You are currently browsing the category archive for the 'Κοινωνία' category.
Απ’ τις αρχές τού μήνα η πόλη ασχολείται γι’ άλλη μια φορά με το κάστρο του Αγίου Ανδρέα και, μαζί μ’ αυτό, με όλα τα πρώην στρατόπεδα, που βρίσκονται στα όρια του δήμου. Αφορμή μια κλήση σε απολογία προς το δήμαρχο, γιατί, σύμφωνα με αναφορά τής 8ης Μεραρχίας, ο δήμος χρησιμοποίησε το κάστρο τον Αύγουστο, για να κάνει στο χώρο του τη γνωστή “Γιορτή τής Σαρδέλας”, χωρίς να της ζητήσει την άδεια. Ο Δήμος Πρέβεζας απ’ τη μεριά του δηλώνει διά τού δημάρχου του ότι θα εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί το κάστρο –για την επόμενη γιορτή τής σαρδέλας, υποθέτουμε∙ ή, ίσως, ως πάρκινγκ;– και μέμφεται τις κατά καιρούς κυβερνήσεις, επειδή, αν και από πολύ καιρό έχει συμφωνηθεί η παραχώρηση των στρατοπέδων στο δήμο, τα συναρμόδια υπουργεία δεν προχωρούν τη διαδικασία. Παράλληλα ο δήμος σε συνεργασία με φορείς τής πόλης –Εργατικό Κέντρο, Τεχνικό Επιμελητήριο, Θεατρικό Εργαστήρι, Θεατρική Σκηνή, παράρτημα της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρίας, Ε.Λ.Μ.Ε., Σωματείο Εργαζομένων στους Δήμους τού Νομού κ.ά.– διοργανώνει εκδήλωση διαμαρτυρίας με πολιτιστικές δράσεις –έκθεση φωτογραφίας, μουσικό πρόγραμμα– στο χώρο τού κάστρου την Κυριακή, 25 του μήνα, ενώ ο δήμαρχος σε συνεργασία με τον τοπικό βουλευτή τής συμπολίτευσης πρόκειται να παρασταθεί στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας –ή άλλαξε όνομα;–, για να τον ενημερώσει.
«Το αίτημα της κοινωνίας για την απόδοση των κάστρων στο δήμο είναι υπερώριμο», δήλωσε, όπως διαβάζω, ο δήμαρχος στις εφημερίδες, χαρακτηρίζοντας συγχρόνως τον τρόπο που επέλεξε, για να φέρει σε πέρας τη διαδικασία παραχώρησης, “μοντέλο” για την τοπική αυτοδιοίκηση.
Απ’ την άλλη μεριά ο στρατός ισχυρίζεται ότι η αναφορά προς τον εισαγγελέα έγινε υποχρεωτικά και τυπικά, γιατί ο δήμος δεν ζήτησε, όπως είχε συμφωνήσει να κάνει, άδεια για την κατασκευή οποιασδήποτε εγκατάστασης για οποιαδήποτε χρήση τού χώρου.
Στο μεταξύ, εδώ και δυο χρόνια περίπου, οι άνθρωποι του Θεατρικού Εργαστηριού Πρέβεζας κατέλαβαν ένα από τα μισοερειπωμένα στρατιωτικά κτίρια τού κάστρου –κτίριο που δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μνημείο– και με προσωπική δουλειά, μεράκι και κόστος έστησαν ένα θαυμάσιο θεατράκι. Η συμπαράσταση του Δήμαρχου και του Νομάρχη Πρέβεζας σε απόπειρα του στρατού να τους αποβάλει ήταν γενναία και κρίσιμη. Το παράδειγμά τους ακολούθησαν πρόσφατα η Θεατρική Σκηνή Πρέβεζας και το τοπικό παράρτημα της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρίας.
Δεν θα μας απασχολήσει εδώ και τώρα αν η πολιτική «να κάνουμε μικρά ή μεγαλύτερα βήματα για την ενσωμάτωση των στρατοπέδων στη λειτουργία τής πόλης» με στόχο «να γίνει συνείδηση στους συμπολίτες μας μέσα από την καθημερινότητά τους ότι τα στρατόπεδα μας ανήκουν, είναι δημόσιος χώρος», όπως δήλωσε ο δήμαρχος σε ημερίδα τής δημοτικής κίνησης “Νέα Πόλη” της Καβάλας, είναι αποτελεσματική, και μάλιστα τόσο, ώστε να χαρακτηριστεί “μοντέλο” για την τοπική αυτοδιοίκηση, ή αν, ως «αντίληψη της διαχείρισης και της διεκπεραίωσης εκφυλίζει κάθε προσπάθεια διεκδίκησης του δίκαιου αιτήματος της απόδοσης χωρίς όρους των στρατοπέδων στο δήμο», όπως ισχυρίζεται η ελάσσων αντιπολίτευση στο δημοτικό μας συμβούλιο. Αυτά, άλλη φορά.
Με το Ν. 2745/1999 με τίτλο “Σύσταση προσωρινής υπηρεσίας για την αξιοποίηση και μετεγκατάσταση στρατοπέδων και άλλες διατάξεις” συστάθηκε στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας μια υπηρεσία, με διακηρυγμένο σκοπό την αναδιάρθρωση των στρατοπέδων. Η υπηρεσία αυτή, μεταξύ άλλων, προτείνει τη χωροθέτηση νέων στρατοπέδων, μελετά τον τρόπο αξιοποίησης των αποδεσμευόμενων και εισηγείται στον υπουργό τη μεταβίβαση της κυριότητάς τους και τη διαχείριση των πόρων από τη μεταβίβαση αυτή, με αποκλειστικό σκοπό τη χρηματοδότηση των νέων στρατοπέδων. Ακόμη, προτείνει, μαζί με τον οικείο δήμο ή κοινότητα, στον Υπουργό Πε.Χω.Δ.Ε. –ή όπως τον λένε– την πολεοδόμηση των αποδεσμευόμενων στρατοπέδων χωρίς την τήρηση των όρων δόμησης της περιοχής. Ποσοστό 50% τουλάχιστον αυτών των στρατοπέδων πρέπει να καλύπτει ανάγκες πράσινου και κοινωφελών εξυπηρετήσεων, ενώ το ποσοστό, που αφήνεται στο στρατό για οικοδόμηση, μπορεί να βρίσκεται και σε άλλο δημόσιο κτήμα. Μ’ άλλα λόγια, έκταση μέχρι το μισό τού στρατοπέδου οικοδομείται από το στρατό, χωρίς μάλιστα να τηρούνται οι όροι δόμησης της περιοχής.
Πρώτα απ’ όλα, αυτός ο αποικιοκρατικός, όπως έχει χαρακτηριστεί από την κίνηση “Διάβαση Πεζών” των Σερρών, νόμος, που, επί πλέον, μετατρέπει το στρατό σε εργολάβο οικοδομών επί αντιπαροχή, πρέπει να καταργηθεί. Αλλά και για όσο ακόμη ισχύει, μπορούμε και οφείλουμε να διεκδικούμε την απόδοση των στρατοπέδων χωρίς κανένα αντάλλαγμα.
Σύμφωνα με το νόμο, οι πρόσοδοι του στρατού από τη μεταβίβαση των αποδεσμευόμενων στρατοπέδων χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη χρηματοδότηση των νέων, δηλαδή για τη μετεγκατάσταση από το παλιό στο νέο στρατόπεδο. Το κάστρο, όμως, του Αγίου Ανδρέα, όπως και το κάστρο του Αγίου Γεωργίου και η “Βάση” (στρατόπεδο Σολωμού), έχουν ήδη εκκενωθεί. Ποιο κόστος μετεγκατάστασης, λοιπόν, έχει να καλύψει ο στρατός, ώστε να απαιτεί, για να το καλύψει, γη προς οικοδόμηση;
Ακόμα, τα κάστρα του Αγίου Ανδρέα και του Αγίου Γεωργίου είναι ιστορικά μνημεία, τουρκικά οχυρωματικά έργα, που περιήλθαν στην κυριότητα του Ελληνικού Κράτους με την ενσωμάτωση της Πρέβεζας σ’ αυτό και που τα χρησιμοποίησε στη συνέχεια ο Ελληνικός Στρατός ακριβώς ως οχυρά∙ και κάτω από το στρατόπεδο Σολωμού βρίσκονται τα ερείπια του κάστρου τής Μπούκας, του πρώτου οχυρωματικού έργου τής πόλης, που κατασκεύασαν οι ενετοί, και που στη συνέχεια, στα ερείπιά του έφτιαξε ο Αλής τα “Παλιοσάραγα”. Ως ιστορικά μνημεία τα ακίνητα αυτά δεν μπορούν να οικοδομηθούν. Με ποια, λοιπόν, λογική ο στρατός, όταν εγκαταλείπει αυτά τα μνημεία, που για κάποιο διάστημα τα χρησιμοποίησε ως στρατόπεδα, απαιτεί αντιπαροχή για τη μεταβίβαση της κυριότητάς τους σ’ άλλο ελληνικό νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, το Δήμο Πρέβεζας; Δεν θυμίζει αυτό συμπεριφορά στρατού κατοχής;
Αυτό, λοιπόν, που τελικά χρειάζεται και ενδιαφέρει, είναι να αναπτυχθεί από τους δημότες ένα κίνημα, που, όπως οι πρωτοπόροι καταληψίες των θεατρικών σχημάτων και της Φωτογραφικής Εταιρίας, θα διεκδικήσει τη χωρίς αντάλλαγμα παραχώρηση των στρατοπέδων για την εξυπηρέτηση δημόσιων σκοπών –πολιτισμό, πράσινο κ.λπ.–, με την αντίληψη ότι οι χώροι αυτοί είναι δημόσιοι, ανήκουν στην πόλη και τους κατοίκους της.
