Το τελευταίο χρονικό διάστημα η ΑΚΡΙΒΕΙΑ έχει εισβάλει επιθετικά στη ζωή μας, εξαφανίζει τα εισοδήματά μας και δημιουργεί συνθήκες γενικευμένης ανασφάλειας και φόβου για το μέλλον.

Το πρόβλημα δε μπορεί να μείνει καλυμμένο, τα ΜΜΕ σπάνε τη σιωπή και η αγωνία των καθημερινών ανθρώπων, η αγωνία μας, ορμάει στο σαλόνι μας.

Οι κυβερνητικοί παράγοντες αναγκάζονται ν’ αναγνωρίσουν το πρόβλημα, τελευταία μάλιστα: εξαγγέλλουν μέτρα κατά της ακρίβειας, που φτάνουν τον αριθμό 51, συντάσσουν  και απευθύνουν και  επιστολή στον κ. Μπαρόζο. Φροντίζουν όμως ν΄ απαλλάξουν τον εαυτό τους και τις εφαρμοζόμενες συναινετικά από το δικομματισμό, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, νεοφιλελεύθερες πολιτικές: «η ακρίβεια είναι εισαγόμενη», αποφαίνονται.

Για κακή τους τύχη, όμως, ανακοινώνεται συγκριτική έρευνα, με τις τιμές των προϊόντων πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης στα ράφια των ελληνικών και ευρωπαϊκών super market. Πώς να εξηγηθεί με αληθοφάνεια, ότι οι τιμές στην Ελλάδα είναι 20, 30, 40, 50…% ακριβότερες από άλλες χώρες της Ευρώπης, ενώ τα εισοδήματα και οι συντάξεις βρίσκονται στο 60% περίπου του μέσου όρου των χωρών της ζώνης του ευρώ; Πώς να χωνευθεί από τους πολίτες - ακόμη κι από αυτούς που μέσα στα γενικότερα αδιέξοδα αποσβολώθηκαν από τη μεγάλη διάκριση της πατρίδας μας, της «μικρής ελλαδίτσας», κατά Ψωμιάδη, στη  Eurovision με την Καλομοίρα - πώς να χωνευθεί ότι η ελληνική φέτα πουλιέται ακριβότερα στην Ελλάδα απ’ ότι π.χ. στη Γερμανία;

Στο σύστημα επήλθε ανισορροπία:

- Τι έγιναν οι θεωρίες για την αυτορύθμιση των αγορών, που όσο πιο πολύ αφήνονται ελεύθερες, δηλαδή ασύδοτες, τόσο το καλύτερο για την ποιότητα και τις τιμές; Πώς να αιτιολογηθεί από τις δυνάμεις του δικομματισμού, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που, πιστές τόσα χρόνια στο θεό της αγοράς και στις συνταγές του νεοφιλελευθερισμού, δημιούργησαν θεσμικό πλαίσιο κατάλληλο για την ασύδοτη διαμόρφωση των τιμών και συγχρόνως αποδυνάμωσαν τους όποιους ελεγκτικούς μηχανισμούς με αποτέλεσμα τις εναρμονισμένες πρακτικές (καρτέλ) στις ολιγοπωλιακά διαρθρωμένες αγορές και τη διαμόρφωση τιμών κατά το δοκούν;

- Πώς να δικαιολογηθεί το γεγονός, ότι το χορό της ακρίβειας, τον σέρνει πρώτη η κυβέρνηση με τις ανατιμήσεις: στη ΔΕΗ μέχρι 16%, στα μέσα μεταφοράς μέχρι 100%, στα διόδια μέχρι 135% κλπ; Αλλά μήπως  η κυβερνητική πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων (τώρα και με τη μέθοδο ΣΔΙΤ) και της υποβάθμισης των συλλογικών και κοινωνικών αναγκών, δεν διευρύνει τις ανάγκες και το κόστος ζωής, μεταφέροντας συνεχώς τα βάρη, για την κάλυψη των αναγκών υγείας, παιδείας κλπ, στην κοινωνία; Η μήπως η δικομματική συναίνεση σ’ αυτή την πολιτική, δεν κάνει πιο οξύ το πρόβλημα της ακρίβειας;

- Πώς να αιτιολογηθεί, ακόμα, το μοντέλο μιας οικονομίας, που συρρικνώνει την αγροκτηνοτροφική παραγωγή στο 3% περίπου του ΑΕΠ και ως εκ τούτου την αφήνει, εντελώς, εκτεθειμένη στις διεθνείς μεταβολές των  τιμών, ακόμη και στα είδη πρώτης ανάγκης;

Χωρίς να υποτιμούμε, το αντίθετο μάλιστα, τις επιπτώσεις από την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή της, που εκφράζεται με τη ραγδαία άνοδο των τιμών: των τροφίμων και του πετρελαίου (άνοδο που σε μεγάλο μέρος οφείλεται στα κερδοσκοπικά παιχνίδια του παγκοσμιοποιημένου χρηματιστικού κεφαλαίου) δεν μπορούμε να δώσουμε συγχωροχάρτι στις πολιτικές του εναλλασσόμενου σε κυβερνητικούς ρόλους δικομματισμού.

Αυτή η πολιτική δεν είναι ουδέτερη. Η ακρίβεια αποτελεί έναν πρόσθετο μηχανισμό του συστήματος, για την αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ του κεφαλαίου. Όταν οι πολλοί βλέπουν να εξανεμίζεται το εισόδημά τους, αυτό δεν χάνεται περιπλανώμενο, αλλά κάπου πάει και πάει σ’ αυτούς που μονοπωλούν την αγορά, τόσο ως παραγωγοί εμπορευμάτων, όσο και ως εμπορικό και τραπεζικό κεφάλαιο. Πάει σ’ αυτούς που μέσα από κάθε κρίση, βγαίνουν πιο δυνατοί και  αποτυπώνεται στην έκρηξη των κερδών κατά 30, 40, 50, 60, 70…%, των εισηγμένων στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεων και ιδιαίτερα των τραπεζών.

Η αριστερά, η κοινωνία, δεν μπορούν να περιμένουν την αυτορύθμιση των αγορών. Οι αγορές και η κερδοσκοπία δεν έχουν ενδογενή όρια. Απαιτείται ένα διαρκές κίνημα ενάντια στην ασυδοσία των αγορών και την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία, αλλιώς η ακρίβεια θα μας πνίξει.

Ο αγώνας, στο πεδίο αυτό, είναι εντελώς αναγκαίος, αλλά ασφαλώς δεν είναι επαρκής. Χρειάζονται ριζικές αλλαγές στην κατεύθυνση ενός διαφορετικού μοντέλου ανάπτυξης και διανομής των αποτελεσμάτων της. Χρειάζεται ένα νέο εναλλακτικό κοινωνικό σχέδιο, που όχι μόνο η υλοποίηση αλλά και η διαμόρφωσή του, θα στηρίζεται στην ενεργό συμμετοχή και δράση της κοινωνίας Ένα σχέδιο που θα υπηρετείται, από μια μεγάλη συμπαράταξη και της πολιτικής αριστεράς.

Είναι ο δύσκολος δρόμος, αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή. Οι φαινομενικά εύκολες λύσεις κεντροαριστεράς, τύπου Ιταλίας κλπ, αποδεικνύονται, σύντομα, ως αυταπάτες, που οδηγούν σε απογοητεύσεις και μεγάλα πισωγυρίσματα.