Της Σύνταξης

Τρεις εβδομάδες πριν από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, όταν οι “προσπάθειες” διαφόρων παραγόντων –προσώπων και νοοτροπιών– εντός Συ.Ριζ.Α. να… αποτρέψουν την είσοδό του στη Βουλή φαίνονταν ακόμη ικανές να ευδοκιμήσουν, στον έγκυρο πολιτικό επιστήμονα Χριστόφορο Βερναρδάκη τέθηκε εναγωνίως το σχετικό ερώτημα. Η απάντηση: «Το θέμα δεν είναι αν θα μπει απλώς στη Βουλή. Από το 2007 έως το 2009 είχαμε τεράστιες κοινωνικές διεργασίες, ανατροπές και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά, είχαμε την άνοδο μιας υπερσυντηρητικής δεξιάς, είχαμε την άνοδο μιας νέας αριστεράς, είχαμε την εμφάνιση νέων κοινωνικών υποκειμένων χωρίς σαφή πολιτική ταυτότητα, είχαμε την εξέγερση του Δεκέμβρη, έχουμε μπροστά μας μια τεράστια οικονομική κρίση, αποτυχία τής διακυβέρνησης κ.λπ. Αν μετά απ’ αυτή την κοσμογονία δεν καταφέρει μια νέα αριστερά να εδραιώσει την πολιτική της παρουσία, τότε προφανώς κάποιο πολιτικό υποκείμενο φταίει, που δεν διαβάζει σωστά την κοινωνία.»

Δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές, εκτιμώντας ψύχραιμα και νηφάλια, τι πιστεύουμε; Τα καταφέραμε; Το “καταστροφικό” και “ταπεινωτικό” και “αναντίστοιχο” 4,7% των ευρωεκλογών αντικαταστάθηκε από το μικρότερο “θετικό” και “ελπιδοφόρο” 4,6% των βουλευτικών εκλογών. Δείχνει αυτό εδραίωση της πολιτικής παρουσίας τού Συ.Ριζ.Α.;

Μόνο του, όχι. Όμως, εμείς αισιοδοξούμε. Όχι εξαιτίας τού εκλογικού αποτελέσματος καθαυτού, αλλά επειδή αυτό προέκυψε εν μέσω μιας διαλυτικής εσωτερικής κρίσης∙ και προέκυψε όχι κατόπιν ενεργειών φωτισμένων ηγεσιών, αλλά κατόπιν παρέμβασης, απαίτησης και πίεσης της βάσης τού Συ.Ριζ.Α., της “κοινωνικής αριστεράς”, που φαίνεται να αποκτά “συνείδηση Συ.Ριζ.Α.”, να προσλαμβάνει το Συ.Ριζ.Α. –σύμφωνα με το Γιάννη Μπανιά– ως δύναμη όχι απλώς διακριτή, αλλά αναντικατάστατη, και να μη θεωρεί την πολιτική ως προσωπικό άθλημα –για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του Άλκη Ρήγου.

«Η αριστερά για να ξαναγεννηθεί, πρέπει να πεθάνει», δήλωσε ο ήδη βουλευτής επικρατείας τού Συ.Ριζ.Α. Βασίλης Μουλόπουλος. «Πρέπει να κάνουμε υπέρβαση του εαυτού μας, να δώσουμε χώρο στους νέους ανθρώπους να εκφράσουν τις νέες ιδέες.» Αυτή είναι η καινούργια ευκαιρία τού Συ.Ριζ.Α. Στο χέρι του είναι να την αξιοποιήσει. Να αντιμετωπίσει πρώτα απ’ όλα ενωτικά τα εσωτερικά του προβλήματα και να αναδείξει τη στρατηγική τής ενότητας σ’ ό,τι πράγματι αυτή είναι: ελπίδα για την αριστερά. Κι ακόμα, να απαντήσει στην επίθεση της κυβέρνησης, που για μια ακόμα φορά κηρύσσει τη χώρα σε “κατάσταση έκτακτης ανάγκης”, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα “ιδιοτελή” και “συντεχνιακά” λαϊκά συμφέροντα.

Της Σύνταξης

Της σύνταξης

Λίγες ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές, ας αφήσουμε το ΠΛΗΝ/Κ.Κ.Ε. να ασχολείται με το… ΣΥΝ/ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κι ας ασχοληθούμε με τα κόμματα, που διεκδικούν γι’ άλλη μια φορά τη σωτηρία μας. (Με το ΛΑ.Ο.Σ., αυτόν τον κίνδυνο για τη δημοκρατία, άλλη φορά και εκτενώς.) Κι ας ασχοληθούμε μ’ αυτά έχοντας ως οδηγό τη συνέντευξη τριών στελεχών τού Συ.Ριζ.Α. –του Αλέξη Τσίπρα, του Γιάννη Δραγασάκη και του Αντώνη Νταβανέλου– που μίλησαν για τα αναπάντητα ερωτήματα από τη Δ.Ε.Θ. και τις προτάσεις τού Συ.Ριζ.Α. και που αποδόμησαν τα επιχειρήματα –όπου υπήρχαν τέτοια– των συμπληρωματικών –όπως τα χαρακτήρισαν– προγραμμάτων των εταίρων τού δικομματισμού σε δέκα βασικούς άξονες πολιτικής:

1. Μισθοί: Η Ν.Δ. προαναγγέλλει πάγωμα μισθών. Οι γενναιόδωροι σοσιαλιστές υπόσχονται αύξηση 25-30 λεπτών ημερησίως. Πώς θα ξεπεραστεί η οικονομική κρίση χωρίς την αύξηση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, ώστε να ενισχυθεί η κατανάλωση, δεν μας το λένε. Ο Συ.Ριζ.Α. πρότεινε αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 200 € το τρέχον έτος κι άλλα 100 € το επόμενο, ώστε να πλησιάσει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

2. Ανεργία: Με 1,1 εκατομμύριο ανέργους, η Ν.Δ. δεν ασχολήθηκε με το ζήτημα, ενώ το Πα.Σο.Κ. σκέφτεται να επιδοτήσει για μια τετραετία τις ασφαλιστικές εισφορές των νέων εργαζομένων. Ο Συ.Ριζ.Α. θέτει ως στόχο την αύξηση κατά 100.000 ετησίως των θέσεων εργασίας για μια πενταετία, με προσλήψεις για την κάλυψη χιλιάδων κενών οργανικών θέσεων στην εκπαίδευση, την υγεία, την πρόνοια.

