You are currently browsing the monthly archive for Αυγούστου 2008.
Οι γερμανικές και αμερικανικές αποκαλύψεις για τις “χορηγίες” τής Siemens -κομψός όρος για τις μίζες, μια και παραπέμπει σε υψηλής αξίας λειτούργημα της αρχαίας Αθήνας- δεν αιφνιδίασαν κανέναν, απλώς συνέβαλαν στην αποτίμηση της έκτασης και του βάθους τής διαπλοκής και της διαφθοράς, ενδημικών πια στο πολιτικό σύστημα. Και για του λόγου περί ενδημίας το αληθές, ακολούθησε η αποκάλυψη του σκανδάλου τής αγοράς τού Γερμανού από την Cosmote. Αυτό που τώρα αναρωτιέται ο κόσμος είναι: πώς μπορεί μια πολιτική δύναμη, που διαπλέκεται με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, να αποκρούσει τις πολιτικές που αυτά τής υπαγορεύουν για την αύξηση των κερδών τους· και, κατά συνέπεια, πώς μπορεί να τον υπερασπιστεί απέναντι στις επιθέσεις τους. Γιατί καθένας καταλαβαίνει ότι οι οικονομικοί κολοσσοί “χορηγούν” πάντα με το αζημίωτο -όχι για το καλό τής δημοκρατίας.
Ως προς αυτό, ενδιαφέρον παρουσιάζουν κάποιες εκσυγχρονιστικές απόψεις για την αποκάθαρση του λαδώματος διά της διαφάνειας: Αν νομιμοποιηθούν οι μίζες των επιχειρήσεων προς τα κόμματα, λένε, δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα, αφού έτσι θα ελέγχεται με διαφάνεια η χρηματοδότηση. Γι’ αυτούς, λοιπόν, το ζήτημα είναι η αδιαφάνεια και όχι η ίδια η εμπλοκή των επιχειρηματικών συμφερόντων διά του λαδώματος στη διαμόρφωση της πολιτικής των κομμάτων: Και τη μίζα ολάκερη, και τη δημοκρατία αλώβητη. Εννοείται ότι θα ήταν καταστροφικό για την Αριστερά να διεκδικήσει, για λόγους ισότητας των όπλων, μερίδιο στις “χορηγίες”.
Το δικομματικό σύστημα, ήδη πληγωμένο από τα αδιέξοδα της κατά βάση ταυτόσημης πολιτικής των δύο πόλων του και διεμβολιζόμενο, καθώς φαίνεται, από τις δυνάμεις τής Αριστεράς, δέχεται ένα ακόμη χτύπημα. Τα συμφέροντα, όμως, που εξυπηρετούνται από την ύπαρξη του συστήματος αυτού, από την εναλλαγή, δηλαδή, δυο φιλικών τους κομμάτων στη διαχείριση της εξουσίας τους, δεν μπορεί να παραμείνουν απαθή. Θα κινηθούν, επομένως, για τη στήριξή του. Θα την επιχειρήσουν, άραγε, με την αντικατάσταση του πολιτικού προσωπικού απευθείας από τους επιχειρηματίες, κατά το ιταλικό πρότυπο -κάτι που επισημαίνει, και μάλιστα ως κίνδυνο, ο οργανισμός Λαμπράκη, γι’ αυτό καλεί τους εταίρους τού δικομματισμού να αναλάβουν δράση-, αφού μάλιστα ήδη έχουν προσπαθήσει να ελέγξουν ή, ακόμη, να υποκαταστήσουν την πολιτική ως δημοκρατικά νομιμοποιημένη έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας; Φαντάζει εξωπραγματικό. Αλλά μήπως περιμέναμε η Ιταλία του Μπερλινγκουέρ να ξεπέσει μέσα σε λίγα χρόνια σε χώρα τού Μπερλουσκόνι, με δήμαρχο στη Ρώμη ένα νεοφασίστα; Θα την επιχειρήσουν με την ίδρυση ενός νέου σχήματος, ενός “τρίτου πόλου” -φέρ’ ειπείν με τον Κ. Σημίτη και τους 159 του-, που θα συμπληρώνει κάθε φορά τον πρώτο ή το δεύτερο στο σχηματισμό μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας; ενός πόλου, που θα βρίσκεται στον αντίποδα εκείνου που επιχειρεί η Αριστερά και σε αντιπαλότητα μ’ αυτήν; Αν το ενδεχόμενο αυτό κατά τις σημερινές εκτιμήσεις δείχνει να μην έχει στερεή βάση -κυρίως γιατί ο τρίτος πόλος δεν διαθέτει σαφές πολιτικό στίγμα, που να συσπειρώνει τους απογοητευμένους των άλλων δύο-, καθόλου αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να επαναπαυθούμε· γιατί δεν φαίνεται, τουλάχιστον στο κοντινό μέλλον, και κάποιος άλλος τρόπος για να αντιμετωπίσει το σύστημα την κρίση του.
Η Αριστερά και κυρίως, με τα σημερινά δεδομένα, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., δύναμη αντίπαλη των συμφερόντων που τροφοδοτούν τη διαφθορά και τροφοδοτούνται απ’ αυτήν, με διατηρημένη ακόμη την ηθική της υπεροχή στη συνείδηση του συνόλου τής κοινωνίας, οφείλει να παρέμβει και να αποτρέψει τη διοχέτευση της αγανάκτησης σε κατασκευασμένες λύσεις, ανώδυνες για το σύστημα· οφείλει, συνεπώς, να αξιοποιήσει τη δεδομένη κοινωνική διαθεσιμότητα υπέρ αυτής. Είναι η αρμόδια και η υπεύθυνη να αναλάβει την εκστρατεία, που θα καταστήσει πλειοψηφικό το αίτημα: να φύγει η Νέα Δημοκρατία, να μη γυρίσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Τώρα είναι η ώρα τού ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δεν είναι ώρα να περιχαρακωθεί σε εσωτερικές αντιμαχίες, για προβλήματα υπαρκτά και σημαντικά, που δεν είναι όμως τώρα τα κρίσιμα. Και, οπωσδήποτε, δεν είναι ώρα να απουσιάσει, όπως απουσίασαν οι τέσσερες βουλευτές του από την καταψήφιση της ευρωσυνθήκης στη Βουλή.
Έγινε στο τριήμερο 4-5 και 6 Ιούνη στο πάρκο Γουδή της Αθήνας το 13ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ. Φέτος το φεστιβάλ ήταν αφιερωμένο στην μνήμη των συντρόφων Σπύρου Προβατά και Γκουίντο Τσιόφφι που χάθηκαν απρόσμενα αυτό τον χρόνο.
Πλούσιο σε συμμετοχές, φαντασία αλλά και συμμετοχή κύρια νέων ανθρώπων. Πάνω από 25 χιλιάδες οι επισκέπτες, πάνω από 300 οι συμμετέχουσες οργανώσεις διαφόρων ειδών (από παπάδες μέχρι τροτσκιστές και από οικολόγους και ακτιβιστές έως μετανάστες που είχαν και την τιμητική τους). Μοιράστηκαν άπειρα έντυπα, παντός είδους, και πουλήθηκαν προϊόντα από όλο τον κόσμο. Εκτός της κεντρικής ταβέρνας, με σουβλάκια και γεύσεις από όλο τον κόσμο (Πακιστάν, Φιλιππίνες κλπ.) λειτούργησε και το παραδοσιακό πλέον Felekis corner.
Πολλές οι συναυλίες με κάθε είδους μουσικής (χάλκινα, ρεμπέτικα, τζαζ, ροκ, blues κλπ.) πολλές οι συζητήσεις και τα δρώμενα.
Ξεχώρισαν οι συζητήσεις με τον Ilan Pappe, τον μαχόμενο εβραίο ιστορικό που επανατοποθέτησε το θέμα της Παλαιστίνης στην βάση της από τα κάτω επιβολής λύσης ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις, καθώς και οι συζητήσεις με τους διάφορους μετανάστες για το εμπάργκο στον εθνικισμό, για τα ανοιχτά σύνορα και την ελεύθερη κοινωνία, για την επισφαλή εργασία και την επισφαλή ζωή κλπ.
Παράλληλα λειτούργησαν χώροι παιδότοπου, θεάτρου, προβολών, εκθέσεις αφίσας, φωτογραφίας κλπ.
Και του χρόνου ακόμη καλύτερα και μαζικότερα λοιπόν.
Στην πόλη μας επίσης διοργανώνεται από τη Νεολαία Συνασπισμού Πρέβεζας αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στην πόλη μας 19-20 Ιουλίου στην Λαϊκή Αγορά. Συγκεκριμένα
Την πρώτη ημέρα θα γίνει φιλική ποδοσφαιρική συνάντηση μεταξύ ομάδας Πρεβεζάνων και μεταναστών, ενώ στον πεζόδρομο θα γίνει προβολή των ταινιών «Πέρασμα» του Μπάμπη Κατσάμπουλα και Stormen του Μπάμπη Τσόκα. Θα ακολουθήσει συζήτηση.
Την δεύτερη μέρα θα γίνει ομιλία με θέμα το ρατσισμό και εισηγητές τους Όλγα Λαφαζάνη μέλος του Δικτύου ενάντια στο ρατσισμό και Τάσο Κορωνάκη μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού και θα ακολουθήσει συζήτηση.
Το Φεστιβάλ θα κλείσει με συναυλία που θα πάρουν μέρος τα μουσικά συγκροτήματα Τζίμας and his band, Λίνος – Οπλιστής – Επίλεκτος, Κ.Μ. Gin M’ Jameson, Lisa’s Lick
Διοργανωτές: Δίκτυο ενάντια στο ρατσισμό, η Ομάδα Πρωτοβουλίας Πολιτών Πρέβεζας ενάντια στο ρατσισμό, η Αριστερή Ενότητα Φοιτητών ΤΕΙ Πρέβεζας και η Νεολαία Συνασπισμού Πρέβεζας
(Επικοινωνία με τη Νεολαία Συνασπισμού Πρέβεζας
Σαπουτζάκη 3
http:// neolaia-syn-prevezas.blogspot.com
email:neolaiasynprevezas@yahoo.gr)
Την προηγούμενη Τετάρτη 9.06 πραγματοποιήθηκε η εκλογοαπολογιστική Συνέλευση της Πολιτικής Κίνησης του Συνασπισμού στην Πρέβεζα. Κατά τη διάρκεια της πολυπληθούς συνέλευσης αναπτύχθηκε προβληματισμός για όλες τις ενέργειες του τοπικού ΣΥΝ από τις δημοτικές εκλογές έως σήμερα. Στις εκλογές που διήρκησαν δύο ημέρες Πέμπτη και Παρασκευή κατατέθηκαν δύο ψηφοδέλτια η Ενιαία Λίστα που πήρε 11 έδρες και η Αριστερή Στροφή με 4. Εκλέχτηκε 15μελής Νομαρχιακή επιτροπή.
Μετά από τη συνέλευση της ΠΚ ΣΥΝ Πρέβεζας γίναμε αποδέκτες διαφόρων άρθρων προς δημοσίευση. Κατά τη συνεδρίαση της Συντακτικής Επιτροπής της εφημερίδας μας την 14.07.08 αποφασίσαμε ότι η εφημερίδα μας θα φιλοξενήσει όλες οι απόψεις. Είναι ευκαιρία, με αφορμή την Συνέλευση του τοπικού ΣΥΝ, να ανοίξουμε ένα διάλογο για την αριστερά στην Πρέβεζα που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και τα οξυμένα οικολογικά προβλήματα στα πλαίσια του γενικότερου προβληματισμού για ακόμη πιο αποτελεσματική και σύγχρονη Ριζοσπαστική Αριστερά.
Και αυτό κάνουμε με πρώτο το κείμενο του μέλους της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού και μέλους της ΠΚ Πρέβεζας Ευκλείδη Τσακαλώτου.
Όσοι πιστοί και θαρραλέοι προσέλθετε! Τα κείμενα καλό θα είναι να μην υπερβαίνουν τις 500 λέξεις.
Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές
Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα
Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ’ αυτιά του
Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του
Σαύρες γλιστρούν στη χλόη τής μασχάλης
Κι’ από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα
Σταλμένο απ’ τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε:
Ω σώμα τού καλοκαιριού γυμνό, καμμένο
Φαγωμένο από το λάδι κι’ από το αλάτι
Σώμα τού βράχου και ρίγος τής καρδιάς
Μεγάλο ανέμισμα της κόμης τής λυγαριάς
Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο
Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες
Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας!
Οδυσσέας Ελύτης, Ήλιος ο πρώτος
Νέες κυκλοφορίες
Κυκλοφόρησε το νέο (διπλό) φύλλο (9-10) του γνωστού μας περιοδικού Resistencias. Με πλούσια ύλη για τις αντινεοφιλελεύθερες αντιστάσεις σε όλο τον κόσμο και δυό πολύ καλά αφιερώματα. Το πρώτο στην Αφρικανική Ήπειρο (νεοφιλελευθερισμός και αντιστάσεις) και το δεύτερο στο Παλαιστινιακό και τα 60 χρόνια του ισραηλινού απαρταχάιντ. Διάθεση στο τηλ. 6936684864.
Επερωτήσεις – τοποθετήσεις βουλευτών
1. Ο βουλευτής επικρατείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Γιάννης Μπανιάς κατέθεσε επερώτηση προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας για τον λόγο της από κοινού με το Ισραήλ εκτέλεσης στρατιωτικής άσκησης στον ελληνικό εναέριο χώρο στο διάστημα 28 Μάη έως και 12 Ιούνη. Τα δεδομένα της άσκησης ταιριάζουν, όπως συμφωνούν όλοι οι αναλυτές διεθνώς, σε δοκιμή επιδρομής του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, χώρας με την οποία η Ελλάδα έχει αγαθές σχέσεις. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι οι μόνες χώρες που επιμένουν ότι, στη διένεξή τους με το Ιράν για το πρόγραμμα ανάπτυξης της πυρηνικής τεχνολογίας σε αυτή τη χώρα, υπάρχει και η δυνατότητα της ένοπλης επέμβασης. Σχεδιασμούς των Ενόπλων Δυνάμεων του Ισραήλ για επίθεση εναντίον του Ιράν έχει επιβεβαιώσει ο Υπουργός της χώρας αυτής Σαούλ Μοφάζ.
Ο Μοχάμεντ ελ Μπαραντέι, επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας σε δηλώσεις του προειδοποιεί ότι σε περίπτωση ισραηλινής επιδρομής κατά του Ιράν «Η περιοχή θα μετατραπεί σε πυριτιδαποθήκη».Επομένως, η στρατιωτική συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ, και μάλιστα σε δοκιμή επιδρομής εναντίον άλλης χώρας, θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της Ελλάδας.
- . -
Επίσης στην τοποθέτηση του για το Εθνικό Χωροταξικό ο Γιάννης Μπανιάς σε ειδική αναφορά του στην περιοχή της Ηπείρου τόνισε :
«Το σχέδιο διαπνέεται από τη λογική και τις κατευθύνσεις της Λισαβόνας. Δηλαδή κυριαρχεί η έννοια της ανταγωνιστικότητας ενώ υποβαθμίζονται έννοιες, όπως η κοινωνική συνοχή, η ποιότητα, η προστασία του περιβάλλοντος, η μικρή κλίμακα. Είναι έννοιες που κατά τεκμήριο αποτελούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας.
Μ’ αυτό το σχέδιο χάνεται μία ακόμη ευκαιρία για κάποιες αλλαγές που θα έβαζαν τουλάχιστον κάποιο φρένο στη ληστρική κερδοσκοπική εκμετάλλευση του χώρου και του περιβάλλοντος. Στις σημερινές συνθήκες της χώρας μας χρειάζεται απεξάρτηση από τα μεγάλα ληστρικά συμφέροντα, χρειάζεται τόλμη, χρειάζεται όραμα. Το συγκεκριμένο χωροταξικό σχέδιο στερείται και των τριών αυτών παραμέτρων. Κραυγαλέο παράδειγμα στρεβλής ανάπτυξης αποτελεί η έλλειψη αναφοράς σιδηροδρομικού δικτύου στο δυτικό άξονα της χώρας που θα συνδέσει την Ήπειρο με την Πελοπόννησο και το κέντρο, κάτι που το ζητάνε επιτακτικά δεκαετίες τώρα όλα τα παγκόσμια πανηπειρωτικά συνέδρια και πάνω σ’ αυτό το ζήτημα δεν υπάρχει απάντηση».
Στο σημείο αυτό, ο ηπειρώτης υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Σταύρος Καλογιάννης, αντέδρασε, λέγοντας πως έχουν γίνει οι μελέτες. Ο επίσης ηπειρώτης, βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., απάντησε: «Μελέτες μπορεί να έχουν γίνει. Υποσχέσεις και μελέτες έχουμε δεκαετίες τώρα. Ας ελπίσουμε ότι θα γίνουν. Εγώ ελπίζω να γίνουν».
2. Επιδιώκοντας να τεθούν δημόσια και να συζητηθούν με πολιτικούς όρους όλες οι παθογένειες του ελληνικού στρατού, ο Βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Περ. Κοροβέσης κατέθεσε ερώτηση στο Κοινοβούλιο ζητώντας από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας να εξηγήσει:
- τις αιτίες διατήρησης ενός τόσο μεγάλου στρατού στην Ελλάδα (η Ελλάδα διατηρεί σήμερα έναν από τους μεγαλύτερους σε παγκόσμιο
επίπεδο και αναλογικά με τον πληθυσμό της στρατούς) - για ποιο λόγο δίνονται τόσο μεγάλα ποσά για την αγορά όπλων από τη χώρα μας (στην παγκόσμια κατάταξη είναι 13η σε στρατιωτικές δαπάνες και κατέχει την 4η θέση σε εισαγωγές όπλων μετά την Κίνα, την Ινδία και τα Αραβικά Εμιράτα)
- τους όρους λειτουργίας της στρατιωτικής θητείας ως θεσμού (πριν δυο μήνες είχαν ανακοινωθεί «σκέψεις» του Υπουργείου περί στράτευσης στα 18, «σκέψεις» που αποσύρονται και επανέρχονται συστηματικά επιδιώκοντας να δημιουργήσουν κλίμα).
Άραγε πόσο πραγματικά αμυνόμενο είναι ένα έθνος οπλισμένο σαν αστακός που εξακολουθεί να εξοπλίζεται ενώ ταυτόχρονα διακηρύσσει ότι οικοδομεί σχέσεις φιλίας με τους γείτονες του; Μήπως οι διακηρύξεις αυτές για «εθνικούς κινδύνους», «άμυνα», «καλή γειτονία», κ.ο.κ. είναι μόνο παχιά λόγια;
3. Με ερώτηση του προς την Κομισιόν επανέρχεται ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ Δημ. Παπαδημούλης στο θέμα της επέκτασης της μαρίνας στο Άκτιο με μπάζωμα του οικολογικά ευαίσθητου Αμβρακικού Κόλπου.
Στην ερώτηση του ζητά να μάθει εάν η Ελληνική Κυβέρνηση έδωσε τις απαραίτητες απαντήσεις και στοιχεία που της είχαν ζητηθεί. Πώς κρίνονται αυτά από την Επιτροπή; Tί είδους μέτρα προτίθεται να λάβει για την προστασία του ευαίσθητου περιβάλλοντος του Αμβρακικού κόλπου;
Επιμέλεια ΔιΠ
Γιάννης Μπανιάς:
«Το σχέδιο διαπνέεται από τη λογική και τις κατευθύνσεις της Λισαβόνας»
Για ένα σχέδιο το οποίο δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της εποχής και των προβλημάτων, μίλησε ο βουλευτής Επικρατείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Γιάννης Μπανιάς, στη συζήτηση για την ψήφιση του Εθνικού Χωροταξικού Σχεδίου που κατέθεσε ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ.
«Το σχέδιο διαπνέεται από τη λογική και τις κατευθύνσεις της Λισαβόνας. Δηλαδή κυριαρχεί η έννοια της ανταγωνιστικότητας ενώ υποβαθμίζονται έννοιες, όπως η κοινωνική συνοχή, η ποιότητα, η προστασία του περιβάλλοντος, η μικρή κλίμακα. Είναι έννοιες που κατά τεκμήριο αποτελούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας.
Μ’ αυτό το σχέδιο χάνεται μία ακόμη ευκαιρία για κάποιες αλλαγές που θα έβαζαν τουλάχιστον κάποιο φρένο στη ληστρική κερδοσκοπική εκμετάλλευση του χώρου και του περιβάλλοντος. Στις σημερινές συνθήκες της χώρας μας χρειάζεται απεξάρτηση από τα μεγάλα ληστρικά συμφέροντα, χρειάζεται τόλμη, χρειάζεται όραμα. Το συγκεκριμένο χωροταξικό σχέδιο στερείται και των τριών αυτών παραμέτρων.
Αντίθετα, διαιωνίζει και επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την άναρχη και διαλυτική κατάσταση που επικρατεί στις πόλεις και στην περιφέρεια της χώρας μας. Σε ό,τι αφορά τη διαδικασία που προηγήθηκε της σημερινής συζήτησης η ουσιαστική και εξαντλητική συζήτηση και διαβούλευση αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για τη βελτίωση και τον εμπλουτισμό, για την κοινωνική αποδοχή και τη συναίνεση ενός τέτοιου σχεδίου. Η κοινωνική αποδοχή και συναίνεση αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωστή εφαρμογή του». (…) «Στο Εθνικό Συμβούλιο Χωροταξίας οι βασικότεροι φορείς, μεταξύ των οποίων το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος, ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, ο Σύλλογος Πολεοδόμων, ο Σ.Ε.Β., οικολογικές οργανώσεις και αρκετοί άλλοι, δεν έκαναν αποδεκτό αυτό το σχέδιο. Κατέθεσαν πολλές προτάσεις και τροπολογίες. Λίγες έγιναν αποδεκτές από τον Υπουργό. Υπάρχει κατά συνέπεια σοβαρό έλλειμμα διαβούλευσης και κυρίως σοβαρό έλλειμμα συναίνεσης».
Οδικοί άξονες και μεγαλοεργολάβοι
«Σε ό,τι αφορά τη λογική και τη φιλοσοφία του σχεδίου θα κάνω τρεις γενικές παρατηρήσεις. Το σχέδιο προωθεί περαιτέρω συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα. Δεν υποδεικνύει μέτρα χωροταξικής διασποράς του δευτερογενούς τομέα και ενώ είναι γνωστό ότι ο ρόλος του τριτογενούς τομέα αυξάνει συνεχώς, τώρα μ’ αυτό το σχέδιο διαγράφονται προοπτικές περαιτέρω αύξησής του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Ειδικότερα μερικές παρατηρήσεις για κεντρικής σημασίας ζητήματα. Σε ό,τι αφορά το μοντέλο ανάπτυξης, το σχέδιο βασίζεται και προωθεί στρεβλό και παρωχημένο κατά τη γνώμη μας μοντέλο ανάπτυξης, ένα συγκεντρωτικό διπολικό και όχι αποκεντρωτικό περιφερειακό μοντέλο.
Ενώ επισημαίνει τη γιγάντωση της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όχι μόνο δεν λαμβάνει καμία πρόνοια για να ελεγχθεί η συνεχιζόμενη πολεοδομική επέκταση των δύο αυτών μεγαλουπόλεων, αλλά αντίθετα ενισχύει τα δύο αυτά μητροπολιτικά κέντρα.
Βασίζεται κυρίως στους άξονες ανάπτυξης, δηλαδή, τους μεγάλους ηπειρωτικούς οδικούς άξονες που συνδέουν τους δύο βασικούς πόλους και τους άλλους εθνικούς και δευτερεύοντες πόλους, που αποτελούν οι μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας, παραμελώντας έτσι την περιφερειακή ανάπτυξη, τις περιφέρειες, τις θαλάσσιες και ορεινές περιοχές, γενικότερα την ύπαιθρο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι έξι από τους επτά βασικούς ηπειρωτικούς άξονες ανάπτυξης της χώρας ταυτίζονται με τους αντίστοιχους αυτοκινητόδρομους που κατασκευάζονται ή ανακατασκευάζονται σήμερα με συμβάσεις παραχώρησης. Μετά από αυτά τα δεδομένα θα είναι υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι πίσω από το χωροταξικό σχέδιο καραδοκούν οι αχόρταγοι και άπληστοι μεγαλοεργολάβοι;»
Ειδική αναφορά έκανε ο ομιλητής στο σιδηροδρομικό δίκτυο:
«Σε ό,τι αφορά το σιδηροδρομικό δίκτυο, στο σχέδιο είναι υποβαθμισμένη η αναφορά και η σημασία του. Σ’ ολόκληρο τον αναπτυγμένο κόσμο η ανάπτυξη βασίζεται σε μεγάλο βαθμό και στα σύγχρονα σιδηροδρομικά δίκτυα, νέες γραμμές, υψηλές ταχύτητες κ.λπ.
Κραυγαλέο παράδειγμα στρεβλής ανάπτυξης αποτελεί η έλλειψη αναφοράς σιδηροδρομικού δικτύου στο δυτικό άξονα της χώρας που θα συνδέσει την Ήπειρο με την Πελοπόννησο και το κέντρο, κάτι που το ζητάνε, κύριε Υπουργέ, επιτακτικά δεκαετίες τώρα όλα τα παγκόσμια πανηπειρωτικά συνέδρια και πάνω σ’ αυτό το ζήτημα δεν υπάρχει απάντηση».
Στο σημείο αυτό, ο ηπειρώτης υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Σταύρος Καλογιάννης, αντέδρασε, λέγοντας πως έχουν γίνει οι μελέτες. Ο επίσης ηπειρώτης, βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., απάντησε: «Μελέτες μπορεί να έχουν γίνει. Υποσχέσεις και μελέτες έχουμε δεκαετίες τώρα. Ας ελπίσουμε ότι θα γίνουν. Εγώ ελπίζω να γίνουν».
Και συνέχισε: «Σε ό,τι αφορά το περιβάλλον, ο μεγάλος χαμένος του χωροταξικού σχεδίου είναι το περιβάλλον, το οποίο συστηματικά λεηλατείται και εξαντλείται, ενώ δεν υπάρχουν μέτρα ανάσχεσης της κλιματικής αλλαγής και πρωτίστως απεξάρτησης του ενεργειακού προτύπου από τα ορυκτά καύσιμα. Προκλητική είναι η προσέγγιση των δασών και η επιδίωξη αποχαρακτηρισμού δασών και δασικών εκτάσεων, παρά τις καταστροφικές πυρκαγιές.
Επίσης, στο σχέδιο νόμου επιχειρείται να νομιμοποιηθούν περιβαλλοντοκτόνα έργα, όπως η εκτροπή του Αχελώου τα οποία έχουν ήδη απορριφθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζονται.
Σε ό,τι αφορά τέλος -γιατί δεν υπάρχει χρόνος για να αναφερθώ σε επιμέρους άλλα ζητήματα πολύ σημαντικά όμως- την αυθαίρετη δόμηση θεωρώ ότι από τις βασικές αιτίες της αταξίας και της καταστροφής του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος του ελληνικού χώρου είναι η εκτός σχεδίου δόμηση που συνδέεται άμεσα και με την αυθαίρετη δόμηση. Το πρόβλημα μαστίζει πολλές δεκαετίες τη χώρα μας και κανένας δεν τολμάει να πάρει ριζικά μέτρα για την αντιμετώπισή του. Το ίδιο συμβαίνει και με το χωροταξικό σήμερα.
Πρέπει λοιπόν κατεπειγόντως να παρθούν πολύ συγκεκριμένα μέτρα για τον περιορισμό με στόχο την κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης αν θέλουμε να σώσουμε το λίγο ελεύθερο χώρο που μας έχει απομείνει.
Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρούμε απαράδεκτο το σχέδιο νόμου και ζητάμε να αποσυρθεί ώστε να δοθεί η ευκαιρία να συζητηθεί ξανά και εξαντλητικά με τους φορείς και με την κοινωνία στο σύνολό της»
Μια φορά και ένα καιρό, ήταν μια χώρα με ισχυρότατο κρατικό τομέα στον κλάδο του πετρελαίου μέσω της εταιρίας ΕΛΠΕ (2 διυλιστήρια σε Ασπρόπυργο και Θεσσαλονίκη-μια επιχείρηση εμπορίας -ΕΚΟ Εμπορίας- που κατείχε το 20% του Εθνικού εμπορίου και την ΕΚΟ Χημικά). Υπήρχαν επίσης και δύο ιδιωτικά διυλιστήρια (ΠΕΤΡΟΛΑ – όμιλος Λάτση και MOTOR OIL). Τη δεκαετία του 1990 μ.Χ. στη χώρα «ήρθε ο έρωτας» της ελεύθερης αγοράς.
Το 2003 μ.Χ. ο έρωτας κατέληξε σε γάμο και στον τομέα των πετρελαιοειδών. Η κυβέρνηση Σημίτη προχώρησε σε συμφωνία με τον Όμιλο Λάτση. Η ΠΕΤΡΟΛΑ «κρατικοποιήθηκε» από τα ΕΛΠΕ και τα ΕΛΠΕ ιδιωτικοποιήθηκαν από τον όμιλο Λάτση που απέκτησε κατ αρχήν το 16,6% των ΕΛΠΕ. Στη συνέχεια, και μέσα σε διάστημα μιας διετίας, δινόταν η δυνατότητα στον όμιλο Λάτση να κατέχει μετοχικό ποσοστό έως το 35% .
Τον Αύγουστο του 2004, επί κυβέρνησης ΝΔ, η εταιρεία του δημοσίου ΔΕΚΑ ΑΕ, πούλησε στον όμιλο Λάτση το 8,21% των ΕΛΠΕ από το 16% που κατείχε.
Σήμερα, με διάφορες εξαγορές, η επίσημη μετοχική σύνθεση των ΕΛΠΕ διαμορφώνεται ως εξής: Paneuropean Oil (Λάτσης) 35,89%. Ελληνικό δημόσιο (συνολικά) 35,48%. Ευρύ επενδυτικό κοινό 28,63%.
Από τον όμιλο Λάτση προέρχεται ο Διευθύνων Σύμβουλος των ΕΛΠΕ ενώ το Δημόσιο επέλεξε τον πρόεδρο (σας θυμίζει κάτι;).
Αποτέλεσμα: Εν μέσω πετρελαϊκής κρίσης, η χώρα είναι ανίκανη να διαχειριστεί τον πετρελαϊκό τομέα, να εφαρμόσει αποτελεσματικό έλεγχο στις τιμές και στην αισχροκέρδεια, ούτε να ασκήσει πετρελαϊκή πολιτική. Όσο για τις τιμές, ξέρετε…
Σ.Κ.
Στη δεύτερη εβδομάδα τού Ιουλίου είχε ο ΣΥΝ Πρέβεζας τη Νομαρχιακή του συνέλευση. Έγινε πολλή κουβέντα για τα οργανωτικά προβλήματα της οργάνωσης, με πολλές προτάσεις για τη βελτίωση της υπάρχουσας κατάστασης. Εγώ, από τη μεριά μου, θέλω να ισχυριστώ ότι ο ΣΥΝ στην Πρέβεζα δεν έχει κανένα, μα κανένα, οργανωτικού τύπου πρόβλημα. Το πρόβλημα του ΣΥΝ στην Πρέβεζα είναι πρόβλημα πολιτικής γραμμής και στρατηγικής. Τα τελευταία χρόνια το πολιτικό σχέδιο βασίζεται στη στήριξη της επιλογής για συμφωνία από τα πάνω με το ΠΑΣΟΚ στο δήμο και στη νομαρχία. Σε αυτό το πλαίσιο είναι λογικό η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ να μην είναι προτεραιότητα. Από αυτή την άποψη οι καθυστερήσεις, οι κωλυσιεργίες και η δυστοκία στο να εκπονηθεί ένα σχέδιο για την ενδυνάμωση της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν πρέπει να εκπλήσσει κανένα και καμία. Είναι λογικό επίσης να μην εφαρμοστεί η απόφαση της κεντρικής πολιτικής επιτροπής τού ΣΥΝ για τη δημιουργία ριζοσπαστικών δημοτικών κινήσεων όπου αυτό είναι δυνατόν και υποχρεωτικά στις πρωτεύουσες των νομών.
Ισχυρίζομαι, δηλαδή, ότι η οργάνωση έχει ένα οργανωτικό σχήμα που είναι απόλυτα συμβατό με το πολιτικό σχέδιο. Γιατί το ζητούμενο είναι να μη δημιουργηθεί αντίπαλο δέος στην “ευελιξία” και την “αυτονομία” που χρειάζονται οι συμφωνίες κορυφής. Και αυτό δεν αποτελεί φαινόμενο της Πρέβεζας. Όπου στην παγκόσμια αριστερά υπάρχουν τέτοιες συμφωνίες κορυφής, λογικό είναι να φυτοζωούν οι οργανώσεις και τα κινήματα από τα κάτω -για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχουν κανένα άλλο ρόλο, εκτός από τη στήριξη των κεντρικών επιλογών. Και δεν χρειάζεσαι δα και καμιά σπουδαία οργάνωση για αυτές τις δουλειές.
Η κουβέντα που πρέπει να γίνει -και γιατί όχι μέσα και από τις σελίδες του Φόρουμ;- χρειάζεται να εστιάσει σε ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο. Ένα σχέδιο που θα ενεργοποιήσει όλες τις δυνάμεις τής αριστεράς και των κινημάτων στην Πρέβεζα. Ένα σχέδιο που θα βασιστεί στη συμμετοχή, στο μεράκι και στη συλλογικότητα. Ένα σχέδιο που θα εμπνευστεί, χωρίς απαραίτητα να μιμηθεί τυφλά, τα πετυχημένα παραδείγματα αλλού -το Λιμάνι τής Αγωνίας στον Πειραιά, την Ανοιχτή Πόλη, αλλά και τις δημοτικές κινήσεις τής Λευκάδας και της Άρτας. Ένα πολιτικό σχέδιο, που ενεργοποιεί τους πολλούς, θα μπορέσει να λύσει και τα πολλά οργανωτικά προβλήματα που θα προκύψουν. Να την κάνουμε αυτή τη συζήτηση; Γιατί οι συζητήσεις για τα οργανωτικά, μακριά από το πολιτικό επίδικο, έχουν ενδιαφέρον μόνο για τους μηχανισμούς.
Ευκλείδης Τσακαλώτος
μέλος τής Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ
Ιωάννης Αυγέρης, Κτηνίατρος
Υπογράφοντας την ΚΥΑ 11989, με την οποία ο Αμβρακικός χαρακτηρίζεται εθνικό πάρκο, ο Υπουργός δηλώνει: ‘‘Στόχος μας είναι να προστατέψουμε περιοχές με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και οικοσυστήματα, συνδυάζοντας την προστασία του περιβάλλοντος με την βιώσιμη ανάπτυξη”.
Το δε άρθρο 24 παράγραφος 1 του Συντάγματος αναφέρει « Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του κράτους και δικαίωμα του καθενός » . Για την διαφύλαξή του, το κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά και καταστατικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής αειφορίας.
Το ένα εκ των συνθετικών ‘‘ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ”, δηλαδή αύξηση – εξέλιξη – ωρίμανση, υποδηλώνει πάντοτε μια ευνοϊκή αλλαγή, ένα άλμα από το κατώτερο στο ανώτερο, από το απλό στο σύνθετο. Βασισμένη στα εξελικτικά στάδια σε συνάρτηση με το χρόνο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι περικλείει την ιστορικότητα του Ένγκελς, την εκσυγχρονισμένη έκδοση της Δαρβινικής εξέλιξης, την διαδοχή των τρόπων παραγωγής του Μάρξ, την πρόοδο του Διαφωτισμού. Εξάλλου ο άνθρωπος από την Αναγέννηση νοιώθει ότι βρίσκεται στο κέντρο της εξέλιξης, η κοινωνία υποτάσσει την φύση και κυριαρχεί επ΄αυτής.
Η ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ – ΤΑ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ – Η ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΦΑΙΡΑ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ.
Η ανάπτυξη από τις αρχές του περασμένου αιώνα γίνεται ιδεολογία και απρόσκοπτα προχωρά.
Μετά το τέλος όμως, του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου γίνεται φανερή και ανεπανόρθωτη η καταστροφή του περιβάλλοντος. Στην δεκαετία του 70, κινήματα στην Ευρώπη και στην Αμερική θέτουν με δυναμικό τρόπο τα οικολογικά ζητήματα αμφισβητώντας το συγκεκριμένο μοντέλο ανάπτυξης.
Επιστήμονες αρχίζουν να καταγγέλλουν την άγρια ανάπτυξη και προειδοποιούν ότι σύντομα ο πλανήτης πρόκειται να αντιμετωπίσει κρίση ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑΣ.
Παράλληλα στην καθημερινότητα αναδεικνύονται άλλες προσωπικές επιλογές και αξίες (χορτοφαγία – ανακύκλωση – ποδήλατο – βιολογικές καλλιέργειες κ.λ.π).
Σιγά – σιγά γίνεται παραδοχή πώς αν επιμείνουμε στις παρούσες τάσεις οικονομικής δραστηριότητας η ανθρωπότητα και ο ίδιος κόσμος δεν έχουν καμία ελπίδα.
Το ΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΈΛΛΕΙΜΜΑ μεγαλώνει συνεχώς.
Έτσι το 1997 ο πρωθυπουργός της Νορβηγίας Brudland και πρόεδρος της Παγκόσμιας Επιτροπής για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη παρέδωσε αναφορά στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, εισάγοντας μια νέου τύπου ανάπτυξη με οικολογικό πρότυπο και την ονομάζει βιώσιμη ανάπτυξη ή αειφόρος ανάπτυξη όπως καθιερώθηκε.
ΑΕΙΦΟΡΟΣ Ή ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ: Τέτοια που ώστε οι διαθέσιμοι πόροι να μπορούν να καρποφορούν πάντα. Ικανή να διατηρηθεί, να επιβιώσει, να μην αναιρέσει με οποιοδήποτε ρυθμό, αργό ή γρήγορο, εκείνα τα στοιχεία του πλανήτη μας που δεν μπορούν να αναπληρωθούν.
Επιγραμματικά ως χαρακτηριστικά της αειφόρου ανάπτυξης αναφέρουμε:
1. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
2. ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΤΗΤΑ
3. ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ
4. ΙΣΟΤΗΤΑ
5. ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ
6. ΣΦΑΙΡΙΚΗ ΣΚΕΨΗ
Σύμφωνα με την ΤA 21 που γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1992 από τους ηγέτες περισσότερων από 100 χωρών και αντιπροσώπους 10.000 ΜΚΟ στην γνωστή Διάσκεψη Κορυφής των Ηνωμένων Εθνών στο Ρίο της Βραζιλίας οι τοπικές αρχές καλούνται να εργαστούν με όλους τους φορείς της τοπικής κοινωνίας και με τους πολίτες με στόχο τον σχεδιασμό και την υλοποίηση δράσεων που θα εφαρμόσουν τις αρχές της αειφόρου ανάπτυξης σε τοπικό επίπεδο. Έτσι και για τον Αμβρακικό κόλπο θα πρέπει να αναπτυχθεί η συνεργασία των τοπικών κοινωνιών πάνω σε δράσεις που στόχο έχουν την διατήρηση, την προστασία και την διαχείριση της φύσης και του τοπίου ως φυσικής κληρονομιάς και πολύτιμου εθνικού φυσικού πόρου στην ευρύτερη περιοχή του Αμβρακικού που διακρίνεται για την μεγάλη βιολογική, οικολογική, αισθητική, επιστημονική, γεωμορφολογική και παιδαγωγική του αξία.
Στόχος δεν είναι απλά καταγγελτικοί εντυπωσιασμοί. Η προστασία του Αμβρακικού δεν πρέπει να είναι βάρος και απαγορεύσεις για τους πολίτες αλλά νέες ευκαιρίες για μια άλλη ποιότητα ζωής με διαστάσεις όχι μόνο υλικές αλλά και κοινωνικές, πολιτισμικές, ηθικές και πνευματικές. Και επειδή εύλογα ο καθένας θα έθετε το ερώτημα πως μπορούν αυτά να υλοποιηθούν σε μια τόσο μικρή περιοχή στην σημερινή παγκοσμιοποίηση, είμαστε απόλυτα σύμφωνοι με το Σύνθημα
΄΄ ΣΚΕΠΤΟΜΑΣΤΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ, ΔΡΑΜΕ ΤΟΠΙΚΑ΄΄
Είναι πολλές οι δράσεις, απόρροια του μοντέλου ανάπτυξης που επικρατεί και περιγράψαμε, που έχουν οδηγήσει τον υδροβιότοπο του Αμβρακικού στην σημερινή κατάσταση, να εκπέμπει SOS. Αστικά και κτηνοτροφικά λύματα, λιπάσματα και φυτοφάρμακα, υπερβολική χρήση των κτηνιατρικών φαρμάκων, παράκτιες αποθήκες καυσίμων, έργα στο στόμιο του Αμβρακικού, συνεχής αύξηση του αριθμού των μονάδων ιχθυοκαλλιέργειας, αποξηράνσεις, αμμοληψίες, εκχερσώσεις φυσικής βλάστησης, παράνομο κυνήγι, υπεραλίευση, φράγματα, μικροβιακή μόλυνση λόγω κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, διάθεση ΖΥΠ, υλοτομία και όσα βάζει ο νους μας.
Το φυσιολογικό ερώτημα λοιπόν στον καθένα μας είναι: Ποιο το μέγεθος της βλάβης ; Είναι επανατάξιμη και με ποιους τρόπους ; Ποιο το κόστος ;
Ξεκινώντας από το τελευταίο θεωρούμε ειρωνικό τουλάχιστον η ΚΥΑ για τον Αμβρακικό να αναφέρει ότι από την εφαρμογή αυτής της απόφασης δεν προκαλείται δαπάνη σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού και των προϋπολογισμών των οικείων ΟΤΑ.
Πιστεύουμε ότι η χρηματοδότηση δράσεων που διορθώνουν ή εξαλείφουν κινδύνους και βλάβες σαν αυτές που θα αναφερθούμε αμέσως είναι απαραίτητη και θα πρέπει να διεκδικηθεί με κάθε τρόπο και μέσο πάλης.
1. Εκπαίδευση με όλα τα σύγχρονα μέσα και όσο κριθεί αναγκαία για πλήρη κατανόηση του μοντέλου της αειφόρου ανάπτυξης.
2. Νιτρορύπανση και απονιτροποίηση: Εκτός από την εφαρμογή της ΚΥΑ για την νιτρορύπανση που αρχίζει να εφαρμόζεται, θα πρέπει και στους Νομούς Πρεβέζης – Άρτας – Αιτωλοκαρνανίας ή τουλάχιστον στις περιοχές αυτών των Νομών που έχουν άμεση επίπτωση στον Αμβρακικό να εφαρμοσθεί η απονιτροποίηση. Το εν λόγω πρόγραμμα εφαρμόσθηκε ήδη σε κάποιους Νομούς (Λάρισα, κ.α.) και έχει προταθεί τελευταίως εκ μέρους του ΥΠ.Α.Α.Τ να συμπεριληφθούν άλλοι επτά Νομοί, προβλέποντας ένα σεβαστό ποσό χρηματοδότησης στους αγρότες που θα εφαρμόσουν το πρόγραμμα. Θα πρέπει να διεκδικηθεί και από τους Νομούς μας όχι ως μία ακόμη επιδότηση αλλά ως κίνητρο για ποιοτικά προϊόντα .
3. Γεωργικά φάρμακα: Έρευνες διαφόρων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων καταδεικνύουν την αλόγιστη χρήση τους και τις τεράστιες επιπτώσεις στο περιβάλλον και την δημόσια υγεία. Η στροφή στην βιολογική ή ολοκληρωμένη διαχείριση της αγροτικής παραγωγής θα μειώσει σε μεγάλο βαθμό την χρήση τους ταυτόχρονα δε, θα οδηγήσει σε πιστοποιημένα ποιοτικά προϊόντα .
4. Κτηνιατρικά φάρμακα: Μελέτη του Τ.Ε.Ι Ηπείρου αναδεικνύει την αλματώδη αύξηση της μικροβιοανθεκτικότητας σε επικίνδυνα βακτήρια όπως είναι η σαλμονέλα, η λιστέρια και η E. coli , λόγω της αλόγιστης χρήσης πολλές φορές των κτηνιατρικών φαρμάκων. Όσο μεγαλύτερη χρήση αντιβιοτικών γίνεται, τόσο τα μικρόβια επιλέγουν ανθεκτικούς μικροβιακούς κλώνους για την επιβίωσή τους ( ένας κλώνος ανά 108 μικρόβια). Η ένταξη και της ζωικής παραγωγής σε βιολογικά πρότυπα ή πρότυπα ολοκληρωμένης διαχείρισης θα μειώσουν και την χρήση των αντιβιοτικών αλλά και θα οδηγήσουν σε παραγωγή πιστοποιημένων ποιοτικών προϊόντων με σημαντική υπεραξία.
5. ΖΥΠ : Η ολοκλήρωση των μονάδων διάθεσης ΖΥΠ στην περιοχή θα δώσει λύση στην διάθεσή τους. Δεν μπορούμε όμως να μην τονίσουμε το δυσβάστακτο οικονομικό βάρος για τους κτηνοτρόφους που θα απαιτούν ιδιωτικές μονάδες διάθεσης ΖΥΠ. Πρέπει άμεσα να διεκδικηθούν τρόποι χρηματοδότησης. Τονίζουμε ότι πρέπει να διαφυλάξουμε την πρωτογενή παραγωγή και την τιμούμε με τον πιο μεγάλο σεβασμό όχι όμως ως επιβαρυντή του περιβάλλοντος αλλά από άλλη προσέγγιση ως απαραίτητη και αναγκαία δράση στην ιχθυοκαλλιέργεια του οικοσυστήματος .
6. Ιχθυοκαλλιέργειες: Η αειφόρος ανάπτυξη πρέπει να σέβεται τις αντοχές των στοιχείων εκείνων που χρησιμοποιούνται ως παραγωγικοί πόροι, δηλαδή ΝΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΗΝ ΦΕΡΟΥΣΑ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ. Η φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων οριοθετεί τα ακρότατα όρια της ανθρώπινης δράσης και συμπεριφοράς. Το ξέσπασμα της φέρουσας ικανότητας οδηγεί σε μη αναστρέψιμη κάμψη των φυσικών οικοσυστημάτων.
7. Απαγόρευση χρήσης Γενετικών Τροποποιημένων Οργανισμών (Γ.Τ.Ο) σε συνδυασμό με την ανάδειξη γηγενών φυτών και την εφαρμογή προτύπων αειφορίας μπορεί να οδηγήσει σε τοπικά προϊόντα Αμβρακικού ΠΟΠ ή ΠΓΕ, βασικού άξονα του νέου μοντέλου βιωσιμότητας.
Δεν διεκδικείται το θέσφατο στις προτάσεις που κάνουμε. Η αειφόρος ανάπτυξη είναι μια διαρκής αναζήτηση. Θα μπορούσαν να καταγγελθούν πολλά ακόμα και να γίνουν αρκετές παρατηρήσεις στην υπογραφείσα ΚΥΑ. Εκείνο που προέχει είναι η ενημέρωση, η κατανόηση και η πίστη των κατοίκων της περιοχής στο νέο μοντέλο ανάπτυξης που μπορεί να εφαρμοσθεί με αφετηρία και την υπογραφείσα ΚΥΑ.
Στόχος είναι η συμμετοχή και ο αγώνας όλων των πολιτών για ποιότητα ζωής, σε ένα τόπο με διατηρημένα τα φυσικά και πολιτιστικά του πλεονεκτήματα. Εξάλλου, η πορεία που ακολουθεί ένας θεσμός εξαρτάται από την ιστορική πορεία γέννησης και εδραίωσής του. Η ίδρυση ενός θεσμού χαράζει και το μονοπάτι που καλούνται να ακολουθήσουν όσοι επιδιώκουν να βελτιώσουν και να εκσυγχρονίσουν αυτό το θεσμό.
Έγινε και φέτος στην Μεσούντα της Άρτας το πολιτικό μνημόσυνο του Άρη Βελουχιώτη. Αρκετοί αυτό που παραβρέθηκαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Το Φόρουμ ήταν εκεί και μεταφέρει απόσπασμα από την ομιλία του παλιού αγωνιστή της Αριστεράς Γιάννη Ρέγκα καθώς και δήλωση του Αλέξη Τσίπρα.
Αποσπάσματα από την ομιλία του Γιάννη Ρέγκα
Γενικού Γραμματέα ΠΟΑΕΑ
Σήμερα, εδώ στη Μεσούντα, επιτελούμε και πάλι, καθήκον απέναντι στην Ιστορία. Απέναντι στον εαυτό μας. Στον τόπο αυτό πριν από 63 χρόνια τελείωσε την ένδοξη δράση του ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο Άρης Βελουχιώτης. Το τέλος του σηματοδότησε και το τέλος μιας μεγάλης προσπάθειας του λαού μας να πραγματοποιήσει το μεγάλο όραμα της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και Δημοκρατικής Πορείας της Χώρας. Ο Άρης πίστευε στην «πλήρη εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία». Η δράση του, το κίνημα, η συσπείρωση όλων των κοινωνικών και πολιτικών κατευθύνσεων που τον ακολούθησαν δείχνει το πόσο βαθιά εγγεγραμμένο στη συνείδηση και τις απαιτήσεις της ελληνικής κοινωνίας της εποχής εκείνης ήταν το αίτημα που εξέφρασε με το σύνθημα αυτό ο Άρης Βελουχιώτης.
Ο Θανάσης Κλάρας μετά το αλβανικό μέτωπο και τη συνθηκολόγηση βρίσκεται στην Αθήνα. Δεν είναι τυχαίο ότι κυκλοφορεί ανάμεσα στους ρακένδυτους φαντάρους, που μόλις είχαν γυρίσει από το Μέτωπο και περιφερόντουσαν στην Ομόνοια. Ο Αρης τους μιλά για την ανάγκη του Αντάρτικου Αγώνα. Το ίδιο κάνει σε συνάντηση πολιτών, νύχτα, στο δάσος της Καισαριανής.
Την ίδια αγωνία για αντίσταση και αγώνα ένοιωσε ο φαντάρος Κουκίδης, φύλακας της ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολη, που μόλις έφθασαν εκεί οι γερμανοί, την υπόστειλε, τυλίχθηκε με αυτήν και έπεσε από το Βράχο.
Τα ίδια αισθήματα διακατείχαν τους νεαρούς φοιτητές Λάκη Σιάντα και Μανώλη Γλέζο, που αποφάσισαν οι δυο τους και κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη.
Πρώτες αντιστασιακές ενέργειες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Γι αυτό και χαραγμένες ανεξίτηλα στο νου και τις ψυχές των λαών.
Ο Άρης, ήδη λοιπόν, από το καλοκαίρι του 1941 διαλέγει και υποδεικνύει επίμονα το Βουνό, το Αντάρτικο, όταν η κομματική ορθοδοξία επιβάλλει τους μαζικούς αγώνες στις πόλεις. Η δύσκαμπτη κομματική αντίληψη, η δυσπιστία και η προκατάληψη απέναντι στην ανυπότακτη και εκρηκτική ιδιοσυγκρασία του, αρνείται να κατανοήσει την επιλογή του Άρη.
Ο Άρης ήταν ανυπότακτος από τα νιάτα του, ένας αντάρτης που δεν χωρούσε στα καλούπια, στον πουριτανισμό της κομματικής ηγεσίας. Μόνο ο Ανδρέας Τζήμας πίστευε στο Βουνό και στον Άρη.
Ο Άρης με τους παθιασμένους λόγους του, που απευθύνοντο στο μυαλό, αλλά μιλούσαν και στην καρδιά, με τις αντιλήψεις και το παράδειγμα του εισάγει το μεγάλο όραμα. Πράγματι το ΕΑΜ ΕΛΑΣ οργάνωσε την οικονομική δραστηριότητα, αναμόρφωσε το δικαστικό και το εκπαιδευτικό σύστημα, εισήγαγε νέο σύστημα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κοινωνικές μεταρρυθμίσεις για τις γυναίκες, δημιούργησε γνήσιο πολιτισμό. Διεξήγαγε ακόμα και εθνικές εκλογές τον Μάρτιο του 1944. Ό,τι και αν ισχυρίζοντο και εξακολουθούν να ισχυρίζονται ορισμένοι περί διορισμού του Άρη από το κόμμα, είναι πασίγνωστο ότι επιβλήθηκε και νομιμοποιήθηκε από μόνος του στη συνείδηση του λαού και των μαχητών ως ηγέτης, ως αρχηγός. «Χωρίς αυτόν είναι αμφίβολο αν θα γίνονταν Αντάρτικο σε τόσο μαζική βάση. Μπορεί κάτι άλλο, αλλά Αντάρτικο, ΕΛΑΣ όχι», μαρτυρεί ο καπετάν – Περικλής, ο Γ. Χουλιάρας.
Ο Άρης ήταν η εξέχουσα μορφή του Αγώνα. Ένας λαογένητος ηγέτης και αρχηγός. Πίστευε βαθιά και γνώριζε καλά πως «ό,τι είναι καλό για τον λαό, είναι καλό και για το κόμμα». Όχι το αντίθετο, που αποτελούσε κομματικό θέσφατο για το τότε ΚΚΕ. Η ίδια αντίληψη και πρακτική, ότι δηλαδή «ό,τι είναι καλό για το κόμμα, είναι και για το λαό» διέπει σήμερα το αντίστοιχο κόμμα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πολιτική ζωή της χώρας.
Μήπως λοιπόν, ο Άρης είχε δίκιο, όταν διαφωνούσε με τις διαρκείς ταλαντεύσεις της ηγεσίας του κόμματος, που συστηματικά πάταγε σε δύο βάρκες, όπως έλεγαν τότε.
Αλλά, από την στιγμή της διαφωνίας δεν υπήρχε έλεος. Η ηγεσία δεν λαμβάνει υπόψη της ούτε ποιος είναι, ούτε τι έχει προσφέρει. Το Π.Γ. ο Σιάντος και ο Ιωαννίδης τον εξαπατούν. Τον στέλνουν στα βουνά της Ηπείρου, προς την Αλβανία, να περιφέρεται περιμένοντας τα απαραίτητα κομματικά έγγραφα, που δεν έφθασαν ποτέ.
Έρχεται ακόμη το άρθρο στον Ριζοσπάστη της 31-5-1945 με υπογραφή Ν.Ζ., Νίκος Ζαχαριάδης δηλαδή. «Όποιον διαφωνεί, όποιον αντιδρά ακόμα, θα τον χτυπήσουμε ανοιχτά και θα τον διώξουμε».
Ο Νίκος Ζαχαριάδης έχει υιοθετήσει απολύτως την μέχρι τότε γραμμή της ηγεσίας. Και όταν διαπιστώνει από τις διάφορες εκθέσεις ότι δύσκολα συγκρατούνται οι παλιοί αντάρτες να μην προσχωρήσουν στον Άρη, τον καταγγέλλει ανοικτά, επώνυμα και με αήθεις χαρακτηρισμούς. Το τέλος έχει προδιαγραφεί. Στις 16 Ιουνίου του 1945 εδώ στην Μεσούντα ολοκληρώνεται η πολιτική δολοφονία του Άρη Βελουχιώτη. Διαπομπεύεται από τους διώκτες του. Το κεφάλι του, μαζί με το κεφάλι του Τζαβέλα περιφέρεται στα γύρω χωριά για να καταλήξει να εκτεθεί σε κοινή θέα στη κεντρική πλατεία των Τρικάλων.
Στις 16 Ιουνίου 1945, την ημέρα του θανάτου του δημοσιεύθηκε με ανεπίτρεπτους και πάλι χαρακτηρισμούς, η διαγραφή του Άρη από το κόμμα εις επίρρωση της παντοδυναμίας του Νίκου Ζαχαριάδη.
Εκείνη την ημέρα ο Άρης Βελουχιώτης δολοφονήθηκε δύο φορές.
Ο Άρης παρέμεινε μέχρι τέλους ένας αγνός ιδεολόγος. Συγκαταλέγεται στους ασυμβίβαστους επαναστάτες, σε αυτούς που υπερβαίνουν τα όρια ενός λαού και γίνονται παγκόσμια σύμβολα αγώνα, όπως ο Τσε Γκεβάρα.
Και οι δύο ήσαν απολύτως αφοσιωμένοι στο λαό και στον αγώνα.
Και οι δύο ήσαν φορείς ευρύτερης παιδείας, καλλιέργειας και πολιτικής συγκρότησης.
Και οι δύο ήσαν ανυπότακτοι και αντικομφορμιστές.
Και οι δύο πέθαναν νωρίς.
Καπετανέοι, Μαυροσκούφηδες και Αντάρτες,
σήμερα ήρθαμε με λίγους, αλλά το ξέρουμε ότι κουβαλάμε πολλούς. Εμείς δεν ξεχάσαμε. Εμείς τα παιδιά σας που σμίξαμε στα ίδια μέρη, στα δικά σας χνάρια.
Γιούρα, Λέρος, Αίγινα, Κέρκυρα, Γεντικουλέ, Μπουμπουλίνας, Εάτ-Εσα, Αλικαρνασσός, Παρθένι, Ωροπός, Κορυδαλλός. Στην παρανομία, στην Νομική, στην Εμπορική, στη Βιομηχανική, στη Θεσσαλονίκη, στα Γιάννενα, στο Πολυτεχνείο. Γι αυτό ήρθαμε σήμερα. Να σας αφουγκραστούμε, να σας μιλήσουμε.
Να σας πούμε ότι έγιναν πολλά και πολλά δεν έγιναν. Ότι πολλά μέλλει να γίνουν.
Να σας πούμε για την οδυνηρή κατάρρευση των ελπίδων και των ονείρων σας, αλλά και των δικών μας.
Να σας πούμε για τη μαύρη δεκαετία στο γύρισμα του αιώνα, της μονοκρατορίας των αιματοβαμμένων ανακατατάξεων και επεμβάσεων.
Των πολύμορφων καινούργιων δεσμών που χαλκεύονται για τους λαούς του κόσμου, για τους αποκλεισμένους αυτού του κόσμου.
Αλλά, και για την καινούργια αλληλεγγύη που υφαίνεται σε πολλές μεριές του πλανήτη.
Εκεί στο μακρινό Σιάτλ. Στο Γκέτεμπουργκ. Στην Πράγα. Στη Γένοβα. Στις φτωχογειτονιές του Παρισιού και του Λονδίνου. Σε όλη τη Νότια Αμερική.
Δήλωση του Αλέξη Τσίπρα Προέδρου του ΣΥΝ
για τον Άρη Βελουχιώτη
Ο ‘Aρης Βελουχιώτης υπήρξε η πιο εμβληματική ηγετική μορφή του κινήματος της Ελληνικής Αντίστασης, που υπήρξε ίσως το μεγαλύτερο αντιστασιακό κίνημα της Ευρώπης. Στο πρόσωπό του σήμερα τιμάμε μια ολόκληρη γενιά που, περήφανη, αντιστάθηκε και έγραψε την λαμπρότερη σελίδα στη νεότερη ιστορία του τόπου. Μια γενιά που γι’ αυτόν το λόγο συκοφαντήθηκε, κυνηγήθηκε, εξοντώθηκε στις φυλακές και τις εξορίες.
Η παρουσία μας εδώ είναι φόρος τιμής σε αυτή τη γενιά των αγωνιστών και των αγωνιστριών και στο πρόσωπο του ‘Aρη Βελουχιώτη, που μας έχουν αφήσει μια βαριά κληρονομιά. Ενωμένοι να αφυπνίσουμε τις δυνάμεις της κοινωνίας, να γράψουμε καινούριες σελίδες αγώνα στην ιστορία του τόπου. Το μήνυμα της Εθνικής Αντίστασης και του Άρη είναι το μήνυμα της ενότητας, της αντίστασης, της ανυπακοής, το μήνυμα της αναμέτρησης με την πραγματικότητα και την ζωή που άλλοι θέλουν να μας επιβάλλουν. Γιατί μόνο έτσι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Επιμέλεια ΔιΠ
