[Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από την εισήγηση του υποδιοικητή Μάρκος, του Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού, στην "Πρώτη Διεθνή Συνάντηση στη Μνήμη τού Αντρέ Ομπρί", που έγινε στο Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας της πολιτείας Τσιάπας του Μεξικού το Δεκέμβριο του 2007. Δημοσιεύθηκε, μεταφρασμένο από τον Κώστα Παπαθωμόπουλο, στην "Αλάνα" του Μαρτίου 2008.]

Ειπώθηκε προηγουμένως -και σωστά- ότι οι αντισυστημικοί αγώνες δεν θα πρέπει να περιορίζονται σε αυτό που οι ορθόδοξοι αποκαλούν υποδομή ή βάση των κοινωνικών σχέσεων του καπιταλισμού. Το να υποστηρίζουμε ότι ο κεντρικός πυρήνας τής καπιταλιστικής κυριαρχίας βρίσκεται στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τους άλλους χώρους τής κυριαρχίας.

Είναι ξεκάθαρο για μας ότι οι μετασχηματισμοί δεν θα πρέπει να εστιάζουν μόνο στις υλικές συνθήκες. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει για μας ιεράρχηση των πεδίων. Δεν υποστηρίζουμε ότι ο αγώνας για τη γη είναι πρωταρχικός σε σχέση με τον αγώνα τού φύλου, ούτε ότι αυτός είναι πιο σημαντικός από τον αντίστοιχο για την αναγνώριση και το σεβασμό τής διαφοράς. Σκεφτόμαστε, αντίθετα, ότι κάθε ξεχωριστή έμφαση είναι σημαντική και ότι θα πρέπει να είμαστε ταπεινοί και να αναγνωρίσουμε ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή οργάνωση ή κίνημα που να μπορεί να ισχυριστεί ότι καλύπτει όλες τις πλευρές τού αντισυστημικού αγώνα, δηλαδή του αντικαπιταλιστικού αγώνα. Αυτή η παραδοχή είναι η βάση τής Έκτης Διακήρυξης της Ζούγκλας Λακαντόνα. Έχει ως αφετηρία την αναγνώριση και την αποδοχή τού εύρους τού ονείρου μας και της στενότητας της δύναμής μας. [...]

Το αντισυστημικό κίνημα που προσπαθούμε να στήσουμε στο Μεξικό ξεκινά από αυτή τη θεμελιώδη παραδοχή: πρέπει να είναι με το άλλο, με το διαφορετικό, που μοιράζεται πόνους και ελπίδες, που βλέπει στο καπιταλιστικό σύστημα τον υπεύθυνο της κατάστασής του και της αδικίας. Και αυτό, πιστεύουμε, είναι εφικτό μόνο με την αμοιβαία γνωριμία που καταλήγει σε σεβασμό. Γι’ αυτό, η Έκτη Διακήρυξη και η Άλλη Καμπάνια στο Μεξικό ακολούθησαν μέχρι τώρα αυτά τα βήματα: ένα πέρασμα της λίστας, μια παρουσίαση όπου ο καθένας και η καθεμία είπε ποια είναι, πού βρισκόταν, πώς έβλεπε τον κόσμο και τη χώρα μας, τι ήθελε και πώς σκόπευε να το κάνει. [...]

Δεν είναι ούτε ήταν στόχος τού EZLN να δημιουργήσει ένα κίνημα υπό την ηγεμονία του, ομογενοποιημένο με τους χρόνους και τους τρόπους του. Θέλαμε, και θέλουμε, ένα πλατύ κίνημα, με όλο το εύρος των από κάτω τής χώρας μας, αλλά με στόχους ξεκάθαρους, διάφανους, οριστικούς και καθοριστικούς: τον ριζικό και βαθύ μετασχηματισμό τής χώρας μας, την καταστροφή, δηλαδή, του καπιταλιστικού συστήματος.

Δεν είπαμε ψέματα, ούτε πριν ούτε και τώρα. Δεν μας ενδιαφέρουν τα μπαλώματα ούτε οι μεταρρυθμίσεις, επειδή απλώς δεν μπαλώνουν τίποτα και δεν μεταρρυθμίζουν ούτε καν το πιο επιφανειακό. Σε αυτούς που είναι διατεθειμένοι να ακούσουν, το έχουμε πει ξεκάθαρα: αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να μας αναγνωρίσουν τα δικαιώματά μας, να μας αφήσουν να είμαστε αυτό που είμαστε, όπως είμαστε, με λίγα λόγια να μας αφήσουν στην ησυχία μας. Δεν μας ενδιαφέρουν ούτε οι θέσεις, ούτε τα αξιώματα, ούτε τα αγάλματα και τα μνημεία, ούτε να περάσουμε στην Ιστορία. Αυτό που θέλουμε είναι να μπορούμε να ξυπνάμε το πρωί χωρίς ο φόβος να είναι στην ημερήσια διάταξη. Ο φόβος να είμαστε ιθαγενείς, γυναίκες, εργάτες και εργάτριες, ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, νέοι, ηλικιωμένοι, παιδιά, άλλες, άλλοι. Αλλά πιστεύουμε ότι αυτό δεν είναι δυνατό στο ισχύον σύστημα, τον καπιταλισμό.

Αναζητήσαμε και βρήκαμε σκέψεις και εμπειρίες διαφορετικές αλλά παρόμοιες. Ήμαστε μέρος, αλλά κυρίως μαθητές και μαθήτριες, της πιο όμορφης παιδαγωγικής άσκησης που οι ουρανοί και τα εδάφη τού Μεξικού έχουν αντικρίσει στην ιστορία τους. Ήταν και είναι τιμή να αποκαλούμε συντρόφισσες και συντρόφους λαούς, οργανώσεις, ομάδες, συλλογικότητες και άτομα από όλο το φάσμα τής αντίθεσης στον καπιταλισμό στη χώρα μας.

Δεν είμαστε πολλοί, πολλές, είναι αλήθεια. Αλλά είμαστε. Και σε αυτούς τους καιρούς τής βολικής αοριστίας, των ψευδαισθήσεων και των αναχωρητισμών, αυτό είναι και θα είναι το κομμάτι που το όνειρό μας χρειάζεται για να ξεκινήσει να περπατά στη μεγάλη διαδρομή του προς την πραγματικότητα. [...]

Του υποδιοικητή Μάρκος