3. Εργασία: Οι δυο εταίροι δημιούργησαν την πιο “ευέλικτη” αγορά εργασίας τής Ευρώπης, με τους νόμους για τη μερική απασχόληση στο δημόσιο τομέα, την αύξηση του ορίου επιτρεπομένων απολύσεων, τη διευθέτηση του ωραρίου, την “υπομίσθωση” εργαζομένων. Ο Συ.Ριζ.Α. απαιτεί την κατάργησή τους.

4. Εξοπλισμοί: Η Ελλάδα είναι η 1^η στην Ευρώπη και 13^η στον κόσμο χώρα σε στρατιωτικές δαπάνες. Ο Συ.Ριζ.Α. προτείνει την άμεση μείωσή τους κατά 50%.

5. Τράπεζες: Οι τράπεζες με τα τεράστια κέρδη, που η Ν.Δ. τους εξασφάλισε κι άλλα 28 δισεκατομμύρια ευρώ, δανείζονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με επιτόκιο 1% και δανείζουν το Ελληνικό Δημόσιο με 5%. Ν.Δ. και Πα.Σο.Κ. δεν μας λένε πώς θα συνεισφέρουν οι τράπεζες στα βάρη, που γεννά η κρίση∙ πώς θα κλείσει –αν θα κλείσει– η ψαλίδα επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων. Ο Συ.Ριζ.Α. προτείνει δημόσιο πυλώνα στο τραπεζικό σύστημα: Εθνική Τράπεζα, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Αγροτική Τράπεζα. Προτείνει ειδικές πρόνοιες για τη στέγαση και τις μικρές επιχειρήσεις.

6. Δημόσια περιουσία: Για τη Ν.Δ. τα πράγματα είναι γνωστά: όλα στο σφυρί. Για το Πα.Σο.Κ.; Οι τότε δηλώσεις του για ακύρωση των συμφωνιών τής εκποίησης του Ο.Τ.Ε. στη D.T. και του Ο.Λ.Π. στην COSCO άλλαξαν τώρα σε δηλώσεις για “επαναδιαπραγμάτευση”. Για τα “Ελληνικά Πετρέλαια”, ούτε κουβέντα. Και ο πρότερος βίος του, καθόλου έντιμος. Ολικά ή μερικά ιδιωτικοποίησε επί των ημερών του τον Ο.Τ.Ε., στην Εθνική, την Εμπορική και τη Γενική τράπεζα, την Ε.Τ.Β.Α., τη Δ.Ε.Η., τα “Ναυπηγεία Σκαραμαγκά”, τον Ο.Π.Α.Π., την “Ολύμπικ Κέτερινγκ”,  το Καζίνο τής Πάρνηθας, τον Ο.Λ.Π., τον Ο.Λ.Θ., την Ε.ΥΔ.Α.Π. … Ο Συ.Ριζ.Α. προτείνει την ανάκτηση από το Δημόσιο των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας.

7. Φορολογικό σύστημα: Το Πα.Σο.Κ. εισηγείται τη μείωση του φορολογικού συντελεστή των μη διανεμόμενων κερδών των επιχειρήσεων –κέρδη με ελάχιστο ή, ακόμη, καθόλου φόρο;– και μία κλίμακα για όλα τα εισοδήματα –με ποιο αφορολόγητο όριο; Απαντήσεις βρίσκονται μόνο στο φορολογικό πρόγραμμα του Συ.Ριζ.Α.

8. Κοινωνική ασφάλιση: Η Ν.Δ., παρά τις εξαγγελίες της, με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση και τη ρύθμιση για τα βαριά και ανθυγιεινά περιέκοψε ασφαλιστικά δικαιώματα. Το Πα.Σο.Κ. επιμένει στις προτάσεις Γιαννίτση, που ανατρέπουν τον αναδιανεμητικό χαρακτήρα τού ασφαλιστικού συστήματος. Θα στηρίξει το σύστημα των τριών πυλώνων (εργαζόμενοι, εργοδότες, Δημόσιο); Θα πληρώσει ποτέ το Δημόσιο τα χρέη του στα ταμεία; Δεν μας λέει. Ο Συ.Ριζ.Α. το εξαγγέλλει εδώ και χρόνια.

9. Παιδεία και υγεία: Με ποιο τρόπο η αντισυνταγματική ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που υποστηρίζουν οι δυο εταίροι, θα ενισχύσει τη δημόσια δωρεάν παιδεία, ενόψει μάλιστα της αντίστοιχης κακής εμπειρίας από την ιδιωτικοποίηση της υγείας; Πού το πάει ο κ. Παπανδρέου, όταν ως παράδειγμα σπατάλης αναφέρει τα δημόσια νοσοκομεία; Ο Συ.Ριζ.Α. προτείνει γενναίες αυξήσεις των δαπανών για υγεία και παιδεία και κάλυψη όλων των κενών οργανικών θέσεων.

10. “Πράσινη” ανάπτυξη: Εμμονή στην εκτός σχεδίου δόμηση. Άρνηση κύρωσης –παρά το Σύνταγμα– των δασικών χαρτών. Γιγάντιες τουριστικές μονάδες στις παραλίες –και με υδροχαρή γήπεδα γκολφ–, με ειδικούς όρους. Χρυσόβουλα σουλτάνων: Πράσινη ανάπτυξη. Πράσινες τηγανητές ντομάτες. Πράσινα άλογα.

Τι μας προτείνουν, λοιπόν; κατέληξε ο Γ. Δραγασάκης: Μια αμφίβολη ανάκαμψη με μια βέβαιη ανεργία.

