Έκτακτη σύγκληση της Κυβερνητικής Επιτροπής, αμέσως μετά τις εκλογές,  για την ανακοίνωση και την εφαρμογή μέτρων σιδηράς πυγμής κατά προσφύγων και «λαθρο»-μεταναστών, που εκτός των άλλων περιλαμβάνει, επιχειρήσεις σκούπα: ότι «σκουπίδι» δηλαδή βρεθεί στο δρόμο της, στρατόπεδα συγκέντρωσης και εγκλεισμού, φρουρές (ασφαλώς ένοπλες), μαζικές «επαναπροωθήσεις» κλπ.

Το ΠΑΣΟΚ, εμφανίζεται πιο σκληρό, εγκαλεί την κυβέρνηση, που «έχει μετατρέψει τη χώρα σε ξέφραγο αμπέλι»  τη χώρα που χρειάζεται στιβαρό χέρι, με «μηδενική ανοχή» απέναντι στους εισβολείς, που απειλούν την ασφάλεια και την ευημερία του έθνους και υπόσχεται εγγυημένες, χωρίς παρέκκλιση, επαναπροωθήσεις (προσεγμένες εκφράσεις, αφηρημένες έννοιες, δεν είναι sic να μιλάμε για χιλιάδες πνιγμένους στο Αιγαίο και σκοτωμένους στα ναρκοπέδια), αστραπιαία και αποτελεσματική λειτουργία των υπηρεσιών, αλλά και «σεβασμό των δικαιωμάτων των μεταναστών»!

«Η πόλις εάλω»;

Την ατζέντα την έθεσε το ΛΑΟΣ: Η πατρίδα κινδυνεύει, το έθνος επιμολύνεται, η εκκλησία, η ορθόδοξος χριστιανική, χάνει τη μονοκαθεδρία της (έχουν το θράσος να μας ζητάνε και χώρους λατρείας), μας παίρνουν τις δουλειές,  πόσους επιτέλους να αντέξουμε στη χώρα μας; Δεν υπάρχουν όρια στις αντοχές της κοινωνίας και της οικονομίας μας;

Το ΛΑΟΣ «επιβραβεύτηκε» γι’ αυτό από τη «λαϊκή ετυμηγορία: το δηλητήριο του μίσους προς το διπλανό, σε περιόδους ανασφάλειας και φόβου για το μέλλον, σε περιόδους, ιδιαίτερα γενικευμένης κρίσης (ας μη ξεχνιόμαστε της κρίσης της καπιταλιστικής συσσώρευσης) και της έλλειψης προσδοκιών, αλλά και της έλλειψης σοβαρής και βιώσιμης μεταναστευτικής πολιτικής, γίνεται βραδυφλεγής βόμβα, στα χέρια των εμπόρων του κοινωνικού και φυλετικού μίσους.

Αλήθεια, μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε σοβαρά, ότι τη μετανάστευση και την προσφυγιά τη γεννούν οι πόλεμοι, η πείνα, οι αρρώστιες, η εξαθλίωση, ο σίγουρος θάνατος;

Μήπως ο «πολιτισμένος» πλούσιος κόσμος, δεν έχει μόνο δικαιώματα να προστατέψει και σύνορα να διαφυλάξει, από τους «λάθρα εισβάλλοντες», αλλά έχει και πρωταρχική ευθύνη, για τις συνθήκες της αβίωτης ζωής αυτών των ανθρώπων στις χώρες τους;

Μήπως οι γεωπολιτικοί καπιταλιστικοί ανταγωνισμοί και το μοίρασμα του κόσμου σε σφαίρες στρατηγικών συμφερόντων των πολυεθνικών, των στρατοκρατών, των εμπόρων του πολέμου και των πολιτικών τους επιτελείων, δε βρίσκεται πίσω από την ανθρώπινη εξαθλίωση και τα κύματα της μετανάστευσης;

Ο μόνος ουμανιστικός ρεαλισμός, δεν είναι η αναλγησία και η πυγμή απέναντι στους αδύναμους και στους κατατρεγμένους – οι άνθρωποι δεν είναι υλικά προς αποθήκευση και «επαναπροώθηση» – ο μόνος ρεαλιστικός, σύμφωνος με τα ανθρωπιστικά ιδεώδη, δρόμος βρίσκεται: στην καταγραφή των ανθρώπων, στη φιλοξενία τους, τη χορήγηση σ’ αυτούς των απαραίτητων εγγράφων. Οι κυβερνώντες και όχι μόνο, οφείλουν να επιδείξουν διεκδικητισμό και «πυγμή» στα Συμβούλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προς τους εκπροσώπους των άλλων ευρωπαϊκών κρατών, για την ανεμπόδιστη μετακίνηση των μεταναστών στον ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο. Οφείλουν να προχωρήσουν στην ομαλή ένταξη όσων παραμείνουν στη χώρα μας κλπ. Αυτά μπορούν να γίνουν σήμερα.

Ειδικά εμείς, στη χώρα μας, που γνωρίσαμε την εκτεταμένη προσφυγιά (κυρίως με τη μικρασιατική καταστροφή) και τη μετανάστευση, οφείλουμε να είμαστε πιο υποψιασμένοι και αλληλέγγυοι στον ανθρώπινο πόνο. Ας μη ξεχνάμε ότι και τότε, τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα, οι δικοί μας άνθρωποι, σπρωγμένοι από την ανέχεια, προσπαθούσαν να μπουν στον «παράδεισο» της Αμερικής χωρίς τα νόμιμα χαρτιά («λαθραίοι»), διακινδυνεύοντας, εκτός από τις διώξεις, τη βάρβαρη εκμετάλλευση και τις φυλακίσεις, την ίδια τους τη ζωή.

Η οριστική λύση, βέβαια, βρίσκεται στην ισόρροπη ανάπτυξη όλων των περιοχών, στον παγκόσμιο συναγερμό των λαών κατά του πολέμου, της βίας, της έλλειψης των στοιχειωδών για τη ζωή.

Να μπει «όριο» λοιπόν στην ανθρώπινη δυστυχία! Αυτό το «όριο», θα θέσει και τα όρια στην ανθρώπινη μετανάστευση και την προσφυγιά!

Μήπως είναι καιρός, ν’ αλλάξουμε τρόπο σκέψης και να στείλουμε και γι αυτό το λόγο, το λογαριασμό στους επικίνδυνους ακροδεξιούς λαϊκιστές και στους με σπουδή προστρέχοντες εταίρους του δικομματισμού;

Της σύνταξης