Σε άρθρο του, που δημοσιεύεται σ’ άλλη σελίδα, ο Νίκος Λιβιεράτος γράφει για την κατάντια τού Γενί Τζαμιού τής πόλης μας και για τη συλλογική υποχρέωσή μας να το αποκαταστήσουμε –και, μαζί μ’ αυτό, την ιστορία μας.

Τυχαία εντοπίσαμε μια ανάλογη φωνή πολιτισμού και ειρήνης απ’ την άλλη μεριά τού Αιγαίου. Στο φύλλο τής 29-5-2009 της εφημερίδας “Sabah” ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Engin Ardiç λοιδορεί τον τρόπο, με τον οποίο η επίσημος Τουρκία γιορτάζει… την άλωση της Πόλης. «Αν», γράφει, «οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο με τίτλο “Θα πάρουμε πίσω την Πόλη”, αν ένας τύπος ντυμένος όπως ο σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε το δικό μας Ulubatli Hasan και τον γκρέμιζε κάτω, αν…, αν…, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη μας.» Κι αναρωτιέται: Γιατί κάθε 29 Μαΐου η χώρα του πρέπει υπερήφανα να διακηρύσσει, και μάλιστα μετά από 556 χρόνια, ότι αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά της, αλλά ήρθε και τα πήρε με τη βία; Μήπως φοβάται ότι κάποια μέρα πρέπει να επιστραφούν; Ευτυχώς, συνεχίζει, οι ηλίθιοι της Εργκενεκόν (εθνικιστικής και παραστρατιωτικής οργάνωσης στην Τουρκία), που επικαλούνται και προβάλλουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, κι οι ανάλογοι ηλίθιοι της απέναντι μεριάς είναι λίγοι∙ τα εννιά εκατομμύρια των ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την Πόλη των δώδεκα εκατομμυρίων, κι αν την πάρουν, δεν φτάνουν για να την κατοικήσουν. «Σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την άλωση, αρκετή βία έχουμε δώσει στην Ανατολή με τις πράξεις μας.»

Ευτυχώς για όλους μας, ο αντιεθνικιστικός κι ο αντιρατσιστικός λόγος φυτρώνουν και σε δύσκολα χώματα.

Μ.Μ.