You are currently browsing the monthly archive for Απριλίου 2009.
Ο ενθουσιασμός κι οι επιτυχίες –και δεν εννοούμε τις δημοσκοπικές– των πρώτων χρόνων τού Συ.Ριζ.Α. οφείλεται κυρίως στην κουλτούρα τής ενότητας της αριστεράς σε βάση ισοτιμίας, στη συμπόρευσή του με τα κινήματα και στη συμμετοχή του στους κάθε λογής αγώνες για τους εργαζόμενους, για τη νεολαία, για τους αποκλεισμένους, για το δημόσιο χώρο, για τα δικαιώματα, για την ειρήνη, για την οικολογία. Αυτά οδήγησαν ένα μεγάλο κύμα αδρανών αριστερών, είτε τυπικά ενταγμένων σε κάποια από τις συνιστώσες του είτε ανένταχτων, να συμμετάσχουν με ενθουσιασμό στο εγχείρημα, προσδοκώντας τη συγκρότηση ενός καινούργιου πολιτικού υποκειμένου: του Συ.Ριζ.Α.
Το υποκείμενο αυτό, ως οργανωτική δομή ισότιμης συμμετοχής όλων, δεν έχει μπορέσει ακόμη συγκροτηθεί. Κι εδώ αρχίζουν η κόπωση κι οι αντιρρήσεις. Ενδεικτικά, γράφει ο Π. Κοροβέσης: «Δεν καταλάβαμε τη δυναμική μας. … Το οξυγόνο που ήρθε από τους ανένταχτους, κάηκε στα ντουμάνια της κάθε πρωτοποριακής σέχτας που θεωρεί το Συ.Ριζ.Α. “μαζικό χώρο”. … Ο Συ.Ριζ.Α. αφαιρεί τα πολιτικά δικαιώματα των ανένταχτων.» Ο Π. Πάντος βάζει στο στόμα κάθε νέου τα εξής λόγια: «Γιατί να ενταχθώ στην αριστερά, όταν και αυτή έχει τους δικούς της “ιδιοκτήτες”, που δεν επιθυμούν να μοιραστούν με κανέναν την εξουσία τους;» Και καταλήγει ο Κ. Ντούζγος: «Οι αποφάσεις, που έχουν παρθεί σε πανελλαδικό επίπεδο, δεν έχουν υλοποιηθεί με ευθύνη της γραμματείας και των ηγεσιών των κομμάτων, οι οποίες εφευρίσκουν τρόπους να ματαιώνουν οργανωτικά και πολιτικά τη συγκρότηση του Συ.Ριζ.Α.» Σύννεφα; Ναι, αλλά μπορούμε να τα διώξουμε.
Εκατόν πενήντα περίπου μέλη τού Συ.Ριζ.Α. απ’ όλη την Ελλάδα συνυπέγραψαν και κυκλοφόρησαν ένα σημαντικό πολιτικό κείμενο για το ζήτημα με τίτλο “Για ένα ‘δεύτερο κύμα’ στο Συ.Ριζ.Α.”. Οι συντάκτες του εκτιμούν ότι η δυναμική τού Συ.Ριζ.Α. ως μετώπου συνιστωσών έχει αγγίξει τα όριά της: Επιφέρει αδυναμία στράτευσης χιλιάδων ανένταχτων στις τάξεις του, με συνέπεια την αποσυσπείρωσή τους, οδηγεί στην κατά κανόνα συμμετοχή των συνιστωσών στις διαδικασίες δι’ αντιπροσώπων κι όχι με το σύνολο των οργανωμένων δυνάμεών τους και, κάποτε, στην αδυναμία λήψης αποφάσεων. Προτείνουν ένα “δεύτερο κύμα” οικοδόμησης του Συ.Ριζ.Α. από οργανωμένους κι ανένταχτους αγωνιστές, ώστε να μετασχηματιστεί σ’ ένα μαζικό πολιτικό υποκείμενο της αριστεράς, με μέλη και πρόγραμμα. Και ζητά να περιληφθεί στο κείμενο των αποφάσεων της Β΄ Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Συ.Ριζ.Α. ρητή απόφαση για έναρξη της σχετικής συζήτησης. «Δεν ζητάμε να συμφωνήσουν όλοι/ες με τις δικές μας προσεγγίσεις», γράφουν, «αλλά κανείς πλέον δεν δικαιούται να αρνηθεί τη διεξαγωγή αυτής της συζήτησης».
Ας την κάνουμε!
Ο ΣΥΝ, μέσα από μια διαδικασία εμπλοκής πολλών στελεχών, μελών, αλλά και επιστημόνων, ειδικών και άλλων αριστερών πολιτών, υπό την ευθύνη της εκλεγμένης προς τούτο από την Κεντρική Πολιτική του Επιτροπή, επιτροπής προγράμματος, επεξεργάστηκε και κατέθεσε για συζήτηση και συμβολή στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, τις «δικές» του αναλυτικές και εμπεριστατωμένες προγραμματικές θέσεις.
Μια συμβολή πρώτ’ απόλα ξένη με το «ρεαλισμό», που βασίζεται σε παραδοχές του συσχετισμού δυνάμεων του χθες. Συσχετισμού που εμφανίζεται και κυρίως εμφανιζόταν να είναι συντριπτικός σε βάρος του λαϊκού κινήματος. Συσχετισμού που βασιζόταν στην ιδεολογική ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και στην πολιτική και εκλογική παντοδυναμία του δικομματισμού.
Δεν έρχεται το πρόγραμμά μας να «προσαρμοστεί» στο χώρο που μας παραχωρείται, σύμφωνα με τις δυνάμεις μας, να κάνει κάποιες προσθέσεις εκεί που το σύστημα συστηματικά αφαιρεί. Δεν έρχεται να φανεί αρεστό «στους από πάνω» και να χαϊδέψει τις ανησυχίες τους.
Στο έδαφος της ολόπλευρης κρίσης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, που εκδηλώνεται με ένταση στην οικονομία, το περιβάλλον, την ενέργεια, τη διατροφή, έρχεται να δώσει απαντήσεις, από τη μεριά των συμφερόντων και των αναγκών της κοινωνίας. Να εξοπλίσει με επιχειρήματα και αυτοπεποίθηση τις δυνάμεις μας, την αριστερά, τα κοινωνικά κινήματα.
Να δείξει ότι μπορεί να γίνει κι αλλιώς· ότι δεν είναι μονόδρομος για τα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα, για τη νεολαία, η συνεχής συμπίεση και η επέκταση της ανασφάλειας, η αποδιάρθρωση των κοινωνικών κατακτήσεων, η μεταφορά στον οικογενειακό προϋπολογισμό των δαπανών για την υγεία, τις σπουδές των παιδιών, την ασφάλιση· ότι δεν είναι μονόδρομος, ένα μορφωμένο νεανικό επιστημονικό δυναμικό, να ζει στην «πρέσα» της επισφάλειας, ευάλωτο στην εκμετάλλευση και στην έλλειψη προοπτικής.
Θέτει στο κέντρο της προσοχής τις κοινωνικές ανάγκες· κριτήριο αποτελεσματικότητας δεν είναι η παραγωγή με στόχο το κέρδος· αλλά η παραγωγή πρωτίστως των αγαθών που ικανοποιούν αυτές τις ανάγκες, με συνολικό αναπροσανατολισμό της κατεύθυνσης των κοινωνικών πόρων, προς τη δημόσια παιδεία, τη δημόσια υγεία την κοινωνική ασφάλιση, το περιβάλλον.
Θέτει το ζήτημα της παραγωγής αυτών των αγαθών από παραγωγικούς φορείς (νέου τύπου κοινωνικοποιημένες δημόσιες επιχειρήσεις, παραγωγικούς συνεταιρισμούς, ομάδες παραγωγών κλπ), που δε λειτουργούν αποκλειστικά με κριτήριο το κέρδος, αλλά η δράση τους υπηρετεί κριτήρια κοινωνικά και ελέγχονται γι’ αυτό από την ίδια την κοινωνία.
Οι επιλογές ποιες ανάγκες, ποιοί αποφαίνονται για τις προτεραιότητες, ποιοί αναλαμβάνουν να τις ικανοποιήσουν, δεν αποφασίζονται στα εργαστήρια, αλλά μέσα από την ουσιαστικοποίηση υπαρκτών σήμερα θεσμών συμμετοχής και την ανάδυση νέων, άμεσης δημοκρατικής «εμπλοκής» των πολιτών με τα δημόσια πράγματα (δημοκρατικός προγραμματισμός, συμμετοχικός προϋπολογισμός, εργατικός και κοινωνικός έλεγχος, πολιτική δημοκρατία).
Η αντιστροφή των αξιών και των κοινωνικών προτεραιοτήτων, δεν κινείται στο κενό, αλλά στο έδαφος συγκεκριμένης κοινωνίας, με συγκεκριμένη ταξική διαστρωμάτωση και πολιτικές. Η αναμέτρηση πάνω σε ανταγωνιστικά σχέδια, με όπλα την ιδεολογία, την πολιτική, την οργάνωση, τις κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, θα κρίνει την αλλαγή των συσχετισμών πολιτικής και κοινωνικής ισχύος και εν τέλει τη ρεαλιστικότητα των προγραμματικών επεξεργασιών της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Το πρόγραμμα αυτό, δε θα συναντήσει τα εύγε των ιδεολογικών και πολιτικών μηχανισμών του συστήματος, πρώτ’ απόλα των μ.μ.ε. κι ευτυχώς γι’ αυτό. Των μ.μ.ε., που αφού δεν μπόρεσαν, κολακεύοντάς μας, την περίοδο των δημοσκοπικών εξάρσεων, να μας καταστήσουν «υπεύθυνη» και μετριοπαθή πολιτική δύναμη, που «δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα» ν’ αναδιαταχθεί το πολιτικό σκηνικό προς όφελος του χώρου μας, αρκεί να μη θιγεί το πλαίσιο των πολιτικών επιλογών· των ίδιων αυτών μέσων που έχουν περάσει σε συντονισμένη επίθεση υπονόμευσης του πολιτικού μας χώρου – αφού δεν επιδείξαμε τον αναγκαίο πολιτικό «ρεαλισμό»- και κάνουν φυσικά πολύ καλά από τη μεριά τους.
Είναι αδιανόητο, όμως, με λάθη και «λάθη» του δικού μας χώρου να διευκολύνονται τηλεοπτικοί αστέρες των μμε να διαχειρίζονται την πολιτική μας βάση, να επιδιώκουν να διαμορφώνουν αυτοί τους εσωκομματικούς, αλλά και τους συσχετισμούς, στην εκλογική βάση της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Είναι φανερό ότι καινοφανείς «θεωρίες» περί αυτονομίας των κοινωνικών χώρων και πρακτικές τύπου ΑΡ.ΜΕ. στα πανεπιστήμια, που έτυχαν ευρύτατης υπερπροβολής από τα μμε και απλόχερης στήριξης από «ιστορικούς ηγέτες» της αριστεράς, μας έρχονται από το παρελθόν. Λόγια, δυστυχώς και στην πράξη υποταγή στο στρατηγικό σχέδιο του αντιπάλου, για συντηρητική αναδιάρθρωση της δημόσιας παιδείας και γενικότερα.
Η επιμονή στους δημοκρατικούς κανόνες της πλουραλιστικής δημόσιας εκπροσώπησης της ριζοσπαστικής αριστεράς και η δέσμευση όλων στο δημοκρατικό και προγραμματικό κεκτημένο, είναι απαίτηση της βάσης μας, δικό μας θέμα να την υλοποιούμε και δεν μπορούν στελέχη του χώρου μας να αφήνονται «ανέμελα» να κατατάσσονται οι θέσεις μας, από τα μμε, σε ‘αρεστές’ που υπερπροβάλλονται και σε ‘εκτός ανεκτού πλαισίου’ που αποσιωπούνται.
Με μεγαλύτερη επιμονή ιχνηλατούμε το δρόμο μια νέας συλλογικής λειτουργίας, που θα συνδυάζει την πιο πλατιά δημοκρατία, με την αποτελεσματικότητα. Φαινόμενα καριερισμού, ελιτισμού και προσωπικής ιδιοτέλειας, δεν μπορεί να έχουν μέλλον, όχι επειδή θ’ αντιμετωπιστούν διοικητικά, αλλά γιατί ηχούν όλο και πιο παράταιρα στη νέα μουσική σύνθεση, που ερμηνεύεται από τις νότες των ανιδιοτελών αγωνιστών της αριστεράς και της νεολαίας.
Το δρόμο της νέας αριστεράς, τον βαδίζουμε ήδη, σίγουρα με πολλές δυσκολίες, από το 4ο συνέδριο του ΣΥΝ, είναι ο δρόμος της αριστερής στροφής και του ΣΥΡΙΖΑ.
Ηλίας Χάιδας
Με αφορμή τη Γ.Σ. του Συλλόγου εργαζομένων στους ΟΤΑ Ν. Πρέβεζας στις 5-3-2009 με βασικά θέματα ετήσιος απολογισμός λειτουργίας και καταστατικές αλλαγές, παραθέτουμε παρακάτω μερικές σκέψεις σχετικά με την κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα.
Σε μια περίοδο που ο δημόσιος χώρος συρρικνώνεται σε όλα τα επίπεδα, αμφισβητούνται έντονα οι κατακτήσεις των εργαζομένων, οι εργασιακές σχέσεις ανατρέπονται και αντικαθίστανται από νέες μορφές μερικής απασχόλησης, ανασφάλιστης εργασίας κ.α., το συνδικαλιστικό κίνημα φαίνεται ανίσχυρο να αντιμετωπίσει την ολομέτωπη επίθεση που ξεκίνησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και συνεχίζει η Ν.Δ.
Τα προβλήματα είναι πολλά, το βασικότερο όμως κατά τη γνώμη μας είναι ότι η πλειοψηφία των εργαζομένων έχει γυρίσει την πλάτη στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος με μικρή συμμετοχή στις διαδικασίες και τους αγώνες που αναπτύσσονται, με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις παλαιότερα και τώρα χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση να περνούν μέτρα που επιδεινώνουν τη θέση μας.
Σαν κυριότερη αιτία στο παραπάνω πρόβλημα θεωρούμε το γεγονός ότι οι μεγάλες παρατάξεις που πρόσκεινται στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ στοχεύουν κυρίως σε ένα ελεγχόμενο συνδικαλιστικό κίνημα και για αυτό η βασική τους επιδίωξη επικεντρώνεται στο να κερδίσουν την πλειοψηφία των συλλόγων και των ομοσπονδιών και όχι στα προβλήματα των εργαζομένων. Η όποια ενασχόληση με τα προβλήματα και η ανάπτυξη αγώνων γίνεται στο βαθμό που πιέζονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους και σε κάθε περίπτωση τους ενδιαφέρει να φαίνονται ότι είναι με τους εργαζόμενους. Στην ουσία με συγκαλυμμένο ή μη τρόπο υπηρετούν την κυβερνητική πολιτική. Έτσι τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια οι εργαζόμενοι έχουν γίνει μάρτυρες σε μια συνεχή εναλλαγή θέσεων των συνδικαλιστικών στελεχών των παραπάνω παρατάξεων από τη συνδικαλιστική ηγεσία σε κυβερνητικές θέσεις, άλλοτε δηλαδή δίπλα και άλλοτε απέναντι στους εργαζόμενους. Όταν λοιπόν οι εργαζόμενοι εναντιώνονται στην παραταξικοποίηση και κομματικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος στην ουσία εναντιώνονται στον κυβερνητικό συνδικαλισμό και στις παρατάξεις που τον υπηρετούν. Η λειτουργία των παρατάξεων που αποτελεί μια φυσιολογική διαδικασία στη λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος κινδυνεύει να γίνει έννοια κολάσιμη στα μάτια των εργαζομένων και αντί να στέκονται απέναντι και ενάντια στον όποιο εργοδότη και την κυβερνητική πολιτική, στέκονται επιφυλακτικά στις παρατάξεις.
Η παράταξή μας Αυτόνομη Συνδικαλιστική Κίνηση ΟΤΑ (Α.Σ.Κ. ΟΤΑ), παρά την μικρή της εκπροσώπηση στο σημερινό Δ.Σ., δημιούργησε μια νέα ποιότητα στη λειτουργία του Συμβουλίου με προτάσεις αλλά και συμμετοχή στις δραστηριότητες του συλλόγου.
Οι προτάσεις μας στο Δ.Σ. του Συλλόγου μας κατά το προηγούμενο διάστημα θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για ένα νέο ξεκίνημα, να δημιουργήσουν μια νέα σχέση εμπιστοσύνης των εργαζομένων με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις προτάσεις:
* Συγκρότηση αντιπροσωπευτικού προεδρείου (πρόεδρος, γραμματέας, αντιπρόεδρος από όλες τις παρατάξεις και όχι από την πλειοψηφία),
* Συσκέψεις εργαζομένων σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε Δήμο του Νομού κ.λπ.
Μια τέτοια δουλειά σε άμεση επαφή με τους εργαζόμενους θα μπορούσε να αποτελέσει ένα νέο τρόπο δημιουργικής καταγραφής των προβλημάτων και κατάρτιση ενός διεκδικητικού προγράμματος δράσης στη βάση των πραγματικών προβλημάτων και με τη συμμετοχή των εργαζομένων.
Τη συμμετοχή όμως είναι που φοβούνται οι κυβερνήσεις, γιατί έτσι οι διεκδικήσεις θα γίνονται πιο αποτελεσματικές άρα και επικίνδυνες. Μήπως όμως αυτό είναι που φοβίζει και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχουν την πλειοψηφία (ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ) που αισθάνονται και λίγο κυβερνητικές (πρώην, νυν ή και μετά). Έτσι άλλωστε δικαιολογείται το ότι οι περισσότερες αποφάσεις σε επίπεδο ομοσπονδίας βρίσκονται σε συναινετικό κλίμα από τις δύο παρατάξεις.
Μια τέτοια δουλειά όμως που στο επίκεντρο της συνδικαλιστικής δράσης βρίσκεται ο κάθε εργαζόμενος είναι μακριά από τη λογική της παράταξης που έχει την πλειοψηφία και σε επίπεδο συλλόγου μας, που λειτουργεί χωρίς σχέδιο και στόχους συγκεκριμένους, αλλά πυροσβεστικά όταν παρουσιάζεται ένα ζήτημα ή όταν τα προβλήματα είναι πολύ οξυμμένα.
Η κατάσταση όμως αυτή που δεν είναι καλή και δεν συμφωνούμε δεν θα μας οδηγήσει σε αποχωρήσεις και κινήσεις ώστε να τεμαχίζουμε τις έτσι και αλλιώς ισχνές κινητοποιήσεις για να αναδείξουμε τις δικές μας καθαρές θέσεις. Η κάθε παράταξη σαφώς και έχει το δικαίωμα να προβάλει τις θέσεις της στους εργαζόμενους, διαφωνούμε όμως με την ισοπεδωτική άποψη ότι όλοι οι άλλοι ξεπουλούν τους αγώνες και ακόμη με το να προσπαθούμε πάση θυσία να αναδείξουμε τις μικροδιαφορές σε κυρίαρχες αντιθέσεις, όπως η παράταξη ΔΑΣ – ΠΑΜΕ.
Η θέση μας είναι, μέσα απ’ τα σωματεία και τις ομοσπονδίες προσπαθούμε να αναδείξουμε τις απόψεις μας και να αλλάξουμε τους συσχετισμούς σε όφελος των ριζοσπαστικών δυνάμεων και να ανατρέψουμε μαζί με τα υπόλοιπα τμήματα του λαού τις πολιτικές σε βάρος των εργαζομένων. Δεν το κρύβουμε άλλωστε ότι οι αναφορές μας είναι στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Εμείς είμαστε με τους εργαζόμενους και τα προβλήματά τους και απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, που συνεχώς χειροτερεύει την θέση μας (ασφαλιστικό, εισοδηματική πολιτική και άλλα). Εργοδότης μας είναι ο Δήμος και στεκόμαστε απέναντι, ανεξάρτητα ποιός είναι δήμαρχος και από ποιο πολιτικό χώρο προέρχεται, όταν πρέπει να υπερασπίσουμε τα συμφέροντα των εργαζομένων. Απόδειξη είναι ότι σταθήκαμε απέναντι στην άρνηση του Δήμου να πληρωθούν οι σχολικοί φύλακες. Διαφωνήσαμε με την άποψη ότι δεν τηρεί το κράτος τις υποχρεώσεις του να επιχορηγήσει τις αρμοδιότητες που μετάφερε στους Δήμους όχι γιατί δεν έχει λογική το επιχείρημα, αλλά δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τμήμα των εργαζομένων για να πιέσεις την κυβέρνηση. Ο Δήμος πρέπει να αντιπαλέψει τις κυβερνητικές πολιτικές, εμείς θα είμαστε δίπλα του. Ήμασταν αντίθετοι στην αρχική απόφαση του Δήμου να παραχωρήσει Δημοτική έκταση για να γίνει Νοσοκομείο στη Πρέβεζα με τη μέθοδο ΣΔΙΤ (σύμπραξη Δημόσιου και ιδιωτικού τομέα), έστω και με τους όρους που έθετε. Χειροκροτήσαμε την μεταφορά των εργαζομένων από τις Δημ. επιχειρήσεις στο Δήμο, δεν συμφωνούμε όμως και αντιπαλεύουμε την λογική ότι θα πάρετε κάποτε τα δεδουλευμένα.
Με βάση τα παραπάνω παρά το γεγονός ότι τα προβλήματα σήμερα είναι πολύ οξυμμένα, περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο, μπαίνει σε προτεραιότητα η αποκατάσταση σχέσης εμπιστοσύνης των εργαζομένων με την συνδικαλιστική ηγεσία για να γίνουν οι αγώνες περισσότερο αποτελεσματικοί. Αυτό θα γίνει με τη συμμετοχή των εργαζομένων και την ανατροπή των σημερινών συσχετισμών με ενίσχυση των ριζοσπαστικών δυνάμεων, που χωρίς ύστερη σκέψη στέκονται δίπλα στους εργαζόμενους και τα προβλήματά τους.
Πρέβεζα, 6-4-2009
ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ ΜΠΕΛΛΗΣ
Μετά την διάσπαση της δεξιάς στον ΠΙΣ η κυβερνητική παράταξη δεν έχει τον έλεγχο του προεδρείου.
Πρόεδρος εξελέγη ο Καλοκαιρινός, που κατέβηκε ως αντάρτης.
Η παράταξη που πρόσκειται στο Συ.Ριζ.Α., η Αγωνιστική Ενότητα Γιατρών, πήρε 2 έδρες και απείχε από την ψηφοφορία για προεδρείο.
Η κυβερνητική παράταξη προκάλεσε την επέμβαση του υπουργού υγείας, που κατάργησε το εκλεγμένο προεδρείο και στην θέση του έβαλε μέλη της Νέας Δημοκρατίας από διάφορους ιατρικούς συλλόγους της χώρας. Ένας από αυτούς είναι ο κ. Δ. Σουμαλεύρης, γνωστό μέλος της Ν.Δ. στην Πρέβεζα.
Διορίζουν εκπρόσωπο από τους συλλόγους Μαγνησίας και Πρέβεζας και όχι τους προέδρους, γιατί δεν τους ελέγχουν, αποδεικνύοντας ότι η προσωρινή διοικούσα είναι σαν τις Συμβουλευτικές της Χούντας..
Τέλος τίθεται σοβαρό θέμα ηθικής τάξης για όσους προέδρους η μέλη Ι.Σ. ή εκπροσώπων τους γίνονται συνεργοί σε αυτή την γελοία ιστορία και αναλαμβάνουν την παράνομη διοίκηση του Π.Ι.Σ., ώστε να διεκπεραιώσουν την πραξικοπηματική απόφαση.
Νομίζουμε ότι η Ν.Δ. μετά τη δημοσκοπική της κατρακύλα έχει χάσει την ψυχραιμία της και κάνει τα πάντα για να φύγει μια ώρα αρχύτερα.
( Απόσπασμα από την καταγγελία της Α.Ε.Γ.)
Στην καταγγελία τού πραξικοπήματος προχώρησε και ο Ιατρικός Σύλλογος Πρέβεζας.
Σε δελτίο τύπου που κυκλοφόρησαν στα μέσα Μάρτη οι εργαζόμενοι και κάτοικοι που διέρχονται καθημερινά από την σήραγγα του Ακτίου αναφέρουν :
Πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 16-03-2009 συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πρέβεζας. Ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν ήταν και το σοβαρό πρόβλημα που έχει προκύψει με τα διόδια του Ακτίου και την κατάργηση των εκπτωτικών καρτών που ίσχυαν μέχρι πριν λίγους μήνες, καταδικάζοντας τους εργαζόμενους, τους κατοίκους της περιοχής και όλους όσοι διέρχονται καθημερινά (και όχι μόνο) στο να υποστούν την απαράδεκτη κατακόρυφη αύξηση κατά 33% στο αντίτιμο..
Το Δημοτικό Συμβούλιο, στο οποίο παραβρέθηκαν και μέλη της επιτροπής αγώνα που έχει συσταθεί για το ζήτημα αυτό, στηρίζει το δίκαιο αίτημα της επανέκδοσης των εκπτωτικών καρτών και αποφάσισε ομόφωνα:
1) να συσταθεί Επιτροπή φορέων της πόλης που θα κινηθεί στην κατεύθυνση της διεκδίκησης του αιτήματος αυτού,
2) να πραγματοποιηθεί συνάντηση στην Αθήνα με τον κ. Δελημήτσο, πρόεδρο του ΤΕΟ,
3) να εξετάσει η Νομική Υπηρεσία του Δήμου τη νομιμότητα της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί με το υπέρογκο χαράτσι που έχει επιβληθεί στους διερχομενους τη σήραγγα.
4) να πραγματοποιηθεί ολοήμερο κλείσιμο των διοδίων του Ακτίου από το Δήμο Πρέβεζας ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
Από το σημείο αυτό ως μέλη της Επιτροπής Αγώνα δηλώνουμε, πως θα συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις μας. Δεν πρόκειται να αδρανήσουμε και να ανεχθούμε ένα ακόμη καθημερινό οικονομικό ξεζούμισμα. Θεωρούμε ότι οι δρόμοι πρέπει να είναι ανοιχτοί σε όλους τους πολίτες. Η ελεύθερη διέλευση από αυτούς είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων μας, όπως ακριβώς και η υγεία, η παιδεία και η εργασία.
Η επιτροπή αγώνα που αποτελείται κυρίως από εργαζόμενους που διέρχονται καθημερινά από τη σήραγγα δημιουργήθηκε λόγω της αγανάκτησης για την καθημερινή ληστεία που συντελείται στα διόδια και θεωρούμε πως όχι μόνο πρέπει τώρα να μας δοθούν και πάλι οι εκπτωτικές κάρτες που είχαμε, αλλά ότι πρέπει να καταργηθούν εντελώς τα διόδια. Στα πλαίσια αυτά έχουμε κλείσει πολλές φορές τα διόδια και έχουμε στείλει υπομνήματα διαμαρτίας παντού και πρόσφατα πραγματοποιήσαμε παραστάσεις διαμαρτυρίας στο γραφείο του κ. Τρυφωνίδη και του κ. Παπαχρήστου. Μολονότι πήραμε την υπόσχεση και από τους δύο ότι θα μας καλούσαν να συζητήσουμε διεξοδικά το ζήτημα, έχει περάσει ένας μήνας και ακόμη περιμένουμε την …πρόσκλησή τους.
Θεωρούμε πως οι αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου είναι σημαντικές και αναμένουμε άμεσα να πάρουν σάρκα και οστά. Ανάλογες αποφάσεις συμπαράστασης τις τελευταίες μέρες έχουν πάρει το Νομαρχιακό Συμβούλιο Αιτ/νιας και ο Δήμος Ανακτορίου.
O ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΕΒΕΖΑ
Ο ποιητής Κ. Γ. Καρυωτάκης (1896 – 1928) πέρασε ένα διάστημα της παιδικής του ηλικίας στην Λευκάδα (ο πατέρας του ως νομομηχανικός εργάστηκε σε πολλά μέρη της Ελλάδας) κι έτσι στα στενά της πόλης που σήμερα περπατάμε, κάποτε περπάτησε κι εκείνος. Πολύ αργότερα ο Καρυωτάκης, σαν δημόσιος υπάλληλος, ύστερα από ανοιχτή ρήξη, λόγω της αδέκαστης συνείδησής του, με τον τότε υπουργό Μιχάλη Κύρκο, μετατέθηκε στην Πρέβεζα, απ’ όπου ξαναεπισκέφτηκε την Λευκάδα, γράφοντας μάλιστα στον αδερφό του: «Την περασμένη Κυριακή επήγα στην Λευκάδα και είδα τι διαφορά μπορεί να υπάρχει μεταξύ ανθρώπων που χωρίζονται με ταξίδι μισής ώρας. Εδώ δεν βλέπει κανείς παρά χωριάτες».
75 χρόνια αργότερα (2003) η Πρέβεζα πασπαλίζει με σκόνη το αίμα του Καρυωτάκη, αφήνοντας το σπίτι που διέμενε (Δαρδανελίων 12) στα νύχια της εγκατάλειψης. Το τραπεζάκι που έγραψε τα τελευταία του ποιήματα – κόσκινο απ’ το σαράκι κι απ’ την φθορά – μου το παραχώρησε η κυρία Πόπη, η τότε σπιτονοικοκυρά του ποιητή, που κοντά εκατό χρονών σήμερα θυμάται:
«Τα βράδια τον ακούγαμε που περπατούσε πάνω κάτω μέσα στην κάμαρη. Ύστερα άνοιγε το συρτάρι του τραπεζιού κι εκείνο έτριζε… Μετά ησυχία! Φαίνεται θα ’γραφε. Σε λίγο σηκωνόταν κι άρχισε πάλι να βηματίζει πάνω κάτω… Εγώ με την θεία μου κοιμόμαστε δίπλα… Μια πόρτα μάς χώριζε… Ήτανε το πάτωμα από σανίδες και τον ακούγαμε. Κι αυτό κάθε βράδυ… Πολλές φορές ως το πρωί…»
Η κυρία Πόπη καταγόταν απ’ την Καρυά Λευκάδας. Όταν της ζήτησα το τραπέζι για να το επισκευάσω και να το εκθέσω στην Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας, με την υπόσχεση αν ποτέ γίνει Μουσείο Καρυωτάκη στην Πρέβεζα να επιστραφεί, με κοίταξε και είπε: «Εγώ για την ιδιαίτερη πατρίδα μου θα έδινα και την ψυχή μου, αλλά τι να το κάνεις αυτό το πράγμα, δεν είναι για παρουσιασμό!»
Μάζεψα λοιπόν έναν σωρό από σαρακοφαγωμένα ξύλα – έτσι έγινε ύστερα από τόσα χρόνια το τραπέζι, παρατημένο στην αυλή, έρμαιο στις καιρικές συνθήκες, βαμμένο με τρεις στρώσεις λαδομπογιάς – και προσπάθησα, εγώ ο άσχετος από πάσης φύσεως τεχνική εργασία να το επισκευάσω.
Ήταν κυριολεκτικά σαν να προσπαθούσα ν’ αναστήσω έναν νεκρό! Έξι μήνες κράτησε η επισκευή, η οποία ποιος ξέρει πόσο θα κρατούσε ακόμα αν δεν υπήρχε η πολύτιμη και αφιλοκερδής συνδρομή του Ανδρέα Δ. Μεταξά και του Θωμά Π. Σολδάτου.
Απευθύνθηκα στον Αριστοτέλη Χαραμόγλη. Ο Χαραμόγλης ενθουσιάστηκε! Όχι μόνο ήθελε το τραπέζι, αλλά και όποιο άλλο αντικείμενο υπήρχε του Καρυωτάκη. Στο σπιτάκι της Πρέβεζας διατηρούνται ακόμα το κρεβάτι του ποιητή (το στρώμα εξαφανίστηκε από τους θαυμαστές του, αφού όταν επισκέπτονταν το σπίτι… έκοβαν κρυφά κι από ένα κομμάτι!) ένας μεγάλος καθρέφτης με επίχρυση κορνίζα, ένα ωραίο έπιπλο με νιπτήρα και μια κανάτα. Ευτυχώς που δεν κουβάλησα όλα αυτά τα πράγματα στον Χαραμόγλη, ο οποίος την άλλη μέρα είπε πως το ξανασκέφτηκε και… δεν το θέλει το τραπέζι! Κι όταν του είπα, εκνευρισμένος, πως εγώ ξόδεψα χρόνο και χρήμα για υλικά συντήρησης κι η Λευκάδα δεν έχει ούτε μια γωνίτσα για το τραπεζάκι, υποτιμητικά έβαλε το χέρι στην τσέπη… να μου δώσει τα λεφτά που χάλασα!
Τελικά, μετά από πολλές προσπάθειες… κατάφερα (!!!) να εκθέσω το τραπεζάκι στην Δημόσια Βιβλιοθήκη. Σαν ελάχιστο φόρο τιμής στο αίμα και στο έργο του Καρυωτάκη, εμείς οι εναπομείναντες Λευκάδιοι «Δον Κιχώτες», «σκοντάφτοντας στην λογική και στα ραβδιά των άλλων» υιοθετούμε αυτό το… εξόριστο τραπεζάκι, παραδίδοντάς το, ως λείψανο ιερό, στο οστεοφυλάκιο της Ιστορίας.
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Η κυρία Πόπη, η τότε σπιτονοικοκυρά του ποιητή, ίσως ο μόνος άνθρωπος που ζει ακόμα (2003) απ’ όσους γνώρισαν προσωπικά τον Καρυωτάκη, μου είπε κάποιες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες γι’ αυτόν, για την εποχή εκείνη, αλλά και για τις τελευταίες μέρες του:
α) «Ήταν τζέντλεμαν! Όμορφος (ένα δεκαεφτάχρονο κορίτσι της επαρχίας ήταν φυσικό να βλέπει έτσι ένα δημόσιο υπάλληλο, ντυμένο με την τελευταία λέξη της παρισινής μόδας, γιατί ο Καρυωτάκης δεν ήταν “Άδωνις”), ολιγόλογος, ευγενέστατος και καλοντυμένος! Όταν ήρθε φορούσε ένα ωραίο, καφέ σκούρο κοστούμι με λεπτές μαύρες ρίγες! Όλες οι κουβέντες του ήταν «καλημέρα σας» όταν του πηγαίναμε το γάλα του και «καλησπέρα σας» αν μας συναντούσε στην σκάλα καθώς επέστρεφε αργά το απόγευμα. Κόσμο δεν έφερνε ποτέ στο σπίτι…
β) Λίγες μέρες πριν αυτοκτονήσει ήρθε και μας πλήρωσε έξι νοίκια προκαταβολή και μας έδωσε και χρήματα για τα ρούχα που του πλέναμε, αφού μας ευχαρίστησε για την όμορφη φιλοξενία μας, όπως είπε. Εμείς όταν πέθανε ξοδέψαμε μέρος των χρημάτων αυτών για λαμπάδες στην κηδεία και για μνημόσυνα, γιατί δεν μας έκανε καρδιά να τα κρατήσουμε. Όταν έφτασε ο αδερφός του στην Πρέβεζα, είπαμε να του δώσουμε τα υπόλοιπα λεφτά πίσω. Εκείνος όμως δεν τα δέχτηκε…
γ) Λίγο καιρό αφότου πέθανε ο Κωστάκης, ήρθε ένας υπάλληλος της νομαρχίας που ήταν μαζί του στο ίδιο γραφείο και μου έφερε κάτι ποιήματα που βρήκε σ’ ένα συρτάρι. Τα κρατούσα για ενθύμιο πολλά χρόνια. Ζήλευε ο άντρας μου όμως και αναγκάστηκα να τα κάψω! Αυτός ο υπάλληλος μου είπε πως ο Κωστάκης έλαβε ένα γράμμα μια βδομάδα πριν πεθάνει κι απ’ όταν το διάβασε ήταν σε άλλο κόσμο…
δ) Αυτά που γράφει στό ποίημα “Πρέβεζα” είναι όλα αλήθεια. Είχε τόσες κάργιες εδώ τότε, που φέραμε τον στρατό για να τις σκοτώσει, γιατί έπεφταν πάνω στα σπίτια των νοικοκυραίων, έσπαγαν τα τζάμια κι έμπαιναν μέσα.
Εδώ πιο κάτω στην γειτονιά υπήρχε μια γυναίκα που της έδιναν απ’ το εστιατόριο κρεμμύδια για να τα καθαρίζει. Κι όταν περνούσες έξω απ’ το σπίτι της την έβλεπες στο κατώφλι, συνήθως, να μην κάνει άλλη δουλειά κι όλο το στενό βρομούσε απ’ τα κρεμμύδια κι έτρεχαν δάκρυα απ’ τα μάτια σου.»
Δημήτρης E. Σολδάτος http://www.dimsol.blogspot.com/
KAI MIA ΑΠΑΝΤΗΣΗ
ΕΝΑ ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ
Ο φίλος Δ. Σολδάτος είναι ένας ευαίσθητος και αντισυμβατικός Λευκαδίτης ποιητής. Πρόσφατα βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την ποιητική του συλλογή ΚΑΦΕ ΡΕΤΡΟ που δεν είναι τυχαίο όταν αφαιρέσεις το «κα» γίνεται φέρετρο. Δεν διστάζει να «βγάζει την γλώσσα» στον καθωσπρεπισμό της κοινωνίας, κάθε ποιητική του ρίμα είναι μια πετριά στην υποκρισία της .Ειναι από αυτούς που κάνουν την ποίηση επικίνδυνο όπλο για την γαλήνη του κατεστημένου όπως και ο Καρυωτάκης και είναι προφανές ότι είναι φανατικός θαυμαστής του.
Του αξίζουν συγχαρητήρια για την προσπάθεια του να σώσει τα προσωπικά αντικείμενα του ποιητή με δικά του έξοδα από τα πενιχρά του εισοδήματα καθως επίσης και για το ρεπορτάζ που έκανε. Συμφωνώ απόλυτα να γίνει το σπίτι που κατοικούσε ο Καρυωτάκης μουσείο.
Για να ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα δεν φταίει η Πρέβεζα για την τραγική κατάληξη του. Εξ άλλου μόνο 1 μηνα πρόλαβε να μείνει στην πόλη και είναι γνωστό ότι το ποίημα του ήταν γραμμένο από πριν με τίτλο Επαρχία και το προσάρμοσε στη Πρέβεζα. Η πόλη είχε βέβαια τα χαρακτηριστικά της τότε μουντής ελληνικής επαρχίας αλλά και γλετζέδικη ήταν και σπουδαίες ομορφιές είχε. Μόνο που αυτά δεν τα έβλεπε ο Καρυωτάκης.
Το κλίμα πεσιμισμού των διανοουμένων του μεσοπόλεμου, η απογοήτευση από τις στρατιωτικές ήττες της Ελλάδας, η μικρασιατική καταστροφή, ο ανεκπλήρωτος έρωτας του με την Πολυδούρη και η αρρώστια του ήταν οι κύριες αιτίες για την απαισιοδοξία και την αυτοκτονία του.
Όπου να ζούσε ο Καρυωτακης θα αυτοκτονούσε. Ανεξάρτητα από αυτά σήμερα για τον περισσότερο κόσμο η Πρέβεζα είναι ταυτισμένη με τον Καρυωτάκη και πρέπει κάποτε η πόλη να συμφιλιωθεί με τον ποιητή. Οι πνευματικοί της άνθρωποι πρέπει αυτή τη σχέση να την βάλουν σε σωστές βάσεις και να τον τιμήσουν κάνοντας ένα μουσείο στο σπίτι του η κάπου αλλού.
Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια έγιναν πολλές προσπάθειες να σταματήσει καχυποψία των Πρεβεζάνων για την σχέση της Πρέβεζας με τον ποιητή.
Έγιναν επιστημονικά συνέδρια, εκθέσεις ζωγραφικής, τοποθετήθηκε το άγαλμα του ποιητή και δόθηκε το όνομα του σε μεγάλη οδό σε αντίθεση με το σοκάκι του Λευκάδιου Χέρν στην Λευκάδα.
Η εχθρότητα αυτή με τον ποιητή καλλιεργήθηκε μετεμφυλιακά και επί χούντας από διαφόρους πολιτιστικούς συλλόγους που ελέγχονταν από αντιδραστικούς στενόμυαλους ανθρώπους ακροδεξιών απόψεων.
Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να τιμήσουμε τον ποιητή δημιουργώντας ένα μουσείο. Eυτυχώς που οι Λευκαδίτες δήμαρχοι αποφεύγουν τον Καρυωτάκη και δεν το κάνουν εκεί.
ΝΙΚΟΣ ΛΙΒΙΕΡΑΤΟΣ
Με αφορμή την συμπλήρωση 60 χρόνων από την ίδρυση του ΝΑΤΟ, με πρωτοβουλία του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο 4 Απρίλη σε όλη την Ελλάδα αντινατοϊκές διαδηλώσεις. Ένα από σημεία και το Άκτιο όπου έγινε διαδήλωση – διαμαρτυρία που διοργάνωσαν το ΕΚΦ και ο Σύριζα ΒΔ Ελλάδας.
Συμμετείχαν το Εργατικό Κέντρο Πρέβεζας, η ΕΛΜΕ Πρέβεζας, ο σύλλογος δασκάλων και νηπιαγωγών Πρέβεζας, η επιτροπή αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό, η δημοτική κίνηση Αριστερή Παρέμβαση Πολιτών, ο οδοντιατρικός σύλλογος Πρέβεζας, η δημοτική παράταξη «Όλοι για την Λευκάδα», η νομαρχιακή παράταξη Άρτας «Αυτόνομη Παρέμβαση», το συνδικάτο εργαζόμενων στο ΙΓΜΕ και ο Δήμος Πρέβεζας.
Από τον Σύριζα χαιρέτισε ο Κ. Φωτόπουλος.
Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Σπύρος Παγκράτης που έκανε αναδρομή στην μέχρι σήμερα πορεία του ΝΑΤΟ και στα δεινά που αυτή έφερε στους λαούς. Μίλησε για τις επεμβάσεις στην Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, την στήριξη των Ισραηλινών στην καταστροφή της Γάζας, την απειλή πολέμου στο Ιράν κλπ. Καταγγέλθηκε ο άκρως επικίνδυνος και αρνητικός ρόλος του ΝΑΤΟ για την ειρήνη , την δημοκρατία, την ασφάλεια και την ελευθερία των λαών του κόσμου. Το ΝΑΤΟ είναι μηχανή πολέμου και επιβολής των συμφερόντων της Νέας Τάξης πραγμάτων και του διεθνούς ιμπεριαλισμού σε όλο τον κόσμο. Η σύμπλευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το ΝΑΤΟ αποτελεί επιλογή υψηλού κινδύνου και είναι καταδικαστέα.
Το ΝΑΤΟ και οι βάσεις του δεν υπηρετούν καμιά ασφάλεια αλλά τον πόλεμο. Για τον λόγο αυτό οι βάσεις πρέπει να κλείσουν, το ΝΑΤΟ να διαλυθεί, η Ελλάδα να αποχωρήσει από την επιθετική αυτή συμμαχία. Να τερματιστεί η κατοχή στο Ιράκ, να αποσυρθούν τα ξένα στρατεύματα από το Αφγανιστάν και να πάψουν οι απειλές πολέμου ενάντια στο Ιράν. Απαιτούμε την επιστροφή όλων των Ελλήνων φαντάρων από το Αφγανιστάν και το Κόσσοβο. Υποστηρίζουμε τα φιλειρηνικά κινήματα σε Πολωνία και Τσεχία που παλεύουν ενάντια στην εγκατάσταση αντιπυραυλικού συστήματος στο έδαφος των χωρών τους.
Χρειαζόμαστε μια πολιτική ειρήνης και αλληλεγγύης που θα βασίζεται στη μείωση των εξοπλισμών και των στρατιωτικών δαπανών.
Η Ελληνική κυβέρνηση εξακολουθεί να συμμετέχει στις ιμπεριαλιστικές επιλογές, να τροφοδοτεί το παραλογισμό του νεοφιλελευθερισμού δαπανώντας τεράστια ποσά για εξοπλισμούς την στιγμή που στερεί πόρους από την υγεία, την παιδεία, την ασφάλιση, το κοινωνικό κράτος και παρακολουθεί απαθής την ανεργία που καλπάζει.
Και κατέληξε : Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για το κλείσιμο των βάσεων σε Άκτιο και Σούδα, για την απεμπλοκή της χώρας μας από συμφωνίες για τον δήθεν πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, για την επιστροφή των Ελληνικών δυνάμεων από ξένα εδάφη, για την προώθηση της ειρήνης και την σταθερότητας στα Βαλκάνια και στο Αιγαίο.
Τέλος επιδόθηκε ψήφισμα διαμαρτυρίας στον διοικητή της βάσης και ακολούθησε πορεία στην Πρέβεζα.
ΔιΠ
Με επιτυχία έγινε στην Πρέβεζα, στη λαϊκή αγορά, η εκδήλωση του Συ.Ριζ.Α. Πρέβεζας.
Ομιλητές ήταν η Τασία Χριστοδουλοπούλου –που δήλωσε… πρεβεζάνα– και ο Γρηγόρης Δεμέστιχας.
Η οικονομική κρίση είπε η σ. Τασία δημιουργεί στον ελληνικό λαό μια πρωτοφανή ανασφάλεια για το μέλλον, αλλά προκαλεί και μια βαθειά πολιτική κρίση, που ο καπιταλισμός προσπαθεί να την υπερβεί με τις λιγότερες συνέπειες για τα κέρδη του, αλλά διασώζοντας και το δικομματισμό στην διακυβέρνηση της χώρας.
Το 2004 το Πα.Σο.Κ. και αργότερα η Ν.Δ. ψήφισαν νόμους, που με μικρότερα ποσοστά κάνουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Με τη συγκρότηση του Συ.Ριζ.Α., με το 18% που μας έδιναν οι δημοσκοπήσεις και με το γεγονός ότι πρωτοστατούμε σε μαζικές διαδηλώσεις και ιδιαίτερα των νέων, αρχίζει μια φοβερή επίθεση εναντίον μας για να κατέβει το ποσοστό μας και να εκλεγεί αυτοδύναμη κυβέρνηση. Τελειώνει η ασυλία από τα Μ.Μ.Ε. και αρχίζει η φθορά μας. Κάθε λάθος, κάθε διαφωνία, που φυσικό είναι να υπάρχει σε ένα αριστερό συνασπισμό γίνεται πρώτη είδηση.
Έτσι φτάνουμε στα “Δεκεμβριανά”, με την εξέγερση της νεολαίας. Η κυβέρνηση τρομοκρατείται και προσπαθεί να δυσφημήσει το νεολαιίστικο κίνημα. Βρίσκει πρόθυμους υποστηρικτές το Πα.Σο.Κ. και το Κ.Κ.Ε. που χρεώνουν τους κουκουλοφόρους και τις καταστροφές στο Συ.Ριζ.Α.
Σ’ αυτό το σχέδιο του συστήματος πρέπει να αντιδράσουμε. Να αντιδράσουμε με τη μαζική συμμετοχή στην Β΄ Συνδιάσκεψη του Συ.Ριζ.Α. και στο γόνιμο διάλογο για το πρόγραμμα. Να αξιοποιήσουμε τις πολιτικές θέσεις μας, να στραφούμε προς την κοινωνία, να προτείνουμε άμεσες και μακροπρόθεσμες λύσεις στα λαϊκά προβλήματα και να παλέψουμε για την λύση τους. Να αναπτύξουμε την αλληλεγγύη μας ενάντια στις απολύσεις των εργαζόμενων. Μόνο με αυτό τον τρόπο η κρίση δεν θα συντηρητικοποιήσει την κοινωνία, αλλά θα την επαναστατικοποιήσει.
Παλιότερα έλεγαν ότι οι κομμουνιστές δεν χρειάζεται να εξηγήσουν τα πράγματα, αλλά να τα αλλάξουν. Σήμερα πρέπει να εξηγήσουμε στον κόσμο τη σύνθετη κατάσταση. Να εξηγήσουμε γιατί καταρρέει ο νεοφιλευθερισμός τι σημαίνει καταναλωτής ή χρήστης υπηρεσιών για το σύστημα, τι σημαίνει ταξική πάλη. Να εξηγήσουμε γιατί θέλουν να πιστέψουμε ότι η ασφάλεια γίνεται πιο πολύτιμη από την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί η αστυνομία αναβαθμίζεται και ψηφίζονται νέοι νόμοι όπως το ιδιώνυμο. Να εξηγήσουμε γιατί με αφορμή τους κουκουλοφόρους η εγκληματικότητα ταυτίζεται με τους κοινωνικούς αγώνες και τις διεκδικήσεις, γιατί θέλουν να καταργήσουν το πανεπιστημιακό άσυλο.
Ένα άλλο ζήτημα που πρέπει να λυθεί είναι η μαζική και ισότιμη συμμετοχή των ανένταχτων αγωνιστών του Συ.Ριζ.Α., έτσι ώστε να αποτελέσει την εναλλακτική δύναμη της αριστεράς και με μαζικότητα και αξιοπιστία να δώσει την μάχη. Ένα καλό ποσοστό στις ευρωεκλογές θα ανατρέψει τα σχέδια του κατεστημένου και θα αποτελέσει ένα σκαλοπάτι για τις εθνικές εκλογές. Έτσι θα σταματήσουμε την προσπάθεια του δικομματισμού να σπρώξει το Συ.Ριζ.Α. στο περιθώριο και θα ξαναδέσουμε την αριστερά με αυτό που την έκανε αναγκαία τον 20ο αιώνα και θα την κάνει πάλι χρήσιμη στον 21ο.
O σ .Γ. Δεμέστιχας αναφέρθηκε περισσότερο στις ευρωεκλογές.
Υπάρχει είπε μια διακήρυξη για τις ευρωεκλογές Περιγράφει τις μεγάλες αντιστάσεις των λαών στην παγκοσμιοποίηση και στο νεοφιλελευθερισμό, από τη Φλωρεντία έως τις χώρες της Βαλτικής. Η Διακήρυξη λέει όχι στον ευρωστρατό, στο ΝΑΤΟ και στην συνθήκη του Σέγκεν. Ζητά δημοψηφίσματα για τα μεγάλα θέματα όπως η ανεξέλεγκτη δράση της κεντρικής τράπεζας. Οι συνιστώσες του Συ.Ριζ.Α. έχουν μια συμφωνία για πλουραλιστική εκπροσώπηση και για κατάληψη της 2ης και της 4ης θέσης από γυναίκες.
Το πρόγραμμα, που δημιουργήθηκε από τις συνελεύσεις του Συ.Ριζ.Α., δεν τελειώνει εδώ, αλλά εμπλουτίζεται συνεχώς –και, βέβαια, στην πανελλαδική συνδιάσκεψη. Κεντρική ιδέα είναι ότι την κρίση δεν πρέπει να την πληρώσει ο λαός και περιγράφει τους άμεσους στόχους, όπως υπεράσπιση των μισθών, προσλήψεις και όχι απολύσεις. Παράδειγμα: στο δημόσιο υπάρχουν 100.000 θέσεις κενές. Ακόμη, αναφέρεται σε μέτρα που υπερβαίνουν τον καπιταλισμό ικανοποιώντας τις ανάγκες των ανθρώπων, χωρίς να έχουν μοναδικό σκοπό το κέρδος.
Επιμέλεια ΝΙΚ. ΛΙΒ
Στις 6 το πρωί της 18ης Μάρτη βρέθηκε νεκρή η Κατερίνα Γκουλιώνη στο καράβι που τη μετέφερε κατά την πειθαρχική της μεταγωγή από τις φυλακές της Θήβας στην Αλικαρνασσό. Δεμένη με χειροπέδες πισθάγκωνα και χτυπημένη στο πρόσωπο. Μια φυλακισμένη φωνή αντίστασης και αγώνα για δικαιώματα σίγησε. Το ποίημα του φύλλου μας της είναι αφιερωμένο.
ΔιΠ
είσαι ένα μικρό, μαδημένο τριαντάφυλλο
σε αδειασμένο λουτήρα
Μια πεσμένη καρέκλα, η άπλα, ένα φύσημα
πίσω από μια άσπρη κουρτίνα
Είσαι η στάχτη στο βαθύ σου ξημέρωμα
σωριασμένη σε χίλια κεντίδια
Είσαι ένα σώμα από αίμα και αλάβαστρο
καμωμένο για εφήβους και νήπια
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ωδές στον πρίγκιπα
