You are currently browsing the category archive for the 'Παιδεία' category.
Στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών φοιτούν μαθητές από 12 εθνότητες και πάνω από το 70% απ’ αυτούς είναι ξενόγλωσσοι. Πριν λίγα χρόνια η τότε διευθύντρια του σχολείου Στέλλα Πρωτονοτάριου κι ο σύλλογος των δασκάλων του αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα: τη διαρροή μαθητών, το φόβο των ελλήνων γονιών ότι τα παιδιά τους θα μείνουν αμόρφωτα, τα καθημερινά φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας. Άρχισαν να διδάσκονται σε ξενόγλωσσους μαθητές αλβανικά ή αραβικά και στους γονείς τους ελληνικά, οι ανακοινώσεις τού σχολείου εκδίδονταν σε τρεις γλώσσες, ελληνικά, αλβανικά κι αγγλικά, και πάρθηκαν πολλές ακόμη πρωτοβουλίες, σύμφωνα με τα διδάγματα της σύγχρονης παιδαγωγικής. Αποτέλεσμα: η βία εξαφανίστηκε, οι επιδόσεις των μαθητών βελτιώθηκαν, οι γονείς ξεπέρασαν τους φόβους τους.
Πριν από ενάμιση περίπου χρόνο όμως, η διευθύντρια απομακρύνθηκε από το σχολείο κι ο νέος διευθυντής, παρά τις έντονες αντιδράσεις γονιών και δασκάλων σταμάτησε τις καινοτόμες δράσεις, αν κι αυτές είχαν τύχει της αναγνώρισης και της υπεράσπισης των συλλόγων των εκπαιδευτικών, καθηγητών παιδαγωγικής, πολιτικών κομμάτων και του Συνήγορου του Πολίτη. Το επιστέγασμα: η διευθύντρια κι η δασκάλα, που δούλευε στο πρόγραμμα, μετά από αναφορά στον εισαγγελέα διώκονται ποινικά, γιατί παραχώρησαν το σχολείο για τη διδασκαλία αλβανικών χωρίς την άδεια του υπουργείου, αν και οι δράσεις αυτές είχαν ενταχθεί στο πρόγραμμα “ολυμπιακής παιδείας” από το 2002.
Ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Βόνιτσας μαζί με τον Πολιτιστικό Σύλλογο “Γέφυρες στον Κόσμο” διοργανώνουν την Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου, στη Βόνιτσα ημερίδα με θέμα “Παιδαγωγικές δράσεις και διδακτικές προσεγγίσεις σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Το παράδειγμα του 132ου Δ.Σ.”. Θα μιλήσουν ο επίκουρος καθηγητής τού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γιώργος Νικολάου, η διωκόμενη πρώην διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών Στέλλα Πρωτονοτάριου κι ο δάσκαλος του ίδιου σχολείου Πέτρος Χαραβιτσίδης. Θα πάμε.
Με την ευχή καλή χρονιά – ιδίως στα πρωτάκια – έπαιξαν μπάλα ένα σωρό παράγοντες και παραγοντίσκοι, τοπικής και εθνικής εμβέλειας.
Καλή χρονιά με λειψό εκπαιδευτικό προσωπικό, λειψές υποδομές, λειψό πρόγραμμα, λειψά λεφτά (για πολλές οικογένειες) για την αγορά των “απαιτούμενων” από την δασκάλα, λειψή πολιτική για την παιδεία.
Ακόμη μια χρονιά άρχισε. Τη χρονιά αυτή – εν μέσω κρίσης – βρήκε να χτυπήσει ο θεσμός του χορηγού. Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (Postbank) – μια από τις τράπεζες δηλαδή που επιχορηγήθηκαν με τα 28 δις από το υστέρημα των κυβερνώντων – αποφάσισε ότι έπρεπε να χτυπήσει με διαφήμιση αλλά και με βαθύτερου νοήματος κίνηση. Βάζοντας λοιπόν στο “κόλπο” και τους εκπαιδευτικούς μοίρασε τσάντες “δώρα” στα πρωτάκια. Χαντρούλες σε ιθαγενείς δηλαδή αφού σαν τράπεζα ήπιε το αίμα των γονιών τους και των μεγαλύτερων. Τώρα είναι τα παιδιά τους που “διαφημίζουν” την επιχείρηση έχοντας στην πλάτη τους την τσάντα με το λογότυπο της τράπεζας.
Αλλά αυτό μπορεί να κρύβει και μια γενικότερη τάση “νεοφιλελεύθερης” αντίληψης για την παιδεία. Μια παιδεία, στο σύνολο της, μαθητές και εκπαιδευτικοί, υποχείριο των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Αύριο θα τους πουν και τι πρέπει να μάθουν γιατί αυτό συμφέρει τον σημερινό αθώο “χορηγό”. Τέτοια πράγματα εξάλλου συμβαίνουν και δυτικότερα.
ΔιΠ
Με αφορμή τη δημοσίευση στο τεύχος 20 της εφημερίδας σας του άρθρου του κ. Ευκλείδη Φονταρά με τίτλο «Αγροτικός πεζόδρομος», που αναφέρεται στη δράση του συλλόγου μας έχουμε να πούμε τα εξής :
- Το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 4ου Γυμνασίου Πρέβεζας, από τον Οκτώβριο του 2007 που ανέλαβε τα καθήκοντά του, έχει θέσει σαν θέμα προτεραιότητας για το σύλλογο την ασφάλεια των μαθητών, λόγω έλλειψης ασφαλών προσβάσεων και από τις δύο (2) εισόδους του σχολείου, κατά την προσέλευσή τους στο σχολείο και την αποχώρησή τους απ’ αυτό, με τα πόδια, το ποδήλατο, το σχολικό λεωφορείο ή με το αυτοκίνητο των γονέων.