Της σύνταξης

Της σύνταξης

Το έργο του Λιμενικού Καταφυγίου στον Παντοκράτορα ανέδειξε με δραματικό τρόπο την αντίληψη περί ανάπτυξης μιας μερίδας της αστικής τάξης της Πρέβεζας,  των εργολάβων και της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Στο όνομα της ανάπτυξης κατασκευάζονται έργα μικρής απόδοσης σε σχέση με το κόστος και την καταστροφή στο περιβάλλον. Η ανάπτυξη μπορεί να νοηθεί ως κατασκευή υποδομών, που χρειάζεται ο πολίτης για να βελτιώσει το επίπεδο ζωής του, και πάντοτε με σεβασμό στο περιβάλλον και την αειφορία.

Στην περίπτωση του Παντοκράτορα δεν συνάγεται από τη μελέτη σκοπιμότητας το είδος και το μέγεθος του οφέλους, που προκύπτει από την κατασκευή του έργου, ώστε να δικαιολογείται –ενδεχομένως– η προκαλούμενη –οπωσδήποτε– βλάβη στο φυσικό περιβάλλον. Δεν εξηγείται, δηλαδή, πειστικά ποιο είναι εκείνο το υπέρτερο συμφέρον, που μπορεί να δικαιολογήσει αυτή τη βλάβη. Αντιθέτως, υποστηρίζεται από αρκετούς ότι αποσκοπεί μόνον στην απομάκρυνση των ψαράδων από το λιμάνι της πόλης, προς όφελος της ιδιωτικοποιημένης μαρίνας, που θα γίνει στη θέση του.

Είναι κρίμα να προσφέρονται σύλλογοι προς εκμετάλλευση και με αποφάσεις 30-35 ατόμων να γίνονται το φύλλο συκής σε προειλημμένες αποφάσεις των κατασκευαστικών και θεσμικών παραγόντων. Τι νόημα έχει, άραγε, η δήλωση του προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου Παντοκράτορα, ότι δε θα επιτρέψουν εκβραχισμούς; Μπορούμε να πιστέψουμε ότι δεν έχει διαβάσει ούτε καν τη μελέτη;

Παρακολουθήσαμε και την αλληλέγγυα παράσταση των κ.κ. Νομάρχη και Δημάρχου Πρέβεζας στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου∙ η Νομαρχία φορέας κατασκευής του “έργου”, ο Δήμαρχος στήριγμα.

Σ’ αυτή την προσπάθεια, δυστυχώς δεν απέφυγαν και κάποιες “απρέπειες”!

Ο κ. Νομάρχης έφτασε στο σημείο να θεωρήσει(!) ως μη αυθεντική την απόφαση της Περιβαλλοντικής Εταιρείας Πρέβεζας, που αποδομούσε με επιστημονικά επιχειρήματα, την τσιμεντοποίηση στο όνομα της “συμπαθούς”, κατά τη μελέτη σκοπιμότητας, τάξης των αλιέων!

Ο κ. Δήμαρχος επιδόθηκε σε μια προσπάθεια να “ερμηνεύσει”, κατά το δοκούν, τη δημοσιευμένη απόφαση της ομοσπονδίας των Συλλόγων Αλιέων Ηπείρου, που τάχθηκε αναφανδόν κατά του “έργου”, και δεν απέφυγε την προσωπική και παντελώς αστήρικτη και συκοφαντική επίθεση κατά μέλους του ΣΥΝ και της Επιτροπής Πρωτοβουλίας Πολιτών.

Εύγε λοιπόν, μ’ αυτές τις επιδόσεις δικαιολογείται το “επιτυχημένο πείραμα – πακέτο” σε Δήμο και Νομαρχία και αξίζει τον κόπο να το δούμε να επαναλαμβάνεται για τρίτη φορά!

Παρ’ όλα αυτά, το αυθόρμητο κίνημα των πολιτών που δημιουργήθηκε, οι σύλλογοι, οι αριστερές παρατάξεις, συνιστώσες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., μέλη του Συνασπισμού, που διαφωνούν με αυτή τη λογική, δεν έχουν σκοπό να κάνουν ούτε ένα βήμα πίσω. Θα συνεχίσουν τον αγώνα εναντίον της “πράσινης ανάπτυξης” (μπίζνας) και της καταστροφής του Αμβρακικού κόλπου, γιατί έχουν μάθει να βάζουν τις ανάγκες των πολλών πάνω από τα κέρδη.

Της σύνταξης

Στάχτη να γίνουν ;

Στάχτη να γίνουν ;

Σε μικροπυρκαγιά που εκδηλώθηκε πρόσφατα σε διαμέρισμα απέναντι από την ταβέρνα «Απάγκιο», απέναντι και από το πολύπαθο άγαλμα του Καρυωτάκη, για να περάσει η πυροσβεστική από το αδιάβατο του παραδοσιακού κέντρου μάθαμε ότι αναγκάστηκε να σκίσει τέντα.

Η κατάσταση, στην περιοχή αυτή του κέντρου της πόλης μας. έχει φτάσει στο απροχώρητο, καθώς δεν έχουν διάβαση ούτε οι πεζοί πλέον. Καρέκλες, τραπέζια, μπλεγμένα με τέντες, σκέπαστρα πρόχειρα ή μόνιμα και ένα σωρό άλλες κατασκευές δεν αφήνουν να περάσει ούτε κουνούπι. Πόσο μάλλον μια μάνα με καρότσι! Για να μην μιλήσουμε για τους υπό μόνιμο καλοκαιρινό διωγμό κατοίκους του κέντρου. Διωγμό ηχητικό, φωτιστικό, προσπέλασης κ.λπ.

Δεν θα πούμε τίποτε για την ανυπαρξία – απραξία της δημοτικής αρχής. Οι υπόλοιπες όμως υπηρεσίες (αστυνομία, πυροσβεστική κ.λπ.) τι κάνουν; Ανύπαρκτες και αυτές; Κατόπιν εντολών ή λόγω έλλειψης πόρων και προσωπικού; Ας γίνουν όλα (άνθρωποι και περιουσίες) σκρούμπος, λοιπόν, στο βωμό του κέρδους;

Σε επόμενο φύλλο μας σκοπεύουμε να ασχοληθούμε διεξοδικότερα με τον ευτελισμό του δημόσιου χώρου στο κέντρο της πόλης και την εξαιτίας του αφόρητη υποβάθμιση της ζωής των κατοίκων του.

Της Σύνταξης

Καταστροφική ήταν η διαχείριση του αποτελέσματος από στελέχη της  ηγεσίας, τάσεων του ΣΥΝ, με διαφορετική βέβαια βαρύτητα  αλλά και κάποιων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ  Πιστεύουμε ότι ήταν ένα αποτέλεσμα που δεν αποτελεί ούτε νίκη ούτε ήττα. Απλώς το περιμέναμε καλύτερο.

Αρκετοί που δεν έδωσαν καν το παρόν στις ευρωεκλογές είπαν ότι η πολιτική μας κρίθηκε και πρέπει να γυρίσουμε σε κεντροαριστερά σενάρια  και να ανοίξουμε την πόρτα στο Πασοκ. Έκπληξη όμως ήταν  και οι συμπεριφορές  άλλων  αλλά και του  προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. σ. Αλαβάνου,  που ήταν οι κύριοι εκφραστές μιας κοινά αποφασισμένης πολιτικής . Άφησαν να εννοηθεί  ότι την ευθύνη  την έχει ο ΣΥΝ, ο προεδρος σ. Τσίπρας και  οι  ομάδες που τον επηρεάζουν .

Μέσα σε όλη αυτή την τιτάνια προσπάθεια για ενότητα δεν έχουν “ταιριάσει ακόμη τα χνώτα μας” Για να συμβεί αυτό απαιτείται μια μακρά διαλεκτική διαδικασία. Αλλά κάποτε, γιατί όχι τώρα, πρέπει να ξεκινήσει. Ίσως η έννοια του μέλους (με ή χωρίς κάρτα) να είναι ένα πρώτο βήμα.

Αναμφισβήτητα κάναμε λάθη και θα πρέπει να πάρουμε όλοι την ευθύνη που μας αναλογεί .Και πρώτα απ΄ όλα ας μη υπερεκτιμούμε τις δυνάμεις μας.

Τον Δεκέμβρη δεν μπορέσαμε να αντιδράσουμε έγκαιρα σωστά στις εξελίξεις ούτε κυρίως να δώσουμε μια συνέχεια. Για τον τρίτο πόλο δεν έγινε κατανοητό τι εννοούσαμε. Στο μεταναστευτικό σταθήκαμε μόνο στην αλληλεγγύη, στον αντιρατσισμό και στον ανθρωπισμό χωρίς να εξειδικεύσουμε τις θέσεις μας.

Το κυριότερο είναι ότι δεν καταλάβαμε ότι υπάρχει μια συνολική απόρριψη της πολιτικής και των κόμματων η οποία βεβαίως περιλαμβάνει και τον Σύριζα. Και αυτό εκφράστηκε με το μεγάλο ποσοστό της αποχής.

Γιατί; Γιατί δεν μπορέσαμε να μας ακούσει ο κόσμος που απευθυνόμαστε. Η νεολαίοι, οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι με τους μισθούς πείνας .Δεν προτάξαμε τα οικολογικά μας χαρακτηριστικά με αποτέλεσμα οι ανύπαρκτοι πολιτικά οικολόγοι πράσινοι με την βοήθεια και των ΜΜΕ να αποσπάσουν χιλιάδες ψήφους Η δε κριτική  μας απέναντι τους ήταν ανύπαρκτη.

Δεν μας εμπιστεύονται πολλοί  και εξαιτίας αυτής της χωρίς αρχές αντιπαράθεσης για το εκλογικό αποτέλεσμα έχουν δίκιο. Είμαστε λίγοι, η ταξική σύνθεση, του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι η ίδια με τα στρώματα που απευθυνόμαστε. Ο χρόνος που είχαμε να αναλύσουμε τις  κινηματικές θέσεις μας, την αριστερή στροφή μας δεν ήταν αρκετός, η  πολυγλωσσία μας από πλούτος του κινήματος  λειτούργησε  αρνητικά στο να πείσουμε. Και είχαμε απέναντι μας ολόκληρο το  πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ.

Και αντί να αναλύσουμε νηφάλια τι έφταιξε μπαίνουμε σε μια ατέρμονη  οργανωτική εσωστρέφεια .Βεβαίως και ο Σύριζα πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα στην λήψη των αποφάσεων, με αποφάσεις έστω ενισχυμένης πλειοψηφίας, αλλά το να γίνει ενιαίο κόμμα είναι πολύ πρώιμο για την σημερινή συγκύρια  Άλλωστε κανείς δεν το ισχυρίζεται σήμερα.

Αυτό που όμως πρέπει να προστατεύσουμε είναι η συλλογικότητα μας, η αλληλεγγύη μας, η δυνατότητα μας να συνθέτουμε  τις απόψεις μας μέσα από την ενότητα των αντιθέσεων μας

Η πανελλαδική σύσκεψη της Αθήνας που γίνεται αυτές τις μέρες πρέπει να λειτουργήσει και προς αυτή την κατεύθυνση.

Η έκδοση της εφημερίδας μας υπηρετεί και αυτό το αίτημα.

Ας υποθέσουμε ότι κάναμε και κάτι σωστό

Του Κώστα Γαβρόγλου

Καθηγητή τού Πανεπιστημίου Αθηνών *

Κάθε φορά μετά τις εκλογές, εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια (από την περίοδο του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ) γράφονται και λέγονται περίπου τα ίδια πράγματα: πρέπει να έχει μεγαλύτερη σαφήνεια η γραμμή μας, ώστε να την καταλαβαίνουν τα πλατιά λαϊκά στρώματα, πρέπει να είναι πιο αποτελεσματικό το κόμμα στις οργανωτικές του δομές, να παίρνει μαζικές πρωτοβουλίες και άλλα αντίστοιχα. Καμιά φορά τίθεται και θέμα ηγεσίας, ώστε αμέσως μετά την εκλογή της να ξανασυζητιόνται πάλι το ίδια. Τα ίδια, λοιπόν, λέγονται και γράφονται και σήμερα. Έχει, όμως, νόημα μια συζήτηση η οποία, αν μη τι άλλο, έδειξε την αναποτελεσματικότητά της για 30 χρόνια; Έχει νόημα, ειδικά τώρα;

Η συζήτηση γύρω από αυτά τα θέματα, που υποτίθεται ότι θα μας βγάλει από την καθίζηση, δεν νομίζω να μας βοηθάει καθόλου να καταλάβουμε τι γίνεται γύρω μας. Ουσιαστικά, είναι μία συζήτηση εσωκομματικού χαρακτήρα, και τα θέματά της αποτελούν ένα ιδιόμορφο νομιμοποιητικό πλαίσιο, που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 30 χρόνια: τα ζητήματα αυτά αποτελούν ζητήματα που όλοι και όλες θεωρούν ως σημαντικά, και με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται ένα πλαίσιο συνύπαρξης, αφού για αυτά τα θέματα αντέχουμε ακόμα και διαμετρικά διαφορετικές απόψεις.

