Προγράμματα Μαθητείας (stage) Η μεγάλη ντροπή του δικομματισμού

Άρθρο του Θανάση Περδικάρη

Η ευρωπαϊκή οδηγία για τα stage προβλέπει ότι εφαρμόζονται μια φορά ανά άτομο –κατ’ εξαίρεση δυο– αφού υποτίθεται ότι στοχεύουν στην απόκτηση εργασιακής εμπειρίας. Μια φορά αποκτάς την εμπειρία και μετά (υποτίθεται) βρίσκεις δουλειά. Όταν όμως γίνεται εφαρμογή του προγράμματος για 3, 4, 5 φορές τότε είναι φανερό ότι αυτό αξιοποιείται για κάλυψη μόνιμων και διαρκών αναγκών με ανασφάλιστη και κακοπληρωμένη εργασία.

Francis Bacon, Τρίπτυχο, 1970

Γι’ αυτό, όταν ο Αλ. Τσίπρας στο debate ρώτησε τον τότε πρωθυπουργό αν τα stage είναι νόμιμα και ηθικά, «κτύπησε μεγάλη φλέβα». Κατάφερε να φέρει στην κεντρική πολιτική σκηνή, μετά από 3 χρόνια συνεχών παρεμβάσεων του ΣΥΡΙΖΑ, μία από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις πελατειακών σχέσεων και ομηρίας εργαζομένων. Ένα ζήτημα που μέχρι τότε κάλυπτε ένοχη σιωπή.

Έτσι η τωρινή αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το ζήτημα μόνο υποκριτική είναι. Τα stage θεσπίστηκαν επί ΠΑΣΟΚ το 1996 και μάλιστα με τυμπανοκρουσίες για μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας! Η ΝΔ γενίκευσε την εφαρμογή τους μετά το 2004, μετατρέποντας τα βουλευτικά και κομματικά γραφεία (μέχρι την παραμονή των εκλογών) σε γραφεία εύρεσης μαύρης – ανασφάλιστης εργασίας, εκμεταλλευόμενη την απόγνωση χιλιάδων νέων ανθρώπων. Τώρα το ΠΑΣΟΚ, με τον τρόπο που τα καταργεί στο δημόσιο, χωρίς να εξασφαλίζει μέλλον και προοπτική στους εργαζόμενους, είναι να σαν καταργεί τη δουλεία σκοτώνοντας τους σκλάβους! Ακόμη, η απόφαση να ισχύσουν στον ιδιωτικό τομέα, γιατί θα είναι θετικό στην οικονομία, αφού οι επιχειρήσεις θα έχουν εργατικό δυναμικό με χαμηλό κόστος, προκαλεί συγκεκριμένα ερωτήματα:

• Γιατί αυτό που είναι παράνομο – ανήθικο στο δημόσιο, γίνεται νόμιμο – ηθικό στον ιδιωτικό τομέα;
• Πως εθνικοί ή ευρωπαϊκοί πόροι θα διοχετεύονται σε ιδιώτες με ανοικτά τα ζητήματα ομηρίας και εξάρτησης;
• Μήπως χρησιμοποιηθούν πάλι καταχρηστικά και με τρόπο που δεν αντιστοιχεί σε απόκτηση εργασιακής εμπειρίας, αλλά σε κανονικότατη εργασία;
• Τι θα συμβεί στα εργασιακά, αν ο ιδιωτικός τομέας κατακλυστεί από δεκάδες χιλιάδες τέτοιες περιπτώσεις κακοπληρωμένων πιθανά και ανασφάλιστων απασχολούμενων με stage;
• H κατάσταση αυτή δεν θα συμπιέζει και δεν θα επιδεινώνει τις συνθήκες εργασίας των υπόλοιπων εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα;
• Μήπως δημιουργούνται έτσι ευνοϊκές συνθήκες για απορρύθμιση της αγοράς εργασίας με πλήρη εξάλειψη των συμβάσεων αορίστου χρόνου, με απολύσεις εργαζόμενων μεγάλης ηλικίας, με συμπίεση των εργασιακών δικαιωμάτων στο κατώτερο δυνατό επίπεδο; Αυτό προτείνει το ΠΑΣΟΚ;

Ερωτήματα που θα μείνουν αναπάντητα, αφού είναι προφανές ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν προσπαθεί να αντιμετωπίσει ένα κοινωνικό φαινόμενο. Επιχειρεί να περικόψει δαπάνες και να μεταφέρει στο “δικό της γήπεδο” αυτή την ιδιότυπη κατάσταση εργασιακής ομηρίας, όπως πριν το 2004 με τους χιλιάδες συμβασιούχους. Σκοπεύει να μετατρέψει μαθητές – καταρτιζόμενους σε σκληρά εργαζόμενους, στον ιδιωτικό τομέα, με ένα άθλιο επίδομα και χωρίς ένσημο.

Αυτό είναι ανήθικο. Γι’ αυτό επιβάλλεται κατάργηση όλων των ελαστικών εργασιακών σχέσεων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αναδρομική κάλυψη ασφαλιστικά των εργαζομένων σε προγράμματα stage, κατάργηση των ρουσφετολογικών σχέσεων (stage, ορισμένου χρόνου, ωρομίσθιοι, συμβασιούχοι, εργολαβίες), προκήρυξη για κάλυψη πάγιων αναγκών με αναγνώριση εργασιακής εμπειρίας και παραμονή των εργαζομένων μέχρι την ολοκλήρωση των διαδικασιών, τακτοποίηση όσων συμβασιούχων καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις της ευρωπαϊκής οδηγίας.

Πέρα από τα παραπάνω, εντύπωση προκαλεί και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται από μέλη της κυβέρνησης, βουλευτές και παράγοντες του ΠΑΣΟΚ οι εργαζόμενοι στα stage. Πολλές φορές με απαξιωτικές φράσεις και με τοποθετήσεις στα όρια του κυνισμού, προκαλούν όχι μόνο τους ίδιους αλλά, πιστεύω, και κάθε πολίτη. Αλήθεια, όλοι αυτοί έχουν σκοπό, στα πλαίσια μιας νέας αλλαγής, να πατάξουν τη διαφθορά, συγκρουόμενοι με νέους ανθρώπους που οι ίδιοι και σε μια από τις προηγούμενες πολιτικές τους ζωές, εξανάγκασαν σε τριτοκοσμικούς όρους απασχόλησης; Τώρα μαθαίνουν οι πολίτες ότι αλλαγή σημαίνει θύματα, συγκρούσεις, δάκρυα και απώλειες πάλι για τους πολλούς, τους ξεχασμένους. Τώρα γνωρίζουν όλοι ότι ο αγώνας για την αξιοκρατία αρχίζει με την εκκαθάριση της κατάστασης που επικρατεί στα stage Δημοσίου, ενώ δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούν τη νέα “πατέντα”, που ετοιμάζουν στον ιδιωτικό τομέα.