Θεωρήσαμε ότι για να γίνουν όλα αυτά η μόνη λύση θα έπρεπε να είναι οι απαλλοτριώσεις και όλα τα υπόλοιπα είναι ημίμετρα που δε λύνουν οριστικά το πρόβλημα. Η λύση βέβαια αυτή έχει κόστος, αλλά νομίζουμε ότι κανένας λογικός άνθρωπος δεν προτάσσει το κόστος όταν τίθεται σε διακινδύνευση η ζωή των παιδιών. Πιο εύγλωττα άλλωστε το παραπάνω σκεπτικό αποτυπώθηκε στο πανό των μαθητών που είχαν αναρτήσει στο σχολείο τους με το ερώτημα «Πόσο κοστίζει η ζωή μας;».
- Οι θέσεις μας αυτές, μετά από συζητήσεις και αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων έγιναν ευρέως γνωστές και ανάλογες θέσεις εκφράστηκαν από το σύλλογο των καθηγητών, τις Γενικές συνελεύσεις και το 15μελές των μαθητών του σχολείου μας.
- Οι θέσεις μας έγιναν γνωστές στην τοπική κοινωνία, μέσα από πολύπλευρες δράσεις (δημοσιεύσεις στον τοπικό τύπο, παραστάσεις σε υπεύθυνους φορείς, συναντήσεις με βουλευτές κομμάτων, με τον υπουργό παιδείας όταν ήρθε, ερωτήσεις στη Βουλή, κινητοποιήσεις : πανό στην παρέλαση, κλείσιμο δρόμου, που καλύφθηκαν από τον τοπικό τύπο, ΑΡΤ TV κ.τ.λ) και ευρύτερα και είναι πράγματι απορίας άξιο που ο κ. Φονταράς, αν και μέλος του συλλόγου μας, εμφανίζεται ως να μη γνώριζε και επικαλείται κάποιες πληροφορίες που έφτασαν σ’ αυτόν, με την επαναλαμβανόμενη φράση «…μου είπαν…».
- Ας μείνουμε όμως στην ουσία, αντιπαρερχόμενοι κάποια ειρωνικά και ανοίκεια σχόλια.
Ο σύλλογός μας με τις συνεχείς δράσεις και τις κινητοποιήσεις του, με ανοιχτές πάντα διαδικασίες, μέχρι και την παρέμβασή μας στο Δημοτικό Συμβούλιο και τη σχετική απόφαση απ’ αυτό, πέτυχε κάποια πράγματα, κάποιες προσωρινές λύσεις (μέχρι να δοθεί «η οριστική» σύμφωνα με τα λόγια των τοπικών αρχών λύση, που συνέχεια μετατίθεται χρονικά, πολεοδομικό σχέδιο κ.τ.λ), όπως η πεζοδρόμηση της στροφής στην Κίτσου Τζαβέλα και του δρόμου που οδηγεί στο σχολείο κατά τις ώρες λειτουργίας του.
Φάνηκε ότι η συλλογικότητα και οι αγώνες έχουν κάποια αποτελέσματα, που οπωσδήποτε χρειάζεται να συνεχίζονται, γιατί πάντα υπάρχουν αφορμές (δυσλειτουργίες σε επισκέψεις κατοίκων, η πίτσα στην ώρα της κλπ) από τις οποίες μπορούν να «πιάνονται» οι αρμόδιοι για να υπαναχωρούν.
Τα σχόλια δε για την παραβίαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας από τους οδηγούς, τη σήμανση του δρόμου ή τη μη διευθέτηση, μέσω των υπηρεσιών του Δήμου, των αδειών για τους κατοίκους, τους επισκέπτες κλπ, μάλλον απευθύνονται σε λάθος αποδέκτες.
Πιστεύουμε και θέλουμε να πιστεύουμε ότι και το μέχρι πέρσι μέλος του συλλόγου μας κ. Ευκλ. Φονταράς, μοιράζεται την ίδια με μας άποψη, ότι οι υπεύθυνοι πρέπει ν’ αναζητηθούν σ΄ αυτούς που φτιάχνουν σχολεία στη μέση του πουθενά, χωρίς κατάλληλες προσβάσεις, που δεν τολμούν να θίξουν ιδιοκτησίες (για ψηφοθηρικούς λόγους), που επιτρέπουν να υψώνονται παράνομα ακόμα και τοίχοι πάνω σε στροφές και να παραπέμπουν στις ελληνικές καλένδες, με απίστευτες δικαιολογίες, τις αναγκαίες απαλλοτριώσεις.
Το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων & κηδεμόνων 4ου Γυμνασίου Πρέβεζας
| Παράταξη | Ψήφοι 2009 | Ποσοστό 2009 | Έδρες | Ποσοστό 2008 |
| ΠΑΣΠ | 350 | 73,83 % | 5 | 67,5 % |
| ΔΑΠ | 65 | 13,71 % | 1 | 21,13 % |
| ΠΣΚ | 31 | 6,54 % | 1 | 8,16 % |
| ΑΡΕΝ | 23 | 4,85 % | - | - |
Οι φοιτητικές εκλογές στο ΤΕΙ Πρέβεζας πραγματοποιήθηκαν σχετικά ομαλά, με τα αποτελέσματα χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις .Το ενδιαφέρον και η συμμετοχή των φοιτητών ήταν φανερά πεσμένο αφού κυριάρχησε η αδιαφορία και η απάθεια των φοιτητών. Δυστυχώς για μια άλλη φορά οι συζητήσεις μόνο πολιτικό χαρακτήρα δεν είχαν, κυρίως από ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, με τους σπουδαστές τους να ασχολούνται που και που, με τα προβλήματα της σχολής.
Η ΠΑΣΠ, που ήταν η νικήτρια των εκλογών και με το μεγαλύτερο ποσοστό πανελλαδικά, μπορεί να ανέβασε τα ποσοστά της, η προσέλευση όμως των ψηφοφόρων της ήταν χαμηλότερη. Με τον φόβο βέβαια διαρροής ψηφοφόρων προς την Αριστερή Ενότητα, φρόντισαν οι σπουδαστές της ΠΑΣΠ, όχι μόνο να κρατάνε από «κοντά» τους ψηφοφόρους τους, αλλά και να «ελέγχουν» τι ψήφισε ο καθένας. Πάντα με τον δικό τους διακριτικό τρόπο βέβαια.
Η ΔΑΠ που είχε την μεγαλύτερη σε ποσοστό πτώση, αφού ακόμα και για τους σπουδαστές της το ενδιαφέρον ήταν ανύπαρκτο, το αποτέλεσμα για την ΔΑΠ ήταν κάπως αναμενόμενο.
Η Πανσπουδαστική έχοντας επίσης πτώση, η τακτική της πάντως ήταν η ίδια. Για άλλη μια φορά η ΠΚΣ ξέχασε ποιος είναι ο πραγματικός υπεύθυνος για την υπάρχουσα κατάσταση σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, και αρκέστηκε στο να εξαπολύει συνεχώς ψευτιές και συκοφαντίες εναντίον της Αριστερής Ενότητας.
Η Αριστερή Ενότητα όπου για πρώτη φορά συμμετείχε στις φοιτητικές εκλογές, τα ποσοστά της ήταν περίπου στα αναμενόμενα. Αν συμπεριλάβουμε το κλίμα όπου είχε διαμορφωθεί στις φετινές εκλογές, η ημερομηνία που διεξήχθησαν αλλά και οι επιθέσεις όπου δεχόταν, από ΠΑΣΠ και ΠΚΣ , το αποτέλεσμα ήταν ευχάριστο αλλά και ελπιδοφόρο.
Οι φοιτητικές εκλογές είναι μια διαδικασία, η οποία έτσι και αλλιώς δεν αποτελεί το άπαν για την φοιτητική αριστερά ειδικά με τους όρους που αυτές γίνονται, αποτυπώνουν όμως τους συσχετισμούς στα όργανα των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων. Φάνηκε πως υπάρχουν φοιτητές όπου συμμετέχουν σ’ αυτή τη διαδικασία και μπαίνουν στη λογική να προβληματιστούν. Στο ΤΕΙ Πρέβεζας έγινε μια καταγραφή δυνάμεων, έδειξε πως υπάρχουν φοιτητές όπου βλέπουν την Αριστερή Ενότητα με ενδιαφέρον και την στηρίζουν.
Χρήστος Βλάχος, φοιτητής ΤΕΙ Πρέβεζας
Η Αριστερή Ενότητα είναι μια ενωτική πλατιά δημοκρατική συσπείρωση που γεννήθηκε μέσα από το φοιτητικό κίνημα του άρθρου 16. Γεννήθηκε από την ανάγκη να ξεπεραστούν αδιέξοδες λογικές περιχαράκωσης, πολυδιάσπασης, ανούσιας όξυνσης. Είναι η συσπείρωση σχημάτων, παρατάξεων και ανένταχτων αγωνιστών από πάνω από 120 συλλόγους ΑΕΙ και ΤΕΙ. Στόχος μας είναι η ανασύνθεση της φοιτητικής αριστεράς για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος.
Η Αριστερή Ενότητα του ΤΕΙ Πρέβεζας δημιουργήθηκε επίσημα μετά τις περσινές φοιτητικές εκλογές. Εμείς που συγκροτούμε την Αριστερή Ενότητα του ΤΕΙ Πρέβεζας θεωρούμε ότι η ενωτική δράση της αριστεράς πάνω σε συγκεκριμένους στόχους είναι αυτή που βοηθάει να εκφραστούν μεγάλα και μαζικά κινήματα. Αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως οργανικό κομμάτι των νέων κοινωνικών κινημάτων, με τα πολύμορφα μέτωπα που έχουν φέρει. Αγωνιζόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο μέσα από μεγάλους, μαζικούς, ενωτικούς και ανυποχώρητους αγώνες. Είμαστε με τα κινήματα απέναντι στα προβλήματα και όχι με την διαχείριση των προβλημάτων.
Στόχος μας είναι να οικοδομήσουμε ένα ευρύτατο μέτωπο αντιπαράθεσης και αντίστασης, να συγκεντρωθούν δυνάμεις απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό και τους πολιτικούς εκφραστές του. Είμαστε ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό μέσα και έξω από τις σχολές. Αγωνιζόμαστε για ένα φοιτητικό κίνημα κομμάτι του λαϊκού κινήματος, σε συντονισμό και κοινούς αγώνες με τους εργαζομένους και το λαό. Για πανεκπαιδευτικούς και παλλαϊκούς αγώνες για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για δημόσια και δωρεάν υγεία, για την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης, ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα, για σταθερή δουλειά, για λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους, για πραγματικές αυξήσεις, για να ζουν όλοι με αξιοπρέπεια από το μισθό τους. Ειδικά σήμερα παλεύουμε μαζί με το λαό ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις σε όλα τα δημόσια αγαθά. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και σε όλες τις ρυθμίσεις που την προωθούν (αξιολόγηση, νόμος πλαίσιο, Α16 κλπ). Είμαστε συνολικά αντίθετοι στους ευρωπαϊκούς καταναγκασμούς, στη Μπολόνια. Είμαστε αντίθετοι στο βάθεμα των λογικών της αγοράς μέσα στο πανεπιστήμιο, στην εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. Ενάντια στη διαμόρφωση ενός νέου μοντέλου εργαζόμενου, ευέλικτου, αναλώσιμου, πειθαρχημένου, χωρίς δικαιώματα. Ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, στην υποχρηματοδότηση, στη βάση του 10, στα δίδακτρα, στη σύνδεση με επιχειρήσεις, και σε όλες τις πολιτικές που δίνουν χώρο στο κεφάλαιο. Η αναδιάρθρωση και η ιδιωτικοποίηση πάνε χέρι χέρι και είναι αλληλοσυμπληρούμενες πολιτικές.
Πιάνουμε το νήμα των αγώνων μαθαίνοντας από τα κινήματα και τις εξεγέρσεις του προηγούμενου διαστήματος. Παλεύουμε για την αναζωπύρωση των μαζικών διαδικασιών σε όλους τους κοινωνικούς μας χώρους.Δεν σταματάμε στις εκλογές. Θα είμαστε εδώ και μετά από αυτές, να δώσουμε κοινούς αγώνες για όλα αυτά που μας ενώνουν.
Στην πορεία των μαθητών της 9-12-2008 μοιράστηκε σε φωτοαντίγραφα ένα γράμμα. Ανώνυμο: μια μαθήτρια. Είπαμε να το δημοσιεύσουμε· χωρίς σχόλια:
Τη νύκτα του Σαββάτου σκοτώθηκε ένα παιδί 16 χρονών, ο Αλέξης, από σφαίρα αστυνομικού. Ένα μικροσυμβάν ήταν η δυσανάλογη αφετηρία για την τραγική κατάληξη της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ακολούθησαν όπως ήταν αναμενόμενο οι πολιτικές καταδίκες του φόνου, τα συλλυπητήρια στους γονείς του θύματος και το πανελλαδικό ξέσπασμα οργής. Είναι δύσκολο να τιθασέψει κανείς τα συναισθήματά του έπειτα από αυτό το τραγικό συμβάν. Χάθηκε μια ζωή, ένα παιδί γεμάτο όνειρα και όρεξη για ζωή. Χιλιάδες μαθητές και φοιτητές έχουν ξεσπάσει στους δρόμους. Είναι ένα ξέσπασμα το οποίο δεν μπορούσε να αποφευχθεί. Οι νέοι δε στηρίζονται πλέον από πουθενά. Από ποιο “κράτος” να παραδειγματιστούν; Από ένα κράτος το οποίο σηκώνει καθημερινά το όπλο και σκοτώνει τη νεολαία με την ανεργία, την ανασφάλεια, την έλλειψη παιδείας, την ανισότητα, την αναξιοκρατία προβάλλοντάς του λάθος πρότυπα και ιδανικά, δίνοντάς του λάθος κατευθύνσεις και διεξόδους; Η νεολαία είναι αυτή αποκλειστικά που μπορεί, χωρίς υπερβολή, να αλλάξει τον κόσμο. Ας πιστέψουμε λοιπόν όλοι σε αυτήν και ας την εμπιστευτούμε. Η σφαίρα στην καρδιά του Αλέξη ήταν σφαίρα στην καρδιά της δημοκρατίας. Μαζί με τον Αλέξη σκοτώθηκε το κράτος δικαίου, κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια και εσωτερική ελευθερία. Η βία, προερχόμενη από όλους ανεξαιρέτως, ανακυκλώνεται συνεχώς. Αντί να την περιορίσουμε, την τροφοδοτούμε διαρκώς, με αποτέλεσμα την εξαχρείωση των ηθών, την οπισθοδρόμηση και την παρακμή. Πρέπει να δοθεί τέλος σε αυτήν την ιστορία. Δυστυχώς δεν μπορούμε να φέρουμε στη ζωή τον Αλέξη, μπορούμε όμως με θέληση, υπομονή και αγώνα να γεννήσουμε ένα νέο αύριο για όλους. Από τη στάχτη δε λένε πως μπορεί να γεννηθεί κάτι καινούργιο; Ας ευχηθούμε ο Αλέξης να είναι το τελευταίο θύμα και το ξεκίνημα μιας νέας κοινωνίας η οποία θα αφουγκράζεται τη νιότη ώστε αυτή να μην καταφεύγει σε πέτρες και βόμβες μολότοφ προκειμένου να ακουστεί.
Μια μαθήτρια
Έχει γίνει συνήθεια σε αυτόν τον τόπο, όποια μεταρρύθμιση επιτίθεται στα δικαιώματά μας, σε όποιους νόμους αντιδράμε να πηγαίνουν στο θερινό τμήμα της βουλής. Η περίοδος είναι η κατάλληλη αφού οι σχολές είναι κλειστές και δεν υπάρχει δυνατότητα απάντησης από την εκπαιδευτική κοινότητα. Αυτό επέλεξε και η κυβέρνηση της ΝΔ με τον νόμο για την ίδρυση και λειτουργία των ΚΕΣ, ή μάλλον καλύτερα για τα ιδιωτικά κολλέγια. Χρησιμοποιώντας και αυτήν την χαζή δικαιολογία των δήθεν πιέσεων που ασκούνται από την ΕΕ. Μα πως είναι δυνατόν να πιέζονται, αφού ο Κ. Χατζηδάκης, τότε ευρωβουλευτής της ΝΔ είχε εισηγηθεί για την αναγνώριση των κολεγίων!
Τον πόλεμο ενάντια στην δημόσια παιδεία, ως γνωστόν τον ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ. Τώρα και η ΝΔ, πιστά κόμματα και τα δύο στην νεοφιλελεύθερη πολιτική, συνεχίζει τα αλλεπάλληλα χτυπήματα στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Αφού προηγήθηκε η παταγώδης αποτυχία της ΝΔ να αναθεωρήσει το άρθρο 16 που εξασφαλίζει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας, μετά από την τεράστια αντίδραση που αντιμετώπισε από την εκπαιδευτική κοινότητα φρόντισε να αναγνωρίσει τα ΚΕΣ. Με την εξίσωση των πτυχίων των ΑΕΙ, ΤΕΙ με αυτά των ΚΕΣ επιδιώκει να υποβαθμίσει και να κατακερματίσει το δημόσιο πανεπιστήμιο αλλά και να δώσει ψεύτικες ελπίδες σε χιλιάδες νέους πουλώντας πτυχία για να καλύψει τις εφήμερες ανάγκες της αγοράς. Η εξίσωση των πτυχίων θα ζημιώσει ολόκληρη την νεολαία, για την οποία προετοιμάζουν έναν εργασιακό μεσαίωνα. Όλα αυτά τα χρόνια και τα δύο κόμματα του νεοφιλελευθερισμού, ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, έχουν καταφέρει να υποβαθμίσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο και την ποιότητα των σπουδών, με την απαξίωση και την ελλιπή χρηματοδότησή του ώστε να μπορέσει να φέρει στο προσκήνιο την χρησιμότητα των ιδιωτικών κολεγίων. Αντί να κοιτάξουν να βρουν πραγματικές λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει το δημόσιο πανεπιστήμιο αυξάνοντας τουλάχιστον την χρηματοδότηση αντί να την μειώνουν παρουσιάζουν ως σωτήρες τα ΚΕΣ. Φυσικά, κάθε άλλο παρά σωτήρες του δημόσιου πανεπιστημίου δεν είναι τα ΚΕΣ, αφού μετά την εξίσωση των πτυχίων τους θα επέλθει και η ολοκληρωτική εξαφάνιση, από προσώπου γης, του δημοσίου πανεπιστημίου.
Τα ΚΕΣ, τα ιδιωτικά κέντρα ελευθέρων σπουδών, δίνουν τις μονομερείς, αυστηρά αναγκαίες γνώσεις πάνω στις συγκυριακές ανάγκες της αγοράς. Έτσι οι απόφοιτοι θα γίνουν οι μελλοντικά παραγωγικοί, κατευθυνόμενοι και αναλώσιμοι εργαζόμενοι, αφού δεν θα έχουν λάβει τις απαραίτητες σφαιρικές επιστημονικές γνώσεις και συνεπώς θα έχουν περιορισμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Με αυτή την αναγνώριση τα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα κληθούν να εναρμονιστούν με τις ανάγκες και τη ζήτηση της αγοράς, θα χάσουν τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα τους και στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της εξειδίκευσης θα παράγουν εργαζόμενους μιας χρήσης, συμπιέζοντας συνεπώς τα δικαιώματά μας προς τα κάτω.
Ήδη οι επιχειρηματίες των ΚΕΣ τρέχουν και δεν φτάνουν προχωρώντας σε συμπράξεις για να αντιμετωπίσουν το άνοιγμα των επιχειρήσεων τους (ΚΕΣ) μετά την αναγνώριση των πτυχίων τους. Το ίδιο συμβαίνει και στο χώρο των επενδυτών, όπου δεν είναι και λίγοι αυτοί οι οποίοι έχουν εκφράσει την επιθυμία τους να επενδύσουν στο χώρο της παιδείας. Επιχειρηματίες όπως ο Γ. Αποστολόπουλος του Ιατρικού Κέντρου και όμιλοι όπως η MARFIN μελετούν αυτό το ενδεχόμενο βολιδοσκοπώντας για την αγορά των κολεγίων που ήδη λειτουργούν. Επίσης έχει ακουστεί και το όνομα του γνωστού επιχειρηματία Σ. Κόκκαλη αλλά και της εκκλησίας η οποία ερευνά σοβαρά το ενδεχόμενο να επεκταθεί και στο χώρο της παιδείας. Μέσα σε όλα δηλαδή και η εκκλησία. Και να το πούμε με απλά λόγια. Ένα κολέγιο το οποίο χορηγεί τίτλους με ισότιμα επαγγελματικά δικαιώματα με αυτά των τίτλων των δημοσίων πανεπιστημίων, που ανήκει σε έναν επιχειρηματία ή σε έναν επιχειρηματικό όμιλο, είναι ή δεν είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο?
Εδώ ακριβώς προκύπτουν και τα καθήκοντα της αριστεράς, η αντιπαράθεση πρέπει να μετατραπεί σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βοηθήσει ώστε η υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου να γίνει υπόθεση της κοινωνίας. Διαφορετικά τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Αλλά και φυσικά η πανεπιστημιακή κοινότητα είναι αυτή η οποία πρέπει να σηκώσει κεφάλι. Είναι απαραίτητο, κυρίως στην πανεπιστημιακή κοινότητα και όχι μόνο, οι δυνάμεις της αριστεράς να συσπειρωθούν και να δημιουργήσουν ένα τεράστιο ενωτικό κίνημα. Ακόμα και ένα κίνημα μεγαλύτερο από αυτό του άρθρου 16 για να μπλοκάρουμε τις αντι-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Η πανεπιστημιακή κοινότητα είναι έτοιμη να απαντήσει, και η απάντηση, σίγουρα δεν θα αργήσει.
Χρήστος Βλάχος – Φοιτητής ΤΕΙ
Με τίτλο «μαζί μιλάμε … χώρια καταλαβαινόμαστε…» οι μαθητές δημοσιοποίησαν διαμαρτυρία τους για την παραποίηση και διαστρέβλωση των λόγων τους σε σχετικό ρεπορτάζ τοπικής εφημερίδας.
Αφού μιλούν για το κίνημα τους και για τους αγώνες τους καταλήγουν :
«απαντάμε λοιπόν σε όσους προσπαθούν να σπιλώσουν τον αγώνα μας, πως διεκδικούμε την ζωή που αξίζει σε όλους μας ! Αγώνες, πορείες και καταλήψεις. Τι προσπαθούμε να αλλάξουμε; Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη… Η απάντηση βρίσκεται στην καθημερινότητα. Εμείς ως μαθητές βλέπουμε τη ζωή μας να γίνεται όλο και πιο άθλια. Εσείς ως γονείς βλέπετε τα παιδιά σας να ταλαιπωρούνται από το πρωί ως το βράδυ, να ζουν μια ζωή που βαριούνται. Είμαστε νέα άτομα με όρεξη και θέληση αλλά χωρίς ενέργεια, που σιχαίνονται τη ζωή τους. Είμαστε οι πιο σκληρά εργαζόμενοι με απίστευτες υποχρεώσεις… Το γεγονός λοιπόν του ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε τα εφηβικά μας χρόνια αποτελεί για εμάς τον κυριότερο λόγο να βγούμε στους δρόμους. Τόσα χρόνια αγοράζουν την ευτυχία μας. Ήρθε η ώρα να την κλέψουμε!!!»
(επιμέλεια ΔιΠ)
Το φθινόπωρο θα είναι θερμό στο χώρο της παιδείας. Φρόντισε η κυβέρνηση γι’ αυτό. Θέλησε να κάνει αυτό που για χρόνια κάνει η ελληνική πολιτεία: να νομιμοποιήσει τα αυθαίρετα. Μόνον που στη συγκεκριμένη περίπτωση τα αυθαίρετα δεν είναι η μονοκατοικία του μεροκαματιάρη, αλλά η βίλα του πλουσίου. Ο λόγος για τα ΚΕΣ, ελληνιστί κολέγια. Τα αυθαίρετα που για χρόνια λειτουργούσαν αυθαίρετα, από τώρα θα συνεχίσουν να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο μόνον που θα λέμε ότι είναι πια νόμιμα και θα ισχυριζόμαστε ότι τα ελέγχει η πολιτεία. Γιατί, αληθινά, τι έλεγχο μπορεί να εξασφαλίσει μια οκταμελής επιτροπή του υπουργείου, με έναν μόνο καθηγητή πανεπιστημίου στη σύνθεση της; Αν αυτός ο καθηγητής είναι κοινωνιολόγος πώς θα μπορέσει να ελέγξει τα κολέγια ψυχολογίας, και αν είναι ψυχολόγος πώς θα ελέγξει τα κολέγια οικονομίας; Η απάντηση που η κυβέρνηση της ΝΔ δίνει με το νόμο της είναι ότι αυτή η επιτροπή θα ελέγχει μόνον τα τυπικά και επί της ουσίας τα κολέγια θα ελέγχονται από τα ξένα πανεπιστήμια. Θα ελέγχονται δηλαδή από δεύτερης κατηγορίας βρετανικά, κυρίως, πανεπιστήμια που επειδή δεν μπορούν να πωλήσουν την πραμάτεια τους στη χώρα τους, την εξάγουν στην ανατολή.
Έτσι, νομίζουν στην κυβέρνηση, ότι όλοι θα είναι ευτυχισμένοι. Η ίδια η κυβέρνηση γιατί επιτέλους κάτι μεταρρύθμισε. Τα ξένα πανεπιστήμια γιατί θα κερδοσκοπούν σε βάρος των ιθαγενών της ανατολής. Οι ιδιοκτήτες των αυθαίρετων εξοχικών, κατά κόσμο κολεγιάρχες, γιατί θα πήξουν στον παρά, και στο τέλος θα γίνουν και πρυτάνεις. Και οι πολύπαθοι γονείς γιατί θα έχουν το παιδί κοντά τους και στο κάτω-κάτω θα γλιτώσουν χρήματα από το να το στέλνανε στο εξωτερικό ή στην ελληνική επαρχία, μη γνωρίζοντας, όμως, ότι το παιδί τους δεν θα μάθει γράμματα.
Οι μόνοι που δεν θα είναι ευτυχισμένοι θα είμαστε όλοι εμείς. Εμείς που γνωρίζουμε ότι τη γνώση σε αυτά τα κολλέγια θα τη μεταδίδουν ως επί το πλείστον άνθρωποι που το ουσιαστικό τους προσόν θα είναι η εύνοια του ιδιοκτήτη του χθεσινού αυθαίρετου. «Το διδακτικό προσωπικό των Κολεγίων επιλέγεται από τους ιδιοκτήτες τους» γράφει το άρθρο 15 του νόμου.
Ευτυχισμένοι δεν θα είμαστε όλοι εμείς που γνωρίζουμε ότι οι κοινωνίες ποτέ δεν προόδευσαν καλλιεργώντας μόνον ότι είναι «πιασιάρικο». Η ελληνική κοινωνία δεν έχει ανάγκη μόνον από δημοσιογράφους, ψυχολόγους και μάνατζερς, γιατί αυτές κυρίως τις ειδικότητες θα εμπορεύονται οι κολεγιάρχες αφού από τη μια έχουν ζήτηση ενώ από την άλλη, τις παρέχεις με χαμηλό κόστος. Η ελληνική κοινωνία, όπως όλες οι κοινωνίες, έχουν ανάγκη από βιολόγους, ιστορικούς, φιλοσόφους μόνον που κάποιες από αυτές χρειάζονται σοβαρές επενδύσεις, ενώ όλες τους δεν «πολυπουλάνε» στις μέρες μας.
Ευτυχισμένοι δεν θα είναι οι άνθρωποι της πολύπαθης ελληνικής περιφέρειας οι οποίοι αφού είδαν σε κάθε μεγάλη και μικρή πόλη να χτίζονται, χωρίς κανένα ορθολογικό σχεδιασμό από τις κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ, είδαν τα δεύτερα να ερημώνουν εξαιτίας της βάσης του 10, θα δουν στο μέλλον και τα ΑΕΙ να παθαίνουν το ίδιο εξαιτίας των κολεγίων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Ευτυχισμένοι δεν θα είμαστε όλοι εμείς γιατί γνωρίζουμε ότι στο μέλλον οι κολεγιάρχες θα προσφύγουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια κατηγορώντας τα ελληνικά πανεπιστήμια για αθέμιτο ανταγωνισμό. Και επειδή τα ευρωπαϊκά δικαστήρια θα τους δικαιώσουν – το έκαναν ήδη στη Γερμανία -, το κράτος θα υποχρεωθεί να τους ενισχύσει οικονομικά στερώντας το ελληνικό πανεπιστήμιο από την ήδη πενιχρή χρηματοδότηση του. Και τότε το δημόσια πανεπιστήμια θα υποχρεωθούν να επιβάλλουν δίδακτρα , γιατί αλλιώτικα δεν θα μπορέσουν να λειτουργήσουν, στερώντας ακόμη περισσότερο τους πολλούς από το δικαίωμα στη μόρφωση.
Και επειδή όλοι εμείς διεκδικούμε το δικαίωμα στην ευτυχία και προτιμούμε δυστυχισμένοι να είναι η ΝΔ και οι κολεγιάρχες, το φθινόπωρο θα μας βρει στους δρόμους…
Του Σταύρου Κωνσταντακόπουλου
Ο Σ. Κωνσταντακόπουλος διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Ψηφίζεται σε λίγες μέρες στη Βουλή η ρύθμιση για τις προσλήψεις εκπαιδευτικών στη Μέση Εκπαίδευση.
Θυμίζουμε ότι το 1997 η Βουλή νομοθέτησε την κατάργηση της επετηρίδας και θέσπισε οι προσλήψεις να γίνονται 100 % μέσω του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ. Παράλληλα αποφασίστηκε να μονιμοποιηθούν και οι αναπληρωτές που είχαν συμπληρώσει 16 μήνες προϋπηρεσίας στη Δημόσια εκπαίδευση (16μηνίτες), ο αριθμός των οποίων ήταν περίπου 10000. Έκτοτε με διαδοχικές ρυθμίσεις το ποσοστό των προσλήψεων μέσω ΑΣΕΠ περιορίζεται διαρκώς. Έτσι το 2002 θεσπίζεται οι προσλήψεις να γίνονται κατά 75% μέσω ΑΣΕΠ και κατά 25% από νέα επετηρίδα, που δημιουργήθηκε με βάση την προϋπηρεσία όσων υπηρετούν ως αναπληρωτές. Το 2004 τα ποσοστά γίνονται 60% από ΑΣΕΠ και 40% από την επετηρίδα των αναπληρωτών, ενώ παράλληλα και πέρα από τα ποσοστά αυτά διορίζονται σε μόνιμη θέση και όσοι είχαν 30 μήνες προϋπηρεσίας (30μηνίτες), ο αριθμός των οποίων ήταν πάνω από 10000.
Η ρύθμιση που θεσμοθετεί αυτές τις μέρες η κυβέρνηση δεν αλλάζει τα ποσοστά 60% – 40%, αλλά προβλέπει ότι πέρα από τα ποσοστά αυτά θα διοριστούν οι αναπληρωτές που συμπλήρωσαν 30 μήνες προϋπηρεσίας μέχρι τη φετινή χρονιά και επί πλέον και φέτος αλλά για όλα τα επόμενα χρόνια θα διορίζονται και όσοι συμπληρώνουν 24 μήνες προϋπηρεσίας και έχουν μια επιτυχία στον ΑΣΕΠ. Υπολογίζεται έτσι ότι το ποσοστό αυτών που θα προσλαμβάνονται κάθε χρόνο μέσω του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ δεν θα ξεπερνά το 30%.
Δικαιολογημένα θα αναρωτηθεί κανείς: μα καλά δεν τελειώνουν ποτέ οι συμβασιούχοι αναπληρωτές; Εκεί ακριβώς είναι το μυστικό! Από το 2000 ο αριθμός των αναπληρωτών εκτοξεύτηκε σε πολλές χιλιάδες. Χαρακτηριστικά το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας εκτιμά ότι την επόμενη χρονιά θα προσλάβει 10000 αναπληρωτές (εργάζονται με το πλήρες ωράριο ενός μόνιμου εκπαιδευτικού) και άλλες 10000 ωρομίσθιους (εργάζονται τις μισές περίπου ώρες σε σχέση με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς). Αν σκεφτεί κανένας ότι οι διορισμένοι στη Μέση Εκπαίδευση καθηγητές, που εκτελούν εκπαιδευτικό έργο, είναι περίπου 85000, συνειδητοποιεί ότι το 30% (!!) των καθηγητών στα Γυμνάσια και τα Λύκεια είναι προσωρινοί συμβασιούχοι. Ο λόγος για τον οποίο οι κυβερνήσεις από το 2000 προτιμούν τους αναπληρωτές είναι απλός: κοστίζουν φθηνότερα! Χαρακτηριστικά το ωρομίσθιο ενός καθηγητή που δουλεύει ως ωρομίσθιος υποβιβάστηκε (!) πέρυσι στα 6 ευρώ, δηλαδή το ¼ περίπου του ωρομίσθιου ενός μόνιμου καθηγητή. Άσε που μπορεί να πληρωθούν και με ένα χρόνο καθυστέρηση! Και βέβαια δεν έχουν καμία από τις παροχές των μονίμων. Φυσικά η επιμόρφωση και γενικά η βοήθεια και ο έλεγχος στον τρόπο με τον οποίο θα εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους οι συμβασιούχοι καθηγητές είναι άγνωστες λέξεις. Δηλαδή άμα έχετε φιλότιμο δουλέψτε κι εμείς θα κάνουμε πως σας πληρώνουμε… Δόξα στις εξαγγελίες που δεν παραλείπουν να κάνουν οι κάθε φορά Υπουργοί και Πρωθυπουργοί, ότι πρώτη προτεραιότητά τους είναι τάχα η Παιδεία. Για να πειστούν όμως οι εκπαιδευτικοί να εργαστούν σ’ αυτές τις συνθήκες (πώς να ζήσει κανείς με 300 ευρώ το μήνα που παίρνει ένας ωρομίσθιος, που θα τα πάρει και μετά ένα χρόνο, ενώ του απαγορεύουν να διδάξει και σε φροντιστήριο!) έπρεπε να βρεθεί ένα σοβαρό και επιχείρημα. Και αυτό είναι το ¨κόκαλο¨ του μόνιμου διορισμού. Και φαίνεται αυτό να πιάνει αφού φέτος έκαναν αιτήσεις για θέση αναπληρωτή και ωρομίσθιου 164000 εκπαιδευτικοί.
Από την άλλη πλευρά η απαξίωση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ φαίνεται από το γεγονός ότι ούτε το Υπουργείο Παιδείας, αλλά ούτε και ο ΑΣΕΠ έχουν κάνει παραμικρή μελέτη για το κατά πόσο ο διαγωνισμός με τον τρόπο που γίνεται οδηγεί στην επιλογή των καταλληλότερων εκπαιδευτικών, αν και ο επόμενος θα είναι ο έκτος κατά σειρά από το 1998 που θεσπίστηκε. Πέρα από τα στοιχεία αντικειμενικότητας που διαθέτει, ο διαγωνισμός παραπαίει ανάμεσα σε χαοτικές ύλες (είναι άραγε εκπαιδευτικός αυτός που εισηγήθηκε σε μια εξέταση 80 ερωτήσεων να εξεταστούν τα άπαντα της Φυσικής, της Χημείας, της Βιολογίας και της Γεωλογίας;) και μια εξέταση στη διδακτική και τα παιδαγωγικά που παραπέμπει στο ¨αν έχεις τύχη διάβαινε¨.
Αυτό όμως που είναι απορίας άξιο είναι γιατί η ηγεσία της ΟΛΜΕ αποδέχεται και μάλιστα υπερθεματίζει σ’ αυτές τις ρυθμίσεις! Πως αποδέχεται δηλαδή την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων που ωστόσο καταγγέλλει; Δεν κατανοεί ότι η αντικατάσταση του μόνιμου εκπαιδευτικού από προσωρινούς συμβασιούχους είναι η ίδια πολιτική που αδιαφορεί για την επιμόρφωση και την αξιοπρεπή αμοιβή των μονίμων καθηγητών; Δεν κατανοεί ότι πάει πακέτο με την συνολική απαξίωση της Μέσης Εκπαίδευσης; Πιστεύει η ηγεσία της ΟΛΜΕ ότι αυτοί οι καταρρακωμένοι στο κυνήγι του μόνιμου διορισμού αναπληρωτές είναι αυτοί που θα ορθώσουν το ανάστημα στην προσπάθεια για την αναγέννηση της Δημόσιας Μέσης Παιδείας;
Και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ειδικά τα κόμματα της Αριστεράς, πώς ευλογούν αυτή την έμπρακτη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στο χώρο του δημοσίου; Γιατί συναινούν σ’ αυτή την απαξίωση της Μέσης Εκπαίδευσης; Είναι άραγε τόσο καταλυτική η επίδραση της δημαγωγικής ψηφοθηρίας στο χώρο των αναπληρωτών που να αγνοούν όλα αυτά τα ερωτήματα;
Τι θα μπορούσε να γίνει;
Πρώτα απ’ όλα να περιοριστεί ο αριθμός των αναπληρωτών στην κάλυψη μόνο έκτακτων αναγκών. Στατιστικά ο αριθμός τους δεν είναι επιτρεπτό να ξεπερνάει το 3% των μονίμων καθηγητών. Και φυσικά μισθολογικά να είναι εξισωμένοι με τους μονίμους.
Σταδιακά οι προσλήψεις των μονίμων εκπαιδευτικών πρέπει να γίνονται αποκλειστικά μέσω του ΑΣΕΠ. Στο διαγωνισμό, που πρέπει να βελτιωθεί αποφασιστικά, θα πριμοδοτούνται οι υποψήφιοι ανάλογα με τα χρόνια προϋπηρεσίας τους στο δημόσιο, αλλά και τον ιδιωτικό τομέα! (Πότε θα πάψει η μαζική υποκρισία των αρμόδιων φορέων, του Υπουργείου, αλλά των συνδικαλιστικών φορέων να μη θεωρούν τους καθηγητές που εργάζονται στα φροντιστήρια ως εκπαιδευτικούς;). Θα πρέπει ακόμα να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ότι υπάρχουν άνθρωποι που 3 ακόμα και 4 φορές είναι επιτυχόντες, αλλά παρά κάτι μη διοριστέοι.
Και φυσικά μένει να γίνουν πολλά, κυρίως για την επιμόρφωση και την αξιολόγηση καθώς και τη μισθολογική υποστήριξη των μονίμων εκπαιδευτικών, ώστε να μπορούν να παίξουν το ρόλο που επιβάλλει το λειτούργημά τους.
Γιάννης Καρακάξης – Εκπαιδευτικός