Τι μαθαίνουμε, όμως, και τι καταλαβαίνουμε για την κοινωνία γύρω μας μέσα από αυτές τις συζητήσεις; Δεν νομίζω και πολλά. Βέβαια στη διάρκεια των συζητήσεων εκφράζονται αντιρρήσεις, καθιερώνονται συμμαχίες, γράφονται κείμενα, διαμορφώνονται ισορροπίες. Είμαστε, όμως, πιο σοφοί μετά από κάθε τέτοιο κύκλο συζητήσεων, ως προς τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας; Είναι δυνατό να πιστεύουμε, π.χ., ότι οι νέες εκφράσεις στα κείμενά μας θα κάνουν την διαφορά; Υπάρχει εχέφρων άνθρωπος που να πιστεύει ότι, π.χ., θα μας ψήφιζαν οι μάζες, αν κάθε δεύτερη πρότασή μας περιείχε τον όρο «αριστερός ευρωπαϊσμός»;

Μήπως θα έπρεπε να αρχίσουμε αντίστροφα την συζήτηση; Κάνοντας μία, ενδεχομένως ιδιόμορφη για ορισμένους, υπόθεση: Έστω ότι κάναμε και κάποια καλά και δεν ήταν όλα όσα είπαμε για τα μπάζα. Ας αλλάξουμε τον άξονα συζήτησης. Ας υπάρξει έμφαση όχι σε όσα δεν κάναμε και έπρεπε να κάνουμε, ούτε και σε όσα λάθη κάναμε, αλλά να επιμείνουμε στη διερεύνηση των επιπτώσεων όσων σωστών κάναμε. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν θέλουμε να διερευνήσουμε τις επιπτώσεις όχι τόσο όσων δεν κάναμε αλλά όσων κάναμε, και τα οποία ενδεχομένως να ήταν και σωστά. Τι θα είχαμε τότε; Έστω, λοιπόν, ότι ορισμένα από τα καλά ήταν η στάση μας για το άρθρο 16, η στάση μας για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, η θέση μας για τον Βοτανικό. Και στα τρία εκφραστήκαμε με πολύ μεγαλύτερη σαφήνεια από ό,τι συνήθως, άκουσαν τη θέση μας τεράστια ακροατήρια και πήραμε επιτυχημένες πρωτοβουλίες. Τι ακριβώς έγινε μετά; Μας ψιλοέφτυσε η κοινωνία. Δεν τα ήθελε αυτά. Γιατί, από τον τύπο χωρίς γραβάτα και το νεαρό με τα μακό, δεν ήθελε τέτοια η κοινωνία μας. Ήθελε να είμαστε σώφρονες και σοβαροί. Όπως ήταν η άλλη: η κυρία γραμματέας και το εθνικοθρησκευτικό σούργελό της. Δεν είχαμε καταλάβει ότι η κοινωνία δεν τα ήθελε αυτά που λέγαμε; Αποκλείεται, δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο να το καταλάβουμε. Και το κάναμε γνωρίζοντας ότι οι θέσεις μας δεν έχουν «πλατειά» απήχηση. Και καλώς το κάναμε, γιατί ο ρόλος της αριστεράς δεν είναι να «χαϊδεύει αυτιά» –αυτά που χαϊδεύει το ΚΚΕ. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως απ’ ό,τι φαίνεται δεν συγκινούμε μεγάλα πλήθη. Αν, δηλαδή, παίρναμε 6% όλα θα ήταν μια χαρά; Προφανώς θα ήμασταν πιο χαρούμενοι, πιο ικανοποιημένοι. Αλλά τίποτα δεν θα διέφερε ουσιαστικά από το σημερινό αποτέλεσμα.

Αν, λοιπόν, αρχίζαμε να συζητάμε όχι για το πώς θα κατακτηθούν οι μάζες, αλλά για το ποια είναι τα όριά μας, ενδεχομένως να καταλαβαίναμε ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα σήμερα, όσοι μας ακούνε και πιστεύουν σε αυτά που λέμε και θέλουν να μας ψηφίζουν, είναι σχετικά λίγοι. Πολλοί λίγοι. Και πως δεν είναι δεδομένο ότι ακόμη και αυτούς τους έχουμε στο τσεπάκι. Και χρειάζεται να είμαστε συνέχεια παρόντες, ώστε να μην τους χάσουμε.

Βέβαια αυτό που μας ταλαιπωρεί χρόνια τώρα είναι κάτι άλλο. Το εθνικό ακροατήριο. Το οποίο πολλοί θεωρούν ότι δεν του προσφέρουμε αυτά που θέλει. Επιτέλους, θα έλεγα. Τόσα και τόσα χρόνια, μας ταλαιπωρούσαν διάφοροι που απευθύνονταν στο δεξιό εργάτη και προκαλούσαν τον αριστερό εργάτη να το βάζει στα πόδια. Έκαναν καταστροφικές επιλογές, συγκροτώντας κυβερνήσεις και θεωρώντας ότι ορίζουν την μοίρα της χώρας, για να αποδείξουν σε κάποιους, όχι στους αριστερούς προφανώς, ότι είναι σοβαροί και αξιόπιστοι. Και τι έμεινε από όλα αυτά; Δύο – τρεις γραμμές στα βιογραφικά διαφόρων ότι χρημάτισαν υπουργοί, γενικοί γραμματείς και, άντε, και πρόεδροι επιτροπών. Μια θλίψη δηλαδή.