Μιλτιάδης Μπάλκος
To “go home αμερικάνοι” από το λιμάνι, που ακούγονταν στα τέλη του ’70, έγινε “go home κινέζοι” το 2009 και πρωτοστατούν σε αυτό τα μέλη του ΠΑΜΕ. Πώς αλλάζουν οι καιροί! Το μόνο που δεν αλλάζει είναι η Παπαρήγα, που είπε το αμίμητο “με βαρέθηκα κι εγώ”.
Ν.Λ
“Δικαίωσε το Συμβούλιο της Επικρατείας – μετά από δεκαετή δικαστικό αγώνα – το δικηγόρο κ. Τσιώκο – Πλαπούτα, πατέρα του άτυχου νέου που έχασε πριν δέκα χρόνια τη ζωή του όταν το αυτοκίνητό του προσέκρουσε σε διαφημιστική πινακίδα που είχε τοποθετηθεί παράνομα από το Δήμο Παπάγου.
Κυριολεκτικός καταπέλτης ενάντια στους δήμους που επιτρέπουν την παράνομη τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων στα οδικά δίκτυα της πόλης ήταν η εισήγηση του συμβούλου επικρατείας Ε. Αντωνόπουλου, ο οποίος δικαίωσε πλήρως τον πατέρα του άτυχου νέου και καταδίκασε το Δήμο Παπάγου να του καταβάλει το ποσό των 234.776 ευρώ ως αποζημίωση για την ψυχική οδύνη που του προκάλεσε.
Η μίσθωση του συγκεκριμένου χώρου είχε γίνει από το Δήμο Παπάγου με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου το 1993.
Jacob MacDonald, Αράχνη
Ο θάνατος του γιου του πυροδότησε την αντίδραση του κ. Τσιώκου – Πλαπούτα, ο οποίος στράφηκε δικαστικά κατά του Δήμου Παπάγου και του Ελληνικού Δημοσίου διεκδικώντας αποζημίωση λόγω ψυχικής οδύνης. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον ίδιο, η ευθύνη του Δημοσίου και των Δήμων στοιχειοθετείται λόγω της παράλειψής τους να αφαιρέσουν ή να απομακρύνουν τις σχετικές πινακίδες, παρ’ όλο που έχουν υποχρέωση να τις θέσουν εκτός λειτουργίας.
Η εισήγηση του συμβούλου κ. Αντωνόπουλου αποτελεί πλήρη δικαίωση του κ. Τσιώκου – Πλαπούτα, καθώς διατυπώνει ρητά ότι, με βάση διεθνείς συμβάσεις, είναι απαγορευμένη η τοποθέτηση στον ευρύτερο χώρο των δρόμων κάθε επιγραφής ή εγκατάστασης, που θα μπορούσε να προκαλέσει σύγχυση ή θάμβωση στους οδηγούς ή να τους αποσπάσει την προσοχή.
Μάλιστα, ο εισηγητής τόνισε την υποχρέωση των ΟΤΑ να αφαιρούν τις υπαίθριες διαφημιστικές πινακίδες που υπάρχουν στις λεωφόρους και τους δρόμους, που, αν δεν το κάνουν, πρέπει να τις αφαιρεί το ΥΠΕΧΩΔΕ ως καθ΄ ύλην αρμόδιο υπουργείο, καθώς η τοποθέτησή τους είναι αντίθετη στις διεθνείς συμβάσεις της Βιέννης (8.11.1968) για την οδική κυκλοφορία και την οδική σήμανση και τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ/1999), που δεν επιτρέπουν την τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων. Παράλληλα υπογράμμισε ότι είναι ανίσχυρες και συνεπώς ανεφάρμοστες οποιεσδήποτε νομοθετικές ρυθμίσεις επιτρέπουν την εγκατάσταση διαφημίσεων στο οδόστρωμα και στο πεζοδρόμιο οδών που βρίσκονται σε κατοικημένη περιοχή. Και τούτο διότι τέτοιες διατάξεις είναι αντίθετες στις διεθνείς συμβάσεις της Βιέννης για την οδική κυκλοφορία και την οδική σήμανση και σηματοδότηση, που υπερισχύουν κάθε αντίθετης εσωτερικής ρύθμισης”.
Σας θυμίζει κάτι από Δήμο Πρέβεζας αυτό; Αν ναι, λάθος κάνετε. Μέχρι να γίνει κάποιο ατύχημα… και τότε… θα πληρώνουμε όλοι μας… (ίσως και κάποιος με τη ζωή του).
Βέβαια κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν κάποτε, αλλά, ως γνωστόν, “τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο”…
ΔιΠ (πηγή tvxs)
Στις 10 Οκτώβρη γιορτάστηκε για άλλη μια χρονιά η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, με ιδιαίτερη έμφαση την αδυναμία διάγνωσης στο 50% των ψυχικών νόσων από το σύστημα της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Γιορτάστηκε για άλλη μια χρονιά, για να θυμίσει σε όλους εμάς τους “υγιείς” ότι κάποιοι άνθρωποι εξαιτίας της ψυχικής τους ευαλωτότητας, περιθωριοποιούνται, στιγματίζονται και βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Και μετά τι;
25 χρόνια “ψυχιατρική μεταρρύθμισης” στην Ελλάδα, η οποία ουσιαστικά επιβλήθηκε , μετά την παγκόσμια κατακραυγή ,για τις συνθήκες διαβίωσης στα ελληνικά ψυχιατρεία , που έκαναν τον γύρο του κόσμου ,μέσα από τις εικόνες του κολαστήριου της Λέρου.
Μια μεταρρύθμιση που στόχος της ήταν το κλείσιμο όλων των ψυχιατρείων ουσιαστικά “άσυλων ψυχών” και η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου συστήματος δομών πρόληψης και θεραπείας των ψυχικών νόσων μέσα στην κοινότητα.
Ποια είναι η κατάσταση αυτής της “μεταρρύθμισης” όμως σήμερα;
Αυτή τη στιγμή κινδυνεύει με “οικονομικό και θεσμικό κραχ” όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε άρθρο του ο Θ. Μεγαλοοικονόμου, ψυχίατρος, ένας από τους πρωτεργάτες της.
Από τη μια έχει περιέλθει σε οικονομικό αδιέξοδο λόγω των πολιτικών υποχρηματοδότησης από το ελληνικό δημόσιο, καθώς η μεταρρύθμιση όλα αυτά τα χρόνια στηρίχθηκε σε συγχρηματοδοτούμενα από την Ε.Ε. προγράμματα (Ψυχαργώς) και η χρηματοδότηση της από τους εθνικούς πόρους εξαντλούνταν σε σημαντικό βαθμό στις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει η εκάστοτε κυβέρνηση μέσα στα πλαίσια της συγχρηματοδότησης.
Όταν τελείωνε η χρηματοδότηση από την Ε.Ε. είτε αναζητούσαν τη συνέχιση της από το επόμενο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, είτε όπως σήμερα βρίσκονταν σε οικονομικό αδιέξοδο ( δυστυχώς τα πακέτα στήριξης κάποτε τελειώνουν …) και συνεπώς κινδυνεύουν με κατάρρευση εκατοντάδες στεγαστικές δομές (όπου κατά πολλούς “μετεγκαταστάθηκαν”, οι ασθενείς από τα ψυχιατρεία που έκλεισαν, χωρίς ουσιαστικά να αλλάξει η λειτουργία του άσυλου, απλώς μεταφέρθηκε στα οικοτροφεία και τους ξενώνες), πράγμα το οποίο οδηγεί σε “αντιδραστικές” προτάσεις, οι οποίες δυστυχώς ακούγονται τελευταία και από ψυχιάτρους για άνοιγμα πάλι των ψυχιατρείων με άλλες μορφές όπως: “ειδικά οικοτροφεία, για δυσίατα περιστατικά” ή “ψυχιατρεία μέσης ασφάλειας” όπως στην Βρετανία για ψυχικά πάσχοντες επικίνδυνα παραβάτες…
Από την άλλη δεν προχώρησε η ψυχιατρική μεταρρύθμιση θεσμικά, έτσι ώστε η συρρίκνωση και το κλείσιμο όλων των ψυχιατρείων, που προβλέπεται να ολοκληρωθεί μέχρι το 2015, να συνοδευτεί από την δημιουργία των απαιτούμενων εκείνων δομών σε κάθε νομό της χώρας (Κέντρα Ψυχικής Υγείας, Ιατροπαιδαγωγικά Κέντρα, Κινητές Μονάδες ψυχιατρικής περίθαλψης υπαίθρου, ψυχιατρικές κλίνες για νοσηλεία επειγόντων περιστατικών μέσα στα Γενικά Νοσοκομεία κ.λπ.), που να οδηγεί σε μια άλλη ψυχιατρική στην Ελλάδα.
Όπως αναφέρει ο Ομότιμος Καθηγητής Ψυχιατρικής και Παιδοψυχιατρικής Παναγιώτης Σακελλαρόπουλος, ένα “μυθικό” πρόσωπο στο χώρο της Κοινωνικής Ψυχιατρικής και της Ψυχανάλυσης:
«Στο πλαίσιο της ελληνικής ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, από το 1984 έως σήμερα, Αποασυλοποίηση και Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση σχεδόν ταυτίστηκαν. Το λάθος που έγινε είναι ότι αντίθετα με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, εμείς αρχίσαμε από την τριτοβάθμια περίθαλψη, δηλαδή την αποασυλοποίηση όχι από τη δημιουργία μονάδων πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Ο κυριότερος παράγοντας αυτής της λάθος επιλογής είναι οικονομικός. Η πρωτοβάθμια περίθαλψη, κυρίως της σχιζοφρένειας, προσφέρει τεράστια ποσά σε ιδιώτες ψυχιάτρους και ιδιωτικές κλινικές. Είναι καιρός με ταχείς ρυθμούς και με επένδυση κεφαλαίων να προχωρήσει η χώρα μας στην ανάπτυξη Κέντρων Ψυχικής Υγείας ή Κινητών Ψυχιατρικών Μονάδων και Ιατροπαιδαγωγικών Κέντρων. Αυτές οι μονάδες πρωτοβάθμιας περίθαλψης θα αποτρέψουν την δημιουργία ενός νέου κύκλου ασυλοποίησης».
Οι δομές αυτές όμως, ιδιαίτερα αυτές που αφορούν παιδιά και εφήβους, αναπτύσσονται με πολύ αργούς ρυθμούς έτσι ώστε να αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες του συνόλου του πληθυσμού, ενώ όπου δημιουργήθηκαν τέτοιες δομές αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα στην λειτουργία τους λόγω της έλλειψης κατάλληλα εκπαιδευμένου επιστημονικού προσωπικού, καθυστέρηση στην τομεοποίηση, υποχρηματοδότηση κ.λπ.
Ενθαρρυντικό σε όλα αυτά, είναι η προσπάθεια χειραφέτησης των ψυχικά πασχόντων και των οικογενειών τους, οι οποίες ξεκίνησαν να αναπτύσσονται με πιο συστηματικό τρόπο τα τελευταία χρόνια, με την αυτοοργάνωση τους σε συλλόγους, οι οποίοι ανάμεσα στα άλλα διεκδικούν ανθρώπινα δικαιώματα (να σταματήσουν οι εγκλεισμοί οι οποίοι αποτελούν το 55-60% των εισαγωγών σε ψυχιατρικές κλινικές, σταμάτημα των μηχανικών καθηλώσεων κ.λπ.).
Τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων, ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής κρίσης, οφείλουμε μαζί με τα δικαιώματα όλων των κοινωνικά αποκλεισμένων ατόμων (μετανάστες, χρήστες ουσιών, κ.λπ.) να τα θέσουμε στο επίκεντρο των διεκδικήσεων των κοινωνικών αγώνων, γιατί δυστυχώς τα άσυλα καθημερινά πληθαίνουν και δεν αφορούν μόνο τους ψυχικά ασθενείς.
Καλλιόπη Μιχελάκου
Παιδοψυχίατρος
kmichelakou@yahoo.gr
Ο Ξενώνας «Εστία» λειτουργεί στην Πρέβεζα απ’ τις 3 Ιουλίου 2000, ενώ από το φθινόπωρο του 2004 ξεκίνησαν την λειτουργία τους τα δύο Προστατευόμενα Διαμερίσματα.
Σήμερα στις δομές φιλοξενούνται ένοικοι, πρώην νοσηλευόμενοι του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, οι οποίοι κατάγονται απ’ τους Νομούς Πρέβεζας, Άρτας, Ιωαννίνων, Αιτωλοακαρνανίας, Λευκάδας.
Εκτός από τις πολύπλευρες θεραπευτικές και άλλες δραστηριότητες, πραγματοποιείται οργανωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα κατάρτισης σε βιολογική καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων, πιστοποιημένων από τη ΔΗΩ, με σκοπό την καταπολέμηση του αποκλεισμού από την αγορά εργασίας.
Στο εγγύς μέλλον σχεδιάζεται η λειτουργία ΚΟΙ.Σ.Π.Ε (Κοινωνικού Συνεταιρισμού Περιορισμένης Ευθύνης) με σκοπό την διάθεση των προϊόντων του στην αγορά.
Οι Δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του «Ψυχαργώς» από το Νοσοκομείο της Πρέβεζας, αποτελούν μια πραγματική εστία για τους ενοίκους τους οι οποίοι βίωσαν τον εγκλεισμό και τον ιδρυματισμό.
Κατόρθωσαν μέσα σε αυτά τα χρόνια, με την δράση τους να γίνουν ένα σημαντικό κομμάτι της πόλης, την οποία συνεχώς ευαισθητοποιούν και ενημερώνουν μέσα από υψηλού επιπέδου εκδηλώσεις, επιστημονικές αλλά και πολιτιστικές, σε θέματα ψυχικής υγείας.
Η τελευταία εκδήλωση, ήταν πραγματικά μια κατάθεση ψυχής, από όλους όσους συν-συμμετείχαν, ένοικοι, εργαζόμενοι, εμψυχωτές, καλλιτέχνες, που αποδεικνύει ότι οι ψυχικά πάσχοντες όχι μόνο μπορούν να ζουν ανάμεσά μας, άλλωστε στην θέση τους αύριο μπορεί να είναι ένας από εμάς, αλλά και να δημιουργούν και να εκφράζονται όπως και όλοι εμείς.
Κ.Μ.
Οι δυνάμεις “προστασίας του πολίτη” του Χρυσοχοΐδη κατέλαβαν τα Εξάρχεια σε μια επίδειξη δύναμης, αρχίζοντας μια βεντέτα με τον αντιεξουσιαστικό χώρο.
Από παλαιότερη επιβολή του νόμου και της τάξεως στα Εξάρχεια
Ποιος τους κάλεσε να τους προστατέψουν; Όχι βέβαια οι κάτοικοι. Αποτέλεσμα να πέσει στο ναδίρ η κίνηση στα μαγαζιά της πλατείας και οι κάτοικοι να έχουν μέρες να κοιμηθούν την νύχτα από τις φιλοφρονήσεις που ανταλλάσουν οι δυνάμεις κατοχής με τους νεαρούς της περιοχής Ο κίνδυνος για νέο επεισόδιο τύπου ζαρντινιέρας είναι πολύ πιθανός. Να δούμε τι θα ψελλίζει τότε ο νέος πρώην “αριστερός” υφυπουργός κ. Βούγιας που δήλωσε ότι εργάζεται για την συμφιλίωση των ΜΑΤ με τον πολίτη. Αλεπού η κ. Δαμανάκη δεν πάτησε την πεπονόφλουδα που της έριξε ο κ. Πρωθυπουργός.
Αυτό που προκαλεί αγανάκτηση, είναι ο ευφημισμός των ονομάτων που επιχειρεί η νέα κυβέρνηση. Επί Σημίτη οι λέξεις είχαν αποκτήσει την αντίθετη έννοια. Η διαφθορά είχε ονομασθεί διαφάνεια, η οπισθοδρόμηση λεγόταν εκσυγχρονισμός. Τώρα, το υπουργείο δημόσιας τάξης λέγεται υπουργείο προστασίας του πολίτη. Δηλαδή, θα τις τρως απ’ τους προστάτες σου για το καλό σου. Μήπως θυμίζει λίγο Όργουελ η όλη ιστορία;
Ν. Λ.
Chester Elmore, Πάμπλο
26 Σεπτέμβρη, 1:30΄ π.μ., 15 μπάτσοι εισβάλουν σε χαμόσπιτο πακιστανών εργατών, στην Ηλιουπόλεως 82, στη Νίκαια. Ο Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ ξυλοκοπείται μαζί με συγγενείς και συγκατοίκους του και οδηγείται στο Α.Τ. Νίκαιας ως ύποπτος για ξυλοδαρμό ανηλίκου. Ο άγριος ξυλοδαρμός συνεχίζεται. Τον δένουν χειροπόδαρα και τον χτυπούν με γκλομπς. Του κάνουν ηλεκτροσόκ με καλώδια στα χέρια και στα γόνατα.
Ο μηνυτής δεν τον αναγνωρίζει, αποσύρει τη μήνυση και οι μπάτσοι τον αφήνουν ελεύθερο, αφού βάζουν τον αδερφό του να υπογράψει ότι τον παρέλαβε χωρίς ούτε έναν μώλωπα.
Στις 9 Οκτώβρη ο Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ πεθαίνει εξαιτίας της αστυνομικής “περιποίησης”, που είχε δεχτεί λίγες μέρες πριν. Είναι ο πέμπτος μετανάστης που χάνει την ζωή του από περιποιήσεις των “οργάνων” στη φιλόξενη χώρα μας.
Την Κυριακή, 11 Οκτώβρη, πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδος, της κίνηση “Ενωμένοι ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή”, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω απ’ το σπίτι του θύματος. Στη συγκέντρωση μαζεύτηκαν πάνω από 200 κάτοικοι και παραβρέθηκαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνης και Θ. Δρίτσας. Πραγματοποιήθηκε πορεία μέχρι το Α.Τ. Νίκαιας, όπου τους περίμεναν πάνοπλοι περίπου 30 αστυνομικοί με ασπίδες καθώς και… ασφαλίτες.
Οι εκπρόσωποι των διαδηλωτών δήλωσαν ότι θα συνεχίσουν την προσπάθεια να τιμωρηθούν οι ένοχοι των βασανιστηρίων στο Α.Τ. Νίκαιας, όπως και για να μπει συνολικά τέλος στη ρατσιστική πολιτική και να μη συνεχιστεί η πολιτική της ΝΔ από τη νέα κυβέρνηση. Επίσης, ανακοινώθηκε ότι θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση το Σάββατο 17 Οκτώβρη, 7 μ.μ. στο Δημαρχείο της Νίκαιας. Το ΚΚΕ, που ελέγχει το Δήμο, απουσίαζε.
ΔιΠ (πηγές tvxs.gr και entasifm.org)
Στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών φοιτούν μαθητές από 12 εθνότητες και πάνω από το 70% απ’ αυτούς είναι ξενόγλωσσοι. Πριν λίγα χρόνια η τότε διευθύντρια του σχολείου Στέλλα Πρωτονοτάριου κι ο σύλλογος των δασκάλων του αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα: τη διαρροή μαθητών, το φόβο των ελλήνων γονιών ότι τα παιδιά τους θα μείνουν αμόρφωτα, τα καθημερινά φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας. Άρχισαν να διδάσκονται σε ξενόγλωσσους μαθητές αλβανικά ή αραβικά και στους γονείς τους ελληνικά, οι ανακοινώσεις τού σχολείου εκδίδονταν σε τρεις γλώσσες, ελληνικά, αλβανικά κι αγγλικά, και πάρθηκαν πολλές ακόμη πρωτοβουλίες, σύμφωνα με τα διδάγματα της σύγχρονης παιδαγωγικής. Αποτέλεσμα: η βία εξαφανίστηκε, οι επιδόσεις των μαθητών βελτιώθηκαν, οι γονείς ξεπέρασαν τους φόβους τους.
Πριν από ενάμιση περίπου χρόνο όμως, η διευθύντρια απομακρύνθηκε από το σχολείο κι ο νέος διευθυντής, παρά τις έντονες αντιδράσεις γονιών και δασκάλων σταμάτησε τις καινοτόμες δράσεις, αν κι αυτές είχαν τύχει της αναγνώρισης και της υπεράσπισης των συλλόγων των εκπαιδευτικών, καθηγητών παιδαγωγικής, πολιτικών κομμάτων και του Συνήγορου του Πολίτη. Το επιστέγασμα: η διευθύντρια κι η δασκάλα, που δούλευε στο πρόγραμμα, μετά από αναφορά στον εισαγγελέα διώκονται ποινικά, γιατί παραχώρησαν το σχολείο για τη διδασκαλία αλβανικών χωρίς την άδεια του υπουργείου, αν και οι δράσεις αυτές είχαν ενταχθεί στο πρόγραμμα “ολυμπιακής παιδείας” από το 2002.
Ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Βόνιτσας μαζί με τον Πολιτιστικό Σύλλογο “Γέφυρες στον Κόσμο” διοργανώνουν την Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου, στη Βόνιτσα ημερίδα με θέμα “Παιδαγωγικές δράσεις και διδακτικές προσεγγίσεις σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Το παράδειγμα του 132ου Δ.Σ.”. Θα μιλήσουν ο επίκουρος καθηγητής τού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γιώργος Νικολάου, η διωκόμενη πρώην διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών Στέλλα Πρωτονοτάριου κι ο δάσκαλος του ίδιου σχολείου Πέτρος Χαραβιτσίδης. Θα πάμε.
Από κοντά μας έφυγε για πάντα στις 20-8-97 ο συναγωνιστής και σύντροφος Γιάννης Κακοσίμος. Γεννήθηκε στο Συρράκο Ιωαννίνων το 1924. Μεγάλωσε ορφανός από πατέρα, που δεν γνώρισε ποτέ του, γιατί, όταν εκείνος πέθανε, ο Γιάννης ήταν ακόμη κρυμμένος στην κοιλιά της μάνας του. Για το λόγο αυτό πήρε το όνομα του πατέρα του.
Μεγάλωσε στην Πρέβεζα, όπου, στη διάρκεια της κατοχής, οργανώθηκε στο ΕΑΜ των νέων κι αργότερα στην ΕΠΟΝ. Η προσφορά του ήταν σημαντική σ’ όλη την περίοδο της φασιστικής κατοχής. Το 1948 βρέθηκε φαντάρος στο μαρτυρικό νησί της Μακρονήσου, στο λόχο σκαπανέων. Με τα γεγονότα της εποχής εκείνης θεωρήθηκε στασιαστής και καταδικάστηκε από στρατοδικείο στο Λαύριο έντεκα χρόνια. Από εκεί τον μεταφέρανε στο κολαστήριο της Γιούρας.
Όταν απολύθηκε από τις φυλακές κι επανήλθε στη βιοπάλη, δεν έπαψε να αγωνίζεται για τα ιδανικά του. Προσέφερε πολλά ως στέλεχος του αγροτικού συνεταιριστικού κινήματος της περιοχής.
Συνέχισε να είναι μέλος της ΕΔΑ, του ΚΚΕ Εσωτερικού, μετά της ΕΑΡ και τέλος του Συνασπισμού.
Δεν έπαψε ούτε στιγμή να υπηρετεί πιστά κι ακλόνητα τα πιστεύω του μέχρι τα στερνά του.
A.K.
Σε άρθρο του, που δημοσιεύεται σ’ άλλη σελίδα, ο Νίκος Λιβιεράτος γράφει για την κατάντια τού Γενί Τζαμιού τής πόλης μας και για τη συλλογική υποχρέωσή μας να το αποκαταστήσουμε –και, μαζί μ’ αυτό, την ιστορία μας.
Τυχαία εντοπίσαμε μια ανάλογη φωνή πολιτισμού και ειρήνης απ’ την άλλη μεριά τού Αιγαίου. Στο φύλλο τής 29-5-2009 της εφημερίδας “Sabah” ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Engin Ardiç λοιδορεί τον τρόπο, με τον οποίο η επίσημος Τουρκία γιορτάζει… την άλωση της Πόλης. «Αν», γράφει, «οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο με τίτλο “Θα πάρουμε πίσω την Πόλη”, αν ένας τύπος ντυμένος όπως ο σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε το δικό μας Ulubatli Hasan και τον γκρέμιζε κάτω, αν…, αν…, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη μας.» Κι αναρωτιέται: Γιατί κάθε 29 Μαΐου η χώρα του πρέπει υπερήφανα να διακηρύσσει, και μάλιστα μετά από 556 χρόνια, ότι αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά της, αλλά ήρθε και τα πήρε με τη βία; Μήπως φοβάται ότι κάποια μέρα πρέπει να επιστραφούν; Ευτυχώς, συνεχίζει, οι ηλίθιοι της Εργκενεκόν (εθνικιστικής και παραστρατιωτικής οργάνωσης στην Τουρκία), που επικαλούνται και προβάλλουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, κι οι ανάλογοι ηλίθιοι της απέναντι μεριάς είναι λίγοι∙ τα εννιά εκατομμύρια των ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την Πόλη των δώδεκα εκατομμυρίων, κι αν την πάρουν, δεν φτάνουν για να την κατοικήσουν. «Σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την άλωση, αρκετή βία έχουμε δώσει στην Ανατολή με τις πράξεις μας.»
Ευτυχώς για όλους μας, ο αντιεθνικιστικός κι ο αντιρατσιστικός λόγος φυτρώνουν και σε δύσκολα χώματα.
Μ.Μ.
