Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου

Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου

(Ανδρέας Εμπειρίκος, Ενδοχώρα)

Το “Φόρουμ” πρωτοκυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2007. Στο 1^ο κιόλας φύλλο του φιλοξενεί άρθρο τού Δημήτρη Παπαδήμου, μέλους τότε της συντακτικής επιτροπής του, με τίτλο “Αν θα μπορούσα την Πρέβεζα να άλλαζα… θα ξαναέδινα στον κόσμο της ποδήλατα”. Αναφέρεται στα εντεινόμενα κυκλοφοριακά προβλήματα της πόλης και κάνει μια σειρά προτάσεις για τη διευκόλυνση της επέκτασης της χρήσης τού ποδηλάτου. Επισημαίνει: “Η χρήση του ΙΧ από τους κατοίκους είναι σημαντική καθώς δεν έχει γίνει καμιά προσπάθεια αλλαγής συνηθειών και νοοτροπίας σε μια πόλη που οι αποστάσεις που διανύονται δεν είναι μεγάλες. Η χρήση του ποδηλάτου δεν ευνοείται από το σημερινό δίκτυο που δεν έχει προβλέψει ποδηλατοδρόμους ενώ και ο φόρτος των μηχανοκίνητων την καθιστά αρκετά επικίνδυνη.” Φάνηκε πως κάτι ξύπνησε μέσα μας, σε μια πόλη, που στο παρελθόν ήταν γεμάτη ποδήλατα.

Στο 2^ο φύλλο πάλι ο Δ. Παπαδήμος στο άρθρο του “Και πάλι για το ποδήλατο” παρουσιάζει το βιβλίο “Ποδήλατο – Οδηγός σχεδιασμού και αξιολόγησης δικτύων” του καθηγητή τού Πολυτεχνείου Θάνου Βλαστού και των μηχανικών Νίκου Μπαρμπόπουλου και Δημήτρη Μηλάκη, που είχε εκδώσει το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας. Στο ίδιο φύλλο ο Σπύρος Κανιώρης ξεκινά το άρθρο του “Σύγχρονη πόλη – Σύγχρονη ζωή” με τη φράση: “Τι είναι σύγχρονη πόλη; θα μπορούσε να απευθύνει κάποιος ένα εύκολο φαινομενικά ερώτημα σε ένα παιδί και αυτό φυσικά τι θα απαντούσε; … Να κάνουμε ποδήλατο χωρίς να φοβόμαστε”. Καλά πάμε, είπα.

Στο 4^ο φύλλο, του Μαρτίου του 2008, ο Χρήστος Βλάχος στο άρθρο του “Πρέβεζα και ποδήλατο” καταλήγει: “Δυστυχώς πουθενά δεν υπάρχει πρόβλεψη για την κίνηση ποδηλάτων σε ποδηλατοδρόμους. Είναι επιτακτική η ανάγκη εν πολλοίς να δημιουργηθεί ένα δίκτυο ποδηλατοδρόμων με τρόπο που να συνδέει οριζόντια και κάθετα όλη την πόλη τής Πρέβεζας.” Στο ίδιο φύλλο αναδημοσιεύεται από το “Αντί” της 15-2-2008 άρθρο τού Γιάννη Ρέντζου με τίτλο “Η αυτοκινητική βία: Μαμή τής καθημερινότητας της ελληνικής πόλης” και ανακοινώνεται η διοργάνωση από τη Νομαρχιακή Επιτροπή Πρέβεζας του Τ.Ε.Ε. με τη συμπαράσταση του Δήμου Πρέβεζας διήμερου για το ποδήλατο: το Σάββατο, 29-3, εισηγήσεις του καθηγητή Θ. Βλαστού και του Δ. Μηλάκη για το θέμα τού βιβλίου τους και του συγκοινωνιολόγου Ευάγγελου Καρεκλά για το δίκτυο ποδηλατοδρόμων τής πόλης, την Κυριακή, 30-3, ποδηλατοδρομία και ποδηλατάδα, και τις δυο μέρες έκθεση φωτογραφίας με θέμα “Το ποδήλατο στην Πρέβεζα”. Θαυμάσια, είπα.

Το διήμερο πήγε πολύ καλά, τόσο στο επιστημονικό του μέρος, όσο κι από άποψη συμμετοχής τού κόσμου. Στο τέλος τής ποδηλατάδας ο δήμος μοίρασε σ’ όσους συμμετείχαν τιμητικά διπλώματα. Στο 5^ο φύλλο, του Απριλίου, το ποδήλατο έχει την τιμητική του. “Η ένταξη του ποδηλάτου δεν είναι μόνο ζήτημα συγκοινωνιακού σχεδιασμού. Πρόκειται για ένα στοίχημα παιδείας και υπευθυνότητας που θα πρέπει να κερδίσουμε για να κάνουμε πράξη την προοπτική της βιωσιμότητας, με την οποία το ποδήλατο είναι συνδεδεμένο”, γράφει στο άρθρο του “Συμπεράσματα από το διήμερο για το ποδήλατο” ο Δ. Παπαδήμος. Και καταλήγει: “Η μεγάλη συμμετοχή στην ποδηλατάδα της 30^ης Μαρτίου έδειξε ότι υπάρχουν ποδηλάτες όλων των ηλικιών που θα μπουν μπροστά για να γίνουν πράξη τα συμπεράσματα του διημέρου.” Μεταφέροντας θέσεις τού Θ. Βλαστού γράφω στα “Ποδηλατοσχόλια”: “Η πόλη οφείλει να αποτρέψει -ή να ανατρέψει- την απόλυτη κυριαρχία τού αυτοκινήτου, συγκρουόμενη αναπόφευκτα με συνήθειες και νοοτροπίες.” Η Νομαρχιακή Επιτροπή Πρέβεζας του Τ.Ε.Ε. ανάμεσα στις “Προτάσεις ΤΕΕ για υλοποίηση συμπερασμάτων διήμερου” περιλαμβάνει: “Η Λεωφόρος Ειρήνης να τροποποιηθεί, εντάσσοντας σε όλο της το μήκος δίκτυο ποδηλάτου. Να γίνει εφαρμογή των ρυθμίσεων της εγκεκριμένης κυκλοφοριακής μελέτης με ιδιαίτερη έμφαση στα δίκτυα πεζοδρόμων – ποδηλατοδρόμων.” Κι από την απομαγνητοφωνημένη δευτερολογία τού καθηγητή Θ. Βλαστού διαβάζω: “Πάρτε ποδήλατο και βγείτε στους δρόμους κ. Δήμαρχε. Βγείτε στο δρόμο την ώρα τής κατασκευής τού έργου και εξηγήστε: γιατί ποδήλατο. Γιατί το ποδήλατο δεν είναι μια τεχνική λύση. Εδώ πέρα μιλάμε για μια αλλαγή συμπεριφοράς, μια αλλαγή τής καθημερινότητας, μια αλλαγή στα μυαλά μας, μια άλλη πόλη, μια άλλη κοινωνία. Αυτό, θέλει να ‘σαστε από πάνω και να παλέψετε και να δείξετε ότι το εννοείτε, ότι ρίχνετε χρήματα σ’ αυτό, ότι πιστεύετε σ’ αυτό. Μόνο έτσι θα πειστούν οι πολίτες, μόνο έτσι θ’ αλλάξετε τις γνωστές νοοτροπίες που υπάρχουνε παντού.” Υπέροχα, είπα.

Για κάμποσους μήνες το ποδήλατο απουσιάζει απ’ το “Φόρουμ”. Αλλά στο 10^ο φύλλο, του Σεπτεμβρίου 2008, ο Διονύσης Παπανίκος, γνωστός και ως ΔιΠ, γράφει: “Μετά και από την ημερίδα για το ποδήλατο, όπου τόσα και τόσα ειπώθηκαν -χωρίς να γίνεται τίποτα απολύτως- προτείνω στον Δήμο να δείξει το καλό παράδειγμα στην προσπάθεια αποσυμφόρησης της πόλης από το αυτοκίνητο και να προμηθεύσει την Δημοτική Αστυνομία με ποδήλατα για να κυκλοφορούν στην πόλη.” Γκρίνιες, καημένε, είπα.

Πριν καναδυό μήνες περπάτησα τον καινούργιο δρόμο, που άνοιξε απέναντι από τον πρώην σταθμό λεωφορείων τού Κ.Τ.Ε.Λ. προς τα Καμαρινιώτικα. Στο τμήμα του μεταξύ των οδών Πολυτεχνείου και Ζαλόγγου, δίπλα στο βόρειο πεζοδρόμιο, υπάρχει μια λωρίδα τού δρόμου, στο ύψος τού οδοστρώματος κι όχι του πεζοδρομίου, βαμμένη ροζ, όπως οι περιοχές στάθμευσης της λεωφόρου Ειρήνης. Βεβαίως, χωρίζεται από το γκρίζο οδόστρωμα με μια κίτρινη λωρίδα. Και, βεβαίως, στην αρχή της υπάρχει σήμα, που δηλώνει πως πρόκειται για πεζόδρομο και ποδηλατόδρομο. Και, βεβαίως, είναι γεμάτη με παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Θυμήθηκα τι λέγανε οι ειδικοί στο διήμερο για το ποδήλατο: πως οι ποδηλατόδρομοι πρέπει να φτιάχνονται στο ύψος των πεζοδρομίων, για να μην παρκάρουν εκεί αυτοκίνητα. Λίγο καιρό μετά ρώτησα γι’ αυτό το θέμα το Σ. Κανιώρη, Πρόεδρο της Νομαρχιακής Επιτροπής Πρέβεζας του Τ.Ε.Ε., που είχε διοργανώσει το διήμερο με τη συμπαράσταση του Δήμου Πρέβεζας. Μου είπε πως έστειλε έγγραφο στο δήμο γι’ αυτό. Λίγο καιρό μετά, σε μια συνάντηση με το Τ.Ε.Ε., που είχε ζητήσει ο Συ.Ριζ.Α., μας έδωσε και αντίγραφό του. Αντιγράφω: “Στην ημερίδα που συνδιοργάνωσε το ΤΕΕ με το Δήμο Πρέβεζας το Μάρτη του 2008 μία από τις βασικές διαπιστώσεις ήταν ότι οι ποδηλατόδρομοι πρέπει να κατασκευάζονται στο ύψος των πεζοδρομίων, ώστε να επωφελούνται και οι πεζοί και να μην υπάρχει δυνατότητα καταπάτησης του χώρου από τα αυτοκίνητα, αποφεύγοντας τη μετατροπή τους σε λωρίδες στάθμευσης αυτοκινήτων. Αυτό έχει προβλεφθεί και από την εγκεκριμένη κυκλοφοριακή μελέτη τού δήμου, η οποία, όπως φαίνεται, αγνοείται στις μελέτες εφαρμογής που πραγματοποιούνται στις πρόσφατες διανοίξεις. Όπου έχει εφαρμοσθεί ο ποδηλατόδρομος στο ίδιο επίπεδο της ασφάλτου αυτός θεωρείται ‘a priori’ δρόμος αυτοκινήτων, είτε είναι βαμμένος ‘κόκκινος’ είτε ‘μαύρος’ και καταπατείται.”

Μάλιστα, είπα. Το πάρκινγκ τού λαού φέρνει πολλούς πελάτες. Υπερισχύει της εφαρμογής τής κυκλοφοριακής μελέτης, η οποία -υποθέτω- συντάχθηκε προκειμένου να κερδίσουμε ένα στοίχημα παιδείας και υπευθυνότητας, ώστε να κάνουμε πράξη την προοπτική τής βιωσιμότητας, με την οποία το ποδήλατο είναι συνδεδεμένο.  Δεν μας επιτρέπει να κάνουμε καμιά προσπάθεια αλλαγής συνηθειών και νοοτροπίας. Δεν αφήνει τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο χωρίς να φοβούνται. Απαγορεύει να δημιουργηθεί ένα δίκτυο ποδηλατοδρόμων με τρόπο που να συνδέει οριζόντια και κάθετα όλη την πόλη. Η πόλη δεν έχει τα κότσια να αποτρέψει -ή να ανατρέψει- την απόλυτη κυριαρχία τού αυτοκινήτου, συγκρουόμενη με τις γνωστές συνήθειες και νοοτροπίες. Δεν θα βγει κανείς στο δρόμο να παλέψει και να πείσει για μια αλλαγή συμπεριφοράς, μια αλλαγή τής καθημερινότητας, μια αλλαγή στα μυαλά μας, μια άλλη πόλη, μια άλλη κοινωνία.

Μήπως, όμως, εμείς οι πολλοί, που συμμετείχαμε στην ποδηλατάδα της 30^ης Μαρτίου, μπορούμε να μπούμε μπροστά, για να απαιτήσουμε να γίνουν πράξη τα συμπεράσματα του διημέρου, φροντίζοντας να δείξουμε ότι, εκτός απ’ το τιμητικό -βεβαίως!- δίπλωμα για τη συμμετοχή μας στην ποδηλατάδα εκείνη, διαθέτουμε και ψήφο;

Μιλτιάδης Μπάλκος

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ

Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς χαιρετίζει τον αγώνα που δίνουν οι αγρότες για επιβίωση τους .

Η κατάσταση στον αγροτικό χώρο δεν προέκυψε ξαφνικά . Είναι αποτέλεσμα της έλλειψης συγκεκριμένης εθνικής στρατηγικής που χαρακτηρίζει τις πολιτικές των κομμάτων του δικομματισμού. Οι ρυθμίσεις της νέας ΚΑΠ έφτασαν την κατάσταση στο απροχώρητο.

Το διάστημα-2004-2007 η αξία της αγροτικής παραγωγής συρρικνώθηκε 24 ποσοστιαίες μονάδες. Και η απασχόληση έπεσε από το 15% στο 9%.

Τη φετινή χρονιά οι αγρότες βρέθηκαν σε μια πρωτοφανή πτώση των τιμών και εκτίναξη του κόστους παραγωγής με αποτέλεσμα να αδυνατούν να ζήσουν τις οικογένειες τους.

Ενώ λοιπόν από την  μια μεριά οι τιμές που παίρνει ο παραγωγός είναι εξευτελιστικές και ασύμφορες ο καταναλωτής  πληρώνει τα αγροτικά προϊόντα πανάκριβα.

Η κατάσταση αυτή έχει συνέπεια την αδυναμία των αγροτών να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους ,την ενίσχυση της εξάρτησης από τους ισχυρούς του κάθε κλάδου και την συγκέντρωση της αγροτικής δραστηριότητας σε λίγα χέρια.

Τα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση είναι αριθμητικές αλχημείες και στοχεύουν στη σύγχυση , αφού συνυπολογίζονται σε αυτά και οι αποζημιώσεις και ενισχύσεις που έτσι κι’ αλλιώς θα δίνονταν.

Οι αγρότες πέρα από τον αγώνα τους για την ενίσχυση του εισοδήματος της φετινής χρονιάς πρέπει να διεκδικήσουν  μέτρα και πολιτικές που να διασφαλίζουν την συνέχιση της αγροτικής δραστηριότητας αλλά και την  κοινωνική στήριξη της υπαίθρου.

Τέτοια μέτρα είναι:

Η άμεση στήριξη του αγροτικού εισοδήματος.

Αύξηση της επιστροφής ΦΠΑ 15% για όλα τα προϊόντα ζωικά και φυτικά.

Αύξηση κατά 50% του επιστρεφόμενου ΕΦΚ.

Προστασία των περιουσιακών στοιχείων κάθε αγρότη και πάγωμα κάθε διαδικασίας εκποίησης και πλειστηριασμού.

Άτοκα καλλιεργητικά δάνεια για τους μικρομεσαίους αγρότες.

Άμεση χρηματοδότηση βασικών έργων υποδομής και υποστήριξης της αγροτικής δραστηριότητας

Μακροπρόθεσμα δάνεια με χαμηλό επιδοτούμενο επιτόκιο για να γίνουν επενδύσεις στις μικρές  και μεσαίες εκμεταλλεύσεις.

Οργάνωση σε νέα βάση του συνδικαλιστικού και συνεταιριστικού κινήματος με στόχο την ουσιαστική παρέμβαση στο κύκλωμα εμπορίας των προϊόντων και προμήθειας των  γεωργικών εφοδίων.

Λήψη μέτρων κοινωνικής μέριμνας και υπηρεσιών υγείας και παιδείας  μες στόχο την σμίκρυνση του χάσματος κέντρου- επαρχίας.

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Σ.Ε. ΝΟΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Τοπικά Σχόλια

Για τις διαφημιστικές πινακίδες στους Δήμους

Στο σκαμνί οδηγείται ο Δήμος Αμαρουσίου γιατί δεν αποκαθήλωσε, όπως ήταν υποχρεωμένος, παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Το 2005, διαφημιστική πινακίδα επί της λεωφόρου Κηφισίας, στο Μαρούσι, απέσπασε την προσοχή 25χρονου οδηγού και τον οδήγησε στο θάνατο. Συνήθης πρακτική των δήμων, υπό την ανοχή της κεντρικής εξουσίας, η παράνομη χωροθέτηση για διαφημιστικές πινακίδες πάνω σε οδικούς άξονες είναι υπαίτια για το θάνατο τουλάχιστον 10 ανθρώπων μόνο το τελευταίο διάστημα. Μία παρανομία που τη γνωρίζουν όλοι και συμφέρει λίγους. Σε έρευνα της τροχαίας Αττικής βρέθηκαν 6.000 παράνομες τέτοιες πινακίδες.

Αλήθεια πόσες παρόμοιες υπάρχουν στην Πρέβεζα; Βρήκε καμιά η τροχαία ή να αρχίσουμε να ψάχνουμε όλοι μας;  Για φωτεινές και όχι. Έγινε παρόμοια έρευνα ή μένουμε στο «τι ψάχνεις τώρα»;

Για την ΔΕΥΑΠ

Με ενημερωτικά (;) σημειώματα η ΔΕΥΑΠ μας προειδοποιεί ότι από τούδε και στο εξής σε καθυστερούμενη πληρωμή των λογαριασμών θα πληρώνουμε και τόκους!

Δεν μας λέει βέβαια ποιο το ύψος του τόκου. Επίσης δεν μας έχει εξηγήσει ποτέ γιατί για 4 και 6 κυβικά πραγματικής κατανάλωσης η ΔΕΥΑΠ χρεώνει πάγια 25.

Δεν έχουν σκεφτεί ότι μια τέτοια συμπεριφορά είναι αντίθετη στις συσκέψεις τους για την επάρκεια ή όχι του νερού; Ότι σπρώχνουν έτσι τους χαμηλο-καταναλωτές – που είναι, νομίζω, και η πλειοψηφία  αλλά ταυτόχρονα ίσως και οι οικονομικά ασθενέστεροι – να καταναλώνουν παραπάνω νερό αφού το πληρώνουν που το πληρώνουν; Είναι ή όχι τουλάχιστον αντιοικολογική μια τέτοια συμπεριφορά;

ΔιΠ

Αιμοδοσία για την Παλαιστίνη

Περιορισμένη ήταν τελικά η συμμετοχή στην εθελοντική αιμοδοσία για τους ηρωικούς και σακατεμένους Παλαιστίνιους που οργάνωσε η νομαρχία Πρέβεζας μαζί με άλλους φορείς. Μεταξύ αυτών και η επιτροπή αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό. Μόλις 24 παρουσιάσθηκαν και μόνο από 15 έγινε αιμοληψία. Παρόντες και αρκετοί νέοι (φοιτητές κα.) καθώς και φίλοι από Λευκάδα. Δεν έλειψαν βέβαια και οι διάφοροι αγωνιστές «παράγοντες» που πηγαινοερχόντουσαν κάνοντας αισθητή την παρουσία τους, δίνοντας συνεντεύξεις σε κανάλια και εφημερίδες  αλλά ΟΧΙ και αίμα για τους Παλαιστίνιους. Δεν πειράζει ίσως μια άλλη φορά…

Για την πλημμύρα στο Φόρο

Τελικά ήταν να το δούμε και αυτό. Μαγαζιά πλημμυρισμένα, αυτοκίνητα ακινητοποιημένα από το νερό και η πυροσβεστική να μη προλαβαίνει από τις κλήσεις. Και όλα αυτά στην Πρέβεζα.

Αυτά στις 26 του Γενάρη γιατί στις 23 και 24 διαβάζαμε στον τοπικό τύπο ότι είναι «έτοιμη η πρόταση των έργων για τον Καρυδά» και ότι με «αμείωτους ρυθμούς συνεχίζονται οι προσπάθειες της Νομαρχίας Πρέβεζας για τον καθαρισμό των ρεμάτων κλπ» ενώ το έργο – προσέξτε – «της οριοθέτησης και της αντιπλημμυρικής προστασίας του ρέματος Καρυδά έγινε με βάση μελέτη που χρηματοδοτήθηκε από το Γ.ΚΠΣ»!  Επίσης διαβάζαμε ότι «ο αρμόδιος αντινομάρχης κ. Αρβανίτης και ο ίδιος ο κ. Νομάρχης παρακολουθούν από κοντά τις εκτελούμενες εργασίες».

Μετά την 26^η μάθαμε ότι η πλημμύρα  στο Φόρο οφειλόταν σε φράξιμο του κεντρικού αγωγού που συνδέεται με τον Καρυδά, από «κορμούς δέντρων και φερτά υλικά που δεν απομακρύνθηκαν μετά τον καθαρισμό».

Φαντάζεστε δηλαδή το έργο του καθαρισμού να μην γινόταν με βάση εγκεκριμένη μελέτη και να  μην επέβλεπαν το έργο οι ίδιοι οι «άρχοντες» τι θα γινόταν? Χαμός!.

ΔιΠ

Για την αποχώρηση από τους Οικολόγους Πράσινους

Με επιστολή της που δημοσιεύτηκε σε τοπικό αλλά και πανελλαδικό τύπο η Πέλα Καλογήρου δηλώνει την αποχώρηση της από το κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων του οποίου ήταν υποψήφια στο νομό μας στις προηγούμενες εθνικές εκλογές. Οι κυριότεροι λόγοι της αποχώρησης είναι, όπως γράφει, η στάση του κόμματος των Ο.Π. στην υπόθεση της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου καθώς και στην υπόθεση της πρόσφατης δολοφονικής επιδρομής των Ισραηλινών κατά των Παλαιστινίων στη λωρίδα της Γάζας. Χαρακτηρίζει την στάση τους απαράδεκτα ισορροπιστική, υποκριτική και ίσων αποστάσεων μεταξύ θύτη και θύματος.

Με ανακοίνωση της η εκτελεστική γραμματεία  των Ο.Π.  λέει ότι η αποχώρηση δεν έχει νόημα γιατί δεν ήταν μέλος (sic) και ότι δεν υπέβαλε σε όργανο του κόμματος τις απόψεις της. Επίσης την κατηγορούν ότι νομίζει πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια, και ότι τους συκοφαντεί αθέμιτα με απαράδεκτες ερωτήσεις του τύπου «ποιος ξέρει τι άλλου είδους συμφωνίες έχουν κάνει οι Ο.Π. και με ποιους» που εγείρουν αδικαιολόγητες υποψίες σε βάρος τους. Τέλος υπενθυμίζουν ότι επιμένουν στην διακηρυγμένη τους αρχή της μη βίας. Άραγε για να τηρηθεί η αρχή αυτή και εκ μέρους των Παλαιστινίων; (ρωτάμε εμείς…)

Ένα ακόμη σημείο που προκαλεί απορία είναι η επίθεση κατά της Αριστεράς (γενικά και αόριστα). Λένε οι πράσινοι σοφοί «Η ιστορία της Αριστεράς βρίθει από πλήθος κατόχων της μοναδικής αλήθειας, από παραποιήσεις, αποσιωπήσεις και σκόπιμες διαστρεβλώσεις κειμένων και απόψεων αλλά και από σκόπιμη διόγκωση κάθε «διαφωνίας» από τους εχθρούς της. Είναι θλιβερό αυτές οι πρακτικές να επαναλαμβάνονται».

Πού κολλάει αυτό με την αποχώρηση ενός στελέχους τους δεν το καταλάβαμε. Ίσως … κάποτε (μετεκλογικά;) μας το εξηγήσουν.

ΔιΠ

Δελτίο τύπου της επιτροπής αγώνα για τα διόδια της σήραγγας.

Πραγματοποιήθηκε στις 5 – 2 – 09 συγκέντρωση διαμαρτυρίας και κατάθεση υπομνήματος στο γραφείο του βουλευτή Πρέβεζας κ. Τρυφωνίδη. Ακολούθησε συμβολικός αποκλεισμός του δρόμου μπροστά από το γραφείο του βουλευτή και πορεία στην αγορά της πόλης.

Η παράσταση διαμαρτυρίας είναι η πρώτη από τις πολλές που θα πραγματοποιηθούν και θα αφορούν τους φορείς των όμορων νομών για την έως τώρα στάση τους στο θέμα της κατάργησης των εκπτωτικών καρτών διέλευσης της σήραγγας Ακτίου-Πρέβεζας.

Σ.σ. : Προγραμματίζονται συγκεντρώσεις και σε γραφεία άλλων βουλευτών αλλά και κλείσιμο της σήραγγας.

Η γενοκτονία και η καταστροφή στην μαρτυρική Γάζα

Ο γιατρός Χάλεντ Καμπάνι, παλαιστίνιος από την Ιερουσαλήμ και μόνιμος κάτοικος Πρέβεζας εδώ και πολλά χρόνια, χειρουργός ορθοπεδικός-τραυματολόγος στην ειδικότητα, μέλος της επιτροπής αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό μας μιλάει για τις εμπειρίες του στο πρόσφατο περιπετειώδες ταξίδι του στην Γάζα. Το ταξίδι έγινε στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Γενάρη του 2009, όταν η φονική εισβολή των ισραηλινών στη Γάζα ήταν ακόμη σε εξέλιξη. Μας μιλάει για την απόπειρα να σπάσει ο κλοιός της Γάζας από θαλάσσης με το πλοιάριο «Αρίων» του κινήματος Ελεύθερη Γάζα (Free Gaza Movement) καθώς και για τις εικόνες καταστροφής και γενοκτονίας που συνάντησε στη Γάζα όταν πλέον κατάφερε να φθάσει στην Γάζα μέσω Αιγύπτου. Την συνέντευξη πήρε ο Διονύσης Παπανίκος.

-          Να ξεκινήσουμε με το ταξίδι με το πλοιάριο «Αρίων» στην προσπάθεια του κινήματος Ελεύθερη Γάζα (Free Gaza) να σπάσει τον αποκλεισμό.

Το ταξίδι ξεκίνησε δύο μέρες πριν τον απόπλου του Αρίωνα, με ένα e-mail που έστειλα στο Free Gaza και την θετική τους απάντηση για συμμετοχή μου.

Η συμμετοχή μου είχε δύο κίνητρα. Το πρώτο είναι το ανθρωπιστικό, ως γιατρός-τραυματιολόγος και το δεύτερο ως Παλαιστίνιος. Διάλεξα το πλοίο γιατί είχε και συμβολική σημασία. Κατά της εισβολής του Ισραήλ στη Γάζα και κατά του αποκλεισμού της από τον έξω κόσμο. Κατά των βομβαρδισμών και ενάντια στα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ στην περιοχή. Ενάντια στη χρήση απαγορευμένων όπλων (βόμβες φωσφόρου, πύραυλοι ταλάντωσης (Dime) και όπλων μαζικής καταστροφής. Ήθελα να διαμαρτυρηθώ με αυτό τον τρόπο και όχι πηγαίνοντας μέσω Αιγύπτου, οδικά. Ήξερα ότι ήταν επικίνδυνο με το κακό προηγούμενο του πλοίου Dignity,  που χτυπήθηκε από το Ισραήλ. Και τώρα από την αρχή οι Ισραηλινοί προσπάθησαν να εμποδίσουν αυτό το ταξίδι τόσο με διπλωματία όσο και με σαμποτάζ.

Στον πρώτο απόπλου από την Λάρνακα μετά από τρεις ώρες σταμάτησε η μια ηλεκτρογεννήτρια  εξαιτίας νοθευμένου καυσίμου. Με θαλασσοταραχή γυρίσαμε στη Λάρνακα, επισκευάσαμε τη βλάβη, αλλάξαμε το καύσιμο και ξεκινήσαμε πάλι. Αλλά με μερικές αποχωρήσεις. Από τα 32 άτομα μείναμε 21 από τους οποίους οι 12 Έλληνες. Αποχώρησαν τα διεθνή κανάλια CNN, BBC και Αλτζαζίρα και έμεινε μόνο το MEGA με τον δημοσιογράφο Γιάννη Κανελάκη, δημοσιογράφος από το Έθνος και ξένοι δημοσιογράφοι από την Γαλλία, Ισπανία και Βάλγιο..  Συνεχίσαμε. Το πλοίο είχε Ελληνική σημαία και είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με την Ελλάδα και την Κύπρο. Η επικοινωνία μας γινόταν στα βραχέα κύματα (κανάλι 16) για να μη μπορούν να μας κάνουν παρεμβολές και να μπορούν οι συνομιλίες μας να καταγράφονται σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Στα μέσα περίπου μεταξύ Κύπρου και Γάζας, 90 ναυτικά μίλια από την στεριά, σε διεθνή ύδατα, δεχθήκαμε την πρώτη παρενόχληση από τους Ισραηλινούς. Μας περικύκλωσαν.

-          Αυτό δεν είναι τρομοκρατική ενέργεια; Τι διαφορετικό κάνουν οι διάφοροι πειρατές;

Αυτό είπαμε, ότι είναι τρομοκρατική-πειρατική ενέργεια για την οποία το Ισραήλ θα πρέπει να λογοδοτήσει για κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Θέλω να πιστεύω ότι τουλάχιστον κάποιο Ευρωπαίοι διπλωμάτες και δημοσιογράφοι έχουν κάνει ήδη τις απαραίτητες ενέργειες προς τα διεθνή δικαστήρια.

Συνεχίσαμε την πορεία μας με μεγάλη δυσκολία εξαιτίας των απειλητικών ελιγμών των Ισραηλινών που μας έκοβαν τον δρόμο βγάζοντας μας από την πορεία. Η δεξιοτεχνία των δύο Κρητικών καπεταναίων απέτρεψε τον εμβολισμό μας. Πιστεύω ότι ο συμβολισμός πέτυχε τον σκοπό του και το Ισραήλ έκανε το λάθος να απειλήσει ανθρωπιστική αποστολή σε διεθνή νερά. Είχαμε δηλώσει τις ιδιότητες μας , γιατροί, βουλευτές, διπλωμάτες, δημοσιογράφοι. Το φορτίο μας των 5,5 τόνων φάρμακα επίσης ήταν δηλωμένο. Πιστεύω ότι όσο επικίνδυνο άλλο τόσο σημαντικό ήταν το να ανοιχτεί ένας ανθρωπιστικός διάδρομος προς την Γάζα. Τότε ρωτηθήκαμε από τους συντονιστές εάν θέλαμε να συνεχίσουμε και επειδή υπήρξαν δύο που το αρνήθηκαν γυρίσαμε στην Λάρνακα στις 16/1.

- Εσύ όμως συνέχισες.

Γύρισα στην Αθήνα και από εκεί αεροπορικώς πήγα στο Κάιρο. Από εκεί οδικώς μέσω Σινά στην πόλη Αλ Αρίς και στο πέρασμα του Ραφά, στα σύνορα με την Γάζα. Για να με αφήσουν να μπω στη Ράφα της Γάζας έπρεπε να είχα μαζί μου ειδικό χαρτί από την Ελληνική πρεσβεία – πράγμα που ο Έλληνας πρέσβης μου είχε δώσει χωρίς καθυστέρηση. Έπρεπε επίσης να είχα υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι το ταξίδι γίνεται με δική μου ευθύνη. Την πρώτη φορά οι Αιγύπτιοι δεν μου επέτρεψαν την είσοδο. Την επόμενη (23/1) κατάφερα να περάσω στη Ράφα και από εκεί συνέχισα το ταξίδι μου προς την Γάζα. Σε όλη την διαδρομή από την Ράφα μέχρι το Αλ Σιφά νοσοκομείο στην πόλη Γάζα έβλεπα τεράστιες καταστροφές. Όλα σχεδόν ήταν κατεστραμμένα (σπίτια, δρόμοι, υποδομές κλπ.). Την ίδια μέρα οι Παλαιστίνιοι μέσω των υπόγειων σηράγγων περνούσαν υγραέριο και τρόφιμα από την Αίγυπτο προς την Γάζα και σχημάτιζαν ουρές για να πορμηθευτούν φιάλες υγραερίου..

Έφθασα στη Γάζα και πήγα στο νοσοκομείο Αλ Σιφά. Είναι το νοσοκομείο που δέχθηκε τον μεγαλύτερο όγκο τραυματιών και μαρτύρων (νεκρών) . Όταν για παράδειγμα τις 2 πρώτες ώρες της επίθεσης τα 80 F16 χτύπησαν τη Γάζα, το Αλ Σιφά δέχθηκε 1000 βαριά τραυματισμένους και 200 μάρτυρες. Φαντασθείτε τον όγκο αλλά και τις συνθήκες εργασίας των γιατρών.

Στις 6 χειρουργικές αίθουσες λειτουργούσαν 12 χειρουργικά τραπέζια ταυτόχρονα. Εγώ έφτασα στο Αλ Σιφά την 23^η μέρα του πολέμου αλλά η Γάζα συνέχιζε να αιμορραγεί. Πολλούς τραυματίες οι γιατροί λόγω όγκου δουλειάς τους έδιωχναν στα σπίτια τους για να τους δουν μετά εθελοντές γιατροί – σαν εμένα – από όλο τον κόσμο και όλων των ειδικοτήτων που συνεργάζονταν με τους Παλαιστίνιους συναδέλφους τους..

Τι βομβαρδισμένο κτίριο της Παλαιστινιακής Βουλής  στη Γάζα

Η πόλη ήταν κατεστραμμένη. Κύριοι στόχοι των Ισραηλινών ήταν σχολεία και νοσοκομεία. Το νεόδμητο τμήμα του μεγάλου νοσοκομείου Αλ Ουάφα χτυπήθηκε πριν ακόμα λειτουργήσει, το΄ιδιο και το παλιό Αλ Ουαφά, η παιδιατρική πτέρυγγα του Αλ Σιφά, το νοσοκομείο Αλ Κούντς και άλλα. Χτυπήθηκαν επίσης δημόσια κτίρια (πχ.η Βουλή) ακόμη και πέντε νεκροταφεία. Ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα ισοπεδώθηκαν.

- Οι ανθρώπινες απώλειες ;

Από τους συνολικά 1330 νεκρούς μόνο οι 48 ήταν μαχητές της Χαμάς. Οι υπόλοιποι άοπλοι πολίτες. Από αυτούς τα 500 περίπου παιδιά και 200 γυναίκες.

Το Ισραήλ είχε 83 νεκρούς στρατιώτες. Τα υπολείμματα των ισραηλινών τάνκς στις άκρες των δρόμων δείχνουν ότι υπήρξε μεγάλη αντίσταση. Επομένως οι Ισραηλινοί δεν υποχώρησαν για ανθρωπιστικούς λόγους.

Υπόλοιπο ερπύστριας ισραηλινού τανκ στην άκρη δρόμου της Γάζας

Στους τραυματίες κυριαρχούν οι ακρωτηριασμένοι με πρόσθετη βλάβη στα γεννητικά όργανα. Οι ακρωτηριασμοί δεν ήταν απλοί αλλά συνδυάζονταν με εγκαύματα. Κυριότερη αιτία οι πύραυλοι ταλάντωσης (Dime). Αυτοί είναι μικρού μεγέθους πύραυλοι που διεισδύουν στο έδαφος σε βάθος 3-4 μέτρων αφήνοντα μια τρύπα 10 εκατοστών. Την στιγμή της πρόσκρουσης εκτινάσσονται κύκλοι φωτιάς που ακρωτηριάζουν σαν χειρουργικός τροχός με ταυτόχρονα κάψιμο της πληγής. Αρκετοί από τους τραυματίες επιζούν αλλά είναι μόνιμα ανίκανοι να εργασθούν ή και να κινηθούν. Οι εκτινασσόμενοι κύκλοι φωτιάς ενδέχεται να είναι συνδυασμός ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας με λέιζερ. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν καταστρέφουν παρά μόνο ιστούς που περιέχουν νερό. Δεν καταστρέφει κτίρια ή αντικείμενα εκτός από δεξαμενές νερού. Άλλο όπλο είναι συνδυασμός μικρού και μεγάλου πυραύλου. Ο μικρός προηγείται κατά 1,5 περίπου λεπτό δείχνοντας τον στόχο. Ο μεγάλος μπαίνει από την στέγη και φτάνει στα θεμέλια του κτιρίου τα οποία εκτινάσσει δε απόσταση καταστρέφοντας ολοσχερώς το κτίριο και προκαλώντας μαζική καταστροφή των γειτονικών κτισμάτων.

Έτσι έγινε με το κτίριο ενός εκ των αξιωματούχων της Χαμάς που σκοτώθηκε μαζί με τα 11 παιδιά του. Αυτό συνέβη και με το σπίτι του πρώην υπουργού εσωτερικών της Παλαιστίνης, του κ. Σιάμ. Στη θέση του σπιτιού υπάρχει σήμερα μια μεγάλη τρύπα στο έδαφος. Τα γειτονικά κτίρια είχαν μεγάλες καταστροφές στο  ισόγειο και στον πρώτο όροφο ενώ οι πιο ψηλά όροφοι είχαν μικρότερες. Αυτό δείχνει ότι ο πύραυλος δημιούργησε ένα είδος μανιταριού στο αντίστοιχο ύψος. Αυτό δημιουργείται από όπλα που πιθανώς να έχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο που προκαλούν καρκίνο. Και αυτό ερευνάται..

Χρησιμοποιήθηκαν επίσης σε μεγάλες ποσότητες βόμβες λευκού φωσφόρου κύρια κατά σχολείων και νοσοκομείων. Τέτοια είναι η περίπτωση του σχολείου του ΟΗΕ  όπου φωτογράφισα καμένα θρανία κλπ. Εδώ σκοτώθηκαν πάνω από 40 άμαχοι. Ο λευκός φώσφορος προκαλεί εγκαύματα διεισδύοντας στους ιστούς και οδηγεί σε ακρωτηριασμούς. Τέτοιους ακρωτηριασμούς και εγκαύματα υπέστησαν πολλοί οδηγοί και πληρώματα ασθενοφόρων.

Από τα 30 άτομα του προσωπικού των ασθενοφόρων του νοσοκομείου Αλ Σιφά χάθηκαν οι 14. Στην ταράτσα του νοσοκομείου Αλ Ουάφα είδα υπολείμματα τέτοιου φωσφόρου και τα βιντεοσκόπησα.

- Ποιά είναι η εικόνα της καθημερινής ζωής στη Γάζα που άφησες φεύγοντας;

Η ζωή στους καταυλισμούς της Γάζας ήταν δύσκολα και χωρίς τους βομβαρδισμούς. Φανταστείτε σήμερα. Η κυκλοφορία γίνεται με κάρα που σέρνουν γαϊδούρια γιατί δεν υπάρχει πετρέλαιο. Δεν χτυπήθηκε η ηλεκτρική εταιρεία αλλά αφού λειτουργεί με πετρέλαιο δεν μπορούσε να λειτουργήσει. Τα δίκτυα νερού κλπ. καταστράφηκαν. Ξεκληρίστηκαν ολόκληρες οικογένειες όπως η οικογένεια Σαμούνε που μετρούσε 45 άτομα. Μαρτυρίες ακόμη αναφέρουν ότι μερικοί Ισραηλινοί στρατιώτες ρωτούσαν τις μάνες ποιο παιδί τους να σκοτώσουν πρώτο. Αν αυτά δεν είναι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τότε ποια είναι;

Κλείνοντας να πούμε ότι ο πόλεμος δεν τέλειωσε. Το Ισραήλ εξακολουθεί να χτυπάει ακόμη. Μια μέρα πριν φύγω χτυπήθηκε το κτίριο των διαβατηρίων στο κέντρο της πόλης και κοντά στο νοσοκομείο Αλ Σιφά. Στην Ράφα, φεύγοντας χτυπήθηκε αυτοκίνητο με πέντε μαθητές που επέστρεφαν από το σχολείο. Η Γάζα συνεχίζει να αιμορραγεί. Η Χαμάς σήμερα ζητάει πρώτα την απελευθέρωση των κρατουμένων που βρίσκονται για πάνω από 30 χρόνια στις φυλακές και δεύτερο την λύση του αποκλεισμού.

Η Χαμάς είχε 4 αιχμαλώτους στρατιωτικούς του Ισραήλ. Εκ των οποίων ο ένας υψηλόβαθμος. Τους χαμηλόβαθμους τους σκότωσαν ισραηλινοί πύραυλοι κάτι που υποδεικνύει ότι μάλλον έχουν εμφυτεύσει τσιπάκια (μηχανισμούς) εντοπισμού στα σώματα των χαμηλόβαθμων για να μην αφήνουν ομήρους στα χέρια της Χαμάς.

Σύμφωνα με το υπουργείο υγείας της Γάζας στην τελευταία εισβολή έγιναν 123 ακρωτηριασμοί ενώ συνολικά τα τελευταία 5 χρόνια οι ακρωτηριασμοί, κύρια από θραύσματα, ξεπερνούν τους 500.

Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για νίκη καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται όπως και η κατοχή της Παλαιστίνης. Το Ισραήλ δεν κατάφερε να καταστρέψει την Χαμάς. Το μόνο που κατάφεραν κάποιοι ισραηλινοί φονιάδες είναι να αυξήσουν την σχετική δημοτικότητα μέσα στο Ισραήλ ενόψει και των εκλογών. Το δεύτερο σίγουρο είναι ότι έχουν γίνει εγκλήματα πολέμου με πολύ άσχημο και φρικτό τρόπο και πρέπει να συλληφθούν και να δικασθούν οι υπεύθυνοι

-          Κλείνοντας να ρωτήσω ποια βοήθεια -εκτός της ηθικής μας στήριξης στον λαό της Γάζας – μπορεί να δοθεί ή να σταλεί προς την Γάζα από μας τους απέξω;

Ίσως φάρμακα, επιδερμικά υλικά, αναπηρικά καρότσια, κουβέρτες κλπ. Γίνεται ακόμη μια προσπάθεια κατασκευής τεχνητών μελών για τους ακρωτηριασμένους. Είναι επίσης αρκετές περιπτώσεις με παραλύσεις των περιφερειακών νεύρων από θραύσματα που πρέπει να αντιμετωπισθούν χειρουργικά από εξειδικευμένη ομάδα στις μεταμοσχεύσεις νεύρων.

Αλλά από ότι νιώθω ως Παλαιστίνιος  και από την εντύπωση που μου άφησαν οι συμπατριώτες μου στην Γάζα, ο λαός αυτός δεν έχει ανάγκη μόνο την ανθρωπιστική βοήθεια. Περισσότερο από την ηθική και έμπρακτη πολιτική στήριξη και θέση έχει ανάγκη.

Σύσκεψη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ

Στην αυτοκριτική του ομιλία στην διάρκεια της τελευταίας σύσκεψης της Αν. Πτέρυγας του Συν στην Αθήνα ο σ. Κουβέλης είπε ότι σαν Σύριζα «δεν ανταποκριθήκαμε στις προσδοκίες του κόσμου». Αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ότι δεν παρέμειναν ή δεν ανέβηκαν τα δημοσκοπικά ευρήματα του τελευταίου χρόνου που τόση ευφορία είχαν προκαλέσει κύρια σε τμήμα του κόσμου του Συν. Αυτά τα εν μέρει φτιαγμένα από καθοδηγούμενα ΜΜΕ για να εξυπηρετήσουν τις όποιες επιδιώξεις γνωστών κύκλων. Δεν μας λέει ο σ. Κουβέλης γιατί ο Σύριζα δεν ανταποκρίθηκε. Το μόνο που μας λέει είναι ότι δεν ανταποκρίθηκε. Εξάλλου αυτή ήταν και η μόνη του αναφορά στο Σύριζα. Και μάλιστα ως ΣΥΝ/Σύριζα. (βλ. ΚΚΕ).

Εύλογη η ερώτηση κάποιου συντρόφου. Πώς θα ανταποκριθεί στο χτίσιμο του Σύριζα ο αριστερός κόσμος όταν μερικοί επιμένουν να αλληθωρίζουν επικίνδυνα προς Πασόκ μεριά; Πως να ανταποκριθεί όταν ακόμη και μια επαρχιακή μηνιάτικη εφημερίδα τους προκαλεί εσωστρέφεια;  Πως να ανταποκριθεί όταν αρκετά στελέχη κάθονται αυτάρεσκα στις πολυθρόνες τους ή σε δικομματικούς θώκους εξουσίας;

ΔιΠ

Για το λιμάνι

Την έντονη ανησυχία τους για την εν εξελίξει διαδικασία παραχώρησης σε ιδιώτη, με σύμβαση μακράς διάρκειας (γύρω στα 30 χρόνια) του Τουριστικού Λιμένα Πρέβεζας, εκδήλωσαν, το τελευταίο διάστημα, ο Σύλλογος Αλιέων και το Σωματείο Τουριστικών Επαγγελματικών Σκαφών άνευ πληρώματος.

—————————————————————————————————————–

Καθυστερημένη αντίδραση, θα μπορούσε να πει κάποιος, σε μια διαδικασία που έχει ξεκινήσει από το 2005.

————————————————————————————————————–

Θα περίμενε κανείς, βέβαια, άλλοι φορείς πιο αρμόδιοι και με μεγαλύτερες δυνατότητες, να ενημερώσουν έγκαιρα, να κινητοποιήσουν τον κόσμο, να «σηκώσουν» το θέμα.

Εντύπωση, πάντως, προκαλεί το γεγονός ότι το Λιμενικό Ταμείο, ως Φορέας της παραχώρησης, αρνήθηκε να ενημερώσει τους εκπροσώπους τους, για τη διαδικασία του διαγωνισμού λαμβανομένου μάλιστα υπόψη ότι η μαρίνα φαίνεται ότι καταλήγει στην ίδια εταιρεία που εκμεταλλεύεται και την απέναντι, από τη μεριά του Ακτίου, μαρίνα.

Στην εταιρεία δηλαδή που με αποφάσεις και τροποποιήσεις αποφάσεων μπάζωσε και τσιμεντοποίησε πάνω από 4 στρέμματα θαλάσσης στο στόμιο του Αμβρακικού κι όπου κι εκεί, όπως έχουμε ξαναγράψει, επιδείχτηκε, επικίνδυνα για τον Αμβρακικό,  καθυστερημένη αντίδραση.

Πάντως, πέρα από το νομικώς ορθό ή όχι αυτής της άρνησης ενημέρωσης, οι φόβοι των συλλόγων για τη μονοπώληση των μαρινών (και με πιθανώς νέα μπαζώματα για «αναπτυξιακά» έργα, θα προσθέταμε εμείς) με ότι αυτό συνεπάγεται και από άποψη κόστους για το επαγγελματικό τους μέλλον, είναι έτσι κι αλλιώς βάσιμοι.

Το ότι τα Λιμενικά Ταμεία είναι Κρατικά, με διορισμένες διοικήσεις από τον εκάστοτε Περιφερειάρχη, είναι μια κακοφωνία, δείγμα συγκεντρωτισμού και επιμονής σε αυταρχικού τύπου μοντέλα διοίκησης.

Είναι αναγκαίο, οι χώροι των Λιμενικών Ταμείων,  να περάσουν στην ευθύνη διοίκησης της τοπικής κοινωνίας, μέσω της τοπικής αυτοδιοίκησης και των ανθρώπων και επαγγελματιών που εμπλέκονται με τη ζωή και τη λειτουργία τους.

Να θυμίσουμε εδώ ότι επί 10 χρόνια το κράτος δρομολογούσε …  μετατροπή των Κρατικών Λιμενικών Ταμείων σε Δημοτικά.

Αλλάζουν όμως αι βουλαί! Καθόλου τυχαία και καθόλου αθώα. Ακόμη και γνωμοδότηση του Ν.Σ.Κ. που ευνοούσε τη συγκρότηση των διοικητικών συμβουλίων των δημοτικών, πλέον, Λιμενικών ταμείων, την τελευταία στιγμή δεν  έγινε αποδεκτή από το Υπουργείο Εσωτερικών.

Οι σκοποί αποκαλύφθηκαν: οι χώροι των λιμένων, τα φιλέτα, θα περάσουν στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Ένα καινούριο πεδίο συσσώρευσης του κεφαλαίου ξανοίγεται.

Οι εξελίξεις στα λιμάνια του Πειραιά και της Θες/νίκης μπορεί να είναι οι πιο ηχηρές, δεν είναι όμως οι μόνες.

Αλήθεια, αν δώσουν ότι κερδοφόρο στους ιδιώτες, τι θα μείνει να διαχειριστούν οι διοικήσεις των δημοτικών λιμενικών ταμείων, αν οψέποτε καταργηθούν εκείνα τα Π.Δ. περί της σύστασης των κρατικών;

Το λόγο εκτός τω παραπάνω συλλόγων έχει και η τοπική κοινωνία και πρωτίστως η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Με εύλογο ενδιαφέρον αναμένονται τα συμπεράσματα της εκδήλωσης που διοργανώνει το τοπικό Τ.Ε.Ε., το Σάββατο 14 Φλεβάρη 2009, με τη συμμετοχή καθηγητών του Ε.Μ.Π. και ειδικών επιστημόνων.

Νεότερα (ειδικά για το τελευταίο) στο επόμενο Φύλλο μας.

Οι κοινωνικοί αγώνες στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Στην χώρα μας λίγες βδομάδες μετά την νεανική εξέγερση του Δεκέμβρη τη σκυτάλη πήραν οι αγώνες των αγροτών στήνοντας μπλόκα σε όλη την ελληνική ενδοχώρα διεκδικώντας το αυτονόητο, την επιβίωση.

Την ίδια στιγμή μερικότεροι αγώνες ξετυλίγονται παντού: για το σύστημα υγείας σε υποχρηματοδοτούμενα και διαλυμένα από τις περικοπές νοσοκομεία, στην επισφάλεια της εργασίας, με αφορμή τη δολοφονική επίθεση στη Βουλγάρα συνδικαλίστρια Κούνεβα, κινήσεις πολιτών παλεύουν για τους ελεύθερους χώρους, στο Βοτανικό και στην Κυψέλη απέναντι στη συμμαχία του πολιτικού συστήματος με τις κατασκευαστικές εταιρείες που θέλουν να οικοδομήσουν και την τελευταία σπιθαμή αδόμητης γης. Άλλοι, στην Κρήτη, την Καλαμάτα, το Βόλο, αγωνίζονται για να διαφυλάξουν τους ελεύθερους χώρους και το φυσικό περιβάλλον από τη σύμπραξη μεγάλων τουριστικών συμφερόντων με το κράτος και την εκκλησία που εκχωρούν τεράστιες δημόσιες εκτάσεις για γήπεδα γκολφ και φαραωνικές τουριστικές μονάδες.

Τα ΣΔΙΤ, η σύμπραξη δηλαδή του δημόσιου και  του ιδιωτικού, δεν πείθουν πλέον κανένα ότι είναι ένα εργαλείο ανάπτυξης, αντίθετα όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ένα ακόμα μηχανισμό εκχώρησης των δημόσιων αγαθών στην κερδοφορία του κεφαλαίου και αυτό είναι επαρκής λόγος για να συσπειρώνει ανθρώπους, να δημιουργεί κοινωνικές αντιστάσεις και πρωτοβουλίες ανυπακοής είτε μιλάμε για το άλσος της Κυψέλης, τον αυτοκινητόδρομο της Πάτρας, τα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία. παντού. Το κύμα ανόδου των κοινωνικών αγώνων στην Ελλάδα δεν αποτελεί την ευρωπαϊκή εξαίρεση, παρόλο που ο θερμός Δεκέμβρης αποτέλεσε το φωτεινό παράδειγμα για τα ευρωπαϊκά κινήματα και  την ίδια στιγμή τον φόβο της «μεταλαμπάδευσης» από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αγώνες αναπτύσσονται από άκρου σε άκρου της γηραιάς Ηπείρου. Δεν απέχουμε πολλές βδομάδες από το εκπαιδευτικό κύμα στην Ιταλία που σάρωσε τις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις του Μπερλουσκόνι, ενώ στη Γαλλία 2.500.000 απεργοί διαδηλώνουν εναντίον της πολιτικής Σαρκοζί, διεκδικώντας μέτρα προστασίας του κόσμου της εργασίας από την οικονομική κρίση. Στην Ισλανδία ανατρέπεται η κυβέρνηση κάτω από το βάρος των κινητοποιήσεων, ενώ πρωτοφανείς συγκρούσεις δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών με την αστυνομία στη Λετονία και τη Λιθουανία υπογραμμίζουν την κοινωνική οργή που προκαλούν τα εξοντωτικά προγράμματα λιτότητας που επιβάλλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το ίδιο και στη Βουλγαρία και την Ουγγαρία, ενώ η Ισπανία είναι το καζάνι που βράζει με την ανεργία να πλησιάζει το 16% του ενεργού πληθυσμού.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που μεταφέρεται από τις τράπεζες και τα τοξικά ομόλογα στην πραγματική οικονομία, μεταφραζόμενη σε παραγωγική ύφεση, απολύσεις και ανεργία, δρομολογεί ταυτόχρονα την πολιτική αντιπαράθεση στα δομικά ζητήματα του κοινωνικοοικονομικού συστήματος με αίτημα την αντικατάσταση του. Μόνο που αυτή η αντιπαράθεση, η σύγκρουση δηλαδή με τον νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, δεν γίνεται σε συνθήκες κοινωνικής άπνοιας, όπως για παράδειγμα η χρηματιστηριακή κρίση των ΗΠΑ το 1987-9, η Ασιατική κρίση το 1997, η Ρώσικη το 1998 ή η κρίση της νέας οικονομίας το 2000. Αντίθετα εύκολα διαπιστώνουμε ότι στο πεδίο της Ευρώπης διαμορφώνεται ένα ρεύμα κοινωνικής διαμαρτυρίας και αντίστασης που το αποτελούν εργαζόμενοι στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, άνεργοι, μετανάστες και μετανάστριες, νέοι και νέες της επισφάλειας και της εργασιακής περιπλάνησης, ένα κοινωνικό ρεύμα που τροφοδοτεί αγώνες και αντιστάσεις σε πολλά και διαφορετικά μέτωπα του κοινωνικού ανταγωνισμού, ένα κοινωνικό ρεύμα που πλαισιώνει κινήματα  και αποτελεί εν δυνάμει την πολιτική βάση της Αριστεράς και ιδιαίτερα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Αυτή ακριβώς η κοινωνική δυναμική επιτρέπει στην Αριστερά και στο ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει στο πολιτικό του πρόγραμμα μέτρα που ξεπερνούν τα μέτρα ανακούφισης των κοινωνικών στρωμάτων που θίγονται από την κρίση και από τα σχέδια διάσωσης του συστήματος (ενίσχυση των τραπεζών, πολεμικής βιομηχανίας, αυτοκινητοβιομηχανίας από τη μια-λιτότητα για τους μισθωτούς από την άλλη).

Ο προγραμματικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, όπως κατατέθηκε στα 15 σημεία, οργανώνεται με τα δεδομένα της οικονομικής κρίσης, προτείνει και διεκδικεί ταυτόχρονα άμεσα μέτρα ενίσχυσης του εισοδήματος των οικονομικά ασθενέστερων (ενεργή ζήτηση με αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις), επενδύσεις στις κοινωνικές υποδομές (νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια)φορολόγηση του πλούτου, δραστική μείωση των εξοπλισμών, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος  με δομές που να διασφαλίζουν τον κοινωνικό έλεγχο και τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας, επανα-οικειοποίηση στο δημόσιο έλεγχο της ενέργειας, των μεταφορών, των επικοινωνιών, των υδάτινων πόρων, ανάκτηση δημόσιων χώρων ώστε να αποκαθίσταται το περιβαλλοντικό ισοζύγιο, βιώσιμη ανάπτυξη με επενδύσεις στις ανανεωμένες πηγές ενέργειας. Μέτωπα πάλης και προγραμματικοί στόχοι δηλαδή που μετασχηματίζουν το υπάρχον κοινωνικοοικονομικό σύστημα και φέρνουν ποιο κοντά την υπόθεση του σοσιαλισμού.

Χριστόφορος Παπαδόπουλος

Μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

και της ΚΠΕ του Συνασπισμού

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

O βουλευτής Επικρατείας του Σύριζα Γιάννης Μπανιάς με την ευκαιρία επίκαιρης ερώτησης του προς τον κ. Υπουργό Εθνικής Άμυνας για το θέμα της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στο Αφγανιστάν αναφέρει  :

Επιβεβαιώθηκαν  οι ανησυχίες  σχετικά με την αύξηση της στρατιωτικής  παρουσίας  της Ελλάδας στο  Αφγανιστάν, μετά την απάντηση του υφυπουργού Εθνικής  Άμυνας  Κ. Τασούλα στην  επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Μπανιά για τον αριθμό των Ελλήνων  στρατιωτών οι οποίοι βρίσκονται στο Αφγανιστάν και  την επικείμενη μετακίνηση τους από την πρωτεύουσα Καμπούλ στη Χεράτ.

«Οι απαντήσεις που δόθηκαν εκ μέρους του υπουργείου Εθνικής Άμυνας δεν ήσαν ειλικρινείς, όπως και οι διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί πέρυσι από την κυβέρνηση, ανέφερε στην ομιλία του ο Γιάννης Μπανιάς, ενώ έντονες ανησυχίες προκαλούν οι διεθνείς εξελίξεις. Είπατε ότι δεν κινδυνεύουν οι Έλληνες στρατιώτες στη Χεράτ, ωστόσο αναφέρονται συνεχώς επιθέσεις από Ταλιμπάν στην περιοχή με θύματα ξένους στρατιώτες. Καταθέτω σχετικά δημοσιεύματα έγκυρων εντύπων τα οποία αναφέρονται στις πολεμικές επιχειρήσεις, καθώς και  στα πολυάριθμα κρούσματα  ψυχικών διαταραχών τα οποία εμφανίζονται σε άνδρες που υπηρέτησαν εκεί». Ο Γ. Μπανιάς επικαλέσθηκε  τις  δηλώσεις τόσο  του αμερικανού προέδρου Μπάρακ Ομπάμα, όσο και της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, σύμφωνα με τις οποίες πρόκειται να πιεστούν η Ελλάδα και η Γερμανία να μετέχουν ενεργά στη ΝΑΤΟική  παρουσία στο Αφγανιστάν με αύξηση των  μάχιμων  δυνάμεων τους.

«Εμείς τασσόμαστε σαφώς  κατά της παρουσίας οιασδήποτε στρατιωτικής δύναμης της Ελλάδας  εκτός των συνόρων της, απαιτούμε την άμεση επιστροφή των ελληνικών δυνάμεων και  αντιτασσόμαστε στην  κυβερνητική πολιτική της αύξησης των κονδυλίων για εξοπλισμούς και στρατιωτικές δαπάνες. Πάγια πολιτική μας θέση είναι η διάλυση του ΝΑΤΟ, ενός επιθετικού οργανισμού» τόνισε ο Γιάννης Μπανιάς.

Ο Περικλής Κοροβέσης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, με ερώτηση του  προς τον Υπουργό Εσωτερικών για τους αστήρικτους και επικίνδυνους ισχυρισμούς του Αναπληρωτή Υπουργού περί συσχέτισης μετανάστευσης και εγκληματικότητας αναφέρει :

«Ο νέος αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών σε πρόσφατες δηλώσεις του μετά την επίσκεψή του στο δήμαρχο Αθηναίων(21/1) «χρέωσε» στη μετανάστευση την αύξηση της εγκληματικότητας. «Κάνουμε ότι μπορούμε» δήλωσε «προκειμένου να έχουμε τη συμπαράσταση τη διεθνή, μήπως και πετύχουμε να ανακόψουμε αυτό το κύμα της  λαθρομετανάστευσης που συμβάλλει αναμφίβολα στο να έχουμε την αύξηση της εγκληματικότητας στην πατρίδα μας». Ανάλογες δηλώσεις έγιναν από μέρους του και κατά την επίσκεψή του στο αστυνομικό τμήμα του Αγ. Παντελεήμονα (22/1).

Επειδή θεωρούμε ότι τέτοιες δηλώσεις δεν τεκμηριώνονται, μπορούν να προκαλέσουν ένταση κλίματος ξενοφοβίας και να υποθάλψουν ρατσιστικές συμπεριφορές στην ελληνική κοινωνία. Εμείς πιστεύουμε ότι η λύση είναι η αναγνώριση της προσφυγικής ιδιότητας των μεταναστών, η παροχή νομιμοποιητικών εγγράφων και η ένταξή τους στον κοινωνικό ιστό της χώρας».

Για τον Γιώργο Γκουντούνα

Σε ηλικία 52 ετών έφυγε, από πνευμονική ίνωση, την Δευτέρα 26 Γενάρη το πρωί , ο Ανένταχτος Αγωνιστής της Αριστεράς, δικηγόρος και φίλος Γιώργος Γκουντούνας.

Ενεργός μέχρι και την τελευταία του πνοή, δεν υποχώρησε ούτε στιγμή από ιδέες και αξίες. Υπερασπιστής των εργατικών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών και πολιτικών ελευθεριών κάθε διωκόμενου που τον είχε πραγματικά ανάγκη, ατόμου ή εργατικού σωματείου. Ενεργό στέλεχος των κινημάτων αλληλεγγύης προς τους πολιτικούς κρατούμενους, υπεράσπιση στην υπόθεση του εφετείου της 17Ν του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού και του αδερφού του Χριστόδουλου, δικηγόρος της Πακιστανικής κοινότητας στην υπόθεση των απαγωγών τους από Έλληνες και Βρετανούς πράκτορες για λογαριασμό της CIA.

Και τελευταία υπερασπιστής των νέων (μαθητών και φοιτητών) που συνελήφθησαν ως «κουκουλοφόροι, χαϊδεμένοι του Σύριζα»  (σύμφωνα και με την ιερή συμμαχία ΛΑΟΣ-ΝΔ-ΚΚΕ) στα γεγονότα της εξέγερσης του περασμένου Δεκέμβρη. Με τη φιάλη του οξυγόνου  στην μασχάλη, έξω από την ΓΑΔΑ, πάσχιζε να τους υπερασπισθεί απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει. Ήταν και η τελευταία του συνεισφορά στον πολύπαθο τούτο λαό.

Η γυναίκα του Ελένη στην μνήμη του ζήτησε αντί για στεφάνια τα χρήματα να δοθούν στο κίνημα Ελεύθερη Γάζα (Free Gaza Movement) που πρόσφατα προσπάθησε να σπάσει τον Ισραηλινό κλοιό της Γάζας (αρ. λογ. Εθν. Τράπεζα 116/772732-18 στο όνομα Πισίας και Πολίτης)  (πληροφορίες και στο http://www.freegaza.org/)

ΔιΠ

Το συνδικαλιστικό κίνημα και η κρίση

Η βαθιά κρίση του καπιταλισμού δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία.

Πρόκειται για την άμεση επίπτωση που επέφερε παγκοσμίως η αποθέωση της λογικής του κέρδους, με φυσιολογική συνέπεια την πρωτοφανή ασυδοσία του κεφαλαίου, των πολυεθνικών , των κερδοσκόπων.

Είναι ο ανταγωνισμός χωρίς όρια και όρους, η παντελής έλλειψη κρατικού έλέγχου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η αποθέωση της λογικής του καταναλωτισμού, έξω από τις πραγματικές ανάγκες των εργαζόμενων και των πολιτών, την οποία καλλιεργεί συστηματικά το κεφάλαιο για να συσσωρεύει ακόμη μεγαλύτερα κέρδη.

Στην Ελλάδα έχουμε ήδη κρίση στη λεγόμενη πραγματική οικονομία, στη μεταποίηση, τις κατασκευές, τις υπηρεσίες, τη ναυτιλία. Σύντομα θα εξελιχθεί   σε ύφεση και θα γενικευθεί όταν οι επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης έρθουν σε όλο τους το μέγεθος και στη χώρα μας.

Τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση είναι μέτρα ενίσχυσης αυτών που προκαλούν την κρίση αντί να είναι μέτρα ενίσχυσης  αυτών που είναι θύματα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, δηλαδή των εργαζόμενων, των νέων, της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να διεκδικήσει ριζικά διαφορετικά μέτρα για μια φιλολαϊκή και αναπτυξιακή πολιτική που θα ενισχύει δομικά την κοινωνία μας, τους παραγωγικούς τομείς σε αντίθεση με όσα πράττει η κυβέρνηση. Διότι είναι προφανώς ζήτημα πολιτικής επιλογής. Πρέπει να πούμε όχι στην ενίσχυση των τραπεζών.

Όχι στην κοινωνικοποίηση των ζημιών, τη μόνη πραγματικά κοινωνικοποίηση που δέχεται ο νεοφιλελευθερισμός  και η κυβέρνηση που τον εκφράζει πολιτικά.

Χρειάζονται μέτρα ενίσχυσης των εργαζόμενων και αυτά δεν θέλει ούτε μπορεί η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά ούτε με την υπό όρους πολιτική του το ΠΑΣΟΚ.

Οι εκλογές για την ανάδειξη Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου έγιναν σε μια περίοδο που οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης θα είναι ιδιαίτερα επώδυνες.

Το συνδικαλιστικό κίνημα του τόπου μας όμως παραμένει σχεδόν άφωνο και είναι ανέτοιμο να αντιμετωπίσει την κρίση. Δεν έχει άξονες πολιτικής, στόχους, προσανατολισμούς.

Όσο βαθαίνει η κρίση αυτή δεν πρέπει να συμπαρασύρει τους εργαζόμενους.

Γιαυτό τον λόγο πρέπει να πολεμήσουμε με νύχια και με δόντια να δημιουργήσουμε τους όρους μιας γενικευμένης αντεπίθεσης του συνδικαλιστικού κινήματος. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια νέα δυναμική αλλάζοντας πολλά πράγματα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα του τόπου μας.

Πρώτα απ όλα να υπάρξουν συγκεκριμένοι στόχοι.

1.         Προστασία του εισοδήματος και της εργασίας, φραγμός στις απολύσεις πχ. Ατλάντικ Πρέβεζας, με παραστάσεις, συγκεντρώσεις, μποϋκοτάζ προϊόντων.

2.         Στέγαση των εργαζόμενων  με τη δημιουργία εργατικών κατοικιών.

3.         Μείωση τιμολογίων και δωρεάν παροχή αγαθών σε ανέργους.

4.         Μείωση του εργάσιμου χρόνου χωρίς μείωση των αποδοχών.

5.         Επανεθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων πχ. ΟΤΕ, ΔΕΗ, Ολυμπιακή, λιμάνια κλπ.

Για να προωθηθούν οι στόχοι αυτοί χρειάζονται δυνάμεις. Δυνάμεις προσανατολισμένες στην αλλαγή του τοπίου.

Σήμερα το συνδικαλιστικό κίνημα κυριαρχείται από τις δυνάμεις του εναλλασσόμενου κυβερνητικού συνδικαλισμού οι οποίες το έχουν οδηγήσει σε τέλμα. Πρέπει να παλέψουμε να αλλάξουν οι συσχετισμοί.

Μεσα από αυτή τη προσπάθεια πρέπει να αναδυθεί ένας ισχυρός συνδικαλισμός βάσης με ταξικό χαρακτήρα.

Για να γίνει αυτό πρέπει να πεισθούν οι εργαζόμενοι ότι πάμε με όρους αγώνα. Αυτό είναι το πρώτο. Υπάρχουν δυνατότητες, έχουν εξαγγελθεί απεργιακοί αγώνες. Αυτοί οι αγώνες πρέπει να είναι μαζικοί ενωτικοί και δεν πρέπει να μένουν στις εξαγγελίες

Πρέπει να βρεθούν οι συνάδελφοι που παρ’ όλες τις διαφωνίες και τις αποκλίσεις λένε μέχρι εδώ. Πρέπει να σταματήσουν οι συμμαχίες της αδράνειας, να προετοιμάσουμε καλύτερα τους αγώνες και να σηκώσουμε ένα τείχος που θα σταματήσει το νεοφιλελεύθερο παλιρροϊκό κύμα.

Διότι αλλιώς θα έχουμε μια στρατηγική ήττα του κινήματος η οποία προετοιμάστηκε στη φάση της ανόδου του νεοφιλελευθερισμού και θα  ολοκληρωθεί τώρα με την κρίση και την κάθοδο του.

Μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένων ιδιωτικοποιήσεων και υποχώρησης του κινήματος του δημόσιου τομέα δεν διαφαίνεται ακόμα ένα κίνημα ικανό στον ιδιωτικό τομέα. Εδώ τίθεται βέβαια το ερώτημα γιατί δεν εκφράστηκε η αλληλεγγύη από το δημόσιο προς τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα ή και το αντίστροφο. Ίσως υποτιμήθηκε η διαλυτική επιρροή του νεοφιλελευθερισμού.

Πρέπει να δυναμώσουμε την αλληλεγγύη μεταξύ των.

Να σταθούμε αλληλέγγυοι στους εργαζόμενους με μπλοκάκι παροχής υπηρεσιών, στους συναδέλφους με ελαστικές σχέσεις εργασίας  και να τους εντάξουμε στους κόλπους του κινήματος. Το σ.κ. πρέπει να δημιουργήσει τέτοιες δομές ώστε να υπηρετήσει τα νέα αυτά φαινόμενα με ενότητα και αποτελεσματικότητα. Η είσοδος στα συνδικάτα των νέων ανθρώπων με επισφαλή εργασία, των μεταναστών, των γυναικών θα γίνει από χρυσή εφεδρεία σε πρωτοπορία των συνδικάτων.

Έχουν γίνει τεράστιες αλλαγές στην παραγωγή και στον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας. Αυτές έχουν προκαλέσει αρκετές διαφοροποιήσεις που πρέπει να τις εντάξουμε σε διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης.

Απαιτείται ένα οργανωτικό- προγραμματικό συνέδριο των συνδικάτων του νομού μας, συνδυασμένο με καμπάνια μαζικοποίησης του σ.κ.  Το Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου αλλά και όλων των πρωτοβάθμιων σωματείων να υπηρετήσουν την ενότητα στη δράση όλων των εργαζόμενων μακριά από αποκλεισμούς, μοναδικότητες, απομονωτισμούς.

Να σχεδιάσει από την αρχή τον χάρτη του συνδικαλιστικού κινήματος στον νομό με στόχο τον ταξικό προσανατολισμό και την σύγχρονη δομή και οργάνωση του.

Να αποκλείσει τον κυβερνητικό συνδικαλισμό και το δικομματικό ιδεολόγημα ότι μέχρι εκεί φτάνουμε. Μπορεί το εργατικό κέντρο να γίνει εργαλείο ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης και ταυτόχρονα η εγγύηση προστασίας των συμφερόντων των εργαζόμενων.

Μπορεί το Ε.Κ. Πρέβεζας να ξεφύγει από την ανυποληψία και την γραφειοκρατία; Εγώ λέω ΝΑΙ με μια βασική προϋπόθεση : ενίσχυση των ριζοσπαστικών δυνάμεων σε όλα τα επίπεδα δράσης του σ.κ., αλλαγή προσανατολισμού, στόχων και πολιτικής με όραμα την κατάργηση των εκμεταλλευτικών δομών της κοινωνίας.

Το μεγάλο στοίχημα μας είναι να διεκδικήσουμε αυτό που φαντάζει ακατόρθωτο.

Δεν έχουμε το δικαίωμα να αποτύχουμε. Δεν έχουμε το δικαίωμα να γίνουμε η γενιά του πισωγυρίσματος. Αντίθετα πρέπει να καταλάβουμε πως μόνο και αποκλειστικά τα συμφέροντά μας, τα εργατικά συμφέροντα, μπορούν να βάλλουν σε κίνηση όλη την κοινωνία για ένα καλύτερο μέλλον.

ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ Συνδικαλιστής ΟΤΕ.