοδρόμηση και την παρακμή. Πρέπει να δοθεί τέλος σε αυτήν την ιστορία. Δυστυχώς δεν μπορούμε να φέρουμε στη ζωή τον Αλέξη, μπορούμε όμως με θέληση, υπομονή και αγώνα να γεννήσουμε ένα νέο αύριο για όλους. Από τη στάχτη δε λένε πως μπορεί να γεννηθεί κάτι καινούργιο; Ας ευχηθούμε ο Αλέξης να είναι το τελευταίο θύμα και το ξεκίνημα μιας νέας κοινωνίας η οποία θα αφουγκράζεται τη νιότη ώστε αυτή να μην καταφεύγει σε πέτρες και βόμβες μολότοφ προκειμένου να ακουστεί.
Μια μαθήτρια
Έχει γίνει συνήθεια σε αυτόν τον τόπο, όποια μεταρρύθμιση επιτίθεται στα δικαιώματά μας, σε όποιους νόμους αντιδράμε να πηγαίνουν στο θερινό τμήμα της βουλής. Η περίοδος είναι η κατάλληλη αφού οι σχολές είναι κλειστές και δεν υπάρχει δυνατότητα απάντησης από την εκπαιδευτική κοινότητα. Αυτό επέλεξε και η κυβέρνηση της ΝΔ με τον νόμο για την ίδρυση και λειτουργία των ΚΕΣ, ή μάλλον καλύτερα για τα ιδιωτικά κολλέγια. Χρησιμοποιώντας και αυτήν την χαζή δικαιολογία των δήθεν πιέσεων που ασκούνται από την ΕΕ. Μα πως είναι δυνατόν να πιέζονται, αφού ο Κ. Χατζηδάκης, τότε ευρωβουλευτής της ΝΔ είχε εισηγηθεί για την αναγνώριση των κολεγίων!
Τον πόλεμο ενάντια στην δημόσια παιδεία, ως γνωστόν τον ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ. Τώρα και η ΝΔ, πιστά κόμματα και τα δύο στην νεοφιλελεύθερη πολιτική, συνεχίζει τα αλλεπάλληλα χτυπήματα στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Αφού προηγήθηκε η παταγώδης αποτυχία της ΝΔ να αναθεωρήσει το άρθρο 16 που εξασφαλίζει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας, μετά από την τεράστια αντίδραση που αντιμετώπισε από την εκπαιδευτική κοινότητα φρόντισε να αναγνωρίσει τα ΚΕΣ. Με την εξίσωση των πτυχίων των ΑΕΙ, ΤΕΙ με αυτά των ΚΕΣ επιδιώκει να υποβαθμίσει και να κατακερματίσει το δημόσιο πανεπιστήμιο αλλά και να δώσει ψεύτικες ελπίδες σε χιλιάδες νέους πουλώντας πτυχία για να καλύψει τις εφήμερες ανάγκες της αγοράς. Η εξίσωση των πτυχίων θα ζημιώσει ολόκληρη την νεολαία, για την οποία προετοιμάζουν έναν εργασιακό μεσαίωνα. Όλα αυτά τα χρόνια και τα δύο κόμματα του νεοφιλελευθερισμού, ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, έχουν καταφέρει να υποβαθμίσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο και την ποιότητα των σπουδών, με την απαξίωση και την ελλιπή χρηματοδότησή του ώστε να μπορέσει να φέρει στο προσκήνιο την χρησιμότητα των ιδιωτικών κολεγίων. Αντί να κοιτάξουν να βρουν πραγματικές λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει το δημόσιο πανεπιστήμιο αυξάνοντας τουλάχιστον την χρηματοδότηση αντί να την μειώνουν παρουσιάζουν ως σωτήρες τα ΚΕΣ. Φυσικά, κάθε άλλο παρά σωτήρες του δημόσιου πανεπιστημίου δεν είναι τα ΚΕΣ, αφού μετά την εξίσωση των πτυχίων τους θα επέλθει και η ολοκληρωτική εξαφάνιση, από προσώπου γης, του δημοσίου πανεπιστημίου.
Τα ΚΕΣ, τα ιδιωτικά κέντρα ελευθέρων σπουδών, δίνουν τις μονομερείς, αυστηρά αναγκαίες γνώσεις πάνω στις συγκυριακές ανάγκες της αγοράς. Έτσι οι απόφοιτοι θα γίνουν οι μελλοντικά παραγωγικοί, κατευθυνόμενοι και αναλώσιμοι εργαζόμενοι, αφού δεν θα έχουν λάβει τις απαραίτητες σφαιρικές επιστημονικές γνώσεις και συνεπώς θα έχουν περιορισμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Με αυτή την αναγνώριση τα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα κληθούν να εναρμονιστούν με τις ανάγκες και τη ζήτηση της αγοράς, θα χάσουν τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα τους και στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της εξειδίκευσης θα παράγουν εργαζόμενους μιας χρήσης, συμπιέζοντας συνεπώς τα δικαιώματά μας προς τα κάτω.
Ήδη οι επιχειρηματίες των ΚΕΣ τρέχουν και δεν φτάνουν προχωρώντας σε συμπράξεις για να αντιμετωπίσουν το άνοιγμα των επιχειρήσεων τους (ΚΕΣ) μετά την αναγνώριση των πτυχίων τους. Το ίδιο συμβαίνει και στο χώρο των επενδυτών, όπου δεν είναι και λίγοι αυτοί οι οποίοι έχουν εκφράσει την επιθυμία τους να επενδύσουν στο χώρο της παιδείας. Επιχειρηματίες όπως ο Γ. Αποστολόπουλος του Ιατρικού Κέντρου και όμιλοι όπως η MARFIN μελετούν αυτό το ενδεχόμενο βολιδοσκοπώντας για την αγορά των κολεγίων που ήδη λειτουργούν. Επίσης έχει ακουστεί και το όνομα του γνωστού επιχειρηματία Σ. Κόκκαλη αλλά και της εκκλησίας η οποία ερευνά σοβαρά το ενδεχόμενο να επεκταθεί και στο χώρο της παιδείας. Μέσα σε όλα δηλαδή και η εκκλησία. Και να το πούμε με απλά λόγια. Ένα κολέγιο το οποίο χορηγεί τίτλους με ισότιμα επαγγελματικά δικαιώματα με αυτά των τίτλων των δημοσίων πανεπιστημίων, που ανήκει σε έναν επιχειρηματία ή σε έναν επιχειρηματικό όμιλο, είναι ή δεν είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο?
Εδώ ακριβώς προκύπτουν και τα καθήκοντα της αριστεράς, η αντιπαράθεση πρέπει να μετατραπεί σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βοηθήσει ώστε η υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου να γίνει υπόθεση της κοινωνίας. Διαφορετικά τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Αλλά και φυσικά η πανεπιστημιακή κοινότητα είναι αυτή η οποία πρέπει να σηκώσει κεφάλι. Είναι απαραίτητο, κυρίως στην πανεπιστημιακή κοινότητα και όχι μόνο, οι δυνάμεις της αριστεράς να συσπειρωθούν και να δημιουργήσουν ένα τεράστιο ενωτικό κίνημα. Ακόμα και ένα κίνημα μεγαλύτερο από αυτό του άρθρου 16 για να μπλοκάρουμε τις αντι-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Η πανεπιστημιακή κοινότητα είναι έτοιμη να απαντήσει, και η απάντηση, σίγουρα δεν θα αργήσει.
Χρήστος Βλάχος – Φοιτητής ΤΕΙ