Να λοιπόν, ένα σίγουρα πολύ καλό που έγινε τα τελευταία χρόνια: Αποφασίσαμε ότι δεν θέλουμε το εθνικό ακροατήριο. Ούτε και αυτό είχε ποτέ πει ότι μας θέλει, βέβαια. Και αντί να τα βάψουμε μαύρα επειδή πήραμε μια τέτοια απόφαση, είδαμε ότι υπάρχει ένας άλλος κόσμος για την αριστερά. Περίπλοκος, συχνά αχάριστος, αντιφατικός, ορισμένες φορές ιδιοτελής. Δύσκολος, δηλαδή. Και, λοιπόν; Μας είχε πει κανείς ότι τα πράγματα θα είναι εύκολα;

* Το κείμενο έχει γραφεί για το Φόρουμ Πρέβεζας

Της σύνταξης

Έκτακτη σύγκληση της Κυβερνητικής Επιτροπής, αμέσως μετά τις εκλογές,  για την ανακοίνωση και την εφαρμογή μέτρων σιδηράς πυγμής κατά προσφύγων και «λαθρο»-μεταναστών, που εκτός των άλλων περιλαμβάνει, επιχειρήσεις σκούπα: ότι «σκουπίδι» δηλαδή βρεθεί στο δρόμο της, στρατόπεδα συγκέντρωσης και εγκλεισμού, φρουρές (ασφαλώς ένοπλες), μαζικές «επαναπροωθήσεις» κλπ.

Το ΠΑΣΟΚ, εμφανίζεται πιο σκληρό, εγκαλεί την κυβέρνηση, που «έχει μετατρέψει τη χώρα σε ξέφραγο αμπέλι»  τη χώρα που χρειάζεται στιβαρό χέρι, με «μηδενική ανοχή» απέναντι στους εισβολείς, που απειλούν την ασφάλεια και την ευημερία του έθνους και υπόσχεται εγγυημένες, χωρίς παρέκκλιση, επαναπροωθήσεις (προσεγμένες εκφράσεις, αφηρημένες έννοιες, δεν είναι sic να μιλάμε για χιλιάδες πνιγμένους στο Αιγαίο και σκοτωμένους στα ναρκοπέδια), αστραπιαία και αποτελεσματική λειτουργία των υπηρεσιών, αλλά και «σεβασμό των δικαιωμάτων των μεταναστών»!

«Η πόλις εάλω»;

Την ατζέντα την έθεσε το ΛΑΟΣ: Η πατρίδα κινδυνεύει, το έθνος επιμολύνεται, η εκκλησία, η ορθόδοξος χριστιανική, χάνει τη μονοκαθεδρία της (έχουν το θράσος να μας ζητάνε και χώρους λατρείας), μας παίρνουν τις δουλειές,  πόσους επιτέλους να αντέξουμε στη χώρα μας; Δεν υπάρχουν όρια στις αντοχές της κοινωνίας και της οικονομίας μας;

Το ΛΑΟΣ «επιβραβεύτηκε» γι’ αυτό από τη «λαϊκή ετυμηγορία: το δηλητήριο του μίσους προς το διπλανό, σε περιόδους ανασφάλειας και φόβου για το μέλλον, σε περιόδους, ιδιαίτερα γενικευμένης κρίσης (ας μη ξεχνιόμαστε της κρίσης της καπιταλιστικής συσσώρευσης) και της έλλειψης προσδοκιών, αλλά και της έλλειψης σοβαρής και βιώσιμης μεταναστευτικής πολιτικής, γίνεται βραδυφλεγής βόμβα, στα χέρια των εμπόρων του κοινωνικού και φυλετικού μίσους.

Αλήθεια, μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε σοβαρά, ότι τη μετανάστευση και την προσφυγιά τη γεννούν οι πόλεμοι, η πείνα, οι αρρώστιες, η εξαθλίωση, ο σίγουρος θάνατος;

Μήπως ο «πολιτισμένος» πλούσιος κόσμος, δεν έχει μόνο δικαιώματα να προστατέψει και σύνορα να διαφυλάξει, από τους «λάθρα εισβάλλοντες», αλλά έχει και πρωταρχική ευθύνη, για τις συνθήκες της αβίωτης ζωής αυτών των ανθρώπων στις χώρες τους;

Μήπως οι γεωπολιτικοί καπιταλιστικοί ανταγωνισμοί και το μοίρασμα του κόσμου σε σφαίρες στρατηγικών συμφερόντων των πολυεθνικών, των στρατοκρατών, των εμπόρων του πολέμου και των πολιτικών τους επιτελείων, δε βρίσκεται πίσω από την ανθρώπινη εξαθλίωση και τα κύματα της μετανάστευσης;

Ο μόνος ουμανιστικός ρεαλισμός, δεν είναι η αναλγησία και η πυγμή απέναντι στους αδύναμους και στους κατατρεγμένους – οι άνθρωποι δεν είναι υλικά προς αποθήκευση και «επαναπροώθηση» – ο μόνος ρεαλιστικός, σύμφωνος με τα ανθρωπιστικά ιδεώδη, δρόμος βρίσκεται: στην καταγραφή των ανθρώπων, στη φιλοξενία τους, τη χορήγηση σ’ αυτούς των απαραίτητων εγγράφων. Οι κυβερνώντες και όχι μόνο, οφείλουν να επιδείξουν διεκδικητισμό και «πυγμή» στα Συμβούλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προς τους εκπροσώπους των άλλων ευρωπαϊκών κρατών, για την ανεμπόδιστη μετακίνηση των μεταναστών στον ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο. Οφείλουν να προχωρήσουν στην ομαλή ένταξη όσων παραμείνουν στη χώρα μας κλπ. Αυτά μπορούν να γίνουν σήμερα.

Ειδικά εμείς, στη χώρα μας, που γνωρίσαμε την εκτεταμένη προσφυγιά (κυρίως με τη μικρασιατική καταστροφή) και τη μετανάστευση, οφείλουμε να είμαστε πιο υποψιασμένοι και αλληλέγγυοι στον ανθρώπινο πόνο. Ας μη ξεχνάμε ότι και τότε, τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα, οι δικοί μας άνθρωποι, σπρωγμένοι από την ανέχεια, προσπαθούσαν να μπουν στον «παράδεισο» της Αμερικής χωρίς τα νόμιμα χαρτιά («λαθραίοι»), διακινδυνεύοντας, εκτός από τις διώξεις, τη βάρβαρη εκμετάλλευση και τις φυλακίσεις, την ίδια τους τη ζωή.

Η οριστική λύση, βέβαια, βρίσκεται στην ισόρροπη ανάπτυξη όλων των περιοχών, στον παγκόσμιο συναγερμό των λαών κατά του πολέμου, της βίας, της έλλειψης των στοιχειωδών για τη ζωή.

Να μπει «όριο» λοιπόν στην ανθρώπινη δυστυχία! Αυτό το «όριο», θα θέσει και τα όρια στην ανθρώπινη μετανάστευση και την προσφυγιά!

Μήπως είναι καιρός, ν’ αλλάξουμε τρόπο σκέψης και να στείλουμε και γι αυτό το λόγο, το λογαριασμό στους επικίνδυνους ακροδεξιούς λαϊκιστές και στους με σπουδή προστρέχοντες εταίρους του δικομματισμού;

Της σύνταξης

Δημοσιεύματα του Φόρουμ

Όταν στο Φόρουμ αναδημοσιεύουμε κάποιο κείμενο, πάντα το δηλώνουμε, αναφέροντας και την πηγή: φύλλο εφημερίδας, τεύχος περιοδικού, ιστοσελίδα… Όσα κείμενα δεν έχουν τέτοια παραπομπή, σημαίνει πως γράφτηκαν ειδικά για το Φόρουμ. Θεωρούσαμε πως αυτό είναι κατανοητό απ’ όλους. Φαίνεται, όμως, πως δεν είναι έτσι. Στο Φόρουμ κατά καιρούς μάς κάνουν την τιμή να γράφουν κεντρικά πολιτικά στελέχη, καθηγητές πανεπιστημίου, “επώνυμοι” γενικώς. Καταλάβαμε ότι φίλοι αναγνώστες μας πιστεύουν πως αυτά τα κείμενα τα αναδημοσιεύουμε από έντυπα πανελλήνιας εμβέλειας. Αυτό δεν μας αρέσει∙ γι’ αυτό αποφασίσαμε να αλλάξουμε τακτική, ξεκινώντας απ’ αυτό το φύλλο. Έτσι, επισημαίνουμε πως γράφτηκε ειδικά για την εφημερίδα μας το πρωτοσέλιδο άρθρο “Ας υποθέσουμε ότι κάναμε και κάτι σωστό” του καθηγητή Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας τής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ανένταχτου του Συ.Ριζ.Α. Κώστα Γαβρόγλου.

Προς εμπέδωση, αναφέρουμε ποια τέτοια άρθρα έχουμε δημοσιεύσει. Έχουμε και λέμε:

Ο καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος τής Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής τού ΣΥΝ Ευκλείδης Τσακαλώτος μάς έχει γράψει τα άρθρα “Αντιπολίτευση με όρους κοινωνίας”, “Ένα (δημόσιο;) νοσοκομείο για την Πρέβεζα: Μια καμπάνια που δεν έγινε” και “Οργανωτικά προβλήματα και πολιτικό σχέδιο” στα φύλλα Δεκεμβρίου 2007, Μαΐου και Ιουλίου 2008 αντίστοιχα.

Ο Βασίλης Πριμικήρης, μέλος τής Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής τού ΣΥΝ, έχει γράψει τα άρθρα “Ορισμένες σκέψεις πάνω στο δράμα της ιταλικής Αριστεράς” και “Θέατρο σκιών με το ίδιο έργο και τους ίδιους πρωταγωνιστές. Προσπάθειες αναστήλωσης και αναπαλαίωσης του δικομματισμού” στα φύλλα Μαΐου και Νοεμβρίου 2008.

Ο Σταύρος Κωνσταντακόπουλος, που διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, έχει γράψει το άρθρο “Νόμος για τα κολέγια: Νομιμοποίηση των αυθαιρέτων” στο φύλλο Αυγούστου 2008.

Ο Χρήστος Λάσκος, μέλος τής Πολιτικής Γραμματείας τού ΣΥΝ, έχει γράψει το άρθρο “Ρέκβιεμ για το νεοφιλελευθερισμό;” στο φύλλο Δεκεμβρίου 2008.

Ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος, μέλος της Γραμματείας τού Συ.Ριζ.Α. και τής Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής τού ΣΥΝ, έχει γράψει το άρθρο “Οι κοινωνικοί αγώνες στην Ελλάδα και στην Ευρώπη” στο φύλλο Φεβρουαρίου 2009.

Τέλος, ο Γιάννης Μπουρνούς, μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής τού ΣΥΝ και υπεύθυνος του Τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής, έχει γράψει το άρθρο “Να κάνουμε την 7^η Ιουνίου ‘γιορτή των από κάτω’!” στο περασμένο φύλλο τού Μαΐου 2009.

Αυτά, χωρίς να αναφέρουμε τα κείμενα που έρχονται απ’ την περιοχή μας: Άρτα, Λευκάδα, Γιάννινα.

Μ.Μ.

Που μπορείτε να βρείτε το «ΦΟΡΟΥΜ»

Την εφημερίδα μας, το «ΦΟΡΟΥΜ» μπορείτε να το βρίσκετε και στα ακόλουθα σημεία :

1. στο πρακτορείο εφημερίδων – περιοδικών Stand του κ. Νικήτα Τσουτσάνη
2. στο καφενείο «Σαϊτάν Παζάρ» του Στάθη
3. στον  «ΚΟΜΒΟ»  (στον Αη Βασίλη)
4. στο κατάστημα FOCUS (Λ.Ειρήνης 85)
5. στο περίπτερο γωνία Ειρήνης και Κλεμανσώ (Μουστάκη) απέναντι από τον Μποχώτη.
6. στο περίπτερο του κ. Γιώργου Πατσιά στον «Φόρο»
7. στο περίπτερο της κ. Ειρήνης Νούτσου στο «Λιμεναρχείο»
8. στο περίπτερο του Βασίλη στο Λιμενικό Ταμείο.
9. στο Κανάλι στο κατάστημα χρωμάτων του κ. Κώστα Καλύβα

10. στη Φιλιππιάδα στο οδοντιατρείο της κ. Πόπης Κατσανά

Ζητήστε το. Και φυσικά πάντα δωρεάν.

Της σύνταξης

Εν μέσω σκανδάλων και προσπάθεια για ελεγχόμενη δικομματική πόλωση, εισερχόμαστε στον τελευταίο 20ήμερο πριν τις ευρωεκλογές.
Τα σκάνδαλα φαίνεται πως ευνοούν δημοσκοπικά το Πασοκ που προσπαθεί να παρατείνει την σκανδαλολογία, ενώ η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να τα κουκουλώσει και απαντά με κλείσιμο της βουλής. Όπως φαίνεται οι μπλε και οι πράσινες κουκούλες δεν θα βγουν ποτέ και δεν θα μάθουμε που κατάληξαν οι μίζες της ΖΗΜΕΝΣ  και των συστημάτων ασφάλειας των ολυμπιακών αγώνων.
Η υπόθεση Παυλίδη ωχριά μπροστά στα  μεγάλα  αυτά σκάνδαλα.
Αλήθεια, ο Τσουκάτος,   προσωπικό παιχνίδι έκανε; Και το Βερελή ως ευαίσθητο και υπεράνω να τον εκλάβουμε;
Το πρόβλημα, βεβαίως, όσο κι αν έχει κι αυτό τη σημασία του, δεν είναι τα όποια πρόσωπα «συλλαμβάνονται κλέπτοντα οπώρας», είναι το δικομματικό σύστημα της εναλλαγής στην εξουσία, σφιχταγκαλιασμένο με τις ισχυρές δυνάμεις του κεφαλαίου, τη λογική του κέρδους και της ‘κονόμας’, της λεηλασίας του δημόσιου χρήματος• αυτών των αξιών και συμφερόντων, που το 1999 έσπρωχναν τον κόσμο στο χρηματιστήριο, που λεηλατούσαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων «μέσω της ενεργούς επενδυτικής διαχείρισης» στις επενδυτικές «ευκαιρίες», αλλά για την τσέπη των μπλε και πράσινων golden boys• του συστήματος εξουσίας, της αδιαφάνειας και των συμφερόντων, που παράγει, διαρκώς κουμπάρους, Εφραίμ, επιτήδειους και μιζαδόρους.
Γνωρίζουν ότι ο κόσμος έχει γίνει λάστιχο, ποντάρουν, ότι μέσα στην ένταση των καθημερινών αναγκών,  στη φτώχεια του και στα αδιέξοδα, δεν προλαβαίνει να ενημερωθεί σωστά και με την τεχνητή πόλωση, της τελευταίας στιγμής, Κυβέρνηση, ΠΑΣΟΚ και  ΜΜΕ, θα προσπαθήσουν να τον σύρουν, για άλλη μια φορά, να  ψηφίσει τον λιγότερο κλέφτη.
Παλιά και δοκιμασμένη τακτική.
Η χειραγώγηση του κόσμου άρχισε με τα στημένα παράθυρα και τους κάθε λογής «έγκυρους» τηλεοπτικούς αστέρες που δικαιολογούν τον πλουσιοπάροχο μισθό τους.
Ο μπαμπούλας των κατά παραγγελία  δημοσκοπήσεων μπαινοβγαίνει στις εφημερίδες. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε το ζήτημα της μη επιστημονικής τεκμηρίωσης των δημοσκοπήσεων, καθώς, όπως αποδεικνύεται, οι δημοσκοπήσεις γίνονται τηλεφωνικά, όχι με τη μέθοδο της κάλπης και πολλές φορές παίζουν το ρόλο της χειραγώγησης και της δημιουργίας τάσεων εκλογικής συμπεριφοράς και όχι, όπως θα έπρεπε, της αποτύπωσης της συγκυρίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ενοχλητικός για το σύστημα, είναι η απρόβλεπτη δύναμη που μπορεί να χαλάσει τα μαγειρέματα,  θέλουν να ρίξουν το ηθικό των μελών και των φίλων του.
Θα πέσουν έξω!
Αυτή τη φορά οι ευρωεκλογές, μπορούν ν’ αποτελέσουν την αρχή, για ν’ αλλάξει το πολιτικό τοπίο. Το λόγο έχουν οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, ο κόσμος της εργασίας, η νεολαία των 600 ευρώ και των stage.
Οι δυνάμεις της ενωμένης ριζοσπαστικής αριστεράς αποκαλύπτουν καθημερινά ότι για την οικονομική κρίση φταίει ο νεοφιλελευθερισμός και όχι οι εργαζόμενοι.
Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ μέσα και έξω από την Βουλή και στο Ευρωκοινοβούλιο, προτάσσουν τις ανάγκες της κοινωνίας απέναντι στα κέρδη τους.
Αγωνίζονται να αλλάξει η σημερινή συντηρητική Ευρώπη να καταργηθούν, οι συνθήκες που οικοδόμησαν την Ευρώπη των πολυεθνικών και του κεφαλαίου, η Κ.Α.Π. που εξαφανίζει τη μικρομεσαία αγροτιά, η συνθήκη του Μάαστριχτ και το σύμφωνο σταθερότητας, η Μπολόνια και  η Λισσαβόνα• ν’ αλλάξει ο συσχετισμός των δυνάμεων στο ευρωκοινοβούλιο υπέρ της αριστεράς.
Κάθε ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αφαιρεί μια έδρα από τον νεοφιλελευθερισμό και την συντήρηση και προσθέτει μια φωνή στην άλλη Ευρώπη, των από κάτω.
Της Σύνταξης
Υ.Γ. Με έγγραφο του υπουργείου εθνικής οικονομίας, που αποκαλύφθηκε μετά την σύνταξη αυτού του κειμένου, αποδεικνύεται η δικομματική συμμετοχή στις μίζες της Siemens και εξηγείται έτσι η σπουδή για το κλείσιμο της βουλής και το δικομματικό παιχνίδι της τεχνητής πόλωσης.