Το πλοίο φεύγει.. Ιούνιος 7, 2008
Posted by FORUM ΠΡΕΒΕΖΑΣ in Αριστερά, Πολιτική.Tags: 6ο ΤΕΥΧΟΣ
add a comment
…ή μάλλον βουλιάζει! Όπου πλοίο η κυβερνητική πολιτική κι όπου θάλασσα η Οικονομία. Γενικώς τα’ έκανε θάλασσα η ταπεινή και σεμνή κυβέρνησή μας.
Μετά τη Σύμπραξη Ιδιωτικού Δικαίου( ΣΔΙΤ ) που είναι και της μόδας στην Πρέβεζα, είχαμε μια τύπου ΣΔΙΤ σύμπραξη ΓΣΕΕ και εργοδοτών για αύξηση των μισθών κατά ένα κουλούρι. Της ωραίας ιδιωτικοποίησης δηλαδή. Η δε ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ πολύ στεναχωρήθηκαν χρονιάρα μέρα την Πρωτομαγιά με τις «σταλινικές» συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και κατόπιν τούτου κατάπιαν αμάσητο το κουλούρι. Αχ αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ.
Και καλά όλα τ’ άλλα. Δεν έπαιρναν τουλάχιστον υπόψη τους την ακρίβεια η οποία μεταλλάσσεται αναντίστοιχα από τις τρελές τιμές του πετρελαίου. Πιο τρελή αυτή! Ας έκαναν κάτι. Να κλείσουν τα μάτια. Ας έδιναν κάτι. Ας έπαιρναν υπόψη τα σοφά λόγια και τα μεγάλης πολιτικής οξυδέρκειας λόγια συγγραφέα –αδελφού του Γιώργου Παπανδρέου (του ΠΑΣΟΚ ντε) Νίκου που μάλωνε τους διαδηλωτές του πολέμου κατά του Ιρακ που σε λίγο θα ήταν έτοιμοι να γίνουν δηλωσίες εν ονόματι των χαμηλών τιμών του πετρελαίου που δεν έγιναν όμως ποτέ χαμηλές.Μείναμε με το κουλούρι. Οι κυβερνώντες στεναχωριούνται απλά για την ακρίβεια ,δεν μπορούν να κάνουν κάτι, ο ανταγωνισμός θα λειτουργήσει (μόνο όμως για χάρη των πλουσίων).κατηγορούν τους προηγούμενους, οι προηγούμενοι τους τωρινούς κι όλοι τους μαζί εμάς γιατί θέλουμε καλύτερη ζωή, εργασία, συντάξεις, δημόσια υγεία, δημόσιο ΟΤΕ, όχι ΣΔΙΤ, καλύτερους μισθούς, κτλ., κτλ.
…Το πλοίο βουλιάζει και τα ποντίκια φεύγουν πρώτα…¨Ετσι από τη φύση τους είναι μαθημένα να είναι δειλά. Αφήνουν τους άλλους να τα βγάλουν σε πέρας Μας αφήνουν. Ας τους κάνουμε λοιπόν για πρώτη φορά τη χάρη. Ας δυναμώσουμε τη Ριζοσπαστική Αριστερά. Ας δυναμώσουμε τα κινήματα και τις πρωτοβουλίες ενάντια στην πολιτική. του νεοσυντηρητισμού και της ακρίβειας. Ας στηριχτούμε στις δυνάμεις μας. Κοιταχτείτε στο καθρέφτη. Δε μοιάζουμε με τα άθλια ποντίκια που έμαθαν να ζουν στη σαπίλα του συστήματος. Είμαστε εκείνοι που θέλουμε ν’ αλλάξουμε το τοπίο για να αλλάξουμε το τόπο. Όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε.
ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ Ιούνιος 7, 2008
Posted by FORUM ΠΡΕΒΕΖΑΣ in Αριστερά, Πολιτική, Πρέβεζα, Υγεία.Tags: 6ο ΤΕΥΧΟΣ
add a comment
Συζητήθηκε πρόσφατα στο Δημοτικό Συμβούλιο Πρέβεζας το θέμα της παραχώρησης δημοτικής έκτασης, που βρίσκεται στο Μύτικα Πρέβεζας, προκειμένου να ανεγερθεί το νέο Νοσοκομείο Πρέβεζας. Όπως είναι γνωστό το Δ.Σ. πριν ακόμη ενταχθεί το Νοσοκομείο Πρέβεζας στο πρόγραμμα κατασκευής με βάση τον Νόμο περί Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) αποφάσισε ομόφωνα να παραχωρήσει την εν λόγω έκταση.
Ήδη η κατασκευή του Νοσοκομείου δυναμικότητας 164 κλινών έχει ενταχθεί στις διατάξεις του νόμου 3389/2005 για τις ΣΔΙΤ με ενδεικτικό προϋπολογισμό 109 εκ. ευρώ και έχει προκηρυχθεί διαγωνισμός για την επιλογή Συμβούλου για την υλοποίησή του έργου. Στον διαγωνισμό υπέβαλαν προσφορά επτά σχήματα και αναμένεται η επιλογή ενός εξ αυτών. Ο Σύμβουλος που θα επιλεγεί θα υποστηρίξει την αναθέτουσα αρχή Δημόσια Επιχείρηση Ανέγερσης Νοσηλευτικών Μονάδων προκειμένου να προετοιμάσει και να οριστικοποιήσει τη καλύτερη μορφή Σύμπραξης και να επιλέξει τον καταλληλότερο Ιδιωτικό Φορέα Σύμπραξης.
Σύμφωνα με την προκήρυξη του διαγωνισμού ο Ιδιωτικός Φορέας Σύμπραξης θα αναλάβει την μελέτη, χρηματοδότηση, κατασκευή, συντήρηση, τεχνική διαχείριση, φύλαξη των κτιρίων , την παροχή του απαραίτητου ιατρικού και ξενοδοχειακού εξοπλισμού καθώς και την εμπορική εκμετάλλευση περιορισμένων χώρων του Νοσοκομείου για 27 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του.
Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του νέου Νοσοκομείου θα είναι πλήρως ενταγμένο στο ΕΣΥ και θα παραμείνει στο Δημόσιο, όπως και η Διοίκηση του Νοσοκομείου.
Ο Συνασπισμός έχει καταδικάσει κατ’ επανάληψη την επιχειρούμενη παραχώρηση δημόσιων υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα μέσω των ΣΔΙΤ. Ιδιαίτερα στον τομέα της Υγείας που αποτελεί κοινωνικό αγαθό, δεν είναι αποδεκτή καμιά προσπάθεια κερδοσκοπίας. Αντίθετα η παροχή σύγχρονων και υψηλού επιπέδου υπηρεσιών υγείας είναι συνταγματική υποχρέωση. Η κυβέρνηση αντί να αυξήσει τις δαπάνες για το ΕΣΥ και να σχεδιάσει ορθολογικά τις απαιτούμενες υποδομές σε νοσοκομεία και άλλες υγειονομικές παροχές και να τις χρηματοδοτήσει από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ανοίγει και την πόρτα της Υγείας στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Τι γίνεται όμως με το Νοσοκομείο της Πρέβεζας;
§ Μπορεί να απεγκλωβιστεί από το ασφυκτικό πλαίσιο των ΣΔΙΤ, που ακόμα και τον προϋπολογισμό του τον φτάνει στο διπλάσιο παρόμοιων έργων που χρηματοδοτήθηκαν από το Δημόσιο;
§ Πρέπει να παραχωρηθεί η έκταση του Δήμου για την ανέγερσή του;
§ Ποια είναι η άποψη της τοπικής κοινωνίας;
§ Ποια θα είναι η ανταποδοτικότητα των υπό εκμετάλλευση χώρων του Νοσοκομείου;
§ Πως θα διασφαλιστούν τα συμφέροντα του Δήμου και των Δημοτών;
§ Σε ποιο βαθμό εξασφαλίζεται ο Δημόσιος χαρακτήρας του Νοσοκομείου;
Η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα θα οδηγήσει στη λύση του προβλήματος, που δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη, αλλά αγωνιστική και ενημερωτική.
Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για τον Δήμο, την κοινωνία της Πρέβεζας, τον Συνασπισμό και συνακόλουθα τον ΣυΡιζΑ και όλους όσους ενδιαφέρονται για τα λαϊκά συμφέροντα.
Πάλη για να γίνει το Νοσοκομείο στο οικόπεδο του Δήμου, με εξασφαλισμένο τον Δημόσιο χαρακτήρα του, με ανταποδοτικότητα για τον Δήμο, με μείωση του προϋπολογισμού του, έξω από την κερδοσκοπική λογική των ΣΔΙΤ.
Να υπογραφεί σύμβαση που να εγγυάται με την δύναμη των λαϊκών κινητοποιήσεων και απαιτήσεων όλα τα παραπάνω.
Αν ο λαός της Πρέβεζας το θελήσει, μπορεί να το καταφέρει!!!
Δημήτρης Παπαδήμος
Ένα (Δημόσιο;) Νοσοκομείο για την Πρέβεζα: μια καμπάνια που δεν έγινε Ιούνιος 7, 2008
Posted by FORUM ΠΡΕΒΕΖΑΣ in Εργασιακά, Πολιτική, Πρέβεζα, Υγεία.Tags: 6ο ΤΕΥΧΟΣ
add a comment
Η αριστερά οφείλει να δίνει λύσεις στα μεγάλα και στα μικρά προβλήματα της καθημερινότητας. Συγχρόνως η αριστερά οφείλει να αναδεικνύει εκείνες τις κοινωνικές δομές, που δεν επιτρέπουν καλύτερες λύσεις, που θα ανταποκρίνονταν στα προβλήματα των εργαζόμενων και των περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων. Η δυσκολία για την αριστερά βρίσκεται ακριβώς στο ότι αυτές οι δυο χρεώσεις δεν επιτάσσουν πάντα την ίδια στρατηγική. Αυτό ακριβώς αντιμετωπίζουμε με την πρόταση για το νέο νοσοκομείο με ιδιωτική χρηματοδότηση, με το σύστημα της σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (στο εξής: ΣΔΙΤ). Όπως και σε πολλά άλλα ζητήματα που θα προκύψουν τώρα, που η φωνή τής ριζοσπαστικής αριστεράς ακούγεται με περισσότερο ενδιαφέρον, υπάρχουν δυο σημαντικές πτυχές: πρώτον, ποια πρέπει να είναι η πρόταση και η παρέμβασή μας που συμβιβάζει τις δυο χρεώσεις, και δεύτερον, πόσοι, και με ποιες διαδικασίες, συμμετέχουν στη διαμόρφωση της όποιας παρέμβασής μας.
Υπάρχει μεγάλη συμφωνία στους κόλπους τής αριστεράς για τις ΣΔΙΤ. Ξέρουμε από την εμπειρία αλλού ότι, ενώ αυτές οι συμπράξεις μεταξύ του δημοσίου και του ιδιωτικού κεφαλαίου παρουσιάστηκαν σαν μια τεχνοκρατική πρόταση που αφορούσε μόνο τη χρηματοδότηση έργων, στην ουσία αλλάζουν τις παραμέτρους, τη δομή, δηλαδή, της επενδυτικής πολιτικής τού κράτους. Ιδιαίτερα για το χώρο των νοσοκομείων η βρετανική εμπειρία είναι καταλυτική. Έχουμε νοσοκομεία που δεν αναβαθμίζονται, γιατί το κέρδος βρίσκεται σε νέο έργο, συχνά μακριά από το κέντρο τής πόλης. Αυτό βέβαια αυξάνει το κόστος για τους φορολογούμενους μακροπρόθεσμα, αλλά και για τους πελάτες (πρέπει να αρχίσουμε να συνηθίζουμε τη νέα ορολογία), που πρέπει να πληρώνουν συγκοινωνίες και ιδιωτικά πάρκινγκ. Έχουμε νοσοκομεία που το τελικό κόστος τους ήταν πολύ μεγαλύτερο από όσο μας είχαν υποσχεθεί, μια και ο ιδιωτικός τομέας αντιμετωπίζει μεγαλύτερο κόστος δανεισμού από το δημόσιο και πρέπει να παρουσιάσει “ικανοποιητικό” κέρδος για τους μετόχους του. Τέλος, έχουμε και νοσοκομεία που, για να ανταποκριθούν στα διάφορα οικονομικά προβλήματα που παρουσιάστηκαν, αναγκάστηκαν να λειτουργούν με ιδιωτικά και όχι με κοινωνικά κριτήρια, κλείνοντας κάποια τμήματα – για παράδειγμα: γηριατρικά και ψυχιατρικά– προς όφελος άλλων. Και όλα αυτά δεν έγιναν, ή δεν φάνηκαν, αμέσως, αλλά σταδιακά, με σκοπό να περιοριστούν οι κοινωνικές αντιστάσεις.
Το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Γιατί και στο νοσοκομείο της Πρέβεζας μας υπόσχονται ότι οι εργασιακές σχέσεις δεν θα αλλάξουν και ότι το μάνατζμεντ δεν θα παραχωρηθεί στον ιδιωτικό τομέα. Μόνο που ξέρουμε ότι ο ιδιωτικός τομέας δουλεύει σαν τους πλασιέ εγκυκλοπαιδειών –το βασικό είναι να μην τους αφήσεις να βάλουν το πόδι τους μέσα από την πόρτα τού σπιτιού σου! Με αυτή την έννοια οι δεσμεύσεις για το νοσοκομείο τής Πρέβεζας είναι αδύνατες, και όχι μόνο από νομικής πλευράς. Η εμπειρία αποδεικνύει ότι η είσοδος του ιδιωτικού τομέα μετατρέπει τους συσχετισμούς ισχύος στην κοινωνία, μειώνοντας έτσι τη δυνατότητα δημοκρατικής παρέμβασης της κοινωνίας για τα κοινωνικά και τα οικονομικά ζητήματα.
Σημαίνει αυτό ότι ο Δήμος δεν θα πρέπει να παραχωρήσει το οικόπεδο; Μια άποψη λεει ότι δεν μπορούμε να σηκώσουμε ως αριστερά μια καμπάνια που θα διακινδύνευε το νέο νοσοκομείο. Ο κόσμος θέλει το νοσοκομείο και στην ουσία προκρίνει το άμεσο, την κάλυψη σημαντικών αναγκών, και όχι το γεγονός ότι αλλάζει ένα πλαίσιο που θα το βρει μπροστά του κάποτε στο μέλλον. Αλλά, αν έτσι έχουν τα πράγματα, πώς παρεμβαίνουμε για τις δομές τής κοινωνίας; Πώς καταφέρνουμε να κάνουμε τον κόσμο να βλέπει τα πράγματα με άλλες ιδέες; Πώς αλλάζουμε την ατζέντα τής πολιτικής; Μια απάντηση είναι ότι η καμπάνια κατά των ΣΔΙΤ πρέπει να δοθεί στο κεντρικό επίπεδο. Και βεβαίως μπορούν, και οφείλουν, να κάνουν οι βουλευτές τής αριστεράς μια επερώτηση στη βουλή για το νοσοκομείο τής Πρέβεζας. Αλλά συνήθως οι κεντρικές καμπάνιες αντλούν τη δύναμη τους από την τοπική κινηματική δράση. Άλλο βάρος έχει η κεντρική παρέμβαση που χτίζει πάνω σε ζωντανές δυνάμεις τής κοινωνίας, που αντιδρούν.
Αλλά τέτοια καμπάνια δεν δημιουργήθηκε στην Πρέβεζα. Δεν πήγαμε στο κόσμο για να μιλήσουμε, για να συζητήσουμε, για να ενεργοποιήσουμε αντιστάσεις. Μια τέτοια καμπάνια θα μπορούσε να είχε παρέμβει τουλάχιστον στο επίπεδο των ιδεών, κάτι που θα αποτελούσε χρήσιμη παρακαταθήκη για το μέλλον.
Στην αριστερά, δε θέλουμε πεφωτισμένες ηγεσίες, όσο κι έντιμες, όσο και καλοπροαίρετες και να είναι, να αποφασίζουν για το τι μπορεί να σηκώσει μια κοινωνία. Θέλουμε την ενεργή παρέμβαση της ίδιας της κοινωνίας.
Νομίζουμε πως υπάρχει περιθώριο να κερδίσουμε το χαμένο χρόνο και να χειριστούμε την υπόθεση με όρους κοινωνίας.
Ευκλείδης Τσακαλώτος
Σχόλια για την επικείμενη κατασκευή νου νέου Νοσοκομείου Πρέβεζας, με ΣΔΙΤ; Ιούνιος 7, 2008
Posted by FORUM ΠΡΕΒΕΖΑΣ in Αριστερά, Πολιτική, Υγεία.Tags: 6ο ΤΕΥΧΟΣ
add a comment
Είναι σωστή η άποψη του Ιατρικού Συλλόγου Πρέβεζας, του συλλόγου εργαζομένων στο Νοσοκομείο, των κομμάτων της αριστεράς, που κρούουν των κώδωνα του κινδύνου, αναφορικά με το ότι, η κατασκευή νοσοκομείου με ΣΔΙΤ, ανοίγει το δρόμο για την εμπορευματοποίηση-με καθαρό και ανοιχτό τρόπο-του χώρου της υγείας;
Κι αν αυτό είναι σωστό, πιστεύουν μερικοί ότι μπορεί να περάσει ο εκβιασμός των 2,5-3 χιλιομέτρων;
Αν δηλαδή δεν παραχωρήσετε το οικόπεδο στο Μύτικα, για να κατασκευαστεί νοσοκομείο με ΣΔΙΤ, θα το κατασκευάσουμε π.χ. στο Κανάλι ή στο Λούρο!
Υπάρχουν στ’ αλήθεια τοπικοί πολιτικοί παράγοντες, που δέχονται να παίξουν το ρόλο «αβανταδόρου» στα νεοφιλελεύθερα κυβερνητικά σχέδια για την εμπορευματοποίηση της υγείας ή απλώς εφευρίσκονται για διαπραγματευτικούς ή προσχηματικούς λόγους;
Φέρονται, δηλαδή, να συναινούν, απροκάλυπτα και καιροσκοπικά, να παραχωρηθεί οικόπεδο εκτός Δήμου Πρέβεζας, αδιάφοροι για τη μετατροπή της υγείας, σε χώρο ανοιχτής και απροσχημάτιστης κερδοσκοπίας.
Και πιστεύουν, αυτοί οι τοπικοί παράγοντες, αν αληθεύουν οι φήμες, ότι, με ενέργειες που έρχονται σε αντίθεση με τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των συμπολιτών τους, θα υπηρετήσουν, ακόμη κι αυτό, το πολιτικό τους μέλλον;
Δεν αλλάζει ο χαρακτήρας του Νοσοκομείου, ισχυρίζονται μερικοί, θα παραμείνει στο ΕΣΥ, αυτό για ν’ αλλάξει απαιτείται τροποποίηση νόμου.
Για ποιο δημόσιο σύστημα υγείας, αλήθεια, θα μιλάμε, όταν ήδη από τη Διυπουργική Απόφαση για το Νοσοκομείο Πρέβεζας, οι υπηρεσίες: στάθμευσης, καθαριότητας, ιματισμού, ξενοδοχειακού αλλά και ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ, θα περάσουν στον ιδιώτη «επενδυτή», έναντι πανάκριβου ενοικίου;
Και δε δημιουργείται, άραγε, αρνητικό κίνητρο, για τον εκσυγχρονισμό του τεχνολογικού εξοπλισμού του νοσοκομείου, αφού η όποια επένδυση-αγορά θα μειώνει τα κέρδη του;
Και τι αξία θα έχει, τότε, η επίκληση του δημόσιου management;
Δε γίνεται αλλιώς, ακούγεται, η πλειονότητα των συμπολιτών μας θέλουν το νοσοκομείο!
Αλήθεια, αυτό είναι το δίλημμα, ποιοι, δηλαδή, θέλουν και ποιοι όχι, να γίνει νέο νοσοκομείο;
Ή το δίλημμα είναι κατασκευή δημόσιου νοσοκομείου για προστασία του κοινωνικού αγαθού της υγείας ή παράδοση της δημόσιας υγείας στα κατασκευαστικά και κερδοσκοπικά συμφέροντα του χώρου της υγείας;
Νοσοκομείο να ‘ναι, δηλαδή κι ότι να ‘ναι;
Μήπως υποτιμούν, μερικοί, την πολιτική αντίληψη και την κοινωνική ευθύνη των Πρεβεζάνων;
Είναι δυνατόν να νομίζουν ότι θα συναινέσουν οι γονείς για την υποβάθμιση και ιδιωτικοποίηση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, για τους ίδιους αλλά και για τα παιδιά τους;
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι, το διακύβευμα δεν είναι: ποια περιοχή θα «κερδίσει» τα γειτονικά προς το νέο νοσοκομείο ενοικιαζόμενα, τις κλίνες, τα σουβλάκια κλπ, για τους συνοδούς και επισκέπτες των ασθενών!
Το διακύβευμα δεν είναι τοπικο-γεωγραφικό, όσο κι αν έχει τη σημασία του.
Το πραγματικό διακύβευμα είναι αν θα έχουμε ΔΗΜΟΣΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ Ή κερδοσκοπική ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, άμεση και απροσχημάτιστη, που θα πουλάει τις παροχές της ανάλογα με την τσέπη των ασθενών-πελατών!
Θα το αφήσουμε να περάσει;
Η.Χ.
Υ.Γ.: Οι αποφάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων, ευτυχώς, αλλάζουν, ακόμα κι οι ομόφωνες και μάλιστα χωρίς ν’ απαιτείται, οι νέες, οι τροποποιητικές αποφάσεις, να είναι ομόφωνες. Πολική βούληση, όμως, απαιτείται.
ΑΛΗΘΙΝΑ…..ΨΕΜΑΤΑ Ιούνιος 7, 2008
Posted by FORUM ΠΡΕΒΕΖΑΣ in Αριστερά, Πολιτική, Πολιτισμός.Tags: 6ο ΤΕΥΧΟΣ
add a comment
Αυτό τον καιρό που η ευφορία σ΄ ένα κομμάτι της Αριστεράς δικαιολογημένα περισσεύει η πρόσκληση από τους φίλους του forum για κάποιο σημείωμα με ξάφνιασε ευχάριστα.
Βέβαια το θέμα του σημερινού σημειώματος δεν φαίνεται από πρώτη ματιά νάναι εντός κλίματος. Μπορεί και όχι. Ας το δούμε.
Τα τελευταία καλοκαίρια στην Πρέβεζα με την ευθύνη κυρίως του Πνευματικού Κέντρου γίνονται μια σειρά εκδηλώσεις με μικρή ή μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου. Ορισμένες μάλιστα με ονόματα της διεθνούς μουσικής κυρίως σκηνής προσελκύουν θεατές και από τις γύρω περιοχές Γιάννενα, Άρτα, Λευκάδα αλλά και Αγρίνιο και Ηγουμενίτσα. Δεν είναι λίγες οι φορές που ζητούν πληροφορίες και κλείνουν εισιτήρια από Κέρκυρα, Κεφαλονιά και Θεσσαλονίκη και Αθήνα ακόμη. Φυσικά οι ξένοι επισκέπτες κάνουν αισθητή την παρουσία τους.
Και μιλάμε για τις συναυλίες του Έρικ Μπάρτον, των Στράγκλερς, του Μπρέγκοβιτς, των Μπουένα Βίστα.
Έτσι χρόνο με το χρόνο η Πρέβεζα γίνεται χωρίς να το καταλαβαίνει ένα ιδιότυπο πολιτιστικό κέντρο της Δυτικής Ελλάδας. Αυτό δημιουργεί βέβαια απαιτήσεις και προσδοκίες βάσιμες ή όχι.
Είναι αρκετή η μετονομασία των <Νικοπολείων> σε <Φεστιβάλ Πρέβεζας> μια οπωσδήποτε επιβεβλημένη αλλαγή, για να καλύψει αυτές τις ανάγκες; Όχι βέβαια. Ούτε αρκεί μια <μεγάλη> συναυλία μέσα σε ένα άθροισμα θεατρικών και χορευτικών παραστάσεων των περισσότερων πρόχειρων που άλλωστε αποτελούν το πρόγραμμα όλων των επαρχιακών <φεστιβάλ> για να δικαιολογήσεις τον θεσμό.
Δυστυχώς έπρεπε να έρθει ο Λούκος στην Αθήνα για να δείξει τι σημαίνει Φεστιβάλ καταφέρνοντας με πείσμα και πολεμώντας με θεούς και δαίμονες να βάλει την πρωτεύουσα στον Παγκόσμιο Πολιτιστικό χάρτη. Αλλά βέβαια δεν μιλάμε για κάτι τόσο μεγάλο. Υπάρχουν όμως θεματικά φεστιβάλ όπως το Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας που κατάφεραν να καθιερώσουν μια πόλη χωρίς ιδιαίτερη παράδοση στο χορό σαν το αδιαμφισβήτητο κέντρο χορού της Ελλάδας.
Αλλά και το Ναύπλιο μπορεί να καυχιέται για το Φεστιβάλ κλασσικής μουσικής που φιλοξενεί στην αρχή κάθε καλοκαιριού.
Στα πιο μαζικά μπορούμε να αναφέρουμε τα φεστιβάλ στο Νεστόρειο ή στον Άρδα πολυήμερα με συναυλίες και happenings που φιλοξενούν χιλιάδες κόσμου αλλά και το <ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ> της Καβάλας .
Nα μην ξεχάσουμε το Σάνη Φέστιβαλ που οργανώνει το ομώνυμο ξενοδοχείο και είναι από τα πιο ποιοτικά και πετυχημένα στο είδος του.
Αλλά και τα φεστιβάλ του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΚΝΕ στην Αθήνα έχουν το δικό τους ενδιαφέρον.
Στην γειτονική Σερβία στο Νόβισαντ το ΕΧΙΤ θεωρήθηκε τι καλύτερο Φεστιβάλ πέρσι και φιλοξενεί εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες και το χρηματοδοτούν οι κρατικές αρχές.
Στην Μπούντβα του Μαυροβούνιου πόλη δέκα χιλιάδων το ξέρατε ότι έπαιξαν οι Rolling Stones;
Γιατί τα λέμε όλα αυτά.
Γιατί πιστεύω ότι είναι ώριμη η στιγμή για ένα πραγματικό Φεστιβάλ που να έχει διάρκεια, φιλοσοφία, προβολή.
Ένα φεστιβάλ 3 τουλάχιστον συνεχόμενων ημερών με διάφορα σχήματα με Headliner κάθε μέρας, με events, εκθέσεις κλπ.
Πιο το θέμα του; Πιστεύω η μουσική είναι που συγκινεί και ενώνει τους κατοίκους της Δυτικής Ακτής. Η λογική των <μουσικών του κόσμου> που δεν είναι αποκλειστικά World music αλλά και rock και folk και pop και διεθνείς αλλά και Έλληνες με κύριο χαρακτηριστικό τη μοναδικότητα και την εμβέλεια είναι κοντά σ’ αυτό που φανταζόμαστε.
Αυτό όμως απαιτεί εκτός των άλλων οργάνωση και χρήματα. Και κυρίως για τα χρήματα που είναι το μόνιμο πρόβλημα πρέπει Δήμος και Νομαρχία εφόσον κατανοήσουν την αξία ενός τέτοιου εγχειρήματος να συνδράμουν αποτελεσματικά. Γιατί να μην διεκδικήσουν χρηματοδότηση από την Περιφέρεια εφόσον ο χαρακτήρας θα είναι υπερτοπικός ή από το Υπουργείο Πολιτισμού ή το Υπουργείο Νέας Γενιάς ή το Υπουργείο Τουρισμού. Οι χορηγοί έπονται αλλά είναι ευκολότερο να επιχορηγήσουν ένα «Πανηπειρωτικό» γεγονός. Με εξασφαλισμένο ένα σημαντικό μέρος του προϋπολογισμού δεν κάνεις οικονομία στην προώθηση, στην οργάνωση στον εξοπλισμό και δεν «φορτώνεις» άμεσα τον κάθε θεατή με το κόστος όλων των παραστάσεων εξασφαλίζοντας την επιτυχία τους. Παράλληλα ανανεώνεις τους «κουρασμένους» χώρους υποδοχής τέτοιων γεγονότων (καθίσματα, αποδυτήρια, εκδοτήρια κλπ.) που κάθε καλοκαίρι μας ταλαιπωρούν.
Έχεις έτσι «κλείσει» και παρουσιάσει το πρόγραμμά σου από το Μάρτη με σχήματα που έχεις επιλέξει δίνοντας το δικό σου «στίγμα» και επιλέγοντας αργότερα αυστηρά τις υπόλοιπες εκδηλώσεις που παρουσιάζονται σε όλη την Ελλάδα ώστε αφενός να μην λειτουργούν ανταγωνιστικά στην δική μας προσπάθεια και αφετέρου να λειτουργούν συμπληρωματικά έχοντας ένα κάποιο επίπεδο ποιότητας. Γιατί κακά τα ψέματα η σημερινή οικονομική αδυναμία μας οδηγεί να δεχόμαστε οποιονδήποτε αρκεί να μην «αγοράσουμε» την παράστασή του.
To κείμενο διαπιστώνω ότι γράφτηκε παραμονές Πρωταπριλιάς. Όμως σαν ψέμα δεν ήταν να βλέπεις τον Eric Burdon να πίνει στου «Ζώη» ή τους Stranglers να τρώνε στην «Ψάθα» και τους κρουστούς των Buena Vista να χαιρετούν τους θαμώνες του «PR»!
Γιώργος Μήτσιος (liminto@otenet.gr)
Σχόλια Ιούνιος 7, 2008
Posted by FORUM ΠΡΕΒΕΖΑΣ in Αριστερά, Πολιτική.Tags: 6ο ΤΕΥΧΟΣ
add a comment
Ο Γιωργάκης ποδηλάτης
Με τόσα και τόσα που γράψαμε για το ποδήλατο στα προηγούμενα φύλλα μας το πήρε στα σοβαρά ο Γιωργάκης. Έτσι ποδηλατώντας πήγε ο άνθρωπος να βάλει την αλυσίδα που είχε βγεί και έπεσε. Τραυματίσθηκε σοβαρά και έτσι έκανε Πάσχα στην Αθήνα.
Κάτι ξέρουν κάποιοι ντόπιοι σύντροφοι του και τα ποδήλατα τα έχουν μόνο και μόνο για να βγάζουν καμιά φωτογραφία.
Τώρα, μετά από τόσες διαλέξεις, ας ξεχάσουμε το ποδήλατο και τους ποδηλατοδρόμους και ας κάνουμε κάτι σοβαρότερο. Όπως να προωθήσουμε την κατασκευή νέου νοσοκομείου που έχει ανάγκη ο τόπος. Έστω στην «ανάγκη» και με το κακό ΣΔΙΤ. Άμα το θέλει ο κόσμος τι να κάνουμε;
Το ερώτημα βέβαια που μπαίνει για το ΣΔΙΤ είναι εάν μετά θα τρέχουμε φωνάζοντας για τον δήθεν απειλούμενο «δημόσιο χαρακτήρα» του νοσοκομείου όπως τώρα τρέχουμε για το ξεπούλημα του ΟΤΕ.
Τελικά όποιος ανεβαίνει στο τραίνο δύσκολα κατεβαίνει.
Άλλος ένας λόγος που λέμε ότι το ποδήλατο είναι καλύτερο.
ΔιΠ
Ο δήμος και η κυκλοφοριακή εκπαίδευση
Πολύ καλή η πρωτοβουλία του Δήμου και της Περιβαλλοντικής να πάει τα παιδάκια του 8ου νηπιαγωγείου στο πάρκο (?) κυκλοφοριακής εκπαίδευσης προκειμένου να εκπαιδευτούν στα σήματα κυκλοφορίας.
Μήπως όμως αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει και η Περιβαλλοντική Εταιρεία Πρέβεζας ?
Τα δωράκια της ΔΕΗ και της Ν.Δ.
Τελικά από πιθανό έγινε πραγματικότητα. Αυτό που γράψαμε στο 1ο φύλλο μας, για τις ευνοϊκές ρυθμίσεις υπέρ του ομίλου Μυτιληναίου και το δωράκι των 55 εκατομμυρίων ευρώ κάθε χρόνο της κυβέρνησης μέσω της ΔΕΗ προς τον συμπαθή αυτό όμιλο «ρυθμίστηκε κατάλληλα».
Όπως λέει και σχετική ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, “τροποποιήθηκε από τον υπουργό ανάπτυξης η άδεια μονάδας ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο, ώστε να μπορεί να πουλά το ρεύμα που παράγει αντί να το δίνει στο Αλουμίνιο.
Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει :
Ø Ότι θα πουλούν το ρεύμα με 75 €/MWh, ενώ θα συνεχίζουν να αγοράζουν από την ΔΕΗ με 38 €/MWh. Την ζημιά βέβαια την επιβαρυνόμαστε όλοι μας και μάλιστα από μια μονάδα που επιδοτήσαμε όλοι μας να κατασκευαστεί για να προστατέψουμε το περιβάλλον μας!.
Ø Ότι οι ρύποι στην περιοχή του Κορινθιακού υπερπολλαπλασιάζονται με δεδομένο ότι ετοιμάζουν και μονάδα λιθάνθρακα 600 MW στην περιοχή. Η περιοχή μετατρέπεται σε ενεργειακό κέντρο με ανυπολόγιστες οικολογικές συνέπειες για τον Κορινθιακό.”
Και συνεχίζει η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ :
“Δυστυχώς για την τοπική κοινωνία οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι σιωπούν γεγονός που επιβεβαιώνει την ομηρία των τοπικών παραγόντων από τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.”
ΔιΠ
Ο ΟΤΕ ιδιωτικοποιείται και το ΠΑΣΟΚ πήρε τα βουνά. Επιμελώς βέβαια ξεχνά ότι αυτό ήταν που έδωσε το 60% και πλέον στους ιδιώτες. Ο νεοφιλελευθερισμός των πρασινομπλέ κυρίων της εξουσίας καταπατά κάθε δικαίωμα εργασιακό. Ποιος θα θυμάται πλέον σκέφτεται το ΠΑΣΟΚ τι κάναμε εμείς! Μάλλον όλοι το θυμούνται και το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ξεχάσει…
Ακόμη μία Πρωτομαγιά με ξεχωριστές συγκεντρώσεις, ακόμη και στην περιοχή μας. Αλήθεια σε τι ωφελούν οι διαφορετικές συγκεντρώσεις. Ας σκεφτούν τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΜΕ – ΚΚΕ, αυτό που έλεγε ο Λένιν: «…ότι πρέπει οπωσδήποτε να μάθουμε να δουλεύουμε νόμιμα και στα πιο αντιδραστικά κοινοβούλια, στις πιο αντιδραστικές συνδικαλιστικές , συνεταιριστικές, ασφαλιστικές και άλλες παρόμοιες οργανώσεις…» (Λένιν, Ο «αριστερισμός», παιδική αρρώστια του Κομμουνισμού, σ.11, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1978)
Ξεσπάθωσε η ΠΑΣΚΕ για τον ΣΥΡΙΖΑ. Κατηγόρησε τις «σταλινικές» συνιστώσες του, με αφορμή επεισόδια που εκδηλώθηκαν στη κεντρική εκδήλωση της ΓΣΣΕ στην Αθήνα. Αιχμή του δόρατος η ΠΑΣΚΕ για να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Μόνο που χώθηκε σ’ αυτή τη τρύπα και κάνει κι αυτή το φίδι.
Α.Π
Ορισμένες σκέψεις πάνω στο δράμα της ιταλικής αριστεράς Ιούνιος 7, 2008
Posted by FORUM ΠΡΕΒΕΖΑΣ in Αριστερά, Διεθνή, Πολιτική.Tags: 6ο ΤΕΥΧΟΣ
add a comment
Η 14η του Απρίλη μπορεί εύκολα να χαρακτηρισθεί σαν μαύρη μέρα για την ιταλική αλλά και την ευρωπαϊκή αριστερά. Η αντιδραστική δεξιά του Σ. Μπερλουσκόνι και της παρέας του στην κυριολεξία θριάμβευσε. Αύξησε όχι μόνο τα εκλογικά ποσοστά της, έχοντας την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή και την ιταλική Γερουσία, αλλά το χειρότερο, κατάφερε να εξοστρακίσει όλες τις δυνάμεις της αριστεράς από την ιταλική Βουλή. Καμιά δύναμη που στον ένα ή στον άλλο βαθμό θα είχε τη θέληση να αντισταθεί στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που εκ των πραγμάτων θα προωθήσει στην ιταλική κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα η δεξιά δεν υπάρχει σήμερα στο ιταλικό Κοινοβούλιο.
Το Δημοκρατικό Κόμμα του Βαλ. Βελτρόνι κατ’ εξοχήν μόρφωμα κυβερνητικής διαχείρισης απέτυχε όχι μόνο να επανέλθει στην διακυβέρνηση της χώρας αλλά κατέγραψε και τα περιορισμένα όρια της πολιτικής του εκλογικής επιρροής που δεν ξεπερνούν το 32-33% του εκλογικού σώματος.
Το Δ.Κ. του Β. Βελτρόνι του Μ. Ντα Λέμα και όλων των μεταλλαγμένων στελεχών του παλιού Κ.Κ. και της παλιάς Χριστιανοδημοκρατίας με τη φυγή τους προς νεοφιλελεύθερες επιλογές στην πραγματικότητα λάβωσαν με τον τρόπο που διαχειρίσθηκαν την κυβερνητική εξουσία ότι είχε απομείνει από την παλιά αξιοπιστία του προοδευτικού και αριστερού πολιτικού κόσμου.
Στην ουσία για τρίτη φορά συνετέλεσαν με την πολιτική τους στάση στην επαναφορά του ανεκδιήγητου Μπερλουσκόνι στην εξουσία.
Παράλληλα μέσα από τη θεωρία της χαμένης ψήφου που προεκλογικά προώθησαν με τη βοήθεια όλων σχεδόν των ΜΜΕ συνέβαλαν στην εξοστράκιση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς από τη Βουλή.
Μετά την πτώση του φασισμού η κομμουνιστική και η σοσιαλιστική αριστερά ποτέ δεν έλειψε από την ιταλική Βουλή. Πάντα πρωτοστατούσε με την παρουσία του Σ.Κ. (PSI) σε όλους τους κυβερνητικούς κεντροαριστερούς σχηματισμούς των δεκαετιών του ‘60-’70-’80, αλλά και του μεγάλου ΚΚΙ (PCI) στην αντιπολίτευση.
Πώς όμως φθάσαμε σ’ αυτό το τραγικό αποτέλεσμα; Γιατί η ιταλική αριστερά, που δεν θέλησε να εγκαταλείψει τελείως την ιστορική κληρονομιά που της άφησαν μεγάλοι ηγέτες του εργατικού σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος από τον Τερατσίνι, τον Νένι, τον Α. Κράμσι, τον Π. Τολιάτι μέχρι τον Ε. Μπερλινκουέρ σήμερα βρίσκεται σ’ αυτή τη δεινή θέση; Είναι ερωτήματα που πρέπει να απασχολήσουν όχι μόνο την ιταλική αριστερά αλλά και όλους αυτούς που σε πανευρωπαϊκό τουλάχιστον επίπεδο πονάνε, νοιάζονται και παλεύουν για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Είναι ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν όχι με λογικές επιβεβαίωσης και μικροπολιτικής μικροκομματικής αυταρέσκειας αλλά στη βάση συλλογικότητας και αλληλεγγύης. Είναι ερωτήματα που δεν μπορεί να απαντηθούν μόνο με την επικοινωνιακή ικανότητα του Σ. Μπερλουσκόνι και την πολιτική ευφυία του Ουμπ. Μπόσσι, που χρησιμοποιώντας έξυπνα τις αντιθέσεις, αλλά και αντιφάσεις της ιταλικής κοινωνίας ρίζωσε με το ξενοφοβικό και ρατσιστικό κόμμα του στη Β. Ιταλία.
Τα αίτια είναι πολλά. Το σημαντικότερο, όμως ίσως είναι αυτό της προσπάθειας για μια συνεχή μετάλλαξη, για μια αναζήτηση συνεχώς του νέου χωρίς καμιά πυξίδα πλεύσης και πολλές φορές χωρίς αρχές.
Χάθηκε η ταξικότητα
Η ιταλική αριστερά έχασε αυτό που λέμε την όχθη της, το βασικό στοιχείο της διαφορετικότητάς της. Έχασε τη βασική αντίληψη της ταξικότητάς της. Εγκατέλειψε τα κοινωνικά στρώματα, που παραδοσιακά εκπροσωπούσε κύρια στον βιομηχανικό βορρά, στα μεγάλα αστικά εργατικά κέντρα του Τορίνο, της Γένοβας, του Μιλάνου και της Τεργέστης, στη δημαγωγία για εύκολο πλουτισμό του Μπερλουσκόνι και στον αρρωστημένο ρατσιστικό τοπικισμό του Μπόσσι και όλου του μεταλλαγμένου φασιστικού συρφετού της Εθνικής Συμμαχίας του \Φίνι\ και της παρέας τους.
Η αριστερά από δύναμη κινηματική και ανατροπής έγινε στο σύνολό της σχεδόν, δύναμη θεσμική, υπερασπιστής θεσμών καπιταλιστικών, θεσμών παραγωγής σκανδάλων, ρεμούλας, διαπλοκής, θεσμών σάπιων, που έκαναν και κάνουν τους Ιταλούς πολίτες να δεινοπαθούν από τα βουνά ατων σκουπιδιών της Νάπολης μέχρι την κακοδιαχείριση των δημόσιων νοσοκομείων και σχολείων.
Τη διαμαρτυρία για τα κακώς κείμενα εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να καρπωθεί η ιταλική αριστερά στο σύνολό της από τη στιγμή που και η ίδια διαχειρίστηκε την κυβερνητική εξουσία με τον ίδιο τρόπο διαχείρισης της Κεντροδεξιάς και ορισμένες φορές ίσως και χειρότερο. Ο λαός και τα εργατικά στρώματα της Ιταλίας έχασαν την εμπιστοσύνη τους προς όλες τις δυνάμεις της αριστεράς ακόμα και τις πιο ριζοσπαστικές από τη στιγμή που και αυτές συμμετείχαν στις καταστροφικές κυβερνήσεις του Μ. Ντα Λέμα με τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία πρώτα και του Πρόντι με τις ελαστικές μορφές εργασίας μετέπειτα.
Αμερικανοποιείται η ιταλική σκηνή
Η ιταλική ριζοσπαστική αριστερά δεν τα κατάφερε να μετατοπίσει όπως σχεδίαζε και υποσχόταν τον πολιτικό άξονα της κυβέρνησης προς τα αριστερά. Δεν έδωσε ένα αριστερό προφίλ στην κυβέρνηση. Οι συνεχείς αμφιταλαντεύσεις, η αποδοχή νεοφιλελεύθερων επιλογών στις εργασιακές σχέσεις, η μείωση της αγοραστικής δύναμης των μισθών των εργαζομένων, η διατήρηση των συντάξεων πείνας σε εκατομμύρια Ιταλούς συνταξιούχους, η ανικανότητα του περιορισμού της ανεργίας, τα αντιξενικά μέτρα που θύμισαν κυβερνήσεις άλλων εποχών, η ακολουθητική στις ΗΠΑ εξωτερική πολιτική και η διατήρηση των ιταλικών στρατευμάτων κατοχής σε διάφορα σημεία του πλανήτη μαζί με τους Αμερικάνους έκανε την κυβέρνηση αυτή απωθητική πρώτα και κύρια στους αριστερούς πολίτες. Η άρνηση ψήφου προς την αριστερά ήταν αποτέλεσμα ακριβώς αυτών των λαθεμένων επιλογών της σύγχυσης και της απογοήτευσης που κυριάρχησαν στον κόσμο της. Δεν είναι τυχαίο ότι το μεγαλύτερο μέρος της αποχής σ’ αυτές τις εκλογές καταγράφετε στην Ριζ. Αριστερά.
Σήμερα η προσπάθεια αμερικανοποίησης της ιταλικής πολιτικής ζωής έγινε, σχεδόν, πραγματικότητα και λέμε σχεδόν, γιατί ακόμα δεν έχουμε ένα καθαρό δικομματικό σύστημα. Όλα, όμως, δείχνουν ότι οδεύουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Αύριο πολύ πιθανόν με συναίνεση και του Δ.Κ. να έχουμε νέο εκλογικό καλπονοθευτικό σύστημα που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει στον καθαρό δικομματισμό.
Για την ιταλική αριστερά, από τις πρώτες τοποθετήσεις των σημαντικότερων στελεχών της η λύτρωση περνά μέσα από μια νέα πολιτική και οργανωτική επανίδρυση. Μέσα από την άμεση μετεξέλιξη της συμμαχίας του “Ουράνιου Τόξου” σε ένα διακριτό πολιτικό υποκείμενο που θα καλύψει την ανάγκη ύπαρξης και για την ιταλική κοινωνία μιας σύγχρονης ριζοσπαστικής και ταξικής αριστεράς.
Βασίλης Πριμικήρης μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ
Η Πρέβεζα των Κάστρων (μία σύνοψη της οχύρωσής της) Ιούνιος 7, 2008
Posted by FORUM ΠΡΕΒΕΖΑΣ in Πολιτισμός, Πρέβεζα.Tags: 6ο ΤΕΥΧΟΣ
add a comment
Στην πόλη της Πρέβεζας έως σήμερα είναι ορατές οι οχυρώσεις της, αυτές τις οποίες οι κάτοικοι ονομάζουν κάστρα. Τα κάστρα είναι μεγάλα οικοδομικά έργα που ανήκουν στην οχυρωματική αρχιτεκτονική. Όταν έπαψαν να αποτελούν ενεργές αμυντικές «πολεμικές μηχανές», που προκαλούσαν από τη μια το δέος και συγκέντρωναν τη μήνι του εχθρού και από την άλλη αντιπροσώπευαν τη δύναμη και το άγχος της υπερασπιστών, μεταμορφώθηκαν σε «στολίδια»-μνημεία αδιάψευστοι μάρτυρες της σπουδαιότητας της θέσεως και της ιστορίας της πόλης.
Πράγματι ο Αμβρακικός κόλπος από την αρχαία εποχή ήταν σημαντικός για τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας στην περιοχή και εκ της γεωγραφικής του θέσης και της διαμόρφωσης αποτελούσε φυσικό όπλο άμυνας. Δεν είναι τυχαίο ότι το σημείο αυτό αποτέλεσε το θέρετρο της ναυμαχίας του Ακτίου, η οποία έκρινε τη τύχη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 31 π.Χ.
Κατά τη νεώτερη τοπική ιστορία ήδη από τον 15ο αιώνα, ο οποίος ήταν αιώνας ταραγμένος για την οθωμανική Αυτοκρατορία οι Οθωμανοί έκτισαν στη θέση «παλαιοσάραγα» φρούριο το οποίο ήλεγχε το στόμιο του Αμβρακικού. Το ολοκλήρωσαν οι Βενετοί στις αρχές του 16ου αιώνα.
Αυτό το φρούριο το ονομαζόμενο της «Μπούκας»είναι το παλιότερο στην Πρέβεζα καταστράφηκε δε ως αποτέλεσμα της συνθήκης του Κάρλοβιτς το 1699. Οι νεώτερες επισκευές από τον μεταγενέστερο κατακτητή της Πρέβεζας Αλή Πασά ήταν μικρού εύρους και αποξηλώθηκαν μετά την πτώση του μαζί με τα μεγαλοπρεπή «παλάτια» του .Αναφέρεται στις αρχειακές πηγές και θεωρείται το σημαντικότερο για την άμυνα της πόλης.
Το δεύτερο φρούριο, το επονομαζόμενο κάστρο του Αγ. Ανδρέα, το Ιτς Καλέ (εσωτερικό φρούριο) σώζει την κεκλιμένη τοιχοποιία του και περιμετρικά τα ίχνη της τάφρου Οι αρχειακές πηγές (χάρτες, λιθογραφίες) το εμφανίζουν στα τέλη του 17ου αιώνα. Ο Αλή Πασάς πραγματοποίησε προσθήκες οι οποίες είναι ορατές και σήμερα.
Την ίδια εποχή (του Αλή Πασά) κατασκευάζεται και η παράκτια οχύρωση της Βρυσούλας η οποία απεικονίζεται σε λιθογραφία του Γκηώ του 1834.
Το κάστρο του Αγ. Γεωργίου (Γενή Καλέ) κατασκευάστηκε από τους Τούρκους τα τέλη του 17ου αιώνα, μοιάζει με εκείνο του Αγ. Ανδρέα, σώζει πέραν του κεκλιμένου περιβόλου του οχυρώσεις και πύργους.
Το 1807 κατασκευάστηκε από τον Αλή και το Κάστρο του Παντοκράτορα (οι γνωστές «φυλακές» για τους Πρεβεζάνους) το οποίο αποτέλεσε και θα τολμούσαμε να πούμε ότι αποτελεί ταυτόχρονα το «άυλο» νεώτερο μνημείο της σύγχρονης Ιστορίας, αφού σε εκείνο το σημείο μαρτύρησαν κρατούμενοι δημοκρατικοί και Επονίτες πολίτες από τα τάγματα του Γαλάνη που τελικά εκτελέστηκαν στην Παργινόσκαλα, αλλά και μετά τον Εμφύλιο ήταν ποινικές και πολιτικές φυλακές με πολλούς ντόπια και μη επώνυμα στελέχη της Αριστεράς. Το ότι αυτό το τμήμα κατεδαφίστηκε προκειμένου να αναδειχθεί το παλαιότερο δεν αποτελεί λαμπρή σελίδα, ούτε στην ιστορία της επιστημονικής κοινότητας, ούτε σε εκείνη των τοπικών αρχών και του πρεβεζάνικου λαού, αφού τμήμα της εμφυλιακής αλλά και της σύγχρονης ιστορίας της πόλης σκεπάστηκε από τα κατεδαφισμένα τμήματα των φυλακών.
Το 1819 κατασκευάστηκε επίσης από τους Οθωμανούς απέναντι από τη «Μπούκα» φρούριο επί της ακτής του Ακτίου τα οποία ήλεγχαν απόλυτα το στόμιο του Αμβρακικού και καθιστούσαν την πόλη της Πρέβεζας απόρθητη.
Ιδιαίτερη μνεία, αφού αποτελεί και αναπόσπαστο τμήμα της οχύρωσης, οφείλουμε να κάνουμε και στην κατασκευή και ύπαρξη της τάφρου, της γνωστής «ντάπιας» κατά τους ντόπιους την οποία κατασκεύασε ο Αλή πασάς ενισχύοντας την οχύρωση της πόλης. Ξεκινώντας από τη Βρυσούλα είχε κατεύθυνση προς τα δυτικά προς το κόμβο του «Φόρου» και λίγο μετά νότια στο κάστρο του Αγ. Γεωργίου. Έτσι καλύπτονταν αμυντικά πλήρως η πόλη. Διέθετε διαπιστωμένα τρεις κατά άλλους τέσσερις πύλες: μία στη Βρυσούλα, μία στην περιοχή Φόρος, η Νικόπολη ή Μεσινή (Ούτς Καλέ)και μία στο Κάστρο του Αγ. Γεωργίου. Η ντάπια διατηρούνταν ως τις αρχές της δεκαετίας του ‘80, αλλά αποτελούσε εστία μόλυνσης και ανάχωμα στην ανάπτυξη της πόλης προς βορρά. Το κλείσιμο της «ντάπιας» συνέβαλλε στην ανάπτυξη της πόλης παρ’ όλα αυτά θα πρέπει να αξιοποιηθεί ώστε να φαίνεται τόσο η πορεία της όσο και ο τρόπος κατασκευής της. Κατά την περίοδο 1820 έως 1912 οι Τούρκοι ενίσχυσαν την οχύρωση της Πρέβεζας. Επομένως η κατάληψη της Πρέβεζας ήταν από τα πράγματα δύσκοληέτσι ώστε να υμνείται σε δημοτικό τραγούδι. Επιπλέον πρόχειρες οχυρώσεις με μορφή πολυβολείων είχαν εγκαταστήσει ο Αλή και οι Οθωμανοί στην περιοχή της Παργινόσκαλας, στο Σκαφιδάκι, στη Βρυσούλα και στη Σαλαώρα.
Τα κάστρα της Πρέβεζας είναι δυνατόν να καταστούν αξιοποιήσιμα, ιδιαιτέρως μετά την απομάκρυνση του στρατού. Χρειάζεται να υπάρξει πλήρες και ολοκληρωμένο και σαφές σχέδιο σε συνεργασία με όλους τους φορείς, Τοπική και Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, Στρατό, αρμόδια αρχαιολογική Υπηρεσία του ΥΠΠΟ κ.αλ., ώστε να αποδοθούν τα κάστρα στο λαό της Πρέβεζας, χωρίς να αλλοιώνονται τα χαρακτηριστικά τους ως μνημεία πολιτισμού, ως πραγματικά στολίδια της σύγχρονης πόλης.
Δείτε τα: Γ. Βελένη, «Οι οχυρώσεις της Πρέβεζας και της ευρύτερης περιοχής» Πρεβεζάνικα Χρονικά, τεύχη 33, (1996) 34-35, (1997) 36 (1999), Σεραφείμ Ξενόπουλου του Βυζαντίου, Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης και Πρεβέζης, (α έκδοση1884), Άρτα 200, Ν. Καράμπελα, Νικόπολις- Πρέβεζα, Πρέβεζα 1994, (Λεύκωμα), Ν. Καράμπελα, «Ο ιταλός πολιτικός Francesco Guicciardini στην Πρέβεζα και στην γύρω περιοχή», Ηπειρωτών Κοινόν, 1, 2005, σ. 59-91, Κ. Κόμης, Δημογραφικές όψεις της Πρέβεζας, 16ος-18ος αιώνας, Ιωάννινα 1999, Γ. Σμύρης, Το δίκτυο των οχυρώσεων στο πασαλίκι Ιωαννίνων (1788-1822), Ιστορική-Πολιτική-οικονομική & Χωροταξική θεώρηση, Ιωάννινα 2004, Πέτρος Φουρίκης, «Μικρά συμβολή εις την Ηπειρωτική Ιστορία, Νικόπολις -Πρέβεζα», (μέρος Β΄,Πρέβεζα), Ηπειρωτικά Χρονικά 4, 1929, σ.263-294
Απόστολος Σπ. Παπαδημητρίου
ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΙ ΑΙΩΝΕΣ Ιούνιος 7, 2008
Posted by FORUM ΠΡΕΒΕΖΑΣ in Πολιτισμός.Tags: 6ο ΤΕΥΧΟΣ
add a comment
Ιδού η μικροτάτη Παρασκευή πάλι
Σε βαφή Μεγάλης βουτηγμένη
Μετεφέρθης άρον άρον στην εντατική
εγκατάλειψή σου.
Θεράποντες ήχοι σημάντρων
μετράνε κάθε τόσο το σφυγμό σου
ο θεϊκός αδύναμος και ο απτός σκιαγμένος
νταααααααααααν α ν α ν νταντον οον οον
Μέτωπο αιμάτινο σου πλέκουν τ’ ακανθώδη
έθιμα
και επί τον ιματισμόν σου έβαλαν κλήρο
η νηστεία ο Μπαχ τα βαρελότα και η μέθοδος
να φτάνει με καρφιά στα άκρα ο πόνος.
Τι κι αν εσχίσθη το καταπέτασμα των χαμομηλιών
τι κι αν χρωμάτων στρατιαί εξεπλήττοντο
σταύρωσον σταύρωσον αλαλάζουν
τα κρεοπωλεία οι ψησταριές κι οι φούρνοι.
Δε μ’ άκουσες.
Άφησες ανύμφευτη την κόμη της Μαγδαληνής
και σπατάλησες το σπάνιο Νυμφίο άρωμά σου
για να κάνεις τεστ αληθείας στην αγάπη, στον πλησίον.
Σου φώναζα να τους αφήσεις όπως είναι
όπως τους παραλάβαμε από την υπαρξιακή παράδοση
όπως περιγράφηκαν από στόμα σε στόμα
από πικρό ποτήριον σε πικρότερο. Δε γλύτωσε
σταυρώθηκε όποιος διανοήθηκε να τοθς επαληθεύσει.
Προσκυνώ το οικείον προσφιλές μου σφάλμα σου.
Εν συντριβή περιστρέφω τη σούβλα
αδημονώντας σε αμνέ μας
Κική Δημουλά ( από τη συλλογή Ενός λεπτού μαζί)
Η ΣΤΕΦΑΝΙΑΙΑ ΝΟΣΟΣ ΧΤΥΠΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ Ιούνιος 7, 2008
Posted by FORUM ΠΡΕΒΕΖΑΣ in Υγεία.Tags: 6ο ΤΕΥΧΟΣ
add a comment
Η στεφανιαία νόσος και γενικότερα τα καρδιαγγειακά εξελίσσονται σε μια ταξική νόσο. Όλες οι εργασίες ελληνικές και ξένες οδηγούν στο συμπέρασμα ότι χτυπά μεσαία και κυρίως κατώτερα κοινωνικά στρώματα.
Ο τύπος του πλουσίου σήμερα δεν είναι ο πλαδαρός και ροδαλός βιομήχανος αλλά ο αδύνατος γιάπης που προσέχει την διατροφή του και καταναλώνει τροφές με χαμηλά λιπαρά και οικολογικά προϊόντα .Αντίθετα ένας χαμηλόμισθος είναι συνήθως υπέρβαρος με μεγάλη κοιλιά με ένα τσιγάρο μόνιμα στο στόμα που τρώγει τα λεγόμενα junk food δηλαδή τις σκουπιδοτροφές Είναι τροφές που περιέχουν πολλά κεκορεσμένα Τrans λιπαρά όπως o γύρος τα λουκάνικα η πίτσα, τα σάντουιτς,τα μπιφτέκια κλπ Η μεσογειακή διατροφή που,σύμφωνα με την μελέτη των 7 χωρών, προστάτευε πριν 30 χρονιά τους αγροτικούς πληθυσμούς της Κρήτης δεν υπάρχει πια.
Μεγάλες μελέτες καταδεικνύουν oτι η παχυσαρκία και η στεφανιαία νόσος προσβάλλει περισσότερο τους φτωχούς αγρότες και εργάτες σε σχέση με τους δημοσίους υπαλλήλους. Επίσης χτυπά αναπτυγμένα Ευρωπαϊκά κράτη με χαμηλό κατά κεφαλή εισόδημα όπως η Ιρλανδία, η Νότια Ιταλία και οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης.
Μια από τις αιτίες είναι η ασύδοτη παγκοσμιοποιημένη βιομηχανία τροφίμων που χάριν τού κέρδους χρησιμοποιεί μεγάλες ποσότητες λίπους στα προϊόντα που τα κάνει πιο νόστιμα με χαμηλή θρεπτική αξία και πιο φτηνά Αυτό το πετυχαίνει με την παγκοσμιοποίηση της γεύσης για να είναι τα προϊόντα πιο αναγνωρίσιμα και να καταναλώνονται πιο εύκολα Οι αλυσίδες των fast food εμφανίζονται σαν μανιτάρια και στο τελευταίο χωριό εκτοπίζοντας τα παραδοσιακά εστιατόρια
Μια προσπάθεια που έκανε η Ευρωπαϊκή εταιρία ελέγχου της λιπιδαιμίας για μείωση του κρυμμένου λίπους στα φαγητά είχε οικτρή αποτυχία γιατί
τα λόμπυ στην βιομηχανία τροφίμων είναι πανίσχυρα . Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η παχυσαρκία η οποία αυξάνει την πίεση την χοληστερίνη και προκαλεί τον σακχαρώδη διαβήτη που είναι η βασική αιτία για την καρδιαγγειακή νόσο
Η κατάσταση αυτή κάνει τις φαρμακευτικές εταιρείες πανευτυχείς, δημιουργούν όλο και πιο ακριβά φάρμακα για την καταπολέμηση της υπέρτασης της υπερλιπιδαιμίας αλλά ματαίως
Ότι κερδίζουμε από την θεραπεία της χοληστερίνης και της υπέρτασης το χάνουμε από την αύξηση του πάχους Είναι μια διελκυνστίδα μεταξύ της βιομηχανίας τροφίμων και των φαρμακευτικών εταιρειών
Τα χρήματα που ξοδεύουν τα ταμεία και το κράτος για 1 ΔΙΣ παχύσαρκων όλου του κόσμου θα αρκούσαν να θρέψουν 1ΔΙΣ ανθρώπων που πεθαίνουν από την πείνα
Η Ελλάδα κατέχει ακόμα μια αρνητική πρωτιά .Έχουμε τον υψηλότερο δείκτη μάζας σώματος σε όλη την Ευρώπη περίπου 28 με αποτέλεσμα να αυξάνονται δραματικά τα εγκεφαλικά τα εμφράγματα και οι καρκίνοι
Τι μπορεί να ανατρέψει αυτή την κατάσταση: Η απάντηση είναι η πρόληψη και η εκπαίδευση για τη βελτίωση των παραγόντων κινδύνου Σε μια μεγάλη μελέτη διαπιστώσαν ότι η πρόληψη μείωσε τους θανάτους από καρδιαγγειακά κατά 60% ενώ οι πιο ακριβές θεραπείες μπαλονάκια bypass κλπ μείωσαν τους θανάτους μόνο κατά 35%
Η πρόληψη και η εκπαίδευση πρέπει να αρχίσει από το σχολείο και τη οικογένεια Οι νέες μητέρες να επιστρέψουν στην παραδοσιακή μαγειρική με την ποικιλία, όπως όσπρια, δημητριακά λαχανικά ζυμαρικά λάδι ψάρια και φρούτα Έγινε γνωστό ότι το λινολαικό οξύ το περιφρονημένο λιναρι προστατευει κατά 70% από την στεφανιαια νοσο Για να γινει αυτό πρεπει να αφιερωσουν περισσοτερο χρόνο στην κουζινα να πεταξουν τα προτηγανισμενα φαγητα τις κονσερβες και στα ψωνια να ψαχνουν στις ετικετες το κρυμμενο κεκορεσμενο trans λιπος Το κοκκινο κρεας να περιορισθει μονο την Κυριακη
Η Άσκηση πρέπει να συνοδεύει την κάθε προσπάθεια δίαιτας και το κυριότερο να διακοπεί με το μαχαίρι το κάπνισμα Η προσωπική ευθύνη του καθένα μας είναι σημαντική γιατί δεν μπορεί να δηλώνεις αριστερός και να θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο η ως οικολόγος να προστατεύεις κάθε έμβια ύπαρξη και να μην έχεις την δύναμη να προστατεύσεις τον ίδιος σου τον εαυτό
ΝΙΚΟΣ ΛΙΒΙΕΡΑΤΟΣ
ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΣ
