You are currently browsing the monthly archive for Δεκεμβρίου 2008.
Όταν μου ανατέθηκε από την Συντακτική Επιτροπή να γράψω ένα επετειακό άρθρο για τη συμπλήρωση των 12 φύλλων της εφημερίδας που εκδίδουμε, της εφημερίδας μας το Φόρουμ Πρέβεζας στο χώρο της αριστεράς των κινημάτων και της οικολογίας για τον ένα χρόνο κυκλοφορίας της, ένα κατασταλτικό όργανο της κρατικής εξουσίας, ένας αστυνομικός είχε δολοφονήσει εν ψυχρώ έναν 15χρονο στα Εξάρχεια.
Η εν ψυχρώ δολοφονία του μικρού άλλαξε τη σκέψη μου… Το επετειακού μου τύπου σημείωμα άλλαξε κι αυτό, γιατί οι παρελθοντικές αναφορές στην ίδρυση της εφημερίδας, για το ποιοι, πως, και γιατί μαζευτήκαμε δεν είχαν πλέον κανένα νόημα. Αντίθετα απέκτησε νόημα το ποιοι είμαστε και γιατί πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε τέτοιοι, γιατί πρέπει να υπάρχουμε, τι πρέπει να λέμε, ή μάλλον τι πρέπει να εξακολουθήσουμε να λέμε, ή και καλύτερα ακόμη τι πρέπει να κάνουμε. Τα πρέπει που μπήκαν εδώ στη σειρά δεν είναι απόρροια του «κομματικού καθήκοντος», όπως θα νομίσουν κάποιοι, αλλά της αυθόρμητης θέλησης μας και μόνο να πετύχουμε μια καλύτερη κοινωνία. Τα πρέπει ήρθαν από μόνα τους, επιβλήθηκαν γιατί οι νέοι δεν μας στραβοκοιτάνε απλά, είναι θυμωμένοι πολύ θυμωμένοι. Θυμωμένοι με τις επιλογές μας. Θυμωμένοι με την υπερκαταναλωτική κοινωνία που τους παραδώσαμε κι αυτοί είναι ανίκανοι να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της. Από μας δε τους αυτοαποκαλούμενους αριστερούς έχουν περισσότερες απαιτήσεις.
Δεν είμαστε λοιπόν όλοι εμείς που μοχθούμε για την έκδοση και τη διακίνηση του εντύπου μας, οι «γραφικοί», οι κάποιοι γραφικοί από το χώρο της αριστεράς, οι οποίοι αντιδρούν σε κάθε τι που λέει η οποιαδήποτε εξουσία, αλλά εκείνοι που καταθέτουμε προτάσεις αμφισβητώντας την κυριαρχία της εξουσίας αυτής. Δεν είμαστε ακροβάτες της πολιτικής άλλα εκείνοι που πάντα προσπαθούν και πράττουν (έχει σημασία αυτό) με χαρακτηριστικό της «ένδον ρήμασι πειθόμενοι» που λέει και ο ποιητής. Είμαστε εμείς που από τη μια δεν είμαστε επαγγελματίες δημοσιογράφοι, αλλά από την άλλη θέλουμε να προσφέρουμε στην αριστερά της πόλης ένα βήμα διαλόγου, (κάτι που δεν είχε ποτέ), ένα εργαλείο που θα εκφράσει οποιαδήποτε σκέψη και κίνημα στο χώρο. Και ως ένα σημείο το πετύχαμε. Συσπειρώθηκαν γύρω από το έντυπο δυνάμεις από όλους τους χώρους της αριστεράς. Και όλες ήταν δημιουργικές δυνάμεις με προτάσεις. Δεν λέμε ότι έχουμε το αλάθητο, αλλά λέμε ότι εμείς κάτι έχουμε. Έχουμε την αριστερή ριζοσπαστική αντίληψή μας
Ήδη ξεκινώντας από τα πρώτα τεύχη για το μεγάλο θέμα κατασκευής νοσοκομείου με ΣΔΙΤ καταγγείλαμε αυτή την χρεωκοπημένη πολιτική, όταν άλλοι (εννοώ φορείς εξουσίας ή πολιτικά κόμματα) είτε δεν κινητοποιούνταν, είτε συνδιαλέγονταν με το Υπουργείο Υγείας, είτε αποδέχονταν τα ΣΔΙΤ ως τη μοναδική μέθοδο κατασκευής του νοσοκομείου στην Πρέβεζα. Δεν είναι τυχαία η κίνηση των πολιτών ενάντια στα ΣΔΙΤ που πλαισιώσαμε και εμείς, αλλά ούτε η αντικίνηση πολιτών για τη κατασκευή νοσοκομείου με ΣΔΙΤ. Από τα πρώτα φύλλα υποστηρίξαμε την ανάγκη υπεράσπισης του Αμβρακικού με συνεχή αφιερώματα περιγράφοντας την οικολογική καταστροφή του από τα συμφέροντα που φθάνουν ως το χώρο της εκκλησίας. Γράψαμε για τα ποδήλατα, καταγγείλαμε τις διάσπαρτες κεραίες κινητής τηλεφωνίας, υπερασπιστήκαμε την ενότητα της αριστεράς ως τη μόνη πολιτική διέξοδο για το τόπο…και για όλα αυτά είχαμε αποτελέσματα ! Κάποια πράγματα δεν περνάνε με την ίδια ευκολία όπως παλιά. Δεν Υπάρχει βλέπεις και το Φόρουμ που αντιδρά ! Το Φόρουμ που προκαλεί εσωστρέφεια λένε μερικοί γιατί κρύβονται πίσω από τις αδυναμίες τους. Το Φόρουμ που προκαλεί λέμε εμείς γιατί αυτός είναι ο στόχος του. Η πρόκληση για διάλογο ενώ είναι μία απλή πρόταση αντιμετωπίζεται φοβικά από εκείνες τις δυνάμεις ένθεν και ένθεν οι οποίες φορτωμένοι ιδεοληψίες και δόγματα είτε αναμασούν φράσεις θεσμολαγνώντας, είτε ως κυρίαρχοι της αριστεράς νομίζουν ότι ήρθε η ώρα να υπερασπιστούν χαμένες υποθέσεις. Και φαίνεται ότι κατά κάποιο τρόπο είμαστε πετυχημένοι.
Το Φόρουμ κυκλοφόρησε και έγινε γνωστό σε όλη την πόλη, αλλά και στα χωριά του νομού και προς έκπληξη μας και στους γειτονικούς νομούς της Άρτας και της Λευκάδας αλλά και των Ιωαννίνων. Μας αγκάλιασαν οι σύντροφοι, μας αγκάλιασε ο κόσμος. Στόχος μας είναι να μην αφήσουμε σε χλωρό κλαρί κανέναν. Στόχος μας είναι η αριστερή πολιτική να γίνει πράξη σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κάνει τη διαφορά στην πόλη. Κι αυτό δε γίνεται απλά υπηρετώντας θεσμούς, αλλά ανατρέποντάς τους. Αυτή είναι αριστερή πολιτική. Τουλάχιστον εμείς ως Συντακτική Επιτροπή έτσι το καταλαβαίνουμε. Ας με συγχωρήσουν κάποιοι αναγνώστες, αλλά δεν μου επιτρέπει η εν ψυχρώ δολοφονία ενός μικρού παιδιού να ωραιοποιήσω την εξουσία και να συζητήσω μαζί της.
Είχαμε λοιπόν δίκιο από την αρχή, την είχαμε απέναντί μας και καλά κάναμε, θα συνεχίσουμε να την πολεμάμε γιατί η δεξιά πολιτική δυστυχώς δεν πραγματώνεται από τους κλασικούς φορείς της δεξιάς, αλλά και από κενροαριστερές επιλογές που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε. Θα συνεχίσουμε να «πολεμάμε» και ιδεολογικά για την ενότητα δράσης της αριστεράς, ενότητα στη βάση, ενότητα που θα καταπνίξει τα αλάθητα και τα δόγματα μιας άλλης εξουσίας, κομματικής αυτή τη φορά.
Θα συνεχίσουμε να είμαστε το ΦΟΡΟΥΜ διαλόγου στο χώρο της αριστεράς των κινημάτων και της οικολογίας.
Απόστολος Παπαδημητρίου
Θυμωμένα πρόσωπα, θυμωμένες ματιές, οργισμένα χέρια και ανάσες συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια στο κέντρο της Αθήνας για να διαμαρτυρηθούν για την εν ψυχρώ δολοφονία του 16χρονου. Τις συγκεντρώσεις διοργάνωσε η αριστερά, η πολύχρωμη αριστερά. Αυτό φαίνονταν από τα πανώ και τα συνθήματα. Τεράστιος ο όγκος του πλήθους, το αδιαχώρητο. Η κυβέρνηση υποτίθεται «έκλαιγε βουβά», όπως «έκλαιγε βουβά» και η αντιπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ πρωτοστάτησε με την παράταξή του ΠΑΣΚΕ στην αναβολή της προγραμματισμένης πορείας της ΓΣΕΕ για την Τετάρτη 10-12-2008. Ο δικομματισμός σε όλο του το μεγαλείο.
Κάποιοι από τους διοργανωτές είπαν εμείς θα συγκεντρωθούμε σε άλλο μέρος για να διαφέρουμε και για να μη μας χαλάσει η διαγωγή, κάποιοι άλλοι είπαν ότι εμείς θα διαδηλώσουμε ειρηνικά την οργή μας και κάποιοι άλλοι, οι λιγότεροι… αλλά είναι αλήθεια όμως πολύ περισσότεροι από κάθε άλλη φορά, είπαν εμείς θα τα σπάσουμε και θα τα κάψουμε έχοντας στο νου τους το «από πίτα που δε τρως τι σε μέλλει κι αν καεί».
Ο δεξιός δήμαρχος της Αθήνας είπε τα καλύτερα για τη συγκέντρωση του ΚΚΕ λες και ήταν μέλος της ΚΕ του και τα χειρότερα για την «άλλη» ,όπως είπε, συγκέντρωση. Και τα κανάλια έμειναν όχι στην ανικανότητα της πολιτείας να προστατέψει ζωές και περιουσίες αλλά στις φωτιές και στις λεηλασίες. Για να φοβηθεί ακόμη μια φορά ο επονομαζόμενος «μέσος πολίτης» και να διεκδικήσουν τα δύο μεγάλα κόμματα τη ψήφο του. Δεν κατάλαβαν όμως ότι από «μέσος πολίτης» έγινε πλέον «φτωχός μέσος πολίτης».
Η ικανότητα της πολιτείας για την υπεράσπιση των ζωών τους και των περιουσιών τους δε φαίνεται από το πόσες αστυνομικές δυνάμεις θα παραταχθούν ,πόσα δακρυγόνα θα πέσουν και πόσες ροπαλιές θα ανοίξουν κεφάλια, αλλά από το τι προσφέρει καθημερινά στους πολίτες της και ιδιαίτερα στους νέους. Η κενότητα των λόγων και πράξεων σε όλο της το μεγαλείο, τόσο από τη κυβέρνηση, όσο και από την αξιωματική (ή μάλλον αναξιωματική) αντιπολίτευση. Είναι μηδενική η προσφορά τους στη νεολαία αυτού του τόπου. Βαρέθηκαν οι νέοι την ανεργία, τα καταναλωτικά δάνεια και τα εορτοδάνεια, το μισθό επαιτεία 450και 700 ευρώ, την μεταναστευτική πολιτική, τους γραβατωμένους κύριους, τον πλούτο που μαζεύεται σε όλο και λιγότερα χέρια και τη φτώχεια αντίθετα σε όλο και περισσότερα. Να τα θυμωμένα χέρια!
Τα θυμωμένα πρόσωπα θα πληθαίνουν όταν δεν έχουν σκοπό να αλλάξουν κάτι οι φορείς της εξουσίας, οι θυμωμένες ματιές θα πάψουν να είναι μόνο ματιές και τα θυμωμένα χέρια θα διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει, τον πλούτο που παράγουν. Όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις στην Ιστορία. Ανιστόρητες οι πολιτικές του δικομματισμού σφυρίζουν αδιάφορα. Έως πότε;
Για την εφημερίδα Φόρουμ
Ο διαβάτης
Αθήνα 9 Δεκεμβρίου 2008
Στην πορεία των μαθητών της 9-12-2008 μοιράστηκε σε φωτοαντίγραφα ένα γράμμα. Ανώνυμο: μια μαθήτρια. Είπαμε να το δημοσιεύσουμε· χωρίς σχόλια:
Τη νύκτα του Σαββάτου σκοτώθηκε ένα παιδί 16 χρονών, ο Αλέξης, από σφαίρα αστυνομικού. Ένα μικροσυμβάν ήταν η δυσανάλογη αφετηρία για την τραγική κατάληξη της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ακολούθησαν όπως ήταν αναμενόμενο οι πολιτικές καταδίκες του φόνου, τα συλλυπητήρια στους γονείς του θύματος και το πανελλαδικό ξέσπασμα οργής. Είναι δύσκολο να τιθασέψει κανείς τα συναισθήματά του έπειτα από αυτό το τραγικό συμβάν. Χάθηκε μια ζωή, ένα παιδί γεμάτο όνειρα και όρεξη για ζωή. Χιλιάδες μαθητές και φοιτητές έχουν ξεσπάσει στους δρόμους. Είναι ένα ξέσπασμα το οποίο δεν μπορούσε να αποφευχθεί. Οι νέοι δε στηρίζονται πλέον από πουθενά. Από ποιο “κράτος” να παραδειγματιστούν; Από ένα κράτος το οποίο σηκώνει καθημερινά το όπλο και σκοτώνει τη νεολαία με την ανεργία, την ανασφάλεια, την έλλειψη παιδείας, την ανισότητα, την αναξιοκρατία προβάλλοντάς του λάθος πρότυπα και ιδανικά, δίνοντάς του λάθος κατευθύνσεις και διεξόδους; Η νεολαία είναι αυτή αποκλειστικά που μπορεί, χωρίς υπερβολή, να αλλάξει τον κόσμο. Ας πιστέψουμε λοιπόν όλοι σε αυτήν και ας την εμπιστευτούμε. Η σφαίρα στην καρδιά του Αλέξη ήταν σφαίρα στην καρδιά της δημοκρατίας. Μαζί με τον Αλέξη σκοτώθηκε το κράτος δικαίου, κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια και εσωτερική ελευθερία. Η βία, προερχόμενη από όλους ανεξαιρέτως, ανακυκλώνεται συνεχώς. Αντί να την περιορίσουμε, την τροφοδοτούμε διαρκώς, με αποτέλεσμα την εξαχρείωση των ηθών, την οπισθοδρόμηση και την παρακμή. Πρέπει να δοθεί τέλος σε αυτήν την ιστορία. Δυστυχώς δεν μπορούμε να φέρουμε στη ζωή τον Αλέξη, μπορούμε όμως με θέληση, υπομονή και αγώνα να γεννήσουμε ένα νέο αύριο για όλους. Από τη στάχτη δε λένε πως μπορεί να γεννηθεί κάτι καινούργιο; Ας ευχηθούμε ο Αλέξης να είναι το τελευταίο θύμα και το ξεκίνημα μιας νέας κοινωνίας η οποία θα αφουγκράζεται τη νιότη ώστε αυτή να μην καταφεύγει σε πέτρες και βόμβες μολότοφ προκειμένου να ακουστεί.
Μια μαθήτρια
Η δολοφονία του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από την αστυνομία δεν είναι τυχαίο γεγονός. Όπως πριν από 25 χρόνια με το θάνατο του μαθητή Καλτεζά η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Είναι αποτέλεσμα της ασυδοσίας της ατιμωρησίας και της αντιδημοκρατικής εκπαίδευσης της αστυνομίας από την κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και του ΠΑΣΟΚ που κατά την διακυβέρνησή του προσλήφθηκε ο δράστης, ειδικός φρουρός.
Μετά την υπόθεση της ζαρντινιέρας και την ατιμωρησία των υπευθύνων, σήμερα χάνει τη ζωή του ένα νεαρό παιδί.
Θεωρούμε πολιτικά και ηθικά υπεύθυνη την κυβέρνηση Καραμανλή που όπλισε το χέρι του αστυνομικού.
Σήμερα σε συνθήκες οικονομικής ανέχειας και κοινωνικής αβεβαιότητας μεγάλων λαϊκών στρωμάτων, η δολοφονία του μαθητή αποτέλεσε τη θρυαλλίδα της εκρηκτικής κατάστασης που δημιουργήθηκε σε όλη την Ελλάδα.
Ταυτόχρονα αποτελεί το έναυσμα για την ανάπτυξη μεγάλων κοινωνικών αγώνων για την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή αλλά και την αποτροπή της δικομματικής εναλλαγής. Μιας εναλλαγής που δρα σωρευτικά στην ανάπτυξη της μιζέριας ενός ολόκληρου λαού.
Η λιτότητα, η ανεργία, η ανέχεια, η υποαπασχόληση, τα σκάνδαλα (Βατοπέδι, Ζαχοπουλιάδα κ.α.), οι τράπεζες, οι κουμπάροι, τα ομόλογα, τα καρτέλ, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η συρρίκνωση και καταστρατήγηση πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η ανικανότητα (ασύμμετρες πυρκαγιές), η παραλυσία κάθε ζωτικού κοινωνικού τομέα (παιδεία, υγεία κλπ.) του κράτους είναι μερικά μόνο ενδεικτικά αίτια για την κατάσταση, που ο δικομματισμός οδήγησε τη χώρα.
Οι συνθήκες είναι ώριμες για τη μεγάλη αριστερά, που με τη διακυβέρνηση της χώρας μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση προς όφελος του λαού και όχι του κεφαλαίου.
Της σύνταξης
Υπάρχει στην Ελλάδα μια έννοια που άπτεται του φανταστικού χώρου. Το ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Έτσι βολευόμαστε να αποκαλούμε τον σύγχρονο Καιάδα των φυλακών.
Το ελληνικό «σωφρονιστικό σύστημα» πρωτεύει σε επίπεδο πανευρωπαϊκό καθώς είμαστε πρωταθλητές στην επιβολή κακουργηματικών ποινών (τα χρόνια μοιράζονται «σαν στραγάλια») με μακρό χρόνο κάθειρξης, στις αθρόες προφυλακίσεις, στη μέση διάρκεια προφυλάκισης των υποδίκων, στον υπερπληθυσμό των φυλακών (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις), στο ποσοστό αλλοδαπών κρατουμένων και στον αριθμό των ανηλίκων που φυλακίζονται. Από τους κρατούμενους, σχεδόν οι μισοί έχουν κατηγορηθεί για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών. Το τελευταίο δεν αποτελεί μια ελληνική ιδιαιτερότητα αλλά στη χώρα μας παρουσιάζει όξυνση εξαιτίας του πλέγματος των πρακτικών που χαρακτηρίζουν την ελληνική πραγματικότητα στο ζήτημα των ουσιών.
Στις 3 Νοεμβρίου ξεκίνησε μια συγκλονιστική μάχη μέσα και έξω από τις φυλακές, η οποία διήρκησε 18 μέρες και αποτέλεσε μάθημα αγώνα, συλλογικής δράσης και αξιοπρέπειας από τους «απόβλητους» σε μας τους «αξιοπρεπείς» και «τίμιους», με τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και πρώτιστα τα ηλεκτρονικά (τηλεόραση) να καταδηλώνουν μέσα από την εκκωφαντική σιωπή τους πόσο «δημοκρατική κοινωνία» είμαστε.
Η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη καθώς στα κατ΄ επίφαση «σωφρονιστικά» ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο αριθμός τους έχει φτάσει στο θλιβερό ρεκόρ των τεσσάρων θανάτων το μήνα. Το ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο φτάνει τα 3,60? (αλλά η εξαγορά της ποινής σε 20? ημερισίως), τα συσσίτια είναι άθλια, οι υποδομές μεσαιωνικές (για να συνάδουν με τον τρόπο αντίληψης και αντιμετώπισης των έγκλειστων) και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη παραμύθι για να κοιμούνται πιο ήσυχοι το βράδυ κάποιοι.
Η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων που αφορούν τις συνθήκες κράτησης, έλλειψη διερεύνησης και τιμωρίας ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης.. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει μια σειρά από καταδικαστικές αποφάσεις για την Ελλάδα που αφορούν το θέμα της κακομεταχείρισης και της παραβίασης στοιχειωδών δικαιωμάτων των κρατουμένων. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων φορέων μαζί του, η οποία φτάνει στον αποκλεισμό του τα δύο τελευταία χρόνια από τους χώρους των φυλακών. Η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει την απαράδεκτη κατάσταση και ζητά αλλαγές.
Αν η έννοια της δημοκρατίας ταυτίζεται με την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, η χώρα που τη γέννησε την καταστρατηγεί με τον πιο απάνθρωπο τρόπο στο εσωτερικό της και εναντίον των πολιτών της.
Η φυλάκιση δεν είναι μέθοδος σωφρονισμού είναι ποινή εκδικητική ενός συστήματος απέναντι σε κάποιους που παραβήκαν το νόμο και δεν είχαν ταυτόχρονα τους υλικούς και άυλους πόρους/τρόπους να το αντιπαρέλθουν. Η υποτροπή στην παραβατικότητα μετά την αποφυλάκιση αποκαλύπτει την απόλυτη ένδεια όλων των δομών επανένταξης των κρατουμένων.
Ο πληθυσμός της φυλακής δεν είναι «διαταξικός». Αλλοίμονο η δικαιοσύνη είναι μονόφθαλμη, δεν είναι τυφλή, όπως μας αρέσει να πιστεύουμε και όπως θα έπρεπε να είναι. Οι φτωχοί μπαίνουν ευκολότερα στα σωφρονιστικά καταστήματα και βγαίνουν δυσκολότερα. Αλλά και όταν βγαίνουν συναντάνε αξεπέραστα εμπόδια καθώς δεν βρίσκουν ζωτικό χώρο για επανένταξη. Ας μην ξεχνάμε η φυλακή λειτουργεί ως στίγμα όχι μόνο για όσους βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα αλλά και γι όσους με θεσμικό τρόπο εμπλέκονται μαζί της (φύλακες, γιατρούς, κοινωνικούς λειτουργούς κλπ). To σωφρονιστικό σύστημα αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες οι οποίοι στηρίζουν το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα. Τα «3 Φ» (φυλή – φτώχια – φυλακή κυνηγούν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, όποιον τα κουβαλάει ως στίγμα.
Ο υπουργός Δικαιοσύνης αποδείχτηκε άτολμος καθώς το μόνο που έκανε ήταν να λύσει με τεχνητό τρόπο το πρόβλημα του υπερπληθυσμού στις φυλακές παραπέμποντας στην επαύριο ζητήματα που αφορούν ζωτικά θέματα και στρεβλώσεις του συστήματος.
Όμως κάθε αγώνας που κερδίζει έστω και μια πύρρεια νίκη είναι ελπιδοφόρος. Είναι ένας αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη, ένας διαρκής αγώνας για τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, θεμέλιο της δημοκρατίας.
Βιργινία Τσακανιά
Η χώρα μας βιώνει μια κρίση αναπτυξιακής στρατηγικής λόγω των πολιτικών επιλογών του παρελθόντος αλλά και εξαιτίας της πολιτικής που εφαρμόζεται σήμερα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον προϋπολογισμό του 2009 που αντί να αμβλύνει, επιδεινώνει τις συνέπειες της κρίσης, υποστήριξε ο βουλευτής Β΄ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Δραγασάκης μιλώντας σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα «Παγκόσμια Κρίση-Η επιστροφή του Μαρξ-Επιστροφή στο Μέλλον».
- Ο Γ. Δραγασάκης σημείωσε ότι ο προϋπολογισμός που κατατέθηκε είναι εκτός τόπου και χρόνου και εφόσον υλοποιηθεί ως έχει θα επιδεινώσει την οικονομική κρίση και την ανεργία. Όπως είπε, η κυβέρνηση αντί να υλοποιεί ένα σχέδιο ανάσχεσης της κρίσης, αντιμετώπισης των συνεπειών της και εξόδου απ’ αυτήν, πράττει το αντίθετο μειώνοντας τις δημόσιες επενδύσεις και τους πραγματικούς μισθούς και αυξάνοντας τους φόρους στα χαμηλά και μεσαία εισοδηματικά στρώματα.
- Σχολιάζοντας τις κρατικές πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης από διάφορες χώρες, (π. χ σχέδιο Μπράουν) ο Γ. Δραγασάκης υποστήριξε ότι δεν έχουν καμία σχέση με την αριστερά. Αντίθετα αποτελούν προσπάθεια απορρόφησης του κόστος που προκαλεί η οικονομική κρίση το οποίο όμως στη συνέχεια θα επιχειρηθεί να μετακυλιστεί πλήρως στους εργαζόμενους. Σύμφωνα με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, «χωρίς μια ισχυρή αριστερά και την διαμόρφωση ενός συνολικού πολιτικού σχεδίου για την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών δεν μπορεί να υπάρξει μόνιμη διέξοδος από την κρίση». Δεν απέκλεισε, μάλιστα, το κίνδυνο εγκαθίδρυσης ενός αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή ενός μίγματος ελεύθερης αγοράς και αυταρχικού κράτους προκειμένου οι εργαζόμενοι να πληρώσουν τα «σπασμένα» της κρίσης με ελάχιστες δυνατότητες αντίδρασης.
- Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε ότι η κρίση δημιουργεί δυνατότητες αλλά θέτει και απαιτήσεις στην Αριστερά. «Πρέπει να συνδυάσουμε την πάλη ενάντια στην κρίση με τη συνεχή προσπάθεια για ενδυνάμωση της αριστεράς, διεύρυνσης και ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ» υπογράμμισε ο Γ. Δραγασάκης κάνοντας παράλληλα λόγο για «θεωρητικό και ιδεολογικό επανεξοπλισμό του αριστερού κινήματος». Και κατέληξε την ομιλία του λέγοντας ότι, «επιστροφή στο Μαρξ σημαίνει να ξανακάνουμε την υπόθεση του σοσιαλισμού υπόθεση των απλών ανθρώπων, των εργαζόμενων τάξεων και όχι υπόθεση κάποιων αυτοματισμών που κινούν την ιστορία ερήμην των κοινωνικών και των πολιτικών αγώνων των ίδιων των εργαζόμενων και των πολιτών».
Οι Σύλλογοι Εργαζομένων των Νοσοκομείων των Νοσοκομείων
Γ.Ν. Ιωαννίνων «Χατζηκώστα»
Γ.Ν. Άρτας
Γ.Ν. Φιλιατών
Γ.Ν. Λευκάδας
Γ.Ν Πρέβεζας
Συμπαραστέκονται στο δίκαιο αγώνα των πολιτών , των εργαζομένων, όλων των φορέων της Πρέβεζας που διεκδικούν τη δημιουργία αποκλειστικά Δημόσιου Νοσοκομείου χωρίς τη μέθοδο των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα στην πόλη της Πρέβεζας.
Επειδή θεωρούμε ότι η Υγεία είναι Δημόσιο Κοινωνικό Αγαθό και όχι εμπόρευμα.
Επειδή όλοι οι πολίτες δικαιούνται υψηλής ποιότητας, πλήρη και Δωρεάν περίθαλψη.
Γι αυτό μαζικά και ενωτικά εκφράζουμε τη θέληση να παλέψουμε ενάντια σε κάθε μορφής ιδιωτικοποίηση των Νοσοκομείων.
Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο δίκαιο αγώνα του λαού της Πρέβεζας.
Πρέβεζα 21 Νοεμβρίου 2008
Για το ίδιο θέμα, αυτό του πολιτισμού, ο Βουλευτής Περικλής Κοροβέσης του ΣΥΡΙΖΑ μας έστειλε δελτίο τύπου όπου μεταξύ άλλων αναφέρει :
«οι ευθύνες του ΥΠ.ΠΟ είναι εύλογες και το «ροζ σκάνδαλο» είναι η συγκάλυψη ενός πραγματικού οικονομικού σκανδάλου που πιθανότατα ενέχει ποινικές ευθύνες. Η κατάργηση των Ειδικών Λογαριασμών από φέτος,- έμμεση παραδοχή ενοχής της Ν.Δ.-, δεν μπορεί να ακυρώνει την απαίτηση μας για έλεγχο του τι έγιναν πραγματικά αυτά τα χρήματα και σε ποιες τσέπες τελικά κατέληξαν, μιλάμε για πάνω από 8 εκατομμύρια ευρώ. Όπως φαίνεται πάντως όταν η Νέα Δημοκρατία θέλει, βρίσκει λεφτά: για τις τράπεζες, για τις φιέστες ημέτερων συλλόγων, για τις εκκλησιαστικές ανάγκες, όμως όλο το 2008 δεν κατάφερε να εξοικονομήσει τα χρήματα που απαιτούνται για το επίδομα πολιτιστικής επιμόρφωσης που έπαιρναν οι υπάλληλοι του Υπουργείου Πολιτισμού, για να μην αναφερθούμε στις ανάγκες του θεάτρου, του κινηματογράφου, του χορού, του βιβλίου και όλων των άλλων.»
Και, μέσα σ’ όλα αυτά, το δόλιο Κ.Κ.Ε. κάνει πάλι την αγωνία του παραλήρημα. Κι οι από ‘κεί κομμουνιστές πρέπει να πεισθούν και να πείσουν πως εμείς οι άλλοι τα κάνουμε όλα για καρέκλες και μαξιλάρια… Αιδώς, αφεντικά.
Μ.
Τα πραγματικά αίτια για τον πόλεμο στο Ιράκ και την τωρινή απειλή για πόλεμο με το Ιράν δεν είναι ούτε τα πυρηνικά όπλα, ούτε η τρομοκρατία, ούτε το πετρέλαιο.
Στην ουσία όλα γίνονται για να καλυφθεί η μεγαλύτερη απάτη στην παγκόσμια ιστορία : το αμερικάνικο πετροδολάριο.
Το 1971 οι ΗΠΑ, όταν άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι χάνουν τον πόλεμο στο Βιετνάμ, τύπωναν και ξόδευαν πολύ περισσότερα μετρητά απ΄ ό,τι μπορούσαν να καλύψουν με χρυσό.
Μερικά χρόνια αργότερα οι Γάλλοι απαίτησαν την εξαργύρωση σε χρυσό των δολαρίων που κατείχαν. Όμως οι ΗΠΑ το απέρριψαν επειδή στην πραγματικότητα δεν είχαν αρκετό χρυσό για τα δολάρια που είχαν ήδη τυπώσει και θα έπρεπε να δηλώσουν χρεοκοπία. Έτσι πήγαν στους Σαουδάραβες κι έκαναν συμφωνία : ο ΟΠΕΚ να κάνει όλες τις συναλλαγές πετρελαίου μόνο σε αμερικάνικα δολάρια.
Από εκείνη τη στιγμή, κάθε χώρα που χρειαζόταν να αγοράσει πετρέλαιο έπρεπε πρώτα να έχει αμερικάνικα δολάρια, που σημαίνει ότι αντάλλασσε τα αγαθά και τις υπηρεσίες της σε δολάρια, τα οποία οι Αμερικάνοι μόλις είχαν τυπώσει.
Οι Αμερικάνοι αγόραζαν το πετρέλαιό τους στην κυριολεξία δωρεάν τυπώνοντας αυτά τα δολάρια. Το απόλυτο δωρεάν γεύμα για τους Αμερικανούς εις βάρος όλου του υπόλοιπου κόσμου.
Όμως η απάτη αποκαλύφθηκε όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν άρχισε να πουλάει το πετρέλαιο του Ιράκ απευθείας σε ευρώ, ακυρώνοντας τη βολική συμφωνία των Αμερικανών με τον ΟΠΕΚ. Γι αυτό έπρεπε να σταματήσουν τον Σαντάμ. Πώς;
Οι ΗΠΑ βρήκαν μια αφορμή (τα υποτιθέμενα ιρακινά πυρηνικά όπλα) για να ξεκινήσουν πόλεμο και να εισβάλουν στο Ιράκ και το πρώτο πράγμα που έκαναν εκεί ήταν να επαναφέρουν τις πωλήσεις πετρελαίου σε δολάρια. Η κρίση του δολαρίου απετράπη για την ώρα.
Όμως και ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες άρχισε επίσης να πουλάει πετρέλαιο σε διαφορετικά νομίσματα από το δολάριο. Γι αυτό και έγιναν διάφορες απόπειρες κατά της ζωής του, οργανωμένες από τη CIA.
Αλλά και ο πρόεδρος του Ιράν Αχμαντινετζάντ μιμείται τον Τσάβες. Και μάλιστα το Ιράν πουλάει πετρέλαιο σε όλα τα νομίσματα ΕΚΤΟΣ του δολαρίου.
Από τις αρχές του 2008 το πετροδολάριο αρχίζει να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Το παιχνίδι της κάλυψης είχε φτάσει στο τέλος του για τους Αμερικάνους. Μόλις οι διάφορες χώρες ανακάλυψαν ότι μπορούν να αγοράσουν πετρέλαιο με δικά τους νομίσματα αντί να χρειάζονται αμερικάνικα δολάρια, οι περισσότερες χώρες του ΟΠΕΚ άρχισαν να εγκαταλείπουν το δολάριο.
Το χειρότερο πράγμα για τους Αμερικάνους είναι ότι τελικά, θα πρέπει και αυτοί να αγοράζουν το πετρέλαιο τους σε ευρώ ή ρούβλια αντί απλά να τυπώνουν δολάρια για να το πάρουν.
Αυτό είναι το τέλος της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, το τέλος της χρηματοδότησης του αμερικάνικου στρατού και η καταστροφή της αμερικάνικης οικονομίας.
Αυτή είναι η πραγματική αιτία της τωρινής οικονομικής κρίσης, που για αποπροσανατολισμό πάνε να την υποβιβάσουν σε απλή κρίση των στεγαστικών δανείων.
Η μεγάλη απάτη έφτασε στο τέλος της και δεν υπάρχει κάτι που οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν για αυτό εκτός από το να ξεκινήσουν έναν παγκόσμιο πόλεμο !!.
Ε.Α.