Όμως πρέπει η συζήτηση για τα stage να μας οδηγήσει σε ευρύτερο πλαίσιο: Τι κάνουμε με τις επισφαλείς θέσεις εργασίας, τι κάνουμε με την ανεργία, ποια πολιτική απασχόλησης έχουμε;

Αυτά χρειάζεται η κοινωνία μας, αυτά πρέπει να συζητήσουμε!. Όχι πατερναλισμούς, νουθεσίες, επικρίσεις και επιπλήξεις σε πολίτες που διεκδικούν τα αυτονόητα: εργασία για όλους με ασφάλεια και σταθερότητα, ανθρώπινες εργασιακές σχέσεις, αξιοπρεπείς μισθούς.

Όσοι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να το αντιληφθούν, τουλάχιστον ας σιωπήσουν γιατί προκαλούν!.

Θανάσης Περδικάρης

Γραμματέας ΣΥΝ Λευκάδας

“Στο σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο” ή: για μια λιγότερο αυτοκίνητη ζωή

Οι κινητοποιήσεις των πολιτών της Πρέβεζας με τις πρωτότυπες σημειολογικά αλλά και σε οργάνωση ποδηλατοπορείες και η δημιουργία της Κίνησης Φίλων του Ποδηλάτου Πρέβεζας, που συντόνισε όλη αυτή την προσπάθεια, μας έδωσε ελπίδες ότι επιτέλους η κοινωνία αφυπνίστηκε και η πόλη μας θα βρει το δρόμο της. Η δημοτική αρχή άκουσε και προχωρά όπως μαθαίνουμε στη σύνταξη μελετών για την κατασκευή των ποδηλατοδρόμων (η αρχή). Ωστόσο ο δρόμος είναι μακρύς για την πόλη που ονειρευόμαστε. Για να κρατήσουμε ζεστή την ελπίδα και να ζητήσουμε συνέχιση των προσπαθειών από τη κινητήρια δύναμη, δηλαδή τους πολίτες, αναδημοσιεύουμε από το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο την ιδέα και κάποια αποσπάσματα με σχόλια μας, από το σχετικό άρθρο με θέμα “στο σοσιαλισμό φθάνεις μόνο με ποδήλατο”.
Την παραπάνω φράση χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο χιλιανός υφυπουργός δικαιοσύνης Χοσέ Αντόνιο Βιέρα – Γκάλλο της κυβέρνησης Αλλιέντε και στη συνέχεια επέλεξε ο γερμανός συγγραφέας και διανοητής Ιβάν Ίλιτς να χρησιμοποιήσει ως υπότιτλο του δοκιμίου του “Toward of needs, energy and equity” (Νέα Υόρκη 1978), όπου περιέχονται οι παρακάτω σκέψεις:
Οι μεταφορές στις διάφορες μορφές τους καταβροχθίζουν τώρα το 23% των ακαθάριστων δαπανών των ΗΠΑ… Στις ΗΠΑ, το 22% της ενέργειας μετακινεί οχήματα και το άλλο 10% κρατά τους δρόμους ανοικτούς γι’ αυτά.
Ο σύγχρονος άνθρωπος αρνείται να φανταστεί ότι ανάπτυξη και εκσυγχρονισμός σημαίνει χρήση λιγότερης και όχι περισσότερης ενέργειας.
Πρόοδος θα πρέπει να σημαίνει ολοένα και μεγαλύτερη ικανότητα για αυτοπερίθαλψη και όχι όλο και πιο μεγάλη εξάρτηση.
Λέγοντας “ριζικό μονοπώλιο” εννοώ την κυριαρχία ενός τύπου προϊόντος και όχι την κυριαρχία μιας μάρκας… Ριζικό μονοπώλιο αποτελεί το γεγονός ότι η κυκλοφορία των μηχανοκίνητων περιορίζει το δικαίωμα στο βάδισμα και όχι ότι οι περισσότεροι οδηγούν Σέβρολετ από Φορντ.
Η εγκαθίδρυση του ριζικού μονοπωλίου επέρχεται όταν οι άνθρωποι παραιτούνται από την έμφυτη ικανότητά τους να κάνουν μονάχοι τους όσα μπορούν για τον εαυτό τους και για τους άλλους, με αντάλλαγμα κάτι “καλύτερο”, που μπορεί να το κάνει γι’ αυτούς μόνον ένα σημαντικό εργαλείο. Το ριζικό μονοπώλιο αντανακλά τη βιομηχανική θεσμοποίηση των αξιών.

Μας λέει, δηλαδή, με απλά λόγια ο Ίλιτς ότι, όσο ο άνθρωπος μακραίνει από τη φυσική θεωρία της επιβίωσης να “ανοίγεται μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι του”, δηλαδή να μπορεί να δρα, να ενεργεί και να επεμβαίνει σε αυτά που ο ίδιος γνωρίζει, ελέγχει και δημιουργεί και όχι στο έτοιμο προϊόν – τροφή, που του πλασάρεται σαν αναγκαιότητα, σαν καταξίωση και σαν αναγκαίος εκσυγχρονισμός, τόσο με τον τρόπο αυτό βάζει “μπουρλότο” στην πραγματική του ζωή, αφού τα καινούργια του εργαλεία ούτε τα ελέγχει, ούτε τα έφτιαξε αυτός, ούτε μπορεί να τα ξεπεράσει. Η αίσθηση της απόλυτης εξάρτησης από τη μανία του λαϊκού καταναλωτισμού, που του επιβλήθηκε, είναι η μεγαλύτερη ήττα του απλού ανθρώπου, η υποδούλωση και ομηρία του από ένα παγκόσμιο σύστημα ολοκληρωτισμού που έχει κάνει την εμφάνισή του.

«Αν φτιάχνονται καινούρια πράγματα, γιατί είναι καλύτερα, τότε τα περισσότερα που έχουν οι άνθρωποι στα χέρια τους δεν είναι καλά. Τα νέα μοντέλα ανανεώνουν συνεχώς τη φτώχεια. Ο καταναλωτής αισθάνεται το χάσμα που χωρίζει αυτό που έχει από αυτό που θα ’πρεπε να έχει».

Χάνοντας λοιπόν “τα αυγά και τα πασχάλια” ο σύγχρονος άνθρωπος, κυνηγά την ευτυχία στη μανιώδη αντικατάσταση των “παλιών μοντέλων”, διατρανώνοντας επιδεικτικά την ανασφάλειά του, κρύβοντας στο στιλβωμένο σώμα τους τη νικημένη ψυχή του. Ο άνθρωπος δεν καταναλώνει σύμφωνα με τις ανάγκες του, απλώς ανακυκλώνει το τρίπτυχο “σπαταλώ – γελιέμαι – φτωχαίνω”.
Το ποδήλατο σε αντιδιαστολή με τα παραπάνω είναι ίσως το μόνο εργαλείο, που μπήκε στη ζωή του ανθρώπου χωρίς να του πάρει τη ψυχή, χωρίς να του επιφέρει καμιά εξάρτηση, χωρίς αλυσίδες καταναλωτικές, ίσως το πιο δημοκρατικό εργαλείο για πλούσιους και φτωχούς, λύση στο παγκόσμιο ζήτημα της ενέργειας και της ρύπανσης του περιβάλλοντος, αλλά προ πάντων πρότυπη ιδέα και λύση στην απελευθέρωση του ανθρώπου από τις “μαϊμού” εξαρτήσεις, που τον έχουν καταστήσει όμηρο σε ένα σύστημα που τον κάνει να μην στηρίζεται στα πόδια του, αλλά να τρώει και να επαίρεται με τα “ξένα κόλλυβα”.

«Στο μέσο Αμερικανό απαιτούνται 1.500 ώρες το χρόνο για να διανύσει 6.000 μίλια, δηλαδή κινείται με 3,5 μίλια την ώρα (5,5 km/h), βρίσκεται 30 ώρες την εβδομάδα στο αυτοκίνητο και πληρώνει συνεχώς δουλείες σε καύσιμα, service, διόδια, ασφάλειες, φόρους. Στις μη βιομηχανικές χώρες οι μετακινήσεις καταλαμβάνουν το 3 ώς 8% του ελεύθερου χρόνου (2 έως 6 ώρες την εβδομάδα) και ένα άτομο καλύπτει περπατώντας τα ίδια μίλια με κάποιον, που βρίσκεται στο αμάξι του, αλλά αφιερώνει 5 έως 10 φορές λιγότερο χρόνο σε μετακινήσεις.»

Το εργαλείο, δηλαδή, που εκτόπισε το ποδήλατο και δημιούργησε τη μεγαλύτερη οικονομική, ενεργειακή και περιβαλλοντική κρίση στον πλανήτη, δηλαδή το αυτοκίνητο, έχει αρχίζει να ξεφτίζει το μύθο του. Σε αντίθεση με κάποια χρήσιμα και σήμερα εργαλεία, όπως το πλυντήριο, η ηλεκτρική κουζίνα ή το ποδήλατο, το αυτοκίνητο, από τη στιγμή που από είδος πολυτελείας έγινε μαζικό αγαθό, έχασε το κοινωνικό προνόμιο της ελίτ και δείγματος νεοπλουτισμού που κατείχε, κληρονόμησε όμως στις άλλες γενιές την εκτόπιση της μαζικής συγκοινωνίας, την αλλοίωση της πολεοδομίας και χωροταξίας των πόλεων, αφού τις προσάρμοσε αποκλειστικά στις ανάγκες του. Στις μεγάλες πόλεις του κόσμου στις ώρες αιχμής, στις ώρες δηλαδή των πολλών, η μέση ταχύτητα του αυτοκινήτου πέφτει κάτω από τη ταχύτητα ενός ποδηλάτου. Οι δε αυξήσεις των λωρίδων ταχείας κυκλοφορίας, των ανισόπεδων κόμβων, νέων διανοίξεων δρόμων κ.λπ. δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα. Οι πόλεις παραλύουν. Η λύση της φυγής στα προάστια έκανε τους ανθρώπους να μην μπορούν να πάνε πουθενά, γιατί βρίσκονται μακριά από οπουδήποτε. Το γρήγορο αυτοκίνητο μέσα στις πόλεις έγινε το πιο αναξιόπιστο μέσο μεταφοράς, το πιο αργό, το πιο ρυπογόνο, χάνοντας κάθε αρχικό πλεονέκτημα μετά τη μαζικοποίησή του. Κατά μία έννοια και ειρωνεία της ζωής, επιτεύχθηκε για πρώτη φορά η κοινωνική ισότητα φτωχών και πλούσιων στην ταλαιπωρία.
Η εναλλακτική πρόταση για τη σωτηρία των πόλεων και των ανθρώπων είναι σύνθετη και ριζοσπαστική. Δεν μας αρκεί πλέον η μαζική συγκοινωνία, χρειάζεται να αλλάξει ο σχεδιασμός των πόλεων με πολύ περισσότερο πράσινο, με ευχάριστες διαδρομές για περπάτημα ή ποδήλατο από τη δουλειά στο σπίτι, με ενεργές γειτονιές με μαγαζιά, μπακάλικα, καφενεία κ.λπ., διορθώνοντας τις νεκρές συνοικίες και τους άδειους χωρίς ζωή επικίνδυνους δρόμους.

«Οι άνθρωποι», γράφει ο Ι. Ίλιτς, «θα σπάσουν τις αλυσίδες της παντοδύναμης βιομηχανίας της συγκοινωνίας, όταν αρχίσουν ξανά να αγαπάνε ως κάτι πολύ προσωπικό τη δική τους περιοχή και να μη νιώθουν την ανάγκη να απομακρύνονται από αυτή.»

Αλλά, για να αγαπηθεί μια περιοχή, συμπληρώνει ο Andrι Gorz στην “Κοινωνική ιδεολογία του αυτοκινήτου”, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να γίνει βιώσιμη και όχι κυκλοφορήσιμη. Η γειτονιά ή η κοινωνία (κοινότητα) θα πρέπει, ακόμη μια φορά, να μετατραπεί σε μικρόκοσμο, σχεδιασμένο από και για όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να δουλεύουν, να ζουν, να χαλαρώνουν, να μαθαίνουν, να επικοινωνούν και να περιπλανώνται∙ και τον οποίο μικρόκοσμο θα διαχειρίζονται συλλογικά σαν το χώρο της συμβίωσής τους.
Σοσιαλισμός του “κορόιδου καταναλωτή” δεν μπορεί να υπάρξει και αυτή είναι η διαφορά του από τον καπιταλισμό, όπου έχουμε μπερδέψει τι σημαίνει αναγκαίο και έχουμε κάνει απαραίτητο ό,τι έχουν επιλέξει οι διαχειριστές μας.
Για να πας, λοιπόν, στο σοσιαλισμό ή σε κάποιο σύστημα ουμανιστικό και δίκαιο για τους πολλούς, πρέπει να αποβάλεις πολλές συνήθειες εξαρτησιογόνες και, ελεύθερος πλέον, να επιλέξεις τις πραγματικές σου ανάγκες, που θα βελτιώσουν τη ζωή σου, μέσα σου κι έξω σου, από σένα για σένα και από σένα για τους άλλους. Υπό αυτή την έννοια, ναι, πράγματι, στο σοσιαλισμό πας μόνο με ποδήλατο!
Το αυτοκίνητο είναι χρήσιμο, όπου είναι πραγματικά αναγκαίο, και δεν μπορεί σαν “καύκαλο χελώνας” να γίνεται το καθημερινό φορτίο της ζωής μας.
Το ποδήλατο είναι δείκτης αντίστασης στην καθημερινή σπατάλη, είναι οικονομία, είναι υγεία, είναι η ελπίδα ότι τελικά ο άνθρωπος δεν χειραγωγείται και μπορεί να αντιστέκεται.
Όπως ο άγγλος συγγραφέας και φιλόσοφος H. G. Wells (1866-1946) είπε: «Κάθε φορά, που βλέπω έναν ενήλικα σ’ ένα ποδήλατο, δεν έχω πλέον απελπισία για το μέλλον της ανθρωπότητας.» Τέτοιους ενήλικες εμείς έχουμε πολλούς. Γιά να δούμε!
Η Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας, 16-22 Σεπτεμβρίου, για την Πρέβεζα πέρασε χωρίς εκδηλώσεις. Του χρόνου ίσως!
Σπύρος Κανιώρης

Τα κάστρα δεν δίδονται αντιπαροχή

Απ’ τις αρχές τού μήνα η πόλη ασχολείται γι’ άλλη μια φορά με το κάστρο του Αγίου Ανδρέα και, μαζί μ’ αυτό, με όλα τα πρώην στρατόπεδα, που βρίσκονται στα όρια του δήμου. Αφορμή μια κλήση σε απολογία προς το δήμαρχο, γιατί, σύμφωνα με αναφορά τής 8^ης Μεραρχίας, ο δήμος χρησιμοποίησε το κάστρο τον Αύγουστο, για να κάνει στο χώρο του τη γνωστή “Γιορτή τής Σαρδέλας”, χωρίς να της ζητήσει την άδεια. Ο Δήμος Πρέβεζας απ’ τη μεριά του δηλώνει διά τού δημάρχου του ότι θα εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί το κάστρο –για την επόμενη γιορτή τής σαρδέλας, υποθέτουμε∙ ή, ίσως, ως πάρκινγκ;– και μέμφεται τις κατά καιρούς κυβερνήσεις, επειδή, αν και από πολύ καιρό έχει συμφωνηθεί η παραχώρηση των στρατοπέδων στο δήμο, τα συναρμόδια υπουργεία δεν προχωρούν τη διαδικασία. Παράλληλα ο δήμος σε συνεργασία με φορείς τής πόλης –Εργατικό Κέντρο, Τεχνικό Επιμελητήριο, Θεατρικό Εργαστήρι, Θεατρική Σκηνή, παράρτημα της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρίας, Ε.Λ.Μ.Ε., Σωματείο Εργαζομένων στους Δήμους τού Νομού κ.ά.– διοργανώνει εκδήλωση διαμαρτυρίας με πολιτιστικές δράσεις –έκθεση φωτογραφίας, μουσικό πρόγραμμα– στο χώρο τού κάστρου την Κυριακή, 25 του μήνα, ενώ ο δήμαρχος σε συνεργασία με τον τοπικό βουλευτή τής συμπολίτευσης πρόκειται να παρασταθεί στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας –ή άλλαξε όνομα;–, για να τον ενημερώσει.

«Το αίτημα της κοινωνίας για την απόδοση των κάστρων στο δήμο είναι υπερώριμο», δήλωσε, όπως διαβάζω, ο δήμαρχος στις εφημερίδες, χαρακτηρίζοντας συγχρόνως τον τρόπο που επέλεξε, για να φέρει σε πέρας τη διαδικασία παραχώρησης, “μοντέλο” για την τοπική αυτοδιοίκηση.

Απ’ την άλλη μεριά ο στρατός ισχυρίζεται ότι η αναφορά προς τον εισαγγελέα έγινε υποχρεωτικά και τυπικά, γιατί ο δήμος δεν ζήτησε, όπως είχε συμφωνήσει να κάνει, άδεια για την κατασκευή οποιασδήποτε εγκατάστασης  για οποιαδήποτε χρήση τού χώρου.

Στο μεταξύ, εδώ και δυο χρόνια περίπου, οι άνθρωποι του Θεατρικού Εργαστηριού Πρέβεζας κατέλαβαν ένα από τα μισοερειπωμένα στρατιωτικά κτίρια τού κάστρου –κτίριο που δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μνημείο– και με προσωπική δουλειά, μεράκι και κόστος έστησαν ένα θαυμάσιο θεατράκι. Η συμπαράσταση του Δήμαρχου και του Νομάρχη Πρέβεζας σε απόπειρα του στρατού να τους αποβάλει ήταν γενναία και κρίσιμη. Το παράδειγμά τους ακολούθησαν πρόσφατα η Θεατρική Σκηνή Πρέβεζας και το τοπικό παράρτημα της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρίας.

Δεν θα μας απασχολήσει εδώ και τώρα αν η πολιτική «να κάνουμε μικρά ή μεγαλύτερα βήματα για την ενσωμάτωση των στρατοπέδων στη λειτουργία τής πόλης» με στόχο «να γίνει συνείδηση στους συμπολίτες μας μέσα από την καθημερινότητά τους ότι τα στρατόπεδα μας ανήκουν, είναι δημόσιος χώρος», όπως δήλωσε ο δήμαρχος σε ημερίδα τής δημοτικής κίνησης “Νέα Πόλη” της Καβάλας, είναι αποτελεσματική, και μάλιστα τόσο, ώστε να χαρακτηριστεί “μοντέλο” για την τοπική αυτοδιοίκηση, ή αν, ως «αντίληψη της διαχείρισης και της διεκπεραίωσης εκφυλίζει κάθε προσπάθεια διεκδίκησης του δίκαιου αιτήματος της απόδοσης χωρίς όρους των στρατοπέδων στο δήμο», όπως ισχυρίζεται η ελάσσων αντιπολίτευση στο δημοτικό μας συμβούλιο. Αυτά, άλλη φορά.

Με το Ν. 2745/1999 με τίτλο “Σύσταση προσωρινής υπηρεσίας για την αξιοποίηση και μετεγκατάσταση στρατοπέδων και άλλες διατάξεις” συστάθηκε στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας μια υπηρεσία, με διακηρυγμένο σκοπό την αναδιάρθρωση των στρατοπέδων. Η υπηρεσία αυτή, μεταξύ άλλων, προτείνει τη χωροθέτηση νέων στρατοπέδων, μελετά τον τρόπο αξιοποίησης των αποδεσμευόμενων και εισηγείται στον υπουργό τη μεταβίβαση της κυριότητάς τους και τη διαχείριση των πόρων από τη μεταβίβαση αυτή, με αποκλειστικό σκοπό τη χρηματοδότηση των νέων στρατοπέδων. Ακόμη, προτείνει, μαζί με τον οικείο δήμο ή κοινότητα, στον Υπουργό Πε.Χω.Δ.Ε. –ή όπως τον λένε– την πολεοδόμηση των αποδεσμευόμενων στρατοπέδων χωρίς την τήρηση των όρων δόμησης της περιοχής. Ποσοστό 50% τουλάχιστον αυτών των στρατοπέδων πρέπει να καλύπτει ανάγκες πράσινου και κοινωφελών εξυπηρετήσεων, ενώ το ποσοστό, που αφήνεται στο στρατό για οικοδόμηση, μπορεί να βρίσκεται και σε άλλο δημόσιο κτήμα. Μ’ άλλα λόγια, έκταση μέχρι το μισό τού στρατοπέδου οικοδομείται από το στρατό, χωρίς μάλιστα να τηρούνται οι όροι δόμησης της περιοχής.

Πρώτα απ’ όλα, αυτός ο αποικιοκρατικός, όπως έχει χαρακτηριστεί από την κίνηση “Διάβαση Πεζών” των Σερρών, νόμος, που, επί πλέον, μετατρέπει το στρατό σε εργολάβο οικοδομών επί αντιπαροχή, πρέπει να καταργηθεί. Αλλά και για όσο ακόμη ισχύει, μπορούμε και οφείλουμε να διεκδικούμε την απόδοση των στρατοπέδων χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

Σύμφωνα με το νόμο, οι πρόσοδοι του στρατού από τη μεταβίβαση των αποδεσμευόμενων στρατοπέδων χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη χρηματοδότηση των νέων, δηλαδή για τη μετεγκατάσταση από το παλιό στο νέο στρατόπεδο. Το κάστρο, όμως, του Αγίου Ανδρέα, όπως και το κάστρο του Αγίου Γεωργίου και η “Βάση” (στρατόπεδο Σολωμού), έχουν ήδη εκκενωθεί. Ποιο κόστος μετεγκατάστασης, λοιπόν, έχει να καλύψει ο στρατός, ώστε να απαιτεί, για να το καλύψει, γη προς οικοδόμηση;

Ακόμα, τα κάστρα του Αγίου Ανδρέα και του Αγίου Γεωργίου είναι ιστορικά μνημεία, τουρκικά οχυρωματικά έργα, που περιήλθαν στην κυριότητα του Ελληνικού Κράτους με την ενσωμάτωση της Πρέβεζας σ’ αυτό και που τα χρησιμοποίησε στη συνέχεια ο Ελληνικός Στρατός ακριβώς ως οχυρά∙ και κάτω από το στρατόπεδο Σολωμού βρίσκονται τα ερείπια του κάστρου τής Μπούκας, του πρώτου οχυρωματικού έργου τής πόλης, που κατασκεύασαν οι ενετοί, και που στη συνέχεια, στα ερείπιά του έφτιαξε ο Αλής τα “Παλιοσάραγα”. Ως ιστορικά μνημεία τα ακίνητα αυτά δεν μπορούν να οικοδομηθούν. Με ποια, λοιπόν, λογική ο στρατός, όταν εγκαταλείπει αυτά τα μνημεία, που για κάποιο διάστημα τα χρησιμοποίησε ως στρατόπεδα, απαιτεί αντιπαροχή για τη μεταβίβαση της κυριότητάς τους σ’ άλλο ελληνικό νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, το Δήμο Πρέβεζας; Δεν θυμίζει αυτό συμπεριφορά στρατού κατοχής;

Αυτό, λοιπόν, που τελικά χρειάζεται και ενδιαφέρει, είναι να αναπτυχθεί από τους δημότες ένα κίνημα, που, όπως οι πρωτοπόροι καταληψίες των θεατρικών σχημάτων και της Φωτογραφικής Εταιρίας, θα διεκδικήσει τη χωρίς αντάλλαγμα παραχώρηση των στρατοπέδων για την εξυπηρέτηση δημόσιων σκοπών –πολιτισμό, πράσινο κ.λπ.–, με την αντίληψη ότι οι χώροι αυτοί είναι δημόσιοι, ανήκουν στην πόλη και τους κατοίκους της.

Μιλτιάδης Μπάλκος

Go home κινέζοι

To “go home αμερικάνοι” από το λιμάνι, που ακούγονταν στα τέλη του ’70, έγινε “go home κινέζοι” το 2009 και πρωτοστατούν σε αυτό τα μέλη του ΠΑΜΕ. Πώς αλλάζουν οι καιροί! Το μόνο που δεν αλλάζει είναι η Παπαρήγα, που είπε το αμίμητο “με βαρέθηκα κι εγώ”.

Ν.Λ

Παράνομες οι πινακίδες και οι… Δήμοι

“Δικαίωσε το Συμβούλιο της Επικρατείας – μετά από δεκαετή δικαστικό αγώνα – το δικηγόρο κ. Τσιώκο – Πλαπούτα, πατέρα του άτυχου νέου που έχασε πριν δέκα χρόνια τη ζωή του όταν το αυτοκίνητό του προσέκρουσε σε διαφημιστική πινακίδα που είχε τοποθετηθεί παράνομα από το Δήμο Παπάγου.

Κυριολεκτικός καταπέλτης ενάντια στους δήμους που επιτρέπουν την παράνομη τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων στα οδικά δίκτυα της πόλης ήταν η εισήγηση του συμβούλου επικρατείας Ε. Αντωνόπουλου, ο οποίος δικαίωσε πλήρως τον πατέρα του άτυχου νέου και καταδίκασε το Δήμο Παπάγου να του καταβάλει το ποσό των 234.776 ευρώ ως αποζημίωση για την ψυχική οδύνη που του προκάλεσε.
Η μίσθωση του συγκεκριμένου χώρου είχε γίνει από το Δήμο Παπάγου με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου το 1993.

Jacob MacDonald, Αράχνη

Ο θάνατος του γιου του πυροδότησε την αντίδραση του κ. Τσιώκου – Πλαπούτα, ο οποίος στράφηκε δικαστικά κατά του Δήμου Παπάγου και του Ελληνικού Δημοσίου διεκδικώντας αποζημίωση λόγω ψυχικής οδύνης. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον ίδιο, η ευθύνη του Δημοσίου και των Δήμων στοιχειοθετείται λόγω της παράλειψής τους να αφαιρέσουν ή να απομακρύνουν τις σχετικές πινακίδες, παρ’ όλο που έχουν υποχρέωση να τις θέσουν εκτός λειτουργίας.

Η εισήγηση του συμβούλου κ. Αντωνόπουλου αποτελεί πλήρη δικαίωση του κ. Τσιώκου – Πλαπούτα, καθώς διατυπώνει ρητά ότι, με βάση διεθνείς συμβάσεις, είναι απαγορευμένη η τοποθέτηση στον ευρύτερο χώρο των δρόμων κάθε επιγραφής ή εγκατάστασης, που θα μπορούσε να προκαλέσει σύγχυση ή θάμβωση στους οδηγούς ή να τους αποσπάσει την προσοχή.

Μάλιστα, ο εισηγητής τόνισε την υποχρέωση των ΟΤΑ να αφαιρούν τις υπαίθριες διαφημιστικές πινακίδες που υπάρχουν στις λεωφόρους και τους δρόμους, που, αν δεν το κάνουν, πρέπει να τις αφαιρεί το ΥΠΕΧΩΔΕ ως καθ΄ ύλην αρμόδιο υπουργείο, καθώς η τοποθέτησή τους είναι αντίθετη στις διεθνείς συμβάσεις της Βιέννης (8.11.1968) για την οδική κυκλοφορία και την οδική σήμανση και τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ/1999), που δεν επιτρέπουν την τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων. Παράλληλα υπογράμμισε ότι είναι ανίσχυρες και συνεπώς ανεφάρμοστες οποιεσδήποτε νομοθετικές ρυθμίσεις επιτρέπουν την εγκατάσταση διαφημίσεων στο οδόστρωμα και στο πεζοδρόμιο οδών που βρίσκονται σε κατοικημένη περιοχή. Και τούτο διότι τέτοιες διατάξεις είναι αντίθετες στις διεθνείς συμβάσεις της Βιέννης για την οδική κυκλοφορία και την οδική σήμανση και σηματοδότηση, που υπερισχύουν κάθε αντίθετης εσωτερικής ρύθμισης”.

Σας θυμίζει κάτι από Δήμο Πρέβεζας αυτό; Αν ναι, λάθος κάνετε. Μέχρι να γίνει κάποιο ατύχημα… και τότε… θα πληρώνουμε όλοι μας… (ίσως και κάποιος με τη ζωή του).

Βέβαια κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν κάποτε, αλλά, ως γνωστόν, “τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο”…

ΔιΠ (πηγή tvxs)

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Στις 10 Οκτώβρη γιορτάστηκε για άλλη μια χρονιά η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, με ιδιαίτερη έμφαση την αδυναμία διάγνωσης στο 50% των ψυχικών νόσων από το σύστημα της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Γιορτάστηκε για άλλη μια χρονιά, για να θυμίσει σε όλους εμάς τους “υγιείς” ότι κάποιοι άνθρωποι εξαιτίας της ψυχικής τους ευαλωτότητας, περιθωριοποιούνται, στιγματίζονται και βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Και μετά τι;

25 χρόνια “ψυχιατρική μεταρρύθμισης” στην Ελλάδα, η οποία ουσιαστικά επιβλήθηκε , μετά την παγκόσμια κατακραυγή ,για τις συνθήκες διαβίωσης στα ελληνικά ψυχιατρεία , που έκαναν τον γύρο του κόσμου ,μέσα από τις εικόνες του κολαστήριου της Λέρου.

Μια μεταρρύθμιση που στόχος της ήταν το κλείσιμο όλων των ψυχιατρείων ουσιαστικά “άσυλων ψυχών” και η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου συστήματος  δομών πρόληψης και θεραπείας των ψυχικών νόσων μέσα στην κοινότητα.

Ποια είναι η κατάσταση αυτής της “μεταρρύθμισης” όμως  σήμερα;

Αυτή τη στιγμή κινδυνεύει με “οικονομικό και θεσμικό κραχ” όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε άρθρο του ο Θ. Μεγαλοοικονόμου, ψυχίατρος, ένας από τους πρωτεργάτες της.

Από τη μια έχει περιέλθει σε οικονομικό αδιέξοδο λόγω των πολιτικών υποχρηματοδότησης από το ελληνικό δημόσιο, καθώς η μεταρρύθμιση όλα αυτά τα χρόνια στηρίχθηκε σε συγχρηματοδοτούμενα από την Ε.Ε. προγράμματα (Ψυχαργώς) και η χρηματοδότηση της από τους εθνικούς πόρους εξαντλούνταν σε σημαντικό βαθμό στις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει η εκάστοτε κυβέρνηση μέσα στα πλαίσια της συγχρηματοδότησης.

Όταν τελείωνε η χρηματοδότηση από την Ε.Ε. είτε αναζητούσαν τη συνέχιση της από το επόμενο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, είτε όπως σήμερα βρίσκονταν σε οικονομικό αδιέξοδο ( δυστυχώς τα πακέτα στήριξης κάποτε τελειώνουν …) και συνεπώς κινδυνεύουν με κατάρρευση  εκατοντάδες στεγαστικές δομές (όπου κατά πολλούς “μετεγκαταστάθηκαν”, οι ασθενείς από τα ψυχιατρεία που έκλεισαν, χωρίς ουσιαστικά να αλλάξει η λειτουργία του άσυλου, απλώς μεταφέρθηκε στα οικοτροφεία και τους ξενώνες), πράγμα το οποίο οδηγεί σε “αντιδραστικές” προτάσεις, οι οποίες δυστυχώς ακούγονται τελευταία και από ψυχιάτρους για άνοιγμα πάλι των ψυχιατρείων με άλλες μορφές όπως: “ειδικά οικοτροφεία, για δυσίατα περιστατικά” ή “ψυχιατρεία μέσης ασφάλειας” όπως στην Βρετανία για ψυχικά πάσχοντες επικίνδυνα παραβάτες…

Από την άλλη δεν προχώρησε η ψυχιατρική μεταρρύθμιση θεσμικά, έτσι ώστε η συρρίκνωση και το κλείσιμο όλων των ψυχιατρείων, που προβλέπεται να ολοκληρωθεί μέχρι το 2015, να συνοδευτεί από την δημιουργία των απαιτούμενων εκείνων δομών σε κάθε νομό της χώρας (Κέντρα Ψυχικής Υγείας, Ιατροπαιδαγωγικά Κέντρα, Κινητές Μονάδες ψυχιατρικής περίθαλψης υπαίθρου, ψυχιατρικές κλίνες για νοσηλεία επειγόντων περιστατικών μέσα στα Γενικά Νοσοκομεία κ.λπ.), που να οδηγεί σε μια άλλη ψυχιατρική στην Ελλάδα.

Όπως αναφέρει ο Ομότιμος Καθηγητής Ψυχιατρικής και Παιδοψυχιατρικής Παναγιώτης Σακελλαρόπουλος, ένα “μυθικό” πρόσωπο στο χώρο της Κοινωνικής Ψυχιατρικής και της Ψυχανάλυσης:

«Στο πλαίσιο της ελληνικής ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, από το 1984 έως σήμερα, Αποασυλοποίηση και Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση σχεδόν ταυτίστηκαν. Το λάθος που έγινε είναι ότι αντίθετα με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, εμείς αρχίσαμε από την τριτοβάθμια περίθαλψη, δηλαδή την αποασυλοποίηση όχι από τη δημιουργία μονάδων πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Ο κυριότερος παράγοντας αυτής της λάθος επιλογής είναι οικονομικός. Η πρωτοβάθμια περίθαλψη, κυρίως της σχιζοφρένειας, προσφέρει τεράστια ποσά σε ιδιώτες ψυχιάτρους και ιδιωτικές κλινικές. Είναι καιρός με ταχείς ρυθμούς και με επένδυση κεφαλαίων να προχωρήσει η χώρα μας στην ανάπτυξη Κέντρων Ψυχικής Υγείας ή Κινητών Ψυχιατρικών Μονάδων και Ιατροπαιδαγωγικών Κέντρων. Αυτές οι μονάδες πρωτοβάθμιας περίθαλψης θα αποτρέψουν την δημιουργία ενός νέου κύκλου ασυλοποίησης».

Οι δομές αυτές όμως, ιδιαίτερα αυτές που αφορούν παιδιά και εφήβους, αναπτύσσονται με πολύ αργούς ρυθμούς έτσι ώστε να αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες του συνόλου του πληθυσμού, ενώ όπου δημιουργήθηκαν τέτοιες δομές αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα στην λειτουργία τους λόγω της έλλειψης κατάλληλα εκπαιδευμένου επιστημονικού προσωπικού, καθυστέρηση στην τομεοποίηση, υποχρηματοδότηση κ.λπ.

Ενθαρρυντικό σε όλα αυτά, είναι η προσπάθεια χειραφέτησης των ψυχικά πασχόντων και των οικογενειών τους, οι οποίες ξεκίνησαν να αναπτύσσονται με πιο συστηματικό τρόπο τα τελευταία χρόνια, με την αυτοοργάνωση τους σε συλλόγους, οι οποίοι ανάμεσα στα άλλα διεκδικούν ανθρώπινα δικαιώματα (να σταματήσουν οι εγκλεισμοί οι οποίοι αποτελούν το 55-60% των εισαγωγών σε ψυχιατρικές κλινικές, σταμάτημα των μηχανικών καθηλώσεων κ.λπ.).

Τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων, ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής κρίσης, οφείλουμε μαζί με τα δικαιώματα όλων  των κοινωνικά αποκλεισμένων ατόμων (μετανάστες, χρήστες ουσιών, κ.λπ.) να τα θέσουμε στο επίκεντρο των διεκδικήσεων των κοινωνικών αγώνων, γιατί δυστυχώς τα άσυλα καθημερινά πληθαίνουν και δεν αφορούν μόνο τους ψυχικά ασθενείς.

Καλλιόπη Μιχελάκου

Παιδοψυχίατρος

kmichelakou@yahoo.gr

Ο Ξενώνας

Ο Ξενώνας «Εστία» λειτουργεί στην Πρέβεζα απ’ τις 3 Ιουλίου 2000, ενώ από το φθινόπωρο του 2004 ξεκίνησαν την λειτουργία τους τα δύο Προστατευόμενα Διαμερίσματα.

Σήμερα στις δομές φιλοξενούνται ένοικοι, πρώην νοσηλευόμενοι του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, οι οποίοι κατάγονται απ’ τους Νομούς Πρέβεζας, Άρτας, Ιωαννίνων, Αιτωλοακαρνανίας, Λευκάδας.

Εκτός από τις πολύπλευρες θεραπευτικές και άλλες δραστηριότητες, πραγματοποιείται οργανωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα κατάρτισης σε βιολογική καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων, πιστοποιημένων από τη ΔΗΩ, με σκοπό την καταπολέμηση του αποκλεισμού από την αγορά εργασίας.

Στο εγγύς μέλλον σχεδιάζεται η λειτουργία ΚΟΙ.Σ.Π.Ε (Κοινωνικού Συνεταιρισμού Περιορισμένης Ευθύνης) με σκοπό την διάθεση των προϊόντων του στην αγορά.

Οι Δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του «Ψυχαργώς» από το Νοσοκομείο της Πρέβεζας, αποτελούν μια πραγματική εστία για τους ενοίκους τους οι οποίοι βίωσαν τον εγκλεισμό και τον ιδρυματισμό.

Κατόρθωσαν μέσα σε αυτά τα χρόνια, με την δράση τους να γίνουν ένα σημαντικό κομμάτι της πόλης, την οποία συνεχώς ευαισθητοποιούν και ενημερώνουν μέσα από υψηλού  επιπέδου εκδηλώσεις, επιστημονικές αλλά και πολιτιστικές, σε θέματα ψυχικής υγείας.

Η τελευταία εκδήλωση, ήταν πραγματικά μια κατάθεση ψυχής, από όλους όσους συν-συμμετείχαν, ένοικοι, εργαζόμενοι, εμψυχωτές, καλλιτέχνες, που αποδεικνύει ότι οι ψυχικά πάσχοντες όχι μόνο μπορούν να ζουν ανάμεσά μας, άλλωστε στην θέση τους αύριο μπορεί να είναι ένας από εμάς, αλλά και να δημιουργούν και να εκφράζονται όπως και όλοι εμείς.

Κ.Μ.

Άρχισαν τα όργανα στα Εξάρχεια

Οι δυνάμεις “προστασίας του πολίτη” του Χρυσοχοΐδη κατέλαβαν τα Εξάρχεια σε μια επίδειξη δύναμης, αρχίζοντας μια βεντέτα με τον αντιεξουσιαστικό χώρο.

Από παλαιότερη επιβολή του νόμου και της τάξεως στα Εξάρχεια

Ποιος τους κάλεσε να τους προστατέψουν; Όχι βέβαια οι κάτοικοι. Αποτέλεσμα να πέσει στο ναδίρ η κίνηση στα μαγαζιά της πλατείας και οι κάτοικοι να έχουν μέρες να κοιμηθούν την νύχτα από τις φιλοφρονήσεις που ανταλλάσουν οι δυνάμεις κατοχής με τους νεαρούς της περιοχής Ο κίνδυνος για νέο επεισόδιο τύπου ζαρντινιέρας είναι πολύ πιθανός. Να δούμε τι θα ψελλίζει τότε ο νέος πρώην “αριστερός” υφυπουργός κ. Βούγιας που δήλωσε ότι εργάζεται για την συμφιλίωση των ΜΑΤ με τον πολίτη. Αλεπού η κ. Δαμανάκη δεν πάτησε την πεπονόφλουδα που της έριξε ο κ. Πρωθυπουργός.

Αυτό που προκαλεί αγανάκτηση, είναι ο ευφημισμός των ονομάτων που επιχειρεί η νέα κυβέρνηση. Επί Σημίτη οι λέξεις είχαν αποκτήσει την αντίθετη έννοια. Η διαφθορά είχε ονομασθεί διαφάνεια, η οπισθοδρόμηση λεγόταν εκσυγχρονισμός. Τώρα, το υπουργείο δημόσιας τάξης λέγεται υπουργείο προστασίας του πολίτη. Δηλαδή, θα τις τρως απ’ τους προστάτες σου για το καλό σου. Μήπως θυμίζει λίγο Όργουελ η όλη ιστορία;

Ν. Λ.

ΜΟΧΑΜΕΝΤ ΚΑΜΡΑΝ ΑΤΙΦ, 25 ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ. ΝΕΚΡΟΣ ΑΠΟ ΞΥΛΟ, ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ, ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ ΣΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΝΙΚΑΙΑΣ

Chester Elmore, Πάμπλο

26 Σεπτέμβρη, 1:30΄ π.μ., 15 μπάτσοι εισβάλουν σε χαμόσπιτο πακιστανών εργατών, στην Ηλιουπόλεως 82, στη Νίκαια. Ο Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ ξυλοκοπείται μαζί με συγγενείς και συγκατοίκους του και οδηγείται στο Α.Τ. Νίκαιας ως ύποπτος για ξυλοδαρμό ανηλίκου. Ο άγριος ξυλοδαρμός συνεχίζεται. Τον δένουν χειροπόδαρα και τον χτυπούν με γκλομπς. Του κάνουν ηλεκτροσόκ με καλώδια στα χέρια και στα γόνατα.
Ο μηνυτής δεν τον αναγνωρίζει, αποσύρει τη μήνυση και οι μπάτσοι τον αφήνουν ελεύθερο, αφού βάζουν τον αδερφό του να υπογράψει ότι τον παρέλαβε χωρίς ούτε έναν μώλωπα.

Στις 9 Οκτώβρη ο Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ πεθαίνει εξαιτίας της αστυνομικής “περιποίησης”, που είχε δεχτεί λίγες μέρες πριν. Είναι ο πέμπτος μετανάστης που χάνει την ζωή του από περιποιήσεις των “οργάνων” στη φιλόξενη χώρα μας.

Την Κυριακή, 11 Οκτώβρη, πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδος, της κίνηση “Ενωμένοι ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή”, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω απ’ το σπίτι του θύματος. Στη συγκέντρωση μαζεύτηκαν πάνω από 200 κάτοικοι και παραβρέθηκαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνης και Θ. Δρίτσας. Πραγματοποιήθηκε πορεία μέχρι το Α.Τ. Νίκαιας, όπου τους περίμεναν πάνοπλοι περίπου 30 αστυνομικοί με ασπίδες καθώς και… ασφαλίτες.

Οι εκπρόσωποι των διαδηλωτών δήλωσαν ότι θα συνεχίσουν την προσπάθεια να τιμωρηθούν οι ένοχοι των βασανιστηρίων στο Α.Τ. Νίκαιας, όπως και για να μπει συνολικά τέλος στη ρατσιστική πολιτική και να μη συνεχιστεί η πολιτική της ΝΔ από τη νέα κυβέρνηση. Επίσης, ανακοινώθηκε ότι θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση το Σάββατο 17 Οκτώβρη, 7 μ.μ. στο Δημαρχείο της Νίκαιας. Το ΚΚΕ, που ελέγχει το Δήμο, απουσίαζε.

ΔιΠ  (πηγές tvxs.gr και entasifm.org)

Ο εθνικισμός έχει τα μέσα του∙ κι εμείς τα δικά μας

Στο 132^ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών φοιτούν μαθητές από 12 εθνότητες και πάνω από το 70% απ’ αυτούς είναι ξενόγλωσσοι. Πριν λίγα χρόνια η τότε διευθύντρια του σχολείου Στέλλα Πρωτονοτάριου κι ο σύλλογος των δασκάλων του αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα: τη διαρροή μαθητών, το φόβο των ελλήνων γονιών ότι τα παιδιά τους θα μείνουν αμόρφωτα, τα καθημερινά φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας. Άρχισαν να διδάσκονται σε ξενόγλωσσους μαθητές αλβανικά ή αραβικά και στους γονείς τους ελληνικά, οι ανακοινώσεις τού σχολείου εκδίδονταν σε τρεις γλώσσες, ελληνικά, αλβανικά κι αγγλικά, και πάρθηκαν πολλές ακόμη πρωτοβουλίες, σύμφωνα με τα διδάγματα της σύγχρονης παιδαγωγικής. Αποτέλεσμα: η βία εξαφανίστηκε, οι επιδόσεις των μαθητών βελτιώθηκαν, οι γονείς ξεπέρασαν τους φόβους τους.

Πριν από ενάμιση περίπου χρόνο όμως, η διευθύντρια απομακρύνθηκε από το σχολείο κι ο νέος διευθυντής, παρά τις έντονες αντιδράσεις γονιών και δασκάλων σταμάτησε τις καινοτόμες δράσεις, αν κι αυτές είχαν τύχει της αναγνώρισης και της υπεράσπισης των συλλόγων των εκπαιδευτικών, καθηγητών παιδαγωγικής, πολιτικών κομμάτων και του Συνήγορου του Πολίτη. Το επιστέγασμα: η διευθύντρια κι η δασκάλα, που δούλευε στο πρόγραμμα, μετά από αναφορά στον εισαγγελέα διώκονται ποινικά, γιατί παραχώρησαν το σχολείο για τη διδασκαλία αλβανικών χωρίς την άδεια του υπουργείου, αν και οι δράσεις αυτές είχαν ενταχθεί στο πρόγραμμα “ολυμπιακής παιδείας” από το 2002.

Ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Βόνιτσας μαζί με τον Πολιτιστικό Σύλλογο “Γέφυρες στον Κόσμο” διοργανώνουν την Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου, στη Βόνιτσα ημερίδα με θέμα “Παιδαγωγικές δράσεις και διδακτικές προσεγγίσεις σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Το παράδειγμα του 132^ου Δ.Σ.”. Θα μιλήσουν ο επίκουρος καθηγητής τού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γιώργος Νικολάου, η διωκόμενη πρώην διευθύντρια του 132^ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών Στέλλα Πρωτονοτάριου κι ο δάσκαλος του ίδιου σχολείου Πέτρος Χαραβιτσίδης. Θα πάμε